Մի քանի օր է` սրսկվում եմ, բժիշկը դեղ է նշանակել: Էդ գործն իր վրա է վերցրել հարևանուհին. մոտ երեսուն-երեսունհինգ տարեկան կին է, բարեհամբույր ու ժպտերես /ուրիշ մեկին հաստատ չէի թույլ տա ինձ ծակծկել/: Երեկոները գնում եմ իրենց տուն, ծիսակատարությունը տեղի է ունենում ու ես, ծակած տեղը շփելով ասում եմ մերսի ու հեռանում: Էդ հարևանուհին տղա ունի, մի հինգ տարեկան կլինի երևի: Հենց ինձ տեսնում է, գիտի, որ սենյակից պետք է դուրս գա որոշ ժամանակով: Էսօր գնալ չէր ուզում: Կանգնել անթարթ նայում է վրաս: Մայրը սկզբում հանգիստ ասեց` բալես, գնա: Չգնաց: Կանգնել ու նայում է: ՄԻ քանի անգամ էլ ասելուց հետո հարևանուհիս սկսեց ձայնը բարձրացնել: Գնացի նստեցի էդ ճստոյի դիմաց, հենց գետնին, ոտներս ծալապատիկ, գլուխս հենեցի ձեռքերիս ու իր նման անթարթ սկսեցի նայել իրեն:
- Գիտես, եթե գնաս, ես շուտ կսրսկվեմ ու կգնամ,- ասացի:
- Ուզում եմ տեսնել,- մանկական անմիջականությամբ բայց միայն ինձ լսելի ասաց տղան:
Ծիծաղս հազիվ զսպելով` լուրջ-լուրջ ասում եմ.
- Գիտես, եթե կանգնես հայելու մոտ, շալվարդ իջեցնես ու մի քիչ էլ թեքվես, քոնը կտեսնես:
- Չէ, ես քոնն եմ ուզում տեսնել,- պնդեց նա` աչքերը փայլեցնելով:
- Քոնն իմից լավն է,- աչքով արեցի ես:
- Հաստա՞տ,- ուրախացավ պստոն:
- Հա,- ասեցի:
Ինքը վազեց հայելու մեջ սեփական հետույքով հիանալու, ես էլ վերջապես սրսկվեցի ու ծակած տեղը շփելով` ասեցի մերսի ու հեռացա:
Մեջբերել
'
Էջանիշներ