Անկապ օրագիր

[CactuSoul]

Ինչու ես չեմ կարող գրող լինել:
Իհարկե, առանձնապես ո՛չ տաղանդ ունեմ, ո՛չ էլ մուսա: Բայց նույնիսկ եթե ունենայի:
Դժվար է լավ բան գրել՝ առանց անկեղծանալու, առանց հոգիդ ընթերցողի առաջ մերկացնելու: Իսկ հաշտվել էն մտքի հետ, որ ուրիշները քեզ կարող են մերկ տեսնել, էնքան էլ հեշտ չի: Կարծես մի տեսակ անպաշտպան ես դառնում, խոցելի…
Առաջ ինչ ասես՝ գրում էի ու դնում ակումբում, առաջ ուրիշ էր, առաջ ուրիշ էի… Հիմա նույնիսկ նախկին գրածներիս (որոշ հատվածների) մի 10% թնդությունն էլ որ ունենում է գրածս, էլի չեմ ուզում հրապարակել:
Գիտեմ, որ սխալ եմ (համենայն դեպս ես ուրիշների մասին էդպես չեմ մտածում, նույնիսկ կտրուկ հակառակը), բայց մեկ է, էժանանալու զգացողություն եմ ունենում…

:kompleqsavorvats_himarik_zmayl

[Ruby Rue]

Մտնում եմ «Ռեալ vs Բարսելոնա» թեման ու նկատում, որ քվեարկել եմ Բարսելոնայի օգտին:
Ես, որ ֆուտբոլից նույնքան հեռու եմ, որքան Նեմեց Ռուբոն գրականությունից, ո՞նց եմ քվեարկել. ախր ձևի համար գոնե մի Ռեալ-Բարսա խաղ նայած չկամ:
- Սա՜բի, -հիստերիկացած քրոջս եմ գոռում՝ համոզված լինելով, որ իր ձեռքի գործն է: Մեկ էլ աչքիս է ընկնում մոնիտորի կողքին դրված քրոջս ժամացույցը՝ «Real Madrid» գրությամբ:
Լավ, բայց եթե քուրիկս Ռեալ էր սիրում, Բարսայի օգտին ո՞վ է քվեարկել:
Ռուբի, այ Ռուբի, դու թաքուն ֆուտբոլ ես նայում, ես չգիտեմ հա՞:
Տարօրինակ է...

[impression]

Կակտուսի գրառմանն եմ պատասխանում իրականում

սիրում եմ գրել, գժվում եմ գրելու համար, բայց ոչ թե գրելու պրոցեսի, այլ արդյունքի
ինքնագոհությունս հասնում ա գագաթնակետին, երբ ստացվում ա
ու ամենակայֆը գիտե՞ս որն ա
էն, որ մենակ դու ես իմանում, թե որ տողն ես հորինել, որը՝ ուղղակի վերարտադրել, որ բառի մեջ կա քեզնից ինչ-որ բան ու կոնկրետ քանի տոկոս
շատ լավ խաղ ա գրելը, մենակ պետք ա էդ խաղի հավեսն ունենալ ու կանոնները լա՜վ սովորել

[My World My Space]

Մտքիս ծերով մեկ-մեկ անցկացնում եմ ու տհաճություն եմ զգում։ Թթվել ես վրես…

Sent from my HTC One X using Tapatalk 2

[Meme]

Ինչ ուզում եք ասեք, փոքր բալիկի շուրթերից դուրս եկած քեզ նվիրված ամեն խոքը ավելի մաքուրա հնչում, ավելի խորնա գնում, քան մնացածների~



թատրոն էի երեկ, ծանոթներիցս մեկի բալիկն էլ էր եկել, ինչպես միշտ էդ բալիկի կողքին ես նստեցի~, խոսացնում էի, թատրոնը սկսվեց, ահակին անցել էր կեսն էր, մեկ էլ որ չմոտեցավ, թաքուն ու թուշիկս պաչիկ արեց....
հալվել էի, չկայի~ ընթացքում էր, որ խոսքեր չէր ասում, անմեղ ու մաքուր` սիրտս ճմլվում էր....
կարոտել էի բալիկի ինձ գրկելուն, ինձ սիրելուն...


երբ անծանոթ մեկի սիրուն ու քեզ գրկելուն ես արժանանում, էդ լռի՜վ ուրիշ զգացումա, նամանավանդ, որ իրեն թույլա տալիս պաչիկ անի քե~զ....վուխխ....
ասումա`
- Ձեր բժիշկներից մենակ մամայիս եմ սիրում ու քեզ,- ու ինչքան էլ համոզում եմ , որ ես բժիշկ չեմ` մեկա~
բա որ ինձ Մերի տյոտյա էր, ասում հաիզվ եմ համոզել չասի, ամթից ինչ էի եղել...վաաայ.....

հ.գ` մեկ մեկ մաման ասումա էնքան ես երեխա սիրում ինձ թվումա տաս երեխա ես ունենալու~

[Alphaone]

Հայ ժողովրդի համբերության բաժակը գողացել են... ու երևի հանձնել որպես մետաղի ջարդոն:

[Smokie]

Գեղարվեստական գրքեր միշտ սիրել եմ, սկզբնական շրջանում կարող ա բացառեի չհավանելը, մի երկու տարի կլինի ինչ հասկացել եմ, որ ճաշակի հարց ա:
Հոգեբանական գրքերը... վախենում եմ չհասկանալ, որովհետեւ շատ չեմ կարդացել: Հիմնականում կյանքն ա եղել իմ հոգեբանական գիրքը:
Քաղաքականությունից էլ շատ գլուխ չեմ հանում: Էն ժամանակ, երբ մի քիչ ուսումնասիրում էի պատմության դասագիրքը՝ ասում էի հետաքրքիր առարկա ա, բայց ես ցանկացած դասագիրք կարդալուց փորձել եմ բառ առ բառ հասկանալ, չէի անցնի հաջորդ նախադասությանը, մինչեւ չհասկանայի: Արդյունքում շատ երկար էր տեւում դաս սովորելը ու հաճախ անօգուտ... մոռանում էի...

Opera-իս էջերը ամեն օր որոշ չափով լցվում են հոդվածներով ու նորություններով, հարցազրույցներով, որոնք FB-յան տարբեր խմբերից են գալիս: Փորձում եմ ամեն օր մի քանի հատ կարդալ, ժամանակը ճիշտ բախշել, որ պակասեն էջերը, իմանամ վերջին նորությունները, հետաքրքիր ինֆորմացիաներ կարդամ հանրահայտ մարդկանց մասին, հետեւեմ բնապահպանական ու հեռուստաեթերամաքրման իրադարձություններին: Պատահում ա, որ հոդվածը երկար ա լինում բայց հետաքրքրում ա, իսկ երբ կարճ բան եմ տեսնում, միանգամից կարդում եմ ու փակում: Ակումբի գրառումների մեծ ծավալը տեսնելուց էլ, համ նեղվում եմ, համ ասում «հետաքրքիր գրառում կլինի»:
Ակումբից առաջ ես համացանցում դրված գրքեր էի կարդում հայ դասականներից, բավականին արագ էի կարդում:



Ինչի՞ համար էր էս գրառումը: Ի՞նչ էի ուզում աեի, հիմնական միտքը, գրառման դրդիչը ո՞րն էր... Հաաա՜, հիշեցի, Մեր հին, բացվող-փակվող, գյոզալական գրքերը ուրիշ են էլի ուրիշ են Ինչ թեմայով ուզում ա լինեն, էդպես շատ ավելի հետաքրքիր ա կարդալը: Անգամ երկար ու կիսահասկանալի թեմաները ավելի հետաքրքիր կլինեն:

[Վահե-91]

Մի հատ աղջկա հետ եմ խոսում՝
- Աթեիստ ես, թե՞ հավատացյալ
- Իիիիի դիզայներ եմ հարսանյաց սեղանների
- Լավ, բայց հարցիս չպատասխանեցիր
- Հավատացյալ, ու՞րիշ, վոպշմ էլ ինձ չգրես
Ընկերներից ջնջեց, սև ցուցակ գցեց
Ասա ի՞նչ կա էտ բոմժանոց դառած սայտում, որ մտնում ես ներվեր քայքայում

[Arpine]

Էսօր մի քիչ անտրամադիր ու մարդկանց չվստահելու մտքերով հազիվ կարողացա մի գազել նստել, որ ինձ տուն կհասցներ...ես էլի՞ եմ խոսել վստահության մասին... մմմ..մմ չեմ հիշում: Վստահությունը կարևոր ա ինձ համար, ու հավանաբար պետք ա վստահել նրանց, ովքեր քեզ իրոք սիրում են, կամ էլ սիրել նրանց ում արդեն վստահում ես: Չնայած սա երևի կապ չունի. կան վստահելի ու վստահելու ոչ պիտանի մարդիկ, պարզապես նրանք ովքեր սիրում են քեզ ավելի վստահելի են: Էսպիսի մտքերով էլ մտա գազել, որտեղ ինձ բարև ասեցին 2 արտասահմանցի, ես էլ չնայած տրամադրությանս որոշեցի զրուցել նրանց հետ. օտարերկրացիների հետ զրուցելը ինչ-որ հաճելի զբաղմունքա դարձել: Ու պարզվեց, որ էս մարդիկ հոլանդիայից են : Ես էլ թե իրո՞ք, իբր ինչի՞ չէին կարող լինել որ : Իրենք իմ տեսած առաջին հոլանդացիներն էին, ես էլ՝ նրանց տեսած առաջին հայը(նոր էին Հաայաստան մտել): Ահագին զրուցեցինք, լրագրողներ էին, նույնիսկ հասցրեցի կոմպլիմենտ էլ ստանալ լավ անգլերենի համար, չնայած երևի լավա, որ դիմացինդ անգլախոս չի: Հատկապես ոգևորվեցին նրանից, երբ իմացան, որ պատրաստվում եմ գնալ իրենց երկիր սովորելու: Ահագին դրական էին մարդիկ: Բա իրենց դեմքի արտահայտությունը երբ իմացան, որ մեկ եվրոն մոտ 500 դրամա…ՃՃ: Ախր հա էլի ինչի՞: Հայաստանից էլ հարցրեցին. աղքատությունը շատա չէ՞. գործազրկությունն էլ չէ՞: Բա որ մնացածն իմանաք,բայց թե ինչ արած :/: Պետությունը չէ, բայց գիտե՞ք, մեր երկիրը այնուամենայնիվ սիրունա:
Շուրջս ինչ-որ անախորժ դեպքեր, կամ ինչ-որ ոմններ ինձ ստիպում են, որոշել չգնալ, վախս ավելացնում են, չեղած ցանկությունս ոչնչացնում, իսկ էս մարդիկ, չնայած եղածը մի բան չէր, ոչինչ չարեցին, բայց, այնուամենայնիվ, վստահեցրին, որ ամեն ինչ լավ կլինի, ու էնպես չէ, ինչպես մինչև հիմա: Թեկուզ սա սուբյեկտիվ, ու մեկ փորձով ընդամենը, բայց ինձ դուր եկան հոլանդացիները:

[enna]

Սկզբում ,որ եկել էի ակումբ և ոչ ոքին ծանոթ չէի,մի քանի անդամներ ինձ ասացին,որ կծանոթանաս,բայց ակումբում ոչ բոլորն են լավը:Այ մարդ,հիմա նստել մտածում եմ,էտ մարդիկ ու՞մ են ի նկատի ունեցելԵրեկ սաղ գիշեր աչք չեմ փակել,բա լավ,ովա՞ էտ ոչ լավ մարդը,որ ինձ զգուշացրել են իրա պահով...Ախր չկա էլի,ակումբում վատ մարդ չկա,իզուր էլ գիշերը էնքան մտածեցի էտ ուղությամբ...

[laro]

Էս գիշերվա հազարին հին գրառումներ եմ «փորփրում»: Շատ լավն ա եղել «հին ակումբը» իր անդամներով: Մի ձև մթնոլորտը ուրիշ ա, քան հիմա Հավեսս տվեց, էնքան հավես են կարդացվում էտ գրառումները.....

[John]

-Բարև Հոս ջան
-Բարև Դավ ջան
-՞... ո՞նց ես
-Նորմալ, դո՞ւ...
...

Էս կարո՞ղ ա Դավոն չէր... արա՜, Ռազի ախպերն էր՝ Պոնչը...
Մարդկանց շփոթելու վատ սովորությանս երբ եմ թարգ տալու չգիտեմ... մեկին որ սովոր եմ մի միջավայրում միշտ տեսնել՝ իրա կրագավիճակում մեկն էլ կա, որ մի թեթև առաջինին նման ա, կամ ուղղակի ենթագիտակցությանս մեջ տենց ա տպավորվել՝ 99 տոկոս հավանականությամբ իրանցից մեկին տեսնելով մտածում եմ, որ էն մյուսն ... Ու միշտ մոռանում եմ անունը օգտագործելու փոխարեն օգտագործել փոխարինող բառեր, որ չհասկացվի, որ շփոթել եմ...
Բայց եթե նույնիսկ ոչ մեկի նման չի տվյալ մարդը՝ էդ էլ իրան չի փրկում երբեմն՝
Խելոք-մելոք տղա կա մեր դպրոցից, ամեն օր համարյա տեսնում եմ համալսարանում, բարևում, անցնում ենք, արդեն 5 տարի ես գինեի, որ Հրաչ ա իրա անունը, ինքն էլ երևի ամաչում էր ուղղել, վերջերս իմացա, որ Վարդան ա անունը...

[Այբ]

Անձնական փորձից ելնելով կարող եմ պնդել, որ վատ, ամեն տեղ իր հետաքրքրասիրությամբ քեզ ջղայինացնող, անընդհատ սուրճ խմելու պատրվակով տուն եկող հարևանը երկնային պատիժ է:

[My World My Space]

Էսօրվա տաքսուս անունը «Милая» էր… Պայեխալի դամոյ, միլայա … Ռամանծիկա…

Sent from my HTC One X using Tapatalk 2

[enna]

Կարդացեք մարդ բառը հետեւից….Մենք դրամներ ենք