Հրեշտակներին մոտենալ հնարավոր չի:
Հրեշտակները փոքրիկ են, շատ, արտասովոր սիրուն, նուրբ, քնքուշ... բայց նրանց ոչ մեկը չի կարող տեսնել: Հենց որ ուզում ես մոտիկանալ, հրեշտակները միանգամից չքվում են, որ հանկարծ իրենց մոտիկից չտեսնես: Հրեշտակներին նկարել էլ հնարավոր չի: Ֆոտոապարատի օբյեկտիվը պահում ես վրան, նկարում ես, նկարը նայում ես, ամեն ինչ կա, հրեշտակը չկա: Ու ոչ էլ հեռադիտակով կարող ես նրանց նայել: Միշտ ուզել եմ հրեշտակներին մոտիկից նայել, բայց հենց առաջին քայլն արել եմ, չգիտես ոնց զգացել ու անհետացել են: Դրանով հրեշտակները տառականներին են նման: Բայց հիմիկվա դանդալոշ տառականներին չէ, այլ հին, ավանդական տառականներին, ովքեր հեռվից հեռու քո շարժումը զգում ու խուճապահար փախնում էին: Իսկ նոր տառականները շատ հանդուգն են ու իսկապես դանդալոշ, կոշիկդ մոտեցնում ես քթին, ինքը դեռ արհամարհական, հիմար, ապուշ, տխմար ժպիտով քեզ ա նայում: Հետո կոշիկով ճզմում ես, անբարեհունչ ճտոցը ականջներիցդ մտնում ու գլխուղեղիդ ծալքերի արանքում մարում ա, իրա մարմինը լղոզվում ա գետնին, բայց իրա տխմար ժպիտը շարունակում ա մնալ սատկած դիակի դեմքին: Իսկ հին տառականները ճիշտ հրեշտակների նման չքվում էին, հենց որ նրանցից թեկուզ շատ հեռու շարժում է լինում: Հիմա կասեք, թե էս ի՞նչ գռեհկություն է, ոնց կարելի է հրեշտակին բերել ու համեմատել տառականի հետ:
Բայց ախր հենց այդ կոնտրաստն է, որ ավելի ցցուն է դարձնում հրեշտակի հմայքը: Ինչպես սևի ու սպիտակի համադրությունը: Ու այո, կարելի է սպիտակ հրեշտակի կողքին խոսել սև տառականի մասին, որ նրա գեղեցկությունը ավելի վառ երևա ու նրա լույսը ավելի ու ավելի հեշտությամբ կարողանա վերացնել շրջապատի խավարը: Բայց հրեշտակը չի թույլատրում, որ ես իր լույսը ավելի մոտիկից տեսնեմ, ինչ-որ սահման է դրել: Հենց փորձում եմ ավելի մոտենալ, չքվում է: Ուզում ես նրա բարի ճերմակին մոտենալ, ճանաչել, մի քիչ քեզ վերցնել... չի տալիս.. Ճերմակը... մի՞շտ է սպիտակը բարի: Չգիտեմ: Օրինակ այդ նույն հրեշտակը վերցրել է մի ճերմակ կավիճ ու մի հատ գիծ է գծել: Դա այն սահմանն է, որից ավելին ես չեմ կարող իրեն մոտենալ: Մնացածը փակ է: Ավելի մի քայլ անում ես, փակվում է քո առաջ, չքվում է... Դե հիմա գնա ու ասա, որ այդ սպիտակ կավիճը բարի էր: Բայց ակամա հիշում եմ մի ուրիշ սպիտակ կավիճ, որով տառականների համար գիծ էի գծում, ու իրանք էդ գծին հենց մոտենում էին, շունչները փչում, ընկնում էին: Էլ ինչ կոշիկ, ինչ զզվելի ճտոց: Քեզ մնում էր դրանց ոտիկները դեպի երկինք չռած դիակները հավաքել ու շպրտել: Երկու սպիտակ կավիճ, երկու սպիտակ գիծ, մեկն ինձ համար չար, մեկը բարի:
Հետո էլ ասում են, թե խենթ չի այս աշխարհը:
Իսկ գուցե խե՞նթ չի, գուցե ե՞ս եմ խենթ
Մեջբերել
Թե՞ աբիժնիկության դրսևորման ոճ ա
Ճիշտ ա` շատ աբիժնիկ ունենալը, կամ ընդհանրապես` աբիժնիկ ունենալը լավ չի, բայց ես մեղավոր չեմ, ազնիվ խոսք` մեղավոր չեմ
/
Աչքով տվեցի 
Էջանիշներ