Անկապ օրագիր

[ivy]

Էսօր ճտերիս արդեն պամպերսափոխել, հագցրել-կապցրել էի, որ գնան տուն, բայց ծնողները ուշանում էին: Ասեցի` պարել ուզո՞ւմ եք: Ոգևորված հավաքվեցին կողքս: Սկսեցի հոպ զիլինա անել` մտածելով, որ պիտի էրեխեքը հավանեն: Էդպես էլ կար. մեր Զիլինա-ին մեծ հաջողություն էր սպասում. ոչ միայն էրեխեքի դուրը եկավ, այլև մյուս դաստիարակների հետաքրքրությունը շարժեց: Տեսնելով մեր խելառ հոպ զիլինաները` անմիջապես հարցրեցին, թե դա ինչ է: Ու իրենք էլ սկսեցին մեզ հետ Զիլինա պարել: Էնքան խոխմ էր գերմանացիներին էդ տիպիկ հայկական ախմախության մեջ տեսնելը: Նենց էլ հավեսով էին ասում էդ Զիլինա-ն:
Նեմեցներին Զիլինա պարացրած ունեմ:

[impression]

Երեկ Երևանում ասես ռումբ տրաքեց: Ոչ այս, ոչ այն, միանգամից 30-35%-ով բարձրացավ դոլարի գինը կամ, ավելի ճիշտ, դրամն արժեզրկվեց: Ավելի մեծ տատանումներ էլ եղան, բայց օրվա վերջում ու այսօր էլ, մնացինք էդ չարաբաստիկ 30-35%-ի հետ: Խանութներում խայտառակություն էր. մի քանի ժամում ամեն ինչի գինը բարձրացավ մինչև անհնարինություն: Մտածում էի, որ խռովություններ կլինեն, մարդիկ գուցե բողոքի ակցիա կազմակերպեն, գուցե անկարգություններ լինեն. խանութների պատուհաններ փշրվեն, հաստափորների գանգեր ցխվեն ու նմանատիպ օգտակար, տեղ-տեղ էլ գուցե հաճելի գործողությունների արդյունքում էդ վիզը հաստացրած տզրուկները հասկանան, որ էսպես չի կարգը: Բայց ինչ արեց դրա փոխարեն մեր տառապած, մեր փառապանծ ազգը. աննորմալի պես սկսեց խանութներից թանկ ու կրակ ապրանքը իր հնարավորությունների սահմաններում գնել ու կրել տները: Մարդկանց հետ չէր պահում իրենց էշի տեղ դնելու այնպիսի ակնառու փաստեր, ինչպիսին, օրինակ, հերթի մի մասին մի գնով ապրանք վաճառելն ու ըստ դոլարի չարաճճի ցատկոտումների, հերթի մնացած մասի վրա նույն ապրանքը գրեթե կրկնակի թանկ սաղացնելը: Ինչքան անհույս վիճակում է էս ազգը, որ իր հետ էսպիսի բաներ են կարողանում անել: Դե արի ու էսքանից հետո հավատա նրան, ով վերջից հետ է եկել ու բոլորիս վստահեցնում է, որ վերջը լավ է լինելու:

[Janita Hero]

մարդու վերջն եկավ
տանում են գերեզմանատուն
արդեն հողին պետք է հանձնեն դին
միշտ լինում է ինչ-որ մեկը որ ուղղորդում է դագաղի ճիշտ տեղում հանգրվանելը ու ասում է «ըհը ըհը մի քիչ աջ, մի՜ քիչ էլ, չէ չէ, շատ եղավ, մի քիչ էլ ձախ, ըհը լավ ա»

ահա թե ինչի է միշտ վերջը լավ լինում

[impression]

Ուզում եմ ճղած ջինսեր ու երջանկություն

Էսօր մի զույգ տեսա, շատ անհեթեթ տեսք ունեին, թափթփված էին, հայացքներն էլ` ցրված: Հագի ջինսերը ոչ թե մոդայի պահանջով էին ճղվել, այլ մաշվելու հետևանք էին: Բայց էնպիսի խաղաղ երջանկություն էր բուրում նրանցից, ցրված ու մեղմ սիրահարության, չհավաքած անկողնու ու տան մեջ ոտաբոբիկ ման գալու, երկուսով նույն ափսեից ուտելու, բարձերով կռիվների ու իրար հետ սոված մնալուց չվախենալու բույր: Նախանձեցի:

[dvgray]

Հիթ–հարցեր, որոնք լսելուց արդեն վաղուց արդեն ձանձրացել եմ, բայց դե ի՞նչ արած...

Վերջին մեկուկես տարվա ընթացքում
Բա ե՞րբ եք գալու Հայաստան։

Վերջին մեկ տարվա ընթացքում
Տենց էլ աշխատանք չգտա՞ր։

Վերջին կես տարվա ընթացքում
Էս կրիզիսը ձեզ վրա հո շատ չի՞ ազդել։

Սպասենք հետագա հիթերին...

մի հատ էլ իմ կողմից…
ախպերս /կամ դրա նման մի բան/ արի մի բան արա բիզնես դնենք էլի: արի մաշնա ղրիկ ես ստեղ խորդեմ մի քանի կոպես փող սարքենք մինչև իմ վիզան էլ պատրաստ ըլնի էլի ախպերս /կամ դա նման մի բան/ :

[Selene]

Չսիրեցի տեղափոխություն կոչված անհարմար երևույթը, էն էլ աշխատանքիդ վայրում, հատկապես, որ արձակուրդի մեջ ես, բայց գիտի գնաս, որ հանկարծ ուրիշները թղթերդ աջ ու ձախ չթափթփեն, կորցնեն:
Ամեն ինչ բարեհաջող անցավ, վերջապես ամեն բան իր տեղում է, համակարգիչս էլ միացրեցի, մի քանի էջ պիտի պրինտ անեի, բայց դրանից առաջ մի բան ուզեցի նայել, մտել եմ Start->Run, բացված տողում ինձանից շատ գոհ հավաքում եմ msconfig.am, մի րոպե նայում եմ հավաքածս տառերին, զգում եմ՝ մի բան էն չի, հաաա, մտածում եմ, երևի վերջում պիտի ru լինի էէէ, Մերի ջան
Այ նոր հիմա հանգիստ ու վստահ կասեմ՝ Բարի գալուստ, գարուն...

[Empty`Tears]

Չեմ ընդունում ու անգամ ցանկություն չունեմ հասկանալու էդպիսի մարդկանց, որոնք շատ լավն են եղել քեզ համար, որոնց հետ միշտ լավ ես եղել, հասկացել ես, հասկացել են, ընդունել են ու մեկ էլ հոպ, մեկը գալիս ա /մեկը, երկուսը/ դու չկաս, կամ էլ կաս ուղղակի հեն ա որ լինելու հաշիվ ա, բայց որքան էլ անեն , նորից նվիրվում եմ, ոչ նրանց ով էդպես ա վարվել, այլ նրանց ով դեռ չի հասել, ճանապարհին ա …
դե դու ինձ արեցիր, մյուսն էլ քեզ կանի
եղավ, անցավ ու գնաց - какой привет такой ответ …

Ինչևէ, մինչ նոր հանդիպում : Հաջողություն …

[impression]

Էն, որ ես աշխարհի ամենացրված ու անուշադիր մարդկանցից եմ, արդեն վաղուց ապացուցման կարիք չունի: Ապացուցման կարիք չունի նաև այն, որ միայն ես չեմ էդպիսին: Բայց դե մի հատ էլ ապացույց ներկայացնեմ, քանի որ արդեն որերորդ անգամ դրամապանակս թողել էի տաքսու մեջ: Դրամապանակս կորցնում եմ պարբերաբար, դա արդեն օրվա ռեժիմի մասն է դարձել, բայց դա իմ անջատվածության վերջը չի դեռ: Երեկ էլ էի այն թողել տաքսիստին նվեր, ու դա դարձավ առիթ, որ հիշեմ անցյալ շաբաթվա դեպքը:

Ուրեմն, մի քանի օր առաջ տուն եմ գնում երեկոյան, տաքսի եմ նստում, մոտս էլ թարսի պես հինգ հազարանոց կա միայն: Ու մտածում եմ, որ ճանապարհին կիջնեմ, մի տեղ կմանրեմ, բայց դե մոռանում եմ: Հասնում ենք մեր շենքի դիմաց, նոր հիշում եմ, որ մանր չունեմ, բայց լավ էր, վարորդի մոտ մանր կար ու ոնց պարզվեց, ինքը ինձանից վերան շշմած էր: Մանրում է հինգ հազարը, ես իջնում եմ ու արդեն շենքի աստիճանների մոտ նկատում, որ մթության մեջ չի տեսել ու չորս հատ հազարանոցի փոխարեն երկու հատ հազար, երկու հատ էլ հինգ հազար է տվել: Անմիջապես զանգում եմ սերվիս ու խնդրում մեքենան շտապ հետ ուղարկել: Ու ինձանից գոհ սպասում եմ, լավություն եմ անելու մարդուն: Մեքենան եկավ, ես վերադարձրեցի "մանրը", վարորդն էլ շշմած վրաս է նայում. դե երևի մտածում է` այ քեզ հարիֆ: Բայց պարզվեց, որ. դա չէր պատճառը, ու երբ ինքը վերջապես ուշքի եկավ, ասեց շնորհակալություն ու մեկ էլ թե.
- Բալիկ ջան, դու էլ դրամապանակդ էիր թողել: Որ կապ տվին ասեցին հետ գնա, մտածեցի մի բան մոռացել ես, նայեցի, գտա: Էն էլ դու մի ասա իրար լավ արժանի ենք:

[Երկնային]

Մոտս աներեսության նոպայա, ով ձեռքիս տակ ա ընկնում, աներեսաբար ինչ-որ նվեր եմ ուզում… էս աներեսության շրջանը ակումբցիների վրա էլ ա տարածվել արդեն, ճիշտ ա ամաչելով եմ էդ աներեսությունը անում, բայց դե անում եմ մարդիկ էլ նենց խելոք-խելոք նվերներ են անում


Հ.Գ. էսօր մամաս պատմում էր, որ փոքր ժամանակ նենց խելոք երեխա էի, ոչինչ չէի ուզում, հետս հանգիստ մտնում էր խանութ, ասում էր՝ ի՞նչ ես ուզում, բալես, ասում էի՝ ոչ մի բան… իսկ հիմա՜, վախենում ա հետս մի խանութի կողքով անցնի

փաստորեն ես էլ մեծացա

Հ.Հ.Գ. երեխեք, աչքիս մի երևացեք, ձեզանից էլ նվեր կուզեմ
բայց նե՜նց եմ շոկոլադ ուզում

[Janita Hero]

Նստում եմ երթուղային տաքսի
տարօրինակ է, վարորդը ծխում է, բայց հոտ չկա
երթուղայինին հատուկ տղպահոտն էլ անհետացել է
առավոտ է. գեղեցիկ, պճնված լեդիներ կան այնտեղ հավանաբար մինչ մազերի ծայրը օծված սակայն ոչ մի հոտ....
Իմ ականջներում էլ այնպիսի հրաշալի երաժշտություն է հնչում ականջակալների օգնությամբ, որ մնում էր աչքերս փակեի ու հայտնվեի երանության մեջ…

էն էլ հետո հետո նո՜՜՜ր հասկացա որ լավ է մեկ-մեկ գրիպ լինելը

[impression]

Զարմանահրաշ հայերեն

Հայերենում լիքն են այն բառերը, որոնց հնչողությունը իդեալական է ասոցիացվում նշանակության հետ: Օրինակ` խնձոր: Ասելիս արդեն խնձորի համն ու անգամ տեքստուրան պատկերացնում ես: Սակայն, քիչ չեն նաև նրանք, որոնց հնչողությունը կամ ընդհանրապս ոչնչի հետ չի ասոցիացվում (օրինակ` հողաթափ), կամ էլ լրիվ ուրիշ բանի, որն իր իմաստից ահավոր հեռու է, օրինակ` երախայրիք: Կյանքում մտքովդ չի անցնի, որ երախայրիքը նուբարն է, առաջին պտուղը: Ես համոզված էի, որ այն կենդանիների բերանն այրելու ինչ-որ սադիստական գործիք է: Քիչ չեմ զվարճանում նաև այնպիսի բառերի շնորհիվ, որոնք հրաշալիորեն կարելի է օգտագործել նաև իրենց իմաստից դուրս, օրինակ` տախտակամած: Դե տախտակամածը նավի հատված է, палуба, բայց այն իր բառային կառուցվածքով շատ նման է ածականի, հայերեն դեռ նոր սովորող մարդը հաստատ էդպես կմտածի ու եթե փորձի կազմել նախադասություն տախտակամած բառով, լրիվ հնարավոր է հետևյալը. Աղջիկը տախտակամած հայացքով նայում էր պատուհանից դուրս:
Ուսանողական տարիներին, մասնագիտական քննություների ժամանակ երբ մտածում էի, որ վերջ, էլ նյարդեր չունեմ, թողնում եմ ամեն ինչ գրողի ծոցը գնա ու դուրս մնամ համալսարանից, միակ մխիթարող միտքն այն էր, որ ես շատ երջանիկ եմ, որ հայ եմ ու սովորում եմ անգլերեն, քանի որ հակառակ դեպքում վաղուց խելագարված կլինեի:

[Դեկադա]

Տեսնես ինչի՞ց է, որ մարդիկ ուզում են իմանալ էն ինչը դու չես ուզում ասել: Իսկ քո չասելը կապում են իբր նեղացած ես, չես վստահում կամ էլ էնքան վեհանձ ես, որ չես ցանկանում քո կյանքը կիսել մնացածի հետ:Մի հարցնող լինի- մարդ արարածը իրավունք չու՞նի ապրի իր համար....պարզվում է հասարակությունը չի ընդունում սահմաններ ուրիշի կյանքի մանրամասները իմանալու հարցում... շփվիր, որ ճանաչես մարդուն ... համաձայն եմ բայց կյանքը պատմելը ճանաչելու հետ կարծես թե սերտ կապ չունեն.Ինչի՞ է թվում, որ եթե ժպտում ես ուրեմն նաև կծիծաղես, հը՞...Տեսնես ուրիշ մտածմունք չունեն, որ հետաքրքրում է ուրիշինը, թե՞ ուրիշի կյանքի մեջ իրենց կյամքի իմաստն են գտնում,,,կամ էլ համեմատման եզրեր են ման գալիս և ուրախանում հաղթանակի դեպքում..
... իմ մտքերն էլ մարտ ամսվա պես գժվել են` մեկ այրում են մեկ էլ շանթում....

[Chuk]

Մարտի 8-ն էլ անցավ, ոչ մեկը չշնորհավորեց... չնայած չէ, ընկերս զանգեց, շհնորհավորեց: Ասեց «Արտ ջան, մամայիդ մարտի 8-ը շնորհավոր», հետո հիշեց. «բայց մամադ էդ տոնը չի ընդունում, չէ՞»: Ասեցի, «Ոչինչ, Տիկ ջան, շնորհավորանքդ կփոխանցեմ, ապրե՛ս»: Ես էլ իրան ասեցի, որ մորը շնորհավորի իմ կողմից, իրա մայրն ընդունում է էս տոնը: Իսկ այ ակումբում ոչ մեկն ինձ չշնորհավորեց: Նայում եմ, վերևում, որ գրված է. «Բարի գալուս, Chuk», դրանից երկու տող ներքև գրված է. «Նամակներ. Չկարդացված 0, Ընդամենը 1612.»: Նոր համենայն դեպս ստուգեցի, ուղիղ երկու շաբաթ է անցել այն օրից, երբ փոստարկղս ամբողջովին դատարկեցի: Երկու շաբաթում 1612 նամակ... Ու ոչ մի շնորհավորական նամակ: Բացում եմ նամակներս, կարդում: Կոշմառ... եթե կողքից դիտող լինեի ու մեկի փոստարկղում այսպիսի պատկեր տեսնեի, կասեի. «Ապեր, գնա քցվի, ապրածդ կյանքն ինչի՞ համար ա»: Հարյուրավոր նամակներ, որոնց 90%-ից ավելին հանդիմանություն է, բողոք, մուննաթ, դժգոհություն: Նայում եմ էդ ամենին ու սարսափում եմ. ուրեմն էսքա՞ն վատն եմ: Ուրեմն արածիս մեջ չկա՞ մի բան, որ մեկը նամակ գրի ու ասի «Չուկ ջան, շնորհակալ եմ...», կամ «արածդ դուրս եկավ...»... չէ, սաղ բողոք. «Ինչի՞ համար ես ինձ տուգանային միավոր տվել, սա ի՞նչ կողմնապահություն ա», «Ինչպե՞ս համարձակվեցիր այն թեման փակել, մարդիկ ազատ գրում էին», «Ինչու՞ մինչև հիմա չի հաստատվել ընկերոջս գրանցումը, քնա՞ծ եք, ի՞նչ ա»: Էդ հեչ... շարունակ գալիս են նամակներ. «Ինչու՞ չեք փոխում ակումբի դիզայնը, դեռ ձմեռային գլխարկն ա, ինչի՞ թեմաների կողքից նոր տարվա խաղալիքները չե՞ք հանում, տգեղ ա ու տհաճ»: Էս բովանդակությամբ նամակները շատ են, բա ինչի՞ հիմա չկա հակառակը, ասենք. «Ինչ լավ է, որ վերջապես փոխեցիք գլխարկը», կամ «սա գեղեցիկ ա»: Ու չեմ հասկանում, ես եմ էդքան վատը, թե մարդիկ բացի բողոքելուց ուրիշ բան անել չգիտեն: Բողոքելը լավ ա, հավես ա, ուրիշին մեղադրելը լավ ա, հավես ա: Հիմա ռեֆրեշ սեղմեմ, թազա նամակ ա գալու, գիտեմ, ու մեջը հայհոյախոսության բառարանը լռացնելու համար անհրաժեշտ բոլոր տերմինները կլինեն... է... հերիք չի՞: «Դե ադմինը միշտ ճիշտ ա, ինչ կուզի կանի», գրած ա հերթական նամակում: Տո՛, ինչ ադմին, ծառա եմ ստեղ, քո ճորտն եմ, պետք ա նենց անեմ, որ քո դուրը գա, թքած նրա վրա, որ քո արածը սխալ ա, կարևորը ես նենց անեմ, որ քեզ հաճելի լինի: Տո մի օր ես լռում, երկու օր ես լռում, բայց դե սենց չի լինի, մեռանք էդ անտեր վալերյանան խմելով ու էս անտեր սրտին արհեստական աշխատացնելով, իսկ թե էդքան վատ ա ամեն ինչը, մի հատ թեմա բացի, առաջարկի որ ինձ հեռացնեն, որ գոհ չես ինձից, քվեարկեք, այ ախպեր, հարց չկա, ձայների մեծամասնություն հավաքեք, էս անտեր ակումբը մեկի անունով գրանցեմ, պառոլ-մառոլը տամ գնամ իմ գործերով, ես էլ հանգիստ ապրեմ, դու էլ: Ի՞նչ, համաձայն ես: Դե եթե հա, ուրեմն արա, իսկ եթե չէ, սրանից հետո ամեն նամակդ գրելուց առաջ լավ մտածի, արդյոք էդ նամակիդ մեջ էնքան ասելիք կա՞, որ կարելի ա իմ ժամանակը սպանել ու ինձ իզուր ներվայցնացնել, թե՞ չէ:

Մարտի 8-ն էլ անցավ, մի հատ շնորհավորական նամակ չստացա, ի՞նչ անենք, որ էս տոնը կանանց տոն ա, ու որ ես էլ էդ տոնը չեմ ընդունում...

[impression]

Անցյալ ամիս բժիշկների ամիս էր: Էլ ուր ասես գնացի, ում ասես տեսա, լիքը փող ծախսեցի, որ իբրև թե գլխացավերս բուժեն, էն էլ չկարողացան: Վերջում էլ բոլորը ձեռքերը խնամքով լվացին իմ գործից ու միաբերան հայտարարեցին, որ իմ գլխացավերը բուժման ենթակա չեն: Վերջին փորձությունը դոպլերն էր, որի անվանումը ես հա շփոթում էր դյուպլեքսի հետ: Բայց դա միակ զվարճանքը չի: Մտա ներս, դոպլերուհին (չգիտեմ էդ մասնագիտությունը ոնց է կոչվում) նստած ծխում էր: Շատ քաղաքավարի բարևեցի ու հայտարարեցի, որ եկել եմ դյուպլեքսի: Դոպլերուհին անակնկալի եկած էնքան ծուխ կուլ տվեց, որ ստիպված էի 45 րոպե դրսում սպասել, մինչև ինքը ուշքի կգար: Գնալով համոզվում եմ, որ էդ տնաշենները լրիվ զուրկ են հումորի զգացումից: Մի խոսքով, վերջը մի կերպ իրեն հավաքեց ու սկսեց ինձ դոպլերել: Դա սոնոգրաֆիայի պես բան է, ինչ-որ մի մատիտանման բանով սկսում են սխմրտել գլխիդ այս կամ այն մասն ու էկրանի վրա հետևում անհասկանալի խշխշոցներին: Ասեմ, որ եթե գլուխդ տեղից ցավում է, դոպլեր-դյուպլեքսը բավականին ցավոտ պրոցեդուրա է դառնում: Ատամներս սեղմած սպասում էի, թե էդ անաստվածը երբ է վերջացնելու մատիտով շրջագայել գլխիս: ՄԵկ էլ իմ բախտից իրեն ինչ-որ մեկը զանգահարեց: Սա ըստ երևույթին անչափ ոգևորվեց էդ զանգից ու մոռացավ խոսելիս մատիտը հեռացնել գլխիցս: Դա դեռ բավական չի, դեռ մի բան էլ ոգևորությունից էնպես էր սեղմում, որ քիչ էր մնում ճչայի ցավից: Խոսեց, խոսեց, ես արդեն ուշագնացության եմ հասնում ցավից, մեկ էլ հեռախոսն անջատեց ու ինձ թե`
- Ջանիկ, это սենց բանա хочу это էս աղջկա համարը մոտս գրեմ, я всегда так хотела ее иметь...
Զարմանալի չէր, որ դյուպլեքս-դոպլերը տասնհինգ րոպե հիստերիկ ծիծաղ գրանցեց:

[Janita Hero]

սանր…պահանջվում է, բայց գտնում ես /եթե գտնում ես իհարկե/ հինգ րոպեից:
գրիչ…եթե շատ բախտդ բերի՝ չորս րոպեից:
օծանելիք…եթե մի քիչ խոշոր լինի տարրան՝ երեք րոպեից:
հեռախոս…եթե վիբրացիայի վրա չի, ապա՝ երկուսուկես րոպեից երկար ու համճեպ, զանգը բաց չթողնելու խորը ակնկալիքով:
դրամապանակ…պահոոո՜՜՜՜, աստված չանի երթուղայինում եղար ու քո իջնելուն մի կանգառ մնաց,քաշվեցիր. ստիպված մի երեք կանգառ շատ պիտի գնաս, որ գտնես այն, վճարես, նոր իջնես

ու սենց մի շարք «առավելություններ» ունի ՄԵԾ պայուսակը

խորհուրդ. նյարդերից թույլ կամ մենեջմենթի հմտություններին թույլ տրապետողներին ավելի լավ կլինի ունենալ սահմանափակ տարողունակությամբ ու թողունակությամբ պայուսակ…

աքսիոմ-հետևություն. պայուսակից ուզացդ իրը շուտ գտնելու հավանականությունը հակադարձ համեմատական է պայուսակի մեծությանը!!!!