Սիրում եմ երթուղայինով երթևեկել: Չէ՛, չէ՛… չմտածեք՝ մազոխստ եմ, ուղղակի սիրում եմ նստել վերջին նստարաններից մեկին ու նայել, ավելի ճիշտ՝ ուսումնասիրել մարդկանց. նրանց շարժումները, խոսելը, մտախոհ հայացքները...
Չեմ սիրում Երևանի երթուղայինները. դրանց "անձնակազմը" էնքան արագ ու միապաղաղ տեմպով փոխվում է, որ չես էլ հասցնում ինչ որ մեկին ուսումնասիրել: Սկսում ես համարյա թե նայել մի կնոջ/աղջկա/տղայի/պապիկի/տատիկի, մեկ էլ հո՛պ հնչում են կախարդական բառերը՝ "Ստե մի տեղ պահի՛, հա՞"…
Ա՛յ, օրինակ, Երևան-Արտաշատ երթուղայինները լրիվ ուրիշ են. 30-40 րոպե ստանդարտ-անփոփոխ կազմ, մնում է գտնել ուշադրությանն արժանի օբյեկտ:
Գալիս էի Երևանից: Տաք եղանակ էր: Երթուղայինը լիքն էր մարդկանցով: Սովորությանս համաձայն՝ նստեցի վերջում, հարմար տեղավորվեցի ու սկսեցի նայել շուրջս: Ուշադրությունս գրավեց մի կին իր 11 կամ 12-ամյա դստեր հետ, ովքեր նստած էին կողքի շարքում: Երկուսով հազիվ տեղավորվել էին մի նստարանի վրա: Ճանապարհին աղջնակը քնեց՝ գլուխը հարմար տեղավորելով մոր ուսի վրա և դատելով նրա հանդարտ ու հավասար շնչառությունից՝ քնեց շատ խորը:
Նայեցի աղջնակի չսանրված մազերին, փոշոտ դեմքին… "Երևի խաղալուց հոգնել է,"- մտածեցի ես ու ժպտացի: Մայրը նկատեց ժպիտս և պատասխան ժպտաց:
Կողքիս նստարանն ազատվեց: Մայրը, դստեր գլուխը նստարանի հենակին զգուշորեն տեղափոխելուց հետո, եկավ-նստեց կողքս: Աղջնակն արթնացավ և քնատ-վախեցած աչքերով սկսեց մորը որոնել: Գտավ: Ժպտաց: Անկեղծ, ջերմ, մանկական ժպիտ էր: Հարմար տեղավորվելով նստարանին՝ նա նորից փակեց աչքերը:
Մայրը նայեց ինձ: Ժպտացի:
-Հոգնել ա Ձեր աղջիկը,-ասացի:
-Հա՛,-պատրաստակամորեն արձագանքեց մայրը,-առավոտից հետս ա: Գնացել էինք մեր ծանոթներից մեկի տունը մաքրելու: Աղջիկս էլ գալիս ա հետս, որ շուտ վերջացնենք, փողը շուտ տան մեզ, ես էլ շատ չհոգնեմ: Տղաս հիվանդ ա, աղջիկս էլ ուզում ա, որ փողը շուտ վերցնենք, որ իրա ապերի համար դեղ առնի:
Նա ծնողին հատուկ հպարտ ժպիտով ժպտաց:
-Մի քանի օր առաջ ես էի հիվանդ,- դստեր վրա հայացք գցելուց հետո շարունակեց մայրը,- պառկած էի, տեղիցս վեր կենալ չէի կարողանում: Հարևանը զանգեց, ասեց՝ "Դաշտում գործ կա անելու, կգա՞ս": Դե ես հիվանդ էի, ուզեցի տեղից վեր կենամ, գնամ, ասեցի՝ "Ջհանդամ, փող կաշխատեմ", բայց տեղիցս չկարողացա բարձրանալ: Եկավ Քրիստինես /էստեղ նա դեմքով ցույց տվեց քնած դստերը/ ասեց՝ "Մամա՛, ո՞ւր ես դրել բժիշկի գրած թուղթը… Էն որ քո համար դեղի անունն էր գրել": Ցույց տվեցի թուղթը, երեխես էդ թուղթը դրեց գրպանն ու գնաց: Իրիկունն եկավ տուն, սեղանին դրեց դեղի մի քանի կոճակ ու ասեց՝ "Մա՛մ, խմի՛, քո համար եմ առել... Գիտե՞ս ի՛նչ թանկ դեղ էր... Ամեն մի կոճակը 140 դրամ էր":
Ժպտաց մայրը, բայց ո՛չ ծնողական հպարտ ժպիտով, այլ՝ դառն ու մի տեսակ… մի տեսակ մեղավոր ժպիտով:
Անցավ մի քանի րոպե:
-Էսօր էլ տղայիս համար պիտի դեղ առնեմ… Էնքան էլ թանկ ա անտերը՝ 2750 դրամ ա մի ամսվա խմելու կուրսը… բժիշկն ա ասել…ասում ա՝ լավ դեղ ա… եսիմ…
Դիմելով դստերն ասաց.
-Բալե՛ս,զարթնի՛ հեսա իջնում ենք:
Նայելով ինձ՝ ասաց.
-Ցտեսությո՛ւն:
-Հաջողությո՛ւն Ձեզ: Առողջություն Ձեր տղային,-ասացի ու ժպտալու անհաջող փորձ արեցի:
Կինը ժպտաց: Մի վերջին հայացք գցեցի աղջնակի վրա. ուրախ-ուրախ թռիչքով իջավ երթուղայինից: Ուրախ էր՝ "ապերի" համար դեղը կգներ այսօր:
Ես էլ ուրախացա: Ուրախացա, որ այսօրվա մեր "այֆոնամանիայի", "օդնոկլասնիկամոլուցքի" դարում դեռ կան էսպիսի երեխեք…
Միակ բանը, որի համար ափսոսեցի՝ ափսո՜ս, որ մոտակայքում դեղատուն չկար...
Մեջբերել
ու իրենք ինձ առավոտյան "գոսծի" են գալիս 
) ազգս իսլամական պետությունից սանրվածք ենք սովորում:
Էջանիշներ