Անկապ օրագիր

[Jarre]

Ի՜նչ աննկարգրելի հաճելի զգացողություն է, որ քայլում ես փողոցով ու հանդիպում մարդկանց, որոնց դու պատահական լուսանկարել ես, բայց իրանց մտքի ծայրով էլ անգամ չի անցնում, որ դու ոչ միայն իրենց լուսանկարել ես, այլև հազար անգամ նայել իրենց նկարները ու որ անգիր գիտես իրանց դեմքերը....

ՀԳ՝ բայց Երևանը շատ փոքրիկ ա.... Համ էլ Երկիրն էլ կլօր ա.....

[Kna]

Արդյոք հնարավո՞ր է երբևէ սևի վրա թողնել դեղին հետքեր այնպես, որ վերջում կեղտագույն չստացվի: Հոգեկան պատկերաբանությունդ, ավաղ, չհամապատասխանեց իմ հեքիաթի սիմբոլիկային: Ես չգիտեի, որ ներաշխարհս այսքան չմշակված անդաստաններ ուներ: «Եվ վիհերն էլ գուցե նրա համար են լոկ, որ մարդ ներքև նետվի»: Յասամանային բուրմունքի աննորմալ ներկայություն... այստեղ յասամաններ չկա՜ն... գարուններս ինչպե՞ս են գալու: Ու պատռվում է... գործածդ պիկասոյական կյանքի անորակ կտավը... Օգուտ կա՞ արդյոք «լուսավորյալներին» լուսաբանելուց: «Աննման» մտքերի շաբլոնային կրկնօրինակման տրամաբանական արդյունքն ենք: Ուղեղների հոշոտման ժամանակաշրջան է... և ես ծափահարում եմ խամաճիկներին:

[Նաիրուհի]

էսօր հասկացա, որ քմծիծաղն ավելի եմ գերադասում, քան ծիծաղը:
Ինչի՞ց կլինի...

[Մանանա]

ուզում էի ասեի, որ Մանանան էսօր կնքեց իրա մահկանացուն: Վերջ: Էլ ինքը չկա....
ուզում էի ասեի, որ ինքը չէր ուզում, տենց ստացվեց, թե ոնց , ինքն էլ չգիտի...
ուզում էի ասեի, որ կային մարդիկ, որ կարային փրկեին, բայց երևի Մանանան իրանց պետք չէր, ու չփրկեցին...
ուզում էի ասել, որ մի տեսակ չեմ ուզում, որ մեռնի, բայց մեռավ...
ուզում եմ ասեմ...չէ, չեմ ուզում

[Mark Pauler]

Մի քանի օր առաջ փոստս եմ ստուգում… Մեկ էլ մի նամակ եմ կարդում ու քրոջս ասում.
- Ինչ-որ, Պրն Բրաուն ինձ գրել ա,, որ ես իրեք միլիոն եվրո եմ շահել: Պիտի ընդամենը հաշվեհամարս ուղարկեմ, որ փոխանցեն:
Քուրս գործերից չկտրվելով հարցնում ա.
- մի միլոնը ինձ կտա՞ս:
Ես էլ առատաձեռնորեն հպարտ ասում եմ.
- իրեք միլիոնն էլ քեզ ըլնի: Ես մեկա օրումեջ մոտ էտքան շահում եմ:

[Ապե Ջան]

Բարշե՜լ եմ… վայ էսօր արդեն բարշեցի: Ուսերցս մի մե՜ծ բեռ ընկավ: Էս ի՜նչ լավա սենց, ինչ ուրախա

Երբեք կյանքում ոչ մեկին չեմ ցանկանա, թեկուզ անգամ կատակով կռվի իր ծանոթ, մտերիմ, հարազատ անձնավորության հետ:
Կյանքը հիասքանչ է՜

[Մանանա]

պարզաբանում եմ
սիրելի ակումբցիներ, մերսի, որ կաք
ինչ վերաբերվում ա էկեկվա գրառման, ես ամեն ինչ լուրջ եմ գրել, երեկ , իրոք, Մանանայի մի մասը կնքեց իրա մահկանացուն, ու դա վատ բան չի, իրականում ամեն բանի վերջ մի լավ բանի սկիզբ ա, մանավանդ, որ էտ բանը ինձ միշտ խանգարել ա, ու ես շատ ուրախ եմ, որ ինքը մեռավ:
ու տենց...

[Kna]

Միթե՞ կորցնում եմ: Կիսատված հոգի կիսատված ազգի կիսատված զավակի կիսատված կյաքում: Հեղձուցիչ մտքերն ստիպում են բջիջներիս փակել իրենց աչքերն ու փնտրել գորշ կյանքի ծաղրածուի պես ներկված կեղծ դեմքը: Եթե ուզում ես, ապա ինքնախաբկանքը վառ փաթեթավորումով ներկայացնում է ինքն իրեն: Միգուցե և զոմբի դառնալն այնքան էլ վատ գաղափար չէ, գոնե չես մտածի աֆրիկայի որբերի, Ճապոնիայի ցունամիի կամ էլ Գադաֆիի բարօրության մասին: Ես չեմ տեսնում այն աչքերը, որ փնտրում եմ: Փողոցներն մնացել են չքայլված: երևակայությունը բռնել է նահանջի ուղին՝ ինձ թողնելով մարդկային անապատի կենտրոնում:

[Դեկադա]

Կիսաբաց դռից կամացուկն ներս մտավ նա...Զգուշավորությունը: Ի՞նչի ես եկել:
- Զգուշացիր միջանցիկ քամիներից,-պատասխանեց:
- Քամին կարա նաև տաք լինել, եթե չես մոռացել:
- Երբ մի կողմի պատուհանդ փակես:
- Բոլորը կփակեմ,-ասացի:
- Էտ դեպքում դու կկորցնես ներսիդ հեղձուկից մաքրվելու ու օդ շնչելու շանսդ:
- Դուռս բաց կթողնեմ...
- Լայն բացած դռով փողոցի կեղտն էլ կմտնի, - հանգիստ պատասխանեց:
...Ուրեմն թող ներս գա Չափի Զգացողությունը,- վճռորոշ պահանջեցի:
- Որ չափո՞վ սիրես:
- Որ անչափ չատեմ,- ասեցի ես:
...Ու ներս եկավ կյանքը:

[Chuk]

«Ես սիրում եմ քեզ: Համաձա՞յն ես դառնալ իմ կինը», - ամոթից մինչև ականջների ծայրը կարմրած հարցնում ա տղան:
Հետո անցնում ա որոշ ժամանակ, հարսանիքի տեղը թամադան կենաց ա խմում. «Մի բարձի ծերանաք», - մաղթում ա:

Էս եքա թաշախուստի փոխարեն տղան կարող ա ասի.
- ԾԵՐԱՆԱՄ ԲԱՐՁԻԴ:

Բայց հաստատ աղջիկը կտա գլուխը կջարդի

[ars83]

Ես գող եմ:
Գողանում եմ անընդհատ, անամոթ, առանց խղճահարության, ագահորեն: Տեսեք, ահա իմ գողոնի մի փոքր մասը միայն.
Չիկ Կորեայի երաժշտությունը՝ գողացել եմ Chuk-ից, Ժակ Լուսյեինն ու Թոնի Բենեթինը՝ Գալաթեայից, Ռուբեն Հախվերդյանինը՝ ԿԳԴ-ից, Մանուել դե Ֆալայինը՝ Ամպից, Հենրիկ Վենյավսկունը՝ Մաեստրոյից, Ջոակինո Ռոսինիինը (օպերաների տեսքով)՝ Malxas-ից, «Բամբռինը», «Dorians»-ինն ու Ֆրանսիս Պուլենկինը՝ Ֆոտոնից, Դեբյուսիինը, Շնիտկեինը, Պալեստրինայինը՝ Rhayader-ից, Ազիմովի Nightfall-ը՝ Հայկօյից ու Rhayader-ից, Հիանալի մուլտեր՝ L'Illusioniste, The secret of Kells, The grave of the fireflies` Ռուֆուսից:
Խոստովանում եմ նաև, որ հնարավորության դեպքում կրկին այցելում եմ «զոհերիս»՝ տեսնելու, թե ինչ արժեքավոր բաներ ունեն պահած, որ գողանամ: Ակումբն իսկական Քլոնդայկ է. միշտ կգտնես հարուստ մարդկանց:
Բոլոր գողացածներս չեմ նկարագրում, թե չէ կընկնեմ ցմահ ազատազրկման հոդվածի տակ:

Միգուցե ես կլեպտոմա՞ն եմ, թե՞ ակումբիներն են հարուստ:

Հ.Գ. Ամեն դեպքում, խորին շնորհակալությունս եմ հայտնում «տուժածներին»:

[Դեկադա]

Սիրում եմ դուդուկը: Ինձ ինչ հիշում եմ սիրել եմ: Նույնիսկ պաշտելու աստիճան: Ու պատճառը ոչ միայն նրանում ա, որ հայ եմ: Պարզապես աչքս ինչ բացել եմ մեր տան միշտ դուդուկ էր նվագում: Հորեղբայրս նկարիչ-քանդակագործ ա: Ոսկի ձեռքեր ունի: Բացի այն, որ լավ նկարում է, այնպիսի քանդակներ է անում կասես մատ կպած չլինի: Հիշում եմ մի անգամ հացից էնքան գեղեցիկ աղջիկ էր սարքել / կարծեմ ծեփել ա բառը, հաստատ չեմ հիշում/, որ գնում գալիս զմայլված նայում էինք: Ասում էին առաջի սերն էր: Հետո սկսեց խաչքարեր քանդակել: Ու էտ ամբողջ գործընթացը ընթանում էր Ջիվան Գասպարյանի դուդուկի երաժշտության ներքո: Ու չնայած տխուր էր մի քիչ, մի քիչ էլ անհարմար, անընդհատ լսել հիմնականում ողբ պարունակող նվագը, բայց բոլորս սովորել էինք ու նույնիսկ կզարմանայինք եթե մի օր չլսեինք: Ու էտպես շատ տարիներ: Մի օր տատիկս, երևր թե արդեն համբերության բաժակը լցված, հերթական խաչքարի քանդակման գործընթացի ժամանակ նորից լսելով նվագը դիմեց տղային.
- Դու էնպես ես էտ երաժշտությունը լսում կասես մահս եմ տեսնում: Էտ խաչքարն էլ կդնես գերեզմանիս:

...Մի քանի ամիս անց տատիկս ողբերգաբար ու սարսափելի ձևով մահացավ դժբախտ պատահարից: Խաչքարը կանգնեցվեց գերեզմանին: Ու էտ օրվանից էն կողմ մեր տանը ոչ մեկս չենք լսում դուդուկ: Իսկ եթե հանգամանքների բերումով լսում ենք, անկախ թե որտեղ ենք, մեզնից յուրաքանչյուրը հիշում ա էտ բառերը ու աչքերից հորդում են տարիներով կաթիլ կաթիլ հավաքված արցունքները:

...Ես ատում եմ դուդուկը...

[Հայուհի]

2–3 րոպե և տրամադրությունդ մաքսիմալ բարձր է Ապրի Ինչուիկը Փոքրիկ պատահականություն,բայց շատ հաճելի

Նոր Անահիտի հետ ՖԲ-ում չատտում էինք, մեկ էլ մեր Ինչուիկը հարցնումա՝ ինչ կա-չկա, դե ես էլ ուրախ-զվարթ ասում եմ, որ արդեն էսօր փոքր քույրիկներիս ծնունդնա, մի քանի ժամից պիտի ծնվեն)))
Անահիտի պատասխանը.

Vaaaaai im poqr aperiki tsnundn el a, bayc inqn aravot 8:10 a tsnvel

Ինչ հավեսա, իմ քրերն էլ 8:15 են ծնվել

Այ սենց փոքրիկ պատահականություն, որը բարձրացրեց իմ ադրենալինը

Հ.Գ. Շնորհավորում եմ այսօրվա բոլոր ծնվածներին

[Ինչուիկ]

Ուխխխխխխխ իմ կյանքի ամենալավ օրեից մեկն ա Ապրիլի 4-ը, ես միշտ առանձնահատուկ եմ պատրաստվում իմ փոքր ապերիկի, իմ հրաշքի ծննդյանը… Հիշում եմ ոնց էի անհամբեր սպասում այն պահին, որ առաջին անգամ իրեն պիտի տեսնեի..... աննկարագրելի երջանկություն զգացի, երբ առաջին անգամ գրկեցի իրեն, կարծես ամբողջ աշխարհն իմն էր
Արդեն 11 տարեկան ա դառնում, նայում եմ իրեն ու հասկանում, որ տարիներն իսկապես թռչում են... Արդեն մեծ տղա է դարձել, խելացի, ինքնուրույն, բայց ոնց-որ երեկ լիներ, որ առաջին անգամ սկսեց բառեր արտասանել, առաջին անգամ ինքնուրույն քայլելով, պապիկիս մոտից եկավ ինձ մոտ... Հիշում եմ, ոնց էի վազելով դասից գալիս տուն, որ իրեն տեսնեմ: Փոքր տարիքից ես իրեն պահել եմ, ինքն ինձ համար ավելին քան եղբայր ա, իմ ուրախությունն ա ինքը: Ամեն անգամ քնելուց առաջ միշտ ուզում էր, որ պարտադիր ես իր համար հեքիաթ կարդամ, իսկ հիմա արդեն ինքն ա կարդում: Կարդում ա ամեն ինչ՝ հեքիաթներ, պատմվածքներ, առասպելներ, գրքեր կենդանիների, երկիր մոլորակի, աստղերի մասին, պատմական գրքեր.... Հիմա ես արդեն պատկերացնում եմ թե ինչքան կուրախանա, երբ վաղն ստանա իմ նվերը՝ իր հանրագիտարանի հատորներից վերջինը Տիեզերքի մասին:
Հիմա ինքը քնած ա, իսկ ես էստեղ իր մասին եմ գրում, գրում եմ ու զգում եմ, որ կարող եմ անվերջ շարունակել, բայց շարունակությունը կթողնեմ մի ուրիշ անգամվա համար:
Բաբկենս ուզում եմ, որ միշտ ուրախ լինես,ժպտաս, քո ծիծաղի ձայնը միշտ լսվի մեր տանը, ամենուր, ամեն բնագավառում հաջողությունների հասնես, բոլոր խնդիրները քո կյանքում, որ կլինեն, կարողանաս հանգիստ լուծել, հասնես այն ամենին, որ ուզում ես, շարունակի էդպես լավ սովորել, երջանիկ եղի:
Պուպուշս քեզ շաաաաաաա՜տ-շաաաաաա՜տ եմ սիրում: Շնորհավոր Ծնունդդ Բաբկենս





Հ.Գ. Հայուհի ջան քո քույրկներին էլ Շնորհավոր ու մնացած հոբելյարներին:

[V!k]

ես վաենկոմատն էլ որ չլինի, էլ սենց առիթ չի լինի հա, որ հանդիպեմ, ծանոթանամ ակումբցիների հետ…
Այսօր առավոտը ժամը 9:00-ից վաենկոմատում էի, սպասում էի բժիշկներին, որոնք ինչպես միշտ ուշանում էին: 10:00-ին պետք է գային, բայց արդեն 10:15 էր, չկային ու չկային…արդեն ներվերս հելե ինձ ուտում էր, պարապությունից չգիտեի ինչ անեի:
Մեկ էլ տեսնեմ ակումբցի aerosmithը մտավ սենյակ…ուրախացա, գոնե մեկը կլինի, որ հետը զրուցեմ… Արդեն սկսեց ժամանակը արագ անցնել, կամիսիան անցա (չնայած հինգշաբթի էլի են կանչել, Վանեկոմը տեղում չէր ), դուրս եմ գալիս վաենկոմատից, տեսնեմ էլի ծանոթ դեմք: Հարցնում եմ կարող է անունը պատահաբար Ավետ է, պարզվում է՝ այո: Ակումբցի Rammsteinն էր ծանոթացա, մի 2 բառ փոխանակեցինք, երկուսս էլ շտապում էինք, բայց ետքանն էլ հերիք էր հասկանալու համար, որ կարգին տղայա
ինչ որ սկսել եմ հաճախ ակումբցի տեսնել պատահական, տեսնես ետ ինչ է նշանակում