Անկապ օրագիր

[Chuk]

Ինձնից գոհ իջնում եմ խանութ, ծանոթ շարժումով քայլում դեպի սառնարանը, բայց դեռ չհասած, վաճառողը տխուր ձենով թե.
- Չկա, ապեր:
- Պրծե՞լ ա:
- Տո չէ, երկու օր ա չկա, ամենաշատն էլ ախր էդ ա ծախվում:
- Բա ինչի՞ չեք բերել:
- Իրանց մոտ ինչ-որ լուրջ հարկային ստուգումներ են, ոչ մի տեղ էլ չկա:


Արա՛, լսեք ինչ եմ ասում: Էս էլ տրանսպորտի գինը 50 տոկոսով թանկացնել չի, որ իրականում էդքան էական չլինի: Էս կենսական նշանակություն ունի: Ու եթե հանկարծ իրանց դեմ ինչ-որ բան արեցիք, որ շուկան ուրիշին տաք, մամաներդ լացացնելու եմ, փողոցից տուն չեմ գալու, սաղ օրը բողոքի ակցիա եմ անելու: Մտքներիդ ծերով չանցկացնեք Կիլիկիայի դեմ խաղեր տաք... արա՛.... ախր հասկանում եք, Կիլիկիան չեղավ, մամաներդ լացացնելու եմ

[keyboard]

35-40 մետր բարձրության վրա "կախված" Կիլիկիա էի խմում. Երևանի լույսերը, Արարատ լեռան ստորոտի "լիտայուշի տարելկեքը", ցորենի հնձելուց հետո մնացած հասկերով այրվող դաշտերը, ես ու իմ մտքերը, ինձ շոյող, երբեմն կոպիտ չափալախող քամին,երկնքի աստղերն ու շարվեք արա գոռացող սպայի ձայնը, գարեջրի փրփուրները...

Չէ, հաստատ արժի ապրել, ամեն ինչ էնքան էլ վատի չի...

Հ.Գ. Լսեք արա, Կիլիկիային մի բան արիք, մամաներդ լացանելու եմ +1

[StrangeLittleGirl]

Էսօր ինձ հրավիրեցի կինո: Սիրուն շորեր հագա, մազերս սիրուն սարքեցի, նստեցի հեծանիվս ու գնացի իմ սիրելի կինոթատրոնը: Վաղուց էնտեղ չէի էղել: Մինչ սեանսը կսկսվեր, ինձ հետ նստեցի սուրճ խմելու: Հետո մտա դահլիճ, հարմար տեղավորվեցի ու նայեցի կինոն: Լավն էր: Տուն գալու ճամփին քննարկեցի հետս:

Եկա տուն, մորու թարմ քամած հյութ լցրեցի: Մի բաժակ էր մնացել: Ինձ հյուրասիրեցի: Մտա սենյակս, մոմ վառեցի, լույսերն անջատեցի, երաժշտություն միացրի: Հիմա ինձ հետ ռոմանտիկ երեկո եմ անցկացնում: Սենյակումս մոծակները բզզում են: Էնքան էլ մենակ չեմ:

[Chuk]

Ինչքան էլ որ ես եմ արել ակումբի համակարգի թարգմանությունը, մեկ ա, մեկ-մեկ բացում ա թարգմանած որոշ բաների վրա, էն ինչ ստացվում ա:

Ասենք երբ որ ղեկավարման վահանակից ընդունում ես ինչ-որ մեկի գրանցումը, հաղորդագրություն է գալիս.

«Անդամը պահպանված է»:

Բայց էս դեռ ոչինչ, որտև երբ չես ընդունում այլ մերժում ես ինչ-որ պատճառով (ասենք կրկնակի գրանցում, սխալ մականվան ընտրում և այլն, ահեղ տառերով գրվում է.

«Անդամը հեռացված է»:

Ու պատկերացրեք որ էդ գործողությունն անում եմ, երբ կողքիս ակումբից բեխաբար ինչ-որ մեկը նստած ա: Պատկերացրեք իրա դեմքի արտահայտությունն ու աչքերի չռվածությունը

Նոր էլ մտա «Ո՞վ է ֆորումում» ու սենց տող կա (իրական անուններն էական չեն, դրա համար փոխում եմ).

«Տղայի անուն. --- Կատարում է որոնում. Անդամ. Աղջկա անուն»

Դե գնա ու էդ տղային բացատրի, որ դժվար թե գտնի

[Մարկիզ]

Ուրեմն՝ որևիցե մեկը, ով վիրտուալում

1. ուղղակի կամ անուղղակի, գիտակցված կամ թեկուզ «չգիտակցված» կպնում է իմ արժանապատվությանը,
2. իրեն էշի տեղ է դնում՝ տարբեր պատճառներից ելնելով.
2. անգամ մանրագույն անարդարություն է ցուցաբերում իմ անձի նկատմամբ (կապ չունի՝ դա ուրիշին քծնելու համար է արե՞լ, թե՞ ասենք՝ պորտս տեղը դնելու):

ապա նա դատապարտված է վիրտուալում (ու երևի ռեալում էլ) իմ հաճելի և օգտակար ընկերակցությունից զրկվելուն՝ միևնույն ժամանակ իմ կողմից վիրտուալում իր նկատմամբ տարաբնույթ գործողությունների ենթարկվելուն՝ կայֆավատցա, հեգնանք, ծաղրուծանակ և այլն (եթե իհարկե հավես ու ժամանակ ունենամ):

Վերը նշված կետերը վերաբերվում են նրանց, ովքեր՝

1. երես առած աղջիկ են կամ կին (երես չառածը նման բաներ չի անի).
2. տղա են, բայց տղա չեն (մեջ տեղի ոտ ունեն, որը տղամարդ կոչվելու համար քիչ է):

Եթե որևիցե տղամարդ (18 +) կատարում է նույն արարքներն իմ նկատմամբ, ապա նա դատապարտված է անպայման հրապարակային ներողություն խնդրելու և/կամ քացուս տակ ընկնելու՝ կախված իմ նկատմամբ կատարած գործողության լրջությունից:

… Սա` շարունակելի… Այ տենց մանրախնդիր ենք մանր-մունրերի հետ

[E-la Via]

Հա, լավ, ինչի՞ ամենասիրուն-սիմպածիչնի, բոյով-բուսաթով ու ղայդիմ տղերքը գնում ու հոգևորական են դառնում: Էս ամենը քիչ էր՝ դեռ մի բան էլ լավ ձայն ունեն:

Էսօրվա պես հիշում եմ, թե ինչպես ինձ առաջին անգամ դրախտում զգացի: Մայր Աթոռում գլուխս կախ մոմ էի վառում ու շուրջբոլորը ոչինչ չէի նկատում: Երբ գլուխ բարձրացրեցի, ինձ թվաց մեռել եմ, դրախտում հայտնվել ու Աստված ինձ լավ պահելու համար շնորհ է արել քառասուն ՙկույսերի՚:
Ուշքի եկա կողքից քրոջս բոթոցից ու ականջիս ասածներից
-Այ աղջիկ, ամոթ էլա, հերիք էդպես անպարկեշտ զննես էս մարդկանց, վերջապես երեկոյան պատարագի եկած ճեմարանականներ են:

Ու էստեղ դրախտի դռները փակվեցին իմ առջև ու ես միանգամից դժոխքում հայտնվեցի:

Հիմա էլ էս Կենտրոն ալիքով ցույց տրվող պատարագ մատուցող քահանան:

Պատկերացնո՞ւմ եք՝ ինչ կլիներ, եթե մեր սիրուն աղջիկներն էլ գնային ու միանձնուհի դառնային: Եկեղեցին ամենագայթակղիչ ու շատ հաճախվող հաստատություններից կդառնար, իսկ մենք էլ՝ ամենահավատացայալ ազգը:
Վերադառնա՛նք եկեղեցու գիրկը:

Եթե որևէ մեկի կրոնական զգացմունքները այս գրառումով վիրավորեցի, սորի:

[enna]

Իրականությւնը հիմա ուրիշ ձև եմ տեսնում.լուսավորվածության աստիճան,ստվեր,գույն:Դրանք առաձին-առանձին տեսնում եմ:Մարդկանց դեմքին նայելիս էլի աչքիս առջև ընդգծվումա էդ ամենը:
Դրա միակ մեղավորը նկարչություննա:Մի նոր բան նկարելուց նոր բաներ եմ <<հայտնագործում>>:Էսօր օրինակ մաշկի գույնը ստացա ստվերի հետ:Երեկ ականջմաքրիչի օգտակար հատկության մասին իմացա:Ես իմ նկարածից կարողա վախենամ:Հիմարությունա չէ՞:


էս էլ այսօրվա աշխատանքը,ավելի ճիշտ կիսաաշխատանքը:http://i.imgur.com/MGf1F8q.jpg?3

[LisBeth]

Տուն գալու ճամփին նենց ա ստացվում որ էս գլանակը հանգցնելու պահին հասնում եմ մի գարաժի, որի դռանը գրած ա serpentine: Ստեղ մրով մի հատ սիրուն սմայլիկ եմ նկարում: Անձրևը գալիս ա լվանում ա, հաջորդ օրը տեսնում եմ որ սմայլիկս խամրել ա, նորից եմ նկարում: Բայց հետո զգում եմ որ դաժե անձրև չի գալիս, բայց սմայլիկը համարյա ջնջված ա: Ինչ որ մեկին դուր չի գալիս? որ ես ժպտում եմ իր, "պաշտելիի" վրա: Ես հանգիստ նկարում եմ հերթական սմայլիկը ու գալիս եմ տուն, համարյա նույն սմայլիկի դեմքով: Նենց էլ չի թե ես աշխարհի ամենաուրախ մարդն եմ

[Gayl]

-Ապո կարողա բաղնիքի պատ քանդողի տեղ իմանաս?
Վայ սատկես դու, որ բաղնիքի չլինի զուգարանի լինի չի լինի?

[Skeptic]

Մնաց մոտավորապես 42%:
Արագ չանցավ (քանի որ միամիտի պես սպասում էի ԽԾԲ-ներիս կողմից խոստացված ոսկի սարերին, իսկ մինչև հիմա մենակ կանաչ բլուրներ են բաժին հասել), բայց գլորվեց, ու շարունակում ա գլորվել:

...

Նեղված կամ նյարդայնացած ժամանակ իջնում եմ գետի մոտ, մտքերս լվանում, առավոտները թռչունների արիաներ, իրիկունները գորտերի գրոուլ լսում, մեկ-մեկ էդ ընթացքում գիրք կարդում ու բարձրանում զորանոց' հերթական օրը սպանելու: Դա վաղուց սովորական բան ա դարձել, ֆորեվըրըլոն բնույթիս բանակային դրսևորումներից մեկը, ու, չգիտեմ ինչի, ինձ թվում ա, որ էս ամենին հետագայում կարոտելու եմ: Եսիմ:

[enna]

Պապիկս մտնումա տուն,գլուխը կախ նստում աթոռին.
-Մարդա մահացել:
Տատիկս խոհանոցից իսկույն դուրսա գալիս.
-Ո՞վ
-Ինձ բարեկամ էր:Երեմը:
Տատիկիս դեմքի արտահայտությունը 180 աստիճանով փոխվումա:
-Ինչի՞ց մահացավ
-Փլավը դրել էր վրեն ու մոռացել,ծխից թունավորվեց:
-Բա՜,ինչ վատ բանա...,-հուզված,համարյա լացելով տատիկս պատրաստվումա գնա շորերը փոխի,որ գնան մեռելատուն:
-Թաղումը երբա՞:
-Փետրվարինա մահացել:
Տատիկս գլուխը կորցրած.
-Այ մարդ ,բա հիմա ինչի՞ ես ասում,վա՜յ,-ջղայնացավ,հետ գնաց խոհանոց հետևից էլ դուռը շրխկացրեց:

[Նիկեա]

Հոպարիս ճուտիկին փորձում եմ քնացնել,բայց ոչ մի կերպ չի քնում:
-Դու ինձ չես սիրում եթե սիրեիր կքնեիր:
-ՉԷ քուրիկ,ես քեզ սիրում եմ:
-Չէս սիրում:
-ՉԷ ազնիվ խոսք սիրում եմ:
-Դե ասա ինձ ինչքա՞ն ես սիրում:
-Ես քեզ պաղպաղակի պես շատ եմ սիրում,բայց մի վախեցի քեզ չեմ ուտի:

[Նարե91]

Օրը կգա, բարին էլ հետը.... մեեեծ հույսով սպասում եմ էդ բարու գալուն… Եթե չգա, ուրեմն պետք չէր… Տխուր եմ, բայց շաաաաաաատ ուժեղ եմ: Էսօր էդքան երկար սպասված՝ «ո՞նց ես տրամադրված» հարցին պատասխանել եմ՝ «մարտական»… Ի՜նչ իմանայի, որ էդ մարտը պարզապես չի լինելու: Ոչինչ, ուժեղ եմ, ուժեղ… Մեկ ա՝ ժպտալու եմ ու հույսով սպասելու:

[Նիկեա]

Ապագայի հետ մեծ հույսեր ենք հաճախ կապում,սպասում ապագային,չհասկանալով որ էդ ապագան սկսվում է էսօրվանից:Ապագայի համար երջանկություն երազելու փոխարեն,պետք է երջանիկ լինել էս պահից հասկանալով որ ապագան արդեն սկսվել է:

[enna]

Օրհնվի էն սհաթը,որ Նանեն ոտք դրեց ակումբ։