Անկապ օրագիր

[Chuk]

Քանի երեխա չունեի, օրհնում էի մետլախ հորինողին: Իսկ հիմա...

ես դրա տիրոջ մայրիկը

[Ruby Rue]

Այգում վեր ընկած գիրք էի կարդում, մեկ էլ մոտերքում գոռգոռոցներ ու վայրենի ծիծաղ լսեցի։ Բանի տեղ չէի դնի, եթե էդ ձայների մեջ փոքր փիսիկի մլավոց չլսեի։ Գլուխս բարձրացնելուն պես նկատեցի, որ հեռվում մի խումբ ջահելներ են կանգնած, որոնցից մեկի գրկին սև ու սպիտակ պստո փիսիկ էր։ Էս ջահելներից մեկը, ինձնից մեծ կամ հասակակից տղա, վերցրել էր կատվին ու ուզում էր նետել կողքը կանգնած աղջկա վրա։ Էս աղջիկը ինչքան ուժեղ էր բղավում, ինքն էնքան մոտ էր բերում փիսիկին:Հեռվից հետևում էի, որ հենց կտրուկ գործողություն անի, գնամ կռիվ անեմ, դեռ չէի խառնվում, որովհետև ուզում էի տեսնել` բաց կթողնի իր կամքով։
Հետո կատվին թափ էր տալիս, որ շպրտի ծառի վրա։ Աղջիկը կողքից ճվճվաց, ինքն էլ կատվին դրեց աղբամանի վրա ու աղջկան ասաց.
- Դե հելի աղջի, դավայդ քաշի ստուց։
Աղջիկը գրկեց իրան ու գնացին։

Իրանց գնալուց հետո գնացի փիսիկին գրկեցի։ Մտածում էի` կփախնի, էն էլ էնքան վախեցած էր, որ չգնաց ու նույնիսկ թողնում էր իրեն շոյել։ Խեղճը հերթով գնում ծառերին էր նայում, ուզում էր բարձրանալ, էն էլ չէր կարողանում։ Վերջը մի անցք գտավ, փախավ, թաքնվեց էնտեղ։

Հա, ու ես անհանդուրժող եմ էն մարդկանց նկատմամբ, ովքեր կենդանիներին տանջում են ու դրանից հաճույք ստանում։ Մեկը լիներ` էդ տղային բռներ, նետեր ծառի վրա, հետո էլ գցեր աղբամանը։

[StrangeLittleGirl]

Էս մեր համալսարանում կամանձիռովկաների փողը վճարելու համար նոր համակարգ են ներդրել: Ահագին խառը-խշտիկ երևույթ ա, ոչ ոք չգիտի ոնց օգտվել ու ոչ ոք վիզ չի վերցնում, որ բացատրի: Ես էլ մի ամիս առաջվանից տարբեր մարդկանց հետ կապվել եմ: Ահավոր խնդալու էր հետևելը, թե ոնց ա մեյլս հերթով տարբեր մարդկանց forward արվում, հետո էլի սկզբի մարդուն վերադառնում, ու մեկ ա սաղ իրանց վրեքից ցրում են: Վերջը նստեցի, ինքս փորփրեցի, ձևերը գտա: Ու հիմա գրում եմ՝ Կոպենհագենից Վենետիկ, էսինչ-էնինչ օրերին: Մենակ տեսնեիք՝ ինչ էղավ: Միանգամից հաշվարկեց, թե օրը ինչքան փող ա ծախսվելու, չվերթի ու հյուրանոցի մոտավոր գներն էլ հետը տվեց, հաշվարկեց սաղ, դեմս դրեց: Տերդ մեռնի գիտություն: Իսկ մի ամիս առաջ նստած էս սաղ հաշվարկները ձեռով էի անում հազար ու մի բան գուգլելով:

[Chuk]

230000 դրամ կորցրեցի

[Մ Մ]

Աշխատում ես՝ մի աչքդ բաց, էն մեկն էլ փակ երազներ ա տեսնում։ Հարմար պահ ես ման գալիս, որ գլուխդ մի երկու րոպե սեղանին դնես ու փակես աչքերդ, անջատվես։ Մեկ էլ զգում ես, որ ուրիշ իրականության մեջ ես, զուգահեռ, համ գիտես, որ գործի տեղն ես, սենյակումդ, գլուխդ սեղանին, համ էլ երազ ես տեսնում։ Արագ սթափվում ես, բացում ես աչքերդ, նայում ես ժամին, ու տեսնում, որ ընդամենը մի քանի րոպեում հասցրել էիր հայտնվել Մորփեոսի գրկում։

[laro]

Արդեն երեք տարեկան եմ Ակումբում Արագ անցավ

[My World My Space]

Անցնում ենք մի փողոցով, ամեն 3-4 մետրը մեկ պառկած միլիցայա։ Շոֆերը լուրջ դեմքով.
- էս կարո՞ղ ա միլիցեքի գերեզմանոց ենք մտել…

[Nihil]

Հարցումներ էի անցկացնում ընկերներիս և ծանոթներիս մեջ, որ օգնեմ մի հետազոտությանը։ Հարցաթերթիկում սենց հարց կար`
"Ո՞վ է Ձեր ․․․․
․․․․․գրական/պատմական հերոսը
․․․․․հեռուստահերոսը
․․․․․անցյալի և ներկա քաղաքական գործիչ-հերոսը"
Լուրջ հարցում է, լուրջ մարդկանց կողմից է անցկացվում, բայց ինչքան թրոլլ-պատասխան կար, իմ ընկերներն էին գրել։
Օրինակ՝ թռչող մակարոնե հրեշ, я - Гарегин Нжде, ՀՀԿ տատի, Ջեֆ Լեբովսկի, Հիսուս, Անի Զախարյան...
հույս ունեմ օգնեցի հարցում անցկացնողներին

[Նաիրուհի]

Իմ կոմպլեքսներին մի քիչ ծանոթ մարդիկ գիտեն, որ սարսափում եմ անծանոթ մարդկանցից, եթե գործնական հարցերով հանդիպում է։ Չեմ կարողանում ինձ ստիպել հարցազրույցների գնալ, գնալու դեպքում էլ նենց վախեցած եմ լինում, որ միտքս արգելակվում է։

Երեկ զրուցում էի մի կնոջ հետ, ով գուցե մի օր ղեկավարս դառնա, իրեն ասացի էդ մասին, ինքն էլ ասաց, որ իմ տարիքում ճիշտ նույն խնդիրն ունեցել է, մինչև մի օր խորհուրդ են տվել խոսելիս դիմացինին պիժամայով պատկերացնել։

Նոր մամայիս եմ պատմում (ինքն էլ մի քիչ ունի դրանից), մեկ էլ սկսեց ծիծաղել, թե ո՞նց էսքան ժամանակ մտքներովս չէր անցել, հետո տեսությունը խորացրեց.

- Լիլ, բա որ էն սովետական զոլավոր պիժամաներով պատկերացնես։ Կամ ասենք, առանց պիժամայի։

Ու գիտեմ, որ իրենց դպրոցի տնօրենին ու փոխտնօրենին սկսեց պատկերացնել էդ զոլավոր պիժամայով։ Համա թե խնդալու տեսք ունեն, հա՜։

[Freeman]

Էն որ հերիք չի մարդամեկը նախկին կարգավիճակս իրեն մականուն ա դրել, մի բան էլ նախկին ստորագրությունս ա ցրել

[Այբ]

Մամաս մի վատ բնավորության գիծ ունի. ամեն տարի պապայիս ծնունդին էնպիսի նվերն է գնում, որ ավելի շատ իրեն է նվեր անում, քան հորս (վարագույր, ափսե և բաժակներ, խոհանոցի չգիտեմ ինչ պարագաներ և այլն): Դրա համար հետը միշտ վիճում էի, բայց անօգուտ:
Էսօր մամայիս ծնունդն է: Որոշեցի էնպիսի բան նվիրել, որ մամայիս «դաս լինի»:
Նվիրել եմ Գուրգեն Մահարու «Սիբիրականը» գիրքը: Դիտմամբ եմ հենց էդ գիրքը նվիրել (թեզիս թեման է): Միանգամից հասկացավ, ու մի տեսակ դուրը չեկավ, բայց ձայն չհանեց:

Տեսնեմ էլ սրանից հետո ո՞նց ես ուրիշների ծնունդներին քեզ նվեր անում: Հաստատ էլ չի անի:

Հ.Գ. Մամայիս համար իրականում նվեր առել եմ, բայց հիմա չեմ տա, թող... վաղը կտամ: Բայց ինչ չարն եմ ես:

[Alphaone]

17 տարեկան՝ ինչ հզոր գրող է, գրում է հենց այն, ինչ ես տեսել եմ, զգացել, իմ մտքերն ու ապրումներն են...
27 տարեկան՝ իրականում հզոր գրող, ես երբեք չէի մտածել այս ուղղությամբ, երբեք չէի դիտել աշխարհն այս տեսանկյունից...

[Jarre]

Մարդիկ ընկած մարդ են ման գալիս, որ ատեն, թափեն իրանց ագրեսիան, ջղայնությունը.....

Ասում են՝ «սերը հորինված բան է, այն չկա»։ Բայց այս խոսքերը անդադար ասող մարդը որքան էլ հակասական թվա, իր մարմնի յուրաքանչյուր բջիջով հավատում է ատելությանը։ Բայց ինչի՞։ Եթե սերը հորինված է, այդ դեպքում ատելությունն ի՞նչ է։
Եթե դու արդեն էնքան ես ընղմվել ենթադրությունների աշխարհ, որ այն համարում ես իրականություն (ավելին՝ միակ ռեալ և իրական կյանքը), ապա բարի եղիր հետևել ինքդ քո ստեղծած կանոններին։ Եթե կա ատելություն ուրեմն կա և սեր։ Եթե սերը հորինվածք է, ուրեմն քո սիրած ատելությունը, որին պետք է ագրեսիայով պատասխանես, դա էլ է հորինվածք։

[insider]

Երեկ` ուշ ժամի, մեքենայով վերադառնում էի տուն: Բրազիլիա-Հոլանդիա խաղն արդեն սկսվել էր: Անընդհանտ հեռախոսով հարմար չէր հաշվը նայել, միևնույն ժամանակ ցանկություն կար նաև խաղի մասին տեղեկություն ստանալու ու մինչև կհասնեի, հիշեցի, որ Հանրային ռադիոն հեռարձակում ա խաղը ու միացրեցի: Մինչև ստեղ նորմալ էր:

Միացնելուց հետո սկսվեց ֆուտբոլի պատմության մի դաս, ոչ մի խոսք կոնկրետ խաղի մասին: Միայն երկրորդ գոլից հետո իմացա, որ խաղն արդեն 2:0 դարձավ: Մինչ էդ, թե դաշտում ինչ է կատարվում` ռադիոհեռարձակումով հնարավոր չէր հասկանալ, որովհետև մեկնաբանները ինչից ասես խոսում էին, բացի բուն խաղի ընթացքը մեկնաբանելուց: Երևի հանրայինը ուղղակի հեռուստատեսային մեկնաբանությունը ռադիոեթեր է ուղարկում, այլ ոչ թե առանձին ռադիոմեկնաբանություն է: Ինչևէ, գոնե հաշիվն ու թե ով է գրոհում/պաշտպանվում (մարզադաշտի արձագանքից ենթադրելով) իմանալու համար վատ միջոց չի:

[Մ Մ]

Ֆուտբոլը հեռուստացույցի մոտ է համախմբել ընտանիքի ամդամներին՝ ժամանակավոր: Կավարտվի, ամեն մեկը կվերցնի իր պլանշետը կամ նոթբուքը, կփակվի իր սենյակում... Ու էլի կսկսես կարոտել... կկարոտես նույնիսկ հեռուստացույցի մոտ ստեղծված աղմուկին:

Թվում է, թե անհրաժեշտություն դարձած այդ սարքավորումները «անվնաս» են: Ավաղ, բացի ռոբոտացումից նաև «օտարացնում» են...