Անկապ օրագիր

[Tig]

Էս ի՞նչ ժողովուրդ ենք...
Ավտոկայանի դիսպատչերին հնարավորություն էր ընդձեռնվել "օգտվելու" իր պաշտոնական լիազորություններից: Երեխեքին պարելու ու պլակատ կպցնելու համար նեղում էին, ինչա թե իրենց չէին հարցրել, իրենցից թույլատրություն չէին խնդրել, նկարահանելու համար մինիստրությունից թույլատրություն չէին ներկայացրել...... Էդ Կարինը Ստամբուլի օդակայանում երևի մինիստրությունից թույլատրություն էր ներկայացրել, որ Յարխուշտա էր պարել, օդակայանի ադմինիստրացիաին էլ խնդրել էր... Ոնցոր Հովոն ա ասում՝ հավաքարարի "պաշտոն" ունեցողից էլ պիտի իր ավելի կողքով անցնելու համար թույլատրություն խնդրես...

Էս ի՞նչ ժողովուրդ ենք...
Հրաշք: Իսկականից հրաշք ժողովուրդ ենք: Բարլուսախառը ծեծում ենք ավտոկայանի մոտակա բնակելի տան դուռը: Կիսահագնված մարդիկ դուրս են գալիս: Խնդրում ենք մի քանի ժամով հոսանք միացնենք, մարդիկ խառվնում են իրար բերում պատշգամբից լար են կախում միացնում ենք... Պարը գնումա... Լավն ենք

հ.գ. ավտոկայանի ադմինիստրացիան էլ թող իրան պահի իրա տարածքն ու հոսանքը...

[Գեա]

Բարև սիրելի պապիկ

Երկար, շատ երկար տարիներ են անցել այն օրից , երբ վերջին անգամ ինձ սեղմեցիր կրծքիդ, համբուրեցիր, սրբեցիր արցունքներս ու միայն քեզ բնորոշ շշուկով ասացիր. ”Դիմացիր, կյանքում նաև կորուստներ են լինում”:Մի քանի ամիս անց հեռացար ընդմիշտ: Հեռացար այնպես, ինչպես ապրել էիր ամբողջ կյանքում` լուռ արժանապատվությամբ: Հեռացար,ինձ թողնելով քո ավանդը` լինել արդարամիտ,սիրել հայրենիքն ու ապրել հանուն նրա:
Մի օր ասացիր.
-Ամենահզոր զգացումը հաղթանակի զգացումն է,-հետո ավելացրիր ,- արդարացի հաղթանակի ,-վերջին բառերը ասացիր այնքան բարձր,ինչքան թույլ էին տալիս քո թույլ ձայնալարերը:
Դու մինչև վերջ ապրեցիր հաղթանակ տարած այն զինվորի հպարտությամբ, որը գիտեր թե հանուն ինչի էր կորցրել առողջությունը մարտի դաշտերում, որը երբեք չզղջաց կրած և ո՛չ մի դժվարության համար:
Հուսով եմ , որ նամակս տիեզերական ալիքներով քեզ կհասնի, որովհետև ես ուզում եմ սրտանց շնորհավորել քեզ, քո համար ամենակարևոր տոնի` մայիսի իննի կապակցությամբ և հավաստիացնել , որ չնայած մեր որոշ հիմար քաղաքական գործիչներ փորձեցին նսեմացնել ու մոռացության գիրկը նետել քո սերնդի մեծ ավանդը, բայց դա նրանց չհաջողվեց, որովհետև իսկական հերոսներն ու արդարացի հաղթանակները երբեք չեն մոռացվում: Այդպես եղել է միշտ ու կշարունակվի հավերժ...

Ջերմ համբույրներով` քո թոռնիկ:

[My World My Space]

Շնորհավոր մեր հաղթանակները.....

Ոնց եմ սիրում ես էս մայիս ամիսը.... հաղթանակների ամիսը....

Հայերենական Մեծ պատերազմի հաղթաերգը



Շուշի հաղթաերգը




էս էլ մեր նախնյաց կոչը մեզ....

[E-la Via]

Մայիսի 9-ը...

Մի տասնամյակից ավել ետ եմ գնում:
Դպրոցի մի քանի երեխաներով կտրում են դպրոցից դեպի այդ համայնքի հուշարձանի մոտ տանող ճանապարհը` անցկացվելիք միջոցառմանը մասնակցելու համար:
Այդ աշկերտների մեջ, հենց առաջին շարքերում երկու աղջնակ են քայլում` ամեն մեկի ձեռքին մի յասամանի փուջ:
Հասնում են հուշարձանի մոտ, որտեղ հսկայակն քանակության մարդիկ են հավաքվել, միջոցառում է տեղի ունենում: Ընդամենը մի քանի րոպե անց պետք է երկուսն էլ ելույթ ունենան` ասմունքելու են:
Աղջիկներից մեկը, երբ տեսավ այդքան մարդկանց , խուճապի մատնվեց ու մյուսին խնդրեց իրեն հիշեցնել արտասանվող բանաստեղծության տողերը, որոնք հուզմունքից մոռացել էր, իսկ ընկերուհին հիշեցրեց այդ տողերը, մի քանի անգամ կրկնել տվեց ու փորձեց հանգստացնել:
Ահա նրանց հերթն է: Արտասանում է ընկերուհին` հիանալի առոգանությամբ` նա ասմունքի հիանալի ունակություն ուներ:
Հերթը հասավ մյուսին: Կանգնեց, սիրտը սկսեց անհանգստությունից արագ տրոփալ, փորձեց հիշել տողերը, բյաց չկարողացավ: Հետ նայեց, տեսավ ծնողի խիստ հայացքը, անելանելիություն զգաց ու ուր որ է պետք է արտասվեր, երբ կողքից լսեց ընկերուհու կամաց ձայնը, որը հուշում էր բանաստեղծության տողերը: Վերջին ճիգ գործադրելով` հավաքեց իրեն, սկսեց արտասանել , մեկ էլ նկատեց, որ այդ տարածքից հեռանում են: Ամեն ինչ վերջացել էր... բայց սա ընդամենը սկիզբն էր.... Դեռ միասին տարբեր միջոցառումներին ելույթ ունենալու, մյուս տարիներինն էլ նույն հուշարձանի մոտ, նույն օրը հերթական ծրագրով ներկայանալու և միասին թև- թևի տված մի երկար ճանապարհ անցնելու սկիզբը:
Այդ ընկերուհին երբեք էլ չի կարողացել ասմունքել այնպես , ինչպես մյուսը, երբեք էլ չի կարողացել սովորել այնպես, ինչպես մյուսը, երբեք էլ նման հիացական հայացքների չի արժանացել, բայց միշտ էլ հիացմունքով է նայել ընկերուհու հաջողություններին, թեկուզև ցանակնում էր գոնե նման կերպ ասումունքել իմանալ : Բայց միշտ մի բան հաստատ է իմացել. ինչպիսին էլ, որ լինեն` միմյանց համար իսկապես լավ ընկերուհիներ են:

Նրանց ճանապարհները բաժանվեցին մի քանի երկար ու ձիգ տարիներով: Իրարից հեռու ապրեցն կարելի է ասել մի ամբողջ կյանք: Կարծես թե ամեն ինչ պետք է փոխված լիներ, բայց արի ու տես, որ այդպես չի: Ընդամենը մի որոշ ժամանակ առաջ նրանք գտան իրար ու երբ հանդիպեցին, հասկացան, որ միմյանց համար մնացել են այն նույն հուշարձանի մոտ կանգնած աղջնակները :

Նորից Բարի Գալուստ իմ կյանք , հա, նաև Ակումբ :

Շնորհավոր Հաղթանակների Օր :

[Shah]

կայֆ
երեգ ես ու հետիս ընկերը պայմանավորվել էինք, որ բարևելուց ինքը ինձ պտի ասի բարև, ես էլ իրան օրիոթիա, հաջող անելուց էլ ինքը ինձ բարի գիշեր, ես էլ կալի սսեբո: առավոտ մոռացել էինք, բայց գնալուց հիշեց ու ասեց բարի գիշերը, ոնց որ թե բան էլ չկա... հիմա էտի գնացել ա, իմ մոտ էլ էս վիճակն ա

[Էլիզե]

Հետաքրքիր են պստիկները:

Քիչ առաջ սենյակում մենակ են մնացել Սուսանիկը ու իր ապերիկը՝ յոթամսեկան Տիգրանիկը /ով, իմիջիայլոց, շատ խոստումնալից պարմանի է... Խոստանում է՝ Սուսանիկից ավել ժողովրդականություն վայելել Ակումբում/:

Տիգրանիկը սկսում է լացել՝ ինչպես միշտ ձանձրույթից: Կողքի սենյակում եմ: Ձայն չեմ հանում. ուզում եմ տեսնել՝ Սուսանիկը, ով խիստ զբաղված էր իր տիկնիկների արդուզարդով, ի՞նչ ռեակցիա կտա եղբոր լացին…
Սպասում եմ… Տիգրանիկը լաց է լինում:
Լսում եմ Սուսանիկի քայլերի ձայնը: "Ըհ-ը՛,-մտածում եմ,- եկավ "օգնության" կանչելու": Սուսանիկը մտավ սենյակս, խիստ գործնական տեսքով վերցրեց մի սրբիչ, գնաց եղբոր մոտ, բացեց սրբիչը, գցեց եղբոր վրա ու սկսեց.
-Տիգրանիկս ցկա, ցկա, ցկա... ո՞ւր ա Տիգրանիկս... հեսա՜.... ծի՜կ Տիգրանիկկկկկ.....
"Ծիկի"-ի ևս մի քանի սեանս և Տիգրանիկը մոռացավ ձանձրույթի նոպայի մասին...

Հեհե... պստոկներ...

[Հայուհի]

Ինչ անկապա ամեն ինչ... էս օրագրից էլ անկապ
Ուզում եմ ոչինչ չզգալ.... ընդհանրապես...

[My World My Space]

Հաղթանակի զբոսայգին գերբեռնված էր տարբեր տեսակի և բնույթի դեմքերով: Իրարից 100-150 մետր հեռավորությամբ 2 համերգ էր գնում: Ամեն համերգն իրեն արժանի հանդիսատեսով:
Խնդրեմ, դիտեք 2 համերգներից հատվածներ....





էս մեկն էլ որպես բոնուս՝ «կաքավիկը» շարքից....


Որակի համար ներողություն եմ խնդրում....

[Հայուհի]

Ինչ անկապա ամեն ինչ... էս օրագրից էլ անկապ
Ուզում եմ ոչինչ չզգալ.... ընդհանրապես...

Չէի սպասում...
Մարդ , ով քո հանդեպ միշտ անտարբերա եղել, չէր նկատում, "թքած ուներ" վիճակն էր, հիմա ավելի մեծ ուշադրությունա դարձնում ու քաջալերում , քան նրանք, ովքեր մոտիկ են, ովքեր "անհանգստանում են" քեզ համար...
2 ժամվա ռեալ, առողջ շփումն էլա հերիք 2 տարվա բացը լրացնելու համար...

[erexa]

Այս ստեղծագործությունը շատ եմ սիրում և ամեն անգամ կարդալուց միշտ հուզվում եմ:

Ձախողված Մտադրություն

Ես ամբողջ ճամփին միտք էի անում.
Ի՞նչ պիտի ասեմ իմ մորը բարի,
Ա՜խ, չէ՞ որ նրան՝ իմ հարազատին,
Չեմ տեսել արդեն ես քանի տարի:

Ու մտերմության ինչպիսի՞ խոսքեր
Պիտի դուրս թռչեն իմ շրթունքներից:
Ի՞նչ պիտի ասեմ նրան, որ անքուն՝
Օրորոցիս մոտ օրորել է ինձ:

Եվ քանի՜, քանի՜ հիասքանչ մտքեր
Իմ ուղեղի մեջ իրար փոխեցին:
Վայրկյանը արդեն տարի էր թվում,
Թեև արագ էր սլանում իմ ձին:

Ու ես ներս մտա: Եվ հանկարծ դեմից
Ընդառաջ վազեց ինձ մայրս բարի,
Ես ոչինչ չասած՝ կախվեցի վզով,
Ինչպես պտուղը՝ հարազատ ծառից:

[Հարդ]

Հիշում ե՞ք որ ասում էի...

Հաղթել եմ...

[Էլիզե]

Օրս շատ խոստումնալից էր սկսվել՝ գլխացավով: Ավելին՝ գրիպի նախանշաններով… հա, ի՞նչ անեմ... ջհանդամիս... մեծ աղջիկ եմ...

Գնում եմ աշխատանքի: Ճանապարհին ականջիս է ընկնում Big Girls Don't Cry /Մեծ աղջիկները չեն լացում/ երգը, ընդհանրապես չեմ սիրում էսպես ցըկը-ցըկը երգեր, բայց ժպտացի, համահունչ էր օրվաս հետ:

Աշխատանքիս ընթացքում չեմ լսում ինչ են ասում հաճախորդները՝ ականջներս փակ են...Չեմ կարողանում խոսել՝ օդը չի հերիքում... Մինչև ընդմիջմանս ժամը "տղամարդավարի" դիմացա... Հետո՝ փասափուսաս, որն իրենից մի պայուսակ էր ներկայացնում, հավաքեցի ու նշանակետս դեպի տուն՝ դուրս եկա բանկից…

Հասկացա՝ արժի, որ մեկ-մեկ էլ բիգ գըրլս-երը քրայ անեն
Համենայն դեպս էսօր՝ Սարոյանի գիրքը ձեռքիս, մոշով թեյը կողքս, ահագին քրայ արեցի...

Լավ եմ արել

[Նաիրուհի]

Էսօր ինձ համար մի հրաշք հայի եմ բացահայտել։ Հենց հնարավոր լինի Ակումբում էլ կդնեմ երգերը։ Բայց ի՜նչ տիպ էր... Արտոյին հայտնաբերելուց հետո դեռ ոչ մի հայ կատարող էդքան ուժեղ տպավորություն չէր թողել վրաս։ Հետաքրքիր է՝ հիմա էդ մարդը կա՞...

Ըհը... Էս էլ ինքը... Շնորհակալ եմ, Արեգս...



Կենսագրական ոչ մի տվյալ չունեմ... Մի կարգին նկար էլ չգտա, որ գոնե մոտս եղած երգերը վիդեո սարքեմ, դնեմ Յութուբում...

[murmushka]

Երևի երբեք չեմ դադարի զարմանալ մարդու համակերպվելու,կյանքի կառչելու ունակությունից: Երբեմն թվում է, որ չես դիմանա ցավին, չես դիմանա հաջորդ հարվածին, որ կգժվես, կխելագարվես, որ ուղղակի կմեռնես, եթե այսպես կամ այնպես լինի, բայց... կյանքը շարունակվում է, լինում է հաջորդ հարվածը՝ ավելի ուժեղ քան նախորդը, լինում է հաջորդ հիասթափությունը, ավելի հիմնավոր, քան նախորդը, ու մարդու ուղեղը անդադար շարունակում է արդարացում, մեղմացուցիչ հանգամանք, բացատրություն, ու վերջապես դրական կողմ փնտրել, ու, որ ամենաաաաազարմանալին է, միշտ գտնում է: Աստված իմ, ինչի ենք սենց կառչել ու ինքնախաբեությամբ զբաղվում, մի հատ սթափվիր, նայիր շուրջդմ, այն ինչ կատարվեց մեկ, երկու, երեք չորս անգամ, հաստատ էլի կկատարվի, չկա պատահականություն, չկա հաջողություն, կա ստատիստիկա, իսկ ստատիստիկայով դու անհաջողակ ես: ուրեմն հավաքիր ուժերդ ու ընդունիր, որ թուլակամ ես, կամ էլ հաջորդ անգամ պարզապես լռիր.......

[ars83]

Հույները «շ» տառն արտասանել չեն կարողանում, փոխարենը «ս» են ասում՝ կոնֆիգուրեյսոն (configuration), ապրեսիեյսոն (appreciation)...

2005-ին ընկերոջս հետ մասնակցում էինք ծրագրավորման ամառային դպրոցի, որտեղ շատ տարբեր ազգերից մարդիկ կային: Ընկերս մտերմացել էր մի հույն տղայի հետ (որը հիմա արդեն իմ ընկերն էլ է), որի պրոֆեսորը համալսարանում հայ էր: Կոստասը (մեր հույն ընկերը) խնդրել էր իրեն սովորեցնել բարևել և որպիսություն հարցնել՝ հայերեն: Ընկերս էլ բացատրել էր, որ պետք է ասել «Բարև, ո՞նց ես», եթե դիմում էս մտերիմ մարդու և «Բարև ձեզ, ո՞նց եք»՝ եթե ոչ մտերիմի կամ պաշտոնական միջավայրում: Կոստասը դա անգիր էր արել, որ ասի իր պրոֆեսորին: Իսկ նախքան այդ որոշել էր փորձարկել սովորածը իմ և մեկ այլ մասնակից հայ աղջկա վրա, որպեսզի տեսնի, թե ինչ տպավորություն է գործում մեզ վրա: Մի օր իրենք գալիս էին ընկերոջս հետ, մենք էլ հայ աղջկա հետ իրենց ընդառաջ էինք գալիս: Կոստասն ուրախացավ, որ հարմար առիթ է և, հասնելով մեզ ջերմորեն ողջունեց՝ «Բարև զեզ, է՞ս եք»: (օժանդակ բայերն էր միայն հիշել) Ընկերս շտապեց բացատրել, թե ինչու է Կոստասը մեզ «էշ» անվանում: