Ամռանը՝ արձակուրդի ժամանակ, մի թեթև գիրք էի կարդում գերմանացի ժամանակակից գրողներից մեկից, կոչվում էր՝ "Horror-Date", ինչ-որ պահից սկսեց լրիվ աբսուրդային ու չափազանցված թվալ․ լավ, հա, ո՞նց կարող է դեյթը էսքան թարս գնալ։
Իմ պատանեկան հիշողություններում դեյթերը մնացել էին՝ որպես հավես, ֆլիրտային ժամանց, որտեղ քեզ լավ ես զգում՝ անկախ նրանից, որ ուղղությամբ դա կզարգանա։
Ու էդ հիշողություններով տարված՝ մի քանի օր առաջ մտածեցի՝ գուցե արժի մի երկու թեթև դեյթի գնալ, տեսնել՝ հիմա դա ոնց կլինի, էս տարիքում։ Իրականում, քիչ հետաքրքրված էի նոր ծանոթություններով, ավելի շատ ինչ-որ թեթև ժամանցի կարիք ունեի երևի։ Կամ գուցե դրա կարիքն էլ չունեի, ավելի շատ երևի հետաքրքրությունն էր, դե ինչ-որ նոր փորձ պիտի լիներ։
Առաջին դեյթը
Մի վառվռուն բրազիլուհի էր՝ ընդգծված ֆորմաներով ու աչքի ընկնող տեմպերամենտով։ Ինչ-որ հավես երջանիկ վայբ ուներ, վարակիչ ժպիտ ու փայլփլող աչքեր։ Զբոսնեցինք լիքը, խոսեցինք, ընդհանուր թեմաներ շատ չէի կարողանում գտնել։ Մտածեցի՝ երևի "Bridgerton" նայողներից կլինի։ Ճիշտ էի․ դրանից խոսեցինք, գոնե մի ընդհանուր թեմա էր։ Ընթացքում հա հարցնում էր՝ ես ոնց եմ սենց լավ գերմաներեն խոսում․ ինքը ինչ-որ իր հորինած ունիկալ խոսքն ուներ՝ մի քանի լեզուների խառնուրդով, բայց հասկանում էի՝ ինչ էր ասում։
Հետո նստեցինք մի տեղ՝ թեյ խմելու։ Ու ես ինչ-որ թեթև խոսակցություն եմ վարում, ինքն էլ իր փայփլող աչքերով վրաս է նայում։ Մեկ էլ թե․
- Ես penetration չեմ սիրում։
Քիչ էր մնում թեյը շնչափողս թռներ։
Նայում եմ վրան, թե ես էս ինֆորմացիայի հետ հիմա ի՞նչ անեմ։
Ու ինքը շարունակում է պատմել, թե ինչ է սիրում։
Թե ոնց փախա էդ դեյթից, մենակ ես գիտեմ։ Լավ, horror չէր, բայց լրիվ դիսկոմֆորտ էր․ հեչ պատրաստ չէի անծանոթ մարդու հետ սեռական թեմաների մեջ մտնելուն։ Չնայած «մեջը մտնելն» էս դեպքում բառերի սխալ ընտրություն էր․ ինքը դա չի սիրում։
Երկրորդ դեյթը
Գերմանուհի էր, որ մանկությունը բախտի բերմամբ Ղազախստանում էր անցկացրել։ Մինչև հանդիպելն արդեն մոտս ինչ-որ զգացում էր, որ չարժի հետը դուրս գալ, քանի որ խոսելիս զգում էի, որ ոչ մի ձգող բան չկա իր մեջ։ Բայց դե չլսեցի ինտուիցիայիս։
Էս մի դեյթը մի քիչ ավելի մոտ էր horror-ի, որովհետև հանդիպելու պահից սկսած՝ մտածում էի, թե ոնց փախչեմ։ Հակակրանք՝ առաջին հայացքից։
Ահագին խելոք մարդ էր, բայց իր անձը շատ վանող էր։ Ինչ-որ պասիվ-ագրեսիվ ու մեծամիտ բան կար մեջը։ Ու դե ինչ թեմաներից էր խոսում ու ոնց էր խոսում, ամբողջ պատկերը չէր լավացնում։
Ահավոր վատ նստվածք մնաց էդ հանդիպումից, մի ձև լրիվ քամված էի։ Ես իրեն նույնիսկ որպես կլիենտ չէի ուզենա ունենալ, իսկ դա ես շատ հազվադեպ եմ ինչ-որ մեկի մասին ասում։
Երրորդը, որ դեյթ չդարձավ
Մի հավես տիպ էր երևում, բայց երբ սկսեցինք ավելի շատ շփվել, իր էներգայի հոսքին սկսեցի չդիմանալ։ Էն երկարության մեսիջներ էին գալիս, որ պիտի ահագին սքրոլ անեի, որ ամբողջ հաղորդագրությունը՝ իր լիքը սմայլերով ու էմոցիաներով, կարդայի։ Իր ամբողջ օրը մանրամասն նկարագրում էր՝ դրա հետ կապված իր բոլոր մտքերով ու հույզերով հանդերձ։ Մեկ-մեկ էնքան երկար էին էդ տեքստերը, որ ուղղակի ի վիճակի չէի էդ ամբողջին արձագանքելու։ Հետն էլ լիքը նկարներ իր առօրյայից, իր անցյալից, իր ներկայից։
Բացի դրանից, Taylor Swift-ի թեժ երկրպագուներից էր, մի իսկական «սվիֆթի» ու հեղեղում էր ինձ էդ աշխարհի մասին նկարագրություններով։
Եթե արդեն մինչև հանդիպումն էի իր էներեգայի հոսքից խեղդվում, մտածեցի, որ հանդիպելուց լրիվ կխորտակվեմ։ Էս անգամ լսեցի ինտուիցիայիս ու չհանդիպեցի, կապն էլ դադարեցրեցի։
Ինձ թվում է, մի շաբաթվա «արկածները» լրիվ հերիք էին ինձ․ էլ ոչ ես եմ առաջվանը, ոչ դեյթերը։ Փակեցինք էջը, անցանք առաջ։
Մեջբերել
Էջանիշներ