Անկապ օրագիր

[Գեա]

Եկա ակումբին խորին շնորհակալություն հայտնեմ, վերջին մի քանի տարիներին մոռացել էի սրտանց ծիծաղելը, էն , որ քահ քահ են ասում :Այսօր, նախասեռականը կարդալիս, հատկապես այն պահին , երբ Շահը խիստ շփոթված , չգիտեր ինչպես դեմքին թռած ու ունքերը ծվատող ծիտիկից գլուխը ազատեր, ուշքս գնաց

[Արևհատիկ]

Ինչպես ասում են մեր հիմնարկի աշխատողները, ես դառել եմ Սասունից զորամասի հաշվապահը
Ուրեմն, Սասը իմ անձնագրի տվյալներն ու հաշվեհամարս վերցրել ա, ու զորամասից ում համար փող են ուղարկում, ուղարկում են իմ անունով: Ես էլ խելոք-խելոք ստանում եմ, ուղարկում զորամաս:
Նենց ա ստացվել, որ էսօր միանգամից մի քանի հոգու համար փող են ուղարկել: Էդ փողերը հենց ուզում եմ պայուսակիցս հանեմ, որ եղբայրս ուղարկի զորամաս, Մանիկան ներս ա մտնում էդ պահին.
-Հըըըըը Արև՞ Էդքան փող ունե՞ս:
-Շատ ա՞
-Հաաա:
-Ափսոս իմը չեն
-Բա ո՞ւմն են:
-Ուղարկում եմ Սասունին:
-Ըըըը, Արև՜, պահի քեզ համար

Այ մարդ, լրիվ մազոխիստ եմ դառել: Էս սուր ֆինանսական ճգնաժամի մեջ, ինձ մենակ էդ էր պակասում
Սենց չի լինի: Հենց Սասը գա, ասում եմ ինձ համար աշխատավարձ ձևակերպեն

Բայց բոլորը կերազեն ինձ նման հաշվապահ ունենան Ուրեմն քիչ ա ինձ աշխատավարձ չեն տալիս, մի հատ էլ իրենց համար ուղարկված ռուսականները փոխում եմ դրամ, հետևի կոպեկներին էլ ավելացնում, որ ամբողջական գումար ուղարկեմ

[Ameli]

Ուզում եմ, որ էսօրվա պես ուրախ, լավ նորություններով լի /2 հատ էլի, բայց հըըըզոր/ օրերը իմ կյանքում շատ լինեն , չնկատեցի էլ թե օրս ոնց թռավ , բայց հենց նոր, հա-հա հենց նոր նկատեցի, որ էսօր հաց չեմ կերել

[anahit96]

Ասում են ռիսկը գործի կեսնա:Բայց որ նեղացավ էդ ասողիիիիիիիիիիիիին....

[Meme]

Դժվարա,երբ օծանելիքը երբեք չի հերիքում,երբ ինչքան էլ ունենաս,մեկա երբ տեսնում ես չտեսի նման էլի ես ուզում...
Ինչ անեմ,երևի հիվանդույթունա,բայց.........ուզում եեեեեեմ,ասեցի տխուր եմ,գամ կիսվեմ.....



-անգամ լինումա նկարը տեսնում ես,ու չգիտես լավնա ինքը, թե ոչ







-էհհ,իրանք շատ են,տեղ չեմ ուզում զբաղացնել


Էս գովազդ չի,եթե նեռվերից թույլ եք չնեռվայնայնայնանք-մեկա անկապ օրագիրա,իսկ էս իմ էսօրվա գրառումնա........
ուղղակի ուզում եմ ասեմ,որ ես օծանելիիիիիիիիիիիք շաաատ եմ

[Ժունդիայի]

Անհետաքրքի՞ր եմ: Կախված է քեզանից:
Քիթս ամեն տեղ մտցնու՞մ եմ: Նախանձ լինելը լավ բան չի:
Անդու՞ր եմ: Կան մարդիկ, ում դուր եմ գալիս:
Գեղեցի՞կ եմ: Հայելի ունեմ:
Սիրու՞ում ես ինձ: Ավելի լավ մեզ համար:
Ատու՞մ ես ինձ: Այս ի՜նչ զուգադիպություն:
Ցինի՞կ եմ: Իմ թեման ենք զրուցում, թե՞ քո:
Դաստիարակվա՞ծ եմ: Գրեթե միշտ:
Անդաստիարա՞կ եմ: Դու արժանի էիր:
Ձևակա՞ն եմ: Դա շառմ ա:
Խե՞նթ եմ: Ինձ կարելի ա:
Սու՞րբ եմ: Ոչ այքնան:
Հե՞շտ եմ: Ցանություն կար իմ մեջ:
Դժվա՞ր եմ: ՈՒրեմ ռադ էղի´ր:
Ամոթ ունե՞մ: Բավականին:
Վա՞տ եմ համբուրվում: Դու նույնպես:
Լա՞վ եմ համբուրում: Արդեն գիտեի:
Խոհե՞մ եմ: Երբեմն:
Համե՞ստ եմ: Ոչ միշտ:
Հետևի՞ցդ եմ ընկել: Բախտավոր ես ահավոր:
Բա՞ց եմ թողել ընդմիշտ: Ուրեմ էլ ի՞նչ:
Լավ ընկե՞ր եմ: Բավականին:
Թշնամի՞ եմ: Ավելին քան:
Սու՞տ եմ խոսում: Ուրեմն դու էլ:
Կասկածեւմ ես ինձ: Վճարիր ու կտեսնես:
Եթե սիրու՞մ եմ: Կյանքիս չափ:
Երբ եմ ատու՞մ: Մեղքս են գալիս, երբ նայում եմ ցուցակս:
Ի՜նչ վատն ե՞մ: Փորձում եմ չլինել:
Ինձ սիրե՞մ: Բավակին հեշտ է:
Քեզ սիրե՞մ: Համոզիր, եթե կարող ես:
Թերություննե՞ր: Բավականին:
Հատկանիշներ լա՞վ: Էլ ավելի:
Սիրու՞մ ես ինձ: Ի՜նչ լավ ա:
Ատու՞մ ես: Պրոբլեմը քոնն ա:
Դու ինձ ընկե՞ր: Բախտդ բերեց:
Ինձ թշնամի՞: Չնչին կլինես:
Օգնու՞մ ես… Նույնը կանեի:
Խանագրելու՞ ես: Զգուշացի´ր: Շրջապա´տս:
Դատարկախոսություն: Ատու´մ եմ, ատու´մ:
Առհամարա՞նք: Հեռու´ ինձանից:
Ընտանի՞ք: Պաշտում եմ իմս:
Հավատարմությու՞ն: Առաջինն իմ հատկանիշներից:
Սե՞ր: Ամենա գեղեցիկ շգացմունքն աշխարհիս երեսին:
Մի խորհու՞րդ: Արա ճիշտը, ք... մնացածը:
Երջանկությու՞ն: Կգնամ հետևից, մինչև կյանքիս վերջը:
Իմ ուժը՞: Աստվա´ծ:
Պայքարե՞լ: Ընդմիշտ:
Կարողանա՞լ: Միգուցե:
Չշարունակե՞լ: Երբե´ք:

[Աբելյան]

Զեմմիֆոբիան դա մի ֆոբիա է, որի կրողները ունենում են տհաճ զգացողություններ, զզվանք կամ վախ առնետների ու մնացած կրծողների հանդեպ: Ընդ որում` "առնետոֆոբները" որպես կանոն գիտակցում են, որ իրենց վախը իռացիոնալ վախ է, և որ իրականում առնետը իրենց չի ուտի: Հանդիպում է բոլոր տարիքային խմբերի մոտ: Ֆոբիայի պատճառ են հանդիսանում գեները, վաղ տարիքում պատահած անախորժությունները առնետների հետ, ինչպես նաև շրջապատի կողմից տարվող հակաառնետային պրոպագանդան: Այս ամենը գալիս է միջին դարերից, երբ առնետների կողմից տարածված ժանտախտը ոչնչացրեց Եվրոպայի բնակչության գրեթե կեսին: Ֆոբիայի դրսևորումները տարբեր են: Փոքր երեխաների մոտ առնետների նկատմամբ վախը կարող է հիվանդագին լինել: "Զեմմիֆոբը" առնետ տեսնելիս սովորաբար ունենում է տհաճության զգացում, դող և թմրածություն մարմնում` հատկապես գոտկատեղից ներքև, դադարում է սառը դատել: Վախը կարող է մնալ մի քանի ժամ: Այդ մի քանի ժամվա ընթացքում ճանապարհին հանդիպած ամեն մի կասկածելի իր կարող է առնետի տպավորություն թողնել: Հետագայում այն տեղերը, որտեղ նա առնետ է տեսել, հայտնվում են սև ցուցակում, և նա աշխատում է շրջանցել այդ անիծյալ տեղերը, եթե նույնիսկ ճանապարհը երկարելու է: Մարդկանց առնետների մեջ ամենաշատը վախեցնում է որդանման պոչը, մարդասպանին բնորոշ սառնությամբ լի աչքերը, տհաճ գույն ունեցող մազածածկույթը, գլխի կառուցվածքին անհամաչափ ատամները:

[Chuk]

- Չորս տարի սովորելուց հետո ի՞նչ էին ստանում, - փոքր-ինչ սխալ ձևակերպելով հարցնում է:
Չորս հոգով միաժամանակ պատասխանում ենք:
- Բակալավր, - ասում են երեքը:
- Գիտելիք, - ասում եմ ես:

Չէ, ամեն դեպքում մեծ մասը բուհեր թղթի կտորի համար են գնում...

[Smokie]

Այ քեզ ջանջալ գործ, ոնց էլ հավես եմ անում անել դա: Ուրիշը որ տեսներ, կասեր, որ հիմարություն եմ անում, ժամանակիշս եմ վատնում, կասեր, որ... ախր էդքան իմաստ էլ չկա էսքան արածիս մեջ: Բայց այդպես չի, արածիս մեջ լավ էլ իմաստ կա, պատկերացնում եմ հետո ո՞նց ա քույրիկս ծիծաղելու ու իրա համար հաճելի կլինի, ինչպես միշտ ա եղել:

Արժի, արժի մեր երկուսի հաճույքի համար անել այս ջանջալ գործը:

[Ժունդիայի]

Այսօր կյանքումս տեսած աշնանային (մեր մոտ աշուն է) ամենագեղեցիկ օրն է: Օդը թարմությամբ է լցված, ազատության թարմություն է մի տեսակ: Ու ես մենակ եմ հիմա: Ու զգում եմ, որ այս մենության պահին ոչ ոքի կարիքը չունեմ: Պետք է սովորեմ, որ ոչ մեկ ինձ պետք չի: Դժվար է, որովհետև պետք է մեկի հետ կիսեմ, թե ինչ եմ զգում: Եղանակն այսօր չափից դուրս խաղաղ է, թեփետ աշնանային: Ես էլ եմ խաղաղ, թեպետ աշնանային: Բայց մի տեսակ թաքնված ինչ-որ բան կա ներսումս, կասկած: Կարծես՝ այս անդորրը տևական բնույթ ունի: ԻՆչ-որ բան ուզւմ է լինի, պետք է լինի: Անկանխատեսելիությունն ինձ ուղղակի կախարդում է:

[SSS]

Էս մեր հյուրերը ,որ եկել են, առաջին անգամ են Հայատանում...Դե մենք էլ ,ինչեպս նորմալ հայ ընտանիք պատշաճ ընդունելություն ենք կազմակերպել,մի բան էլ ավել, մի քիչ էլ քազքենիություն էինք արել, մտածելով , թե աշխարհ տեսած մարդիկ են, լավ դիամվորենք ամոթով չմնանք... երևի արդեն պատկերացեիք ոնց հայ ընտանիքը աշխարհ տեսած հյուր կընդունի, էլ չեմ մանրանում... բայց էստեղ գիտեք ինչնա ամենահետքրքիրը, որ էս մեր հյուրերը էտ ամեն ճոխության մեջ , օրը 24 ժամ տան մեջ պտտվում են մի բաժակով, որի մեջ ծարակի ջուրա լցված ու մյուս ձեռքին լավաշ... Ու ամեն անգամ էտ ջուրը խմելիս նենցա իրենց աչքերը փայլում, որ ակամյից մարմնովդ թեթև դողա անցնում...Կծում են լավաշը ու ամեն կծելուց ասում." հայգագան լավաշ հացն է ", ու անկուշտ հայացքով մի վայրկյան լավաշին նայում, հետո ջուրը մինրև վերջ խմում են.'' Հայասդանին ջուրն է", ու վազում ծորակի մոտ նորը լցնելու ...
Եսիմ,մի տեսակ նենց եմ հուզվել

[Նարե91]

Լավ է ուշ, քան երբեք կամ Ինչպես ես ազատվեցի բանակից

Նարե- հայկական իգական անձնանուն, ես կավելացնեի՝սովորական հայկական իգական անձնանուն: Տարիներ առաջ, սակայն, բոլորովին այլ կերպ էի մտածում. միշտ մտածում էի, թե կրում եմ աշխարհի ամենաանսովոր, տարօրինակ ու դժվար հիշվող անուններից մեկը: ԲԱ ինչ՞պես չմտածեի, եթե այն դեպքում, երբ ամեն անգամ ինձնից անունս էին հարցնում ու ես էլ պատասխանում էի, արժանանում էր հարցնողի դեմքի զարմացած արտահայտությանը, որին էլ միշտ հետևում էր հետևյալ հարցը.
- Ի՞նչ... Մանե՞... Նանե՞... Նարինե՞...
- Չէէէէէ, Նա-րե ,- առանց զայրույթս թաքցնելու՝ հեգում էի ես: /Ախր մի՞թե դժվար է/:
Ահա հենց այսպիսի երկխոսություններ էին լինում, երբ ամեն անգամ ինձնից անուն էին հարցնում:
Դե էսքանից հետո ինձ ոչինչ չէր մնում անել, քան ծնողներիս մեղադրել ինձ համար սխալ անուն ընտրելու մեջ, չնայած նրանք միշտ ասում էին, որ կրում եմ շատ գեղեցիկ, յուրօրինակ ու օրիգինալ անուն: Սակայն անօգուտ էր ինձ համոզելը, քանի որ կյանքումս տեղի ունեցող մի քանի իրադարձություններ ինձ ստիպում էին չափահաս դառնալուն պես մտածել անունս փոխելու մասին: Ու էս մի դեպքն էլ դրանց թվին եմ դասում: 10-րդ դասարանում էր... Դասից գալիս եմ տուն, ու քույրս.
-Նար, զինկոմից էին զանգել:
-Ինչի՞,- զարմացած հարցնում եմ ես՝ այդ ընթացքում մտածելով՝ «Ախր եղբայր էլ չունեմ... տեսնես ինչի՞ պիտի զանգած լինեն»:
-Դե մեր հասցեն ասեցին, հետո էլ, երբ համոզվեցին, որ ճիշտ հասցեով են զանգել, ասեցին, որ քեզ տեղեկացնեմ, որ վաղը ներկայանաս զինկոմ,-ժպիտը թաքցնել չկարողանալով՝ ասում է քույրս:
-Ո՞նց թե,- ապշած հարցնում եմ ես:
-Լավ, լավ մի նեղվի, մենք էլ կգանք հետդ.- գրեթե ծաղրելով՝ պատասխանում է նա:

Չէ, մի շտապեք ուրախանալ, վերջը բանակ չտարան: Ափսոս... Պարզվեց՝ թյուրիմացություն էր՝ անվանս պատճառով: Բանն այն էր, որ երբ մեր դպրոցից չգիտեմ էլ անգամ ով/ովքեր աշակերտների անունները ուղարկելիս են լինում զինկոմ, տեսնելով անունսէ մտածում են.
«Նարե՞, տենց անուն էլ կա՞, էս անունը հաստատ սխալ է գրված, պիտի Նարեկ լիներ»: Ու էդպես վերցնում են, գեղեցիկ ձևով անվանս վրա կ տառն են ավելացնում ու ուղարկում: Դե մեղադրելու էլ չի ախր, մարդկանց համար իսկապես որ անսովոր անուն է:
ՀԱ , անսովոր, էնքան անսովոր, որ մի օր դասարանի տղաներից մեկը եկավ, լուրջ-լուրջ կանգնեց առջևս ու ասաց.
-Նարե անուն գոյություն չունի, ես գիտեմ՝քո իսկական անունը Նարինե ա, ուղղակի քեզ կրճատ Նարե են ասում: Դե Նարինե շաբլոնա, իսկ Նարե՝չէ: Դե էսքանից հետո էլ ի՞նչ ասեի:
Նմանատիպ դեպքեր էլի կան, ուղղակի չեմ ուզում շատ ձանձրացնել, միայն ուզում եմ որպես վերջաբան ավելացնել: Ամեն բան փոխվեց, երբ ընդունվեցի համալսարան: Հիմա կմտածեք, թե ինչ կապ ունի համալսարան ընդունվելը չէ՞: Դե ուղղակի չեք կարող պատկերացնել, թե որքան ուրախացա, երբ իմացա, որ մեր կուրսում բացի ինձնից էլի Նարե կա, չէէէէ կներեք, Նարե չէ, այլ Նարեներ, այո երկուսն են: Այ քեզ հրաշք, մի կուրսում 3 Նարե՞: ԻՆձ համար իսկապես, որ հրաշք, քանի որ այդքան ժամանակ շրջապատումս միշտ միակ Նարեն եմ եղել, իսկ այժմ…
Այժմ իսկապես շատ բան է փոխվել… Վերջին տարիներին Նարե անունը ի ուրախություն ինձ շատացել է... Ըստ պաշտոնական տեղեկության՝ 2010-ին ՀՀ-ում ծնվել է 20 հազար 856 աղջիկ, որոնցից 600-ին տվել են Նարե անունը: Համաձայնեք, որ իսկապես «լուրջ» թիվ է: Ուրախանալու ևս մեկ առիթ ինձ համար: Հիմա անկեղծ ասած ուրախ եմ, որ Նարե անունն ունեմ ու անունս փոխելու միտք էլ ամենևին չունեմ ու դրա համար, անշուշտ, ծնողներիս եմ պարտական: Ճիշտ է, երկար ժամանակ պահանջվեց, մինչև որ համոզվեցի, որ Նարեն վատ անուն չէ, բայց ամեն դեպքում, ինչպես ասում են, լավ է ուշ, քան երբեք:

["Green eyes"]

Հասկանում ես, որ մեծացել ես, երբ...

1.երթուղայինում տատիկ-պապիկները այլևս չեն առաջարկում նստել իրենց գիրկը
2.հարևանի անդաստիարակ երեխային տեսնելիս մտածում ես, որ քո երեխան այդպիսին չի լինի
3.մեծերը չեն ամաչում քեզ մոտ «մեծական» կատակներ անել
4.մի կիլոն արդեն «ահագին» ծանրություն չի
5.նախընտրում ես գնել շրթներկ, քան պաղպաղակ
6.եթե տանը չես լինում, մայրիկից հաճախակի զանգեր չես ստանում
7.փոքր երեխաները քեզ «Դուք»-ով են դիմում
8.հայտնվում են երգեր ու ֆիլմեր, որոնց մասին ասում ես. «Փոքր ժամանակ շատ էի սիրում»
9.հասկանում ես, որ եթե ինքդ ուտելիք չպատրաստես, քեզ բանի տեղ չեն դնի ու սոված կմեռնես
10.օտար լեզվով երգերի բառերն արդեն հասկանում ես
11.մի մուլտֆիլմը տաս անգամ նայելն այլևս հաճելի չէ
12.այլևս չեն ասում. «Կմեծանաս, կհասկանաս»
13.մտածում ես, որ արդեն ուշ է բոյովանալու համար
14.լուրեր նայելն արդեն հետաքրքիր է
15.հասկանում ես քաղաքական, տնտեսական ու իրավաբանական որոշ տերմիններ
16.ու վերջապես մտքովդ անցնում է, որ արդեն մեծացել ես

[ivy]

Նկատել եմ, որ ինտելեկտուալ կամ ուղղակի իրենց «դեմք» զգացող մարդիկ նախընտրում են սև շոկոլադը: Ու ընդհանրապես, սև շոկոլադը մի տեսակ ավելի բարձրաճաշակ է համարվում, քան մնացածները: Մնացածը «պապսա» է:
Երևի շատերն են դա զգում ինտուիտիվ: Եվ իրենց պահում են ինչպես «սև շոկոլադ սիրողներ»: Ինձ էլ որ շոկոլադ են նվիրում, անպայման էդ դառը զիբիլն են բերում: Իսկ ես կաթնային եմ սիրում՝ քաղցր, համով, փափուկ...
Մի նվիրեք ինձ սև շոկոլադ, ես բարձրաշխարհիկ չեմ:

[Ameli]

Էսքան լավ գրառումների մոտ թե ոնց ա ձեռքս գնում իմ խայտառակ ծուլության մասին գրել չեմ էլ հասկանում, երևի բերանբացի մեկն եմ : Ասում եմ ակումբը մի քանի ժամով լքեմ, գնա մեյլիս նամակները կարդամ , որ ասեմ չեք հավատա, ապրիլի ութից էս կողմ Սերգեյ Նիչեպուրենկոյի նամակները չեմ կարդացել /խեղճ մարդը մեռավ նամակ գրելով /, 18 չկարդացած նամակ ունեմ , բոլորն էլ մեկը մյուսից հետաքրքիր, խիղճս էնքանով ա հանգիստ, որ էդ նամակները պատասխան չակնկալող նամակներ են ու ինքը բոլորին ուղարկում ա ........