Քրոջս աղջիկն առանձնահատուկ ֆոբիա ունի արդուկի նկատմամբ: Դիտմամբ է քույրս զարգացրել, որ մոտ չգնա: Ներկա չեմ եղել, պատմում են, որ մեկ ու կես տարեկան պստոն տեսել է քույրիկս մի սավանը ծալում է, թեքվում հաջորդը վերցնելու, պստիկը վազելով մոտենում է արդուկին, համբուրում, որ իրեն չնեղացնի: Բարեբախտաբար այրոց չի լինում, բայց թեթև դաղում է, քաշվում է մի կողմ, մատով՝ չի կարելի անում...
Այսօր դարակից արդուկը հանեցի, լուռ սենյակից դուրս վազեց...
Ամեն ինչ պատրաստ է, բոլորին մնում է միայն սպասել հրամանատարի գլխավոր հրահանգին՝ « սկսե՜լ ».
Իսկ հրամանատարին մնում է միայն գլխավոր հարցին պատասխանել՝ « արժե՞ արդյոք հրահանգել դա ».
Սրիկա է մարդը, եթե նա ապրում է, երբ ապրելն իսկ անհնարին է.
Եվ սրիկա է նա, ով նրան դրա համար սրիկա է անվանում...
Այբ (10.05.2013)
Վերևի գրառումներում նենց հաճելիորեն էր նկարագրված փոքրիկներին, իրենց ամեն մանրուքը, որ էն չինական անիմեների նման էին դարձել աչքերս կարդալիս.
...
Շնորհակալ եմ երեխեք ջան, լիքը համով ճուտիկներ պատեկարցրի ...
նենց կարոտել եմ....իմ շրջապատում էլ բոլոր բալիկները արդեն վաղու~ց մեծացել են....
Թող առողջ լինեն ձեր բոլորի բալիկները...կարծում եմ դա ամենալավ մաղթանքն է
....
ասումա պետքա չ՛դժգոհես, որ լավ լինի ամեն ինչ!!!
....բլա, բլա, բլաաա՝
Arpine (10.05.2013), CactuSoul (13.05.2013), Smokie (10.05.2013), Stranger_Friend (10.05.2013), Այբ (10.05.2013)
Էկա ասելու Զազի համերգը վեեեեեեեերջն էր: Մանրամասները վաղը (էս հոսթելի կապը շատ վատն ա, իմ քնելու ժամն էլ վաղուց անցել ա): Զազ, քեզ լիքը պաչիկ, շատ ապրես:
Ինչ խոսք, բոլորս էլ ունեցել ենք մութ ու լատինատառ անցյալՆաիրուհի-ի խոսքերից
Մեկ-մեկ հենց էնպես փորփրում եմ հին նամակներս ու ո՜նց եմ ուրախանում, երբ հայտնաբերում եմ, որ էն ժամանակ լատինատառ գրող մարդը հիմա ինձ հայատառ է գրում։ Իբր իմ շնորհքն է, էլի, որ հիմա էդպես չի
Մեկ էլ գետինն եմ մտնում, երբ հայտնաբերում եմ մի հինգ-վեց տարի առաջվա լատինատառ գրածներս։
Բայց սա կարդալով՝ ես էլ հպարտությամբ հիշեցի, որ ես ու ամուսինս հենց սկզբից իրար հայատառ նամակներ ենք գրել։ Նույնիսկ էն շրջանում, երբ մեյլը հնարավորություն չէր տալիս հայատառ գրելու, մենք հատուկ word ֆայլ էինք կցում նամակին, որ դրա մեջ հայերենով գրենք նամակը։ Ի վերջո, իզուր չի, որ մենք առաջին հայատառ ֆորումում ենք ծանոթացել։
Երջանկությունը ճամփորդելու ձև է, ոչ թե նպատակակետ։
Ռոյ Գուդման
Arpine (10.05.2013), CactuSoul (13.05.2013), einnA (12.05.2013), enna (10.05.2013), John (10.05.2013), Meme (10.05.2013), Sambitbaba (10.05.2013), Smokie (10.05.2013), Stranger_Friend (10.05.2013), ԱնԱիդա (10.05.2013), Արևհատիկ (10.05.2013), Մինա (10.05.2013), Նաիրուհի (10.05.2013), Շինարար (10.05.2013), Վոլտերա (10.05.2013)
Երթուղայինով տուն եմ գնում: Երկու կին իրար հետ բարձր-բարձր խոսում են: Ա՛յ մարդ, ականջներս ու՞ր փախցնեմ: Մեկը հարցնում է մյուսին, թե տղային բանակ տարա՞ն: Կինն էլ վրդովված պատասխանում է.
_Հա՛, տարան: Ինչի՞ էս անաստվածները թողնելու էին:
Էն մյուս կինն էլ հանգիստ շարունակում է խոսել.
_Մայր ես, կարոտում ես, բայց դե տղային բանակը պետք է:
Զինվորի մայրը էստեղ բորբոքվում է.
_Ճի՛շտ ես, պետք է, բայց ո՛չ էս երկրի համար: Մարդ էլ նման երկրի համար տղա ուղարկի բանակ: Էս երկիր չի, մարդ ուզում է թողնի ու գնա էս ատերանոցից:
(Նման բան ասում է այն մայրը, ում տղան տվյալ պահին «անտեր» երկրի սահմաններն է պաշտպանում):
Ամենավատը այն էր, որ բարկացա ոչ այնքան այդ կնոջ ասածներից, այլ նրանից, թե ինչպես կողքից մի քանի հոգի խառնվեցին խոսակցությանը և համակարծիք էին այդ կնոջ հետ:
Հազիվ էի ինձ ստիպում, որ բան չասեի: Լավ է, կանգառս հեռու չէր, տեղ հասա:
Կանգառից մինչև տուն հասնելը լսածներիս մասին էի մտածում: Ախր, եթե ամեն մի 5-րդ հայ ընտանիք, նման մտածելակերպ ունենա, ուրեմն երկիրը իսկականից երկիր չի կարող լինել:
Ու նման խառը մտքերով աստիճաններով տուն էի բարձրանում, երբ քիչ մնաց աստիճաններից ընկնեի: Հազիվ բռնվեցի: Էդ պահին էլ, չգիտես ինչի, մտածեցի, թե եթե էդ կինը իմ փոխարեն ընկներ, հաստատ ասելու էր. «Երկիրը երկիր չի»:
Մինչև երկուշաբթի դաս չկա,բայց հազար հատ գործ կա անելու:
Գիրք պիտի կարդամ վերջացնեմ,կիսամյակի ընթացքում անցածս կրկնեմ,բացթողումներս լրացնեմ էդ էլ քիչ է երկու անկարգ երեխու մամայություն պիտի անեմ:
Ավելի լավ կլիներ դասի գնայի:
Այսօր խանութում էի, մեկ էլ պատուհանից տեսնեմ մի երթուղային եկավ, որի ապակիների վրա շարված էին տարբեր չափսերի, գույների ու ձեւերի չեբուռաշկաներ: Դեռ չէինք հասցրել ընկերներով ծիծաղից ուշքի գալ, մեկ էլ նկատեցինք, որ վարորդի կողքի նստարանին դրված էր չափսերով ամենամեծ չեբուռաշկան արեւային ակնոցներով
Եթե ուզում ես հրաշք տեսնել, փորձիր ինքդ հրաշք լինել…
Անձրև շատ եմ սիրում
Ու երևի դրանից է, որ երբ գալիս է, ուզում եմ մեկ-մեկ գժություն անել և անձրևի տակ զբոսնել ու թրջվել:
Մեկ տարի առաջ խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ հանձնաժողովի անդամ էի Կենտրոնի ընտրատեղամասերից մեկում: Իմ ընկեր դաշնակցականներն էին խնդրել, որ հանձնաժողովի անդամ լինեմ: Բավականին լարված ընտրություններ էին, եթե կհիշեք: Ընդդիմադիրները ռեալ շանսեր ունեին այդ տարածքում: Մեծամասնականով մի օլիգարխը պայքարում էր մեկ այլ օլիգարխի դեմ ու երկուսի շանսերն էլ հավասար էին: Ընդդիմադիր կուսակցություններն էլ ռեալ շանսեր ունեին: Կենտրոնում ավանդաբար ընդդիմադիրներն ուժեղ են ու լուրջ պայքար է միշտ լինում… Մի խոսքով, շատ լարված անցավ օրը: Ընդ որում, հանրապետականների բոլոր գործողությունները համարժեք պատասխան էին ստանում: Չպատմեմ արդյուքների մասին, դրանք այդքան էլ կարևոր չեն ու ասեմ այն, ինչի մասին ուզում էի պատմել քիչ առաջ պատահմամբ վերջին ընտրությունների մասին պատմող վիդեոն նայելուց անմիջապես հետո:
Եվ ահա այդ վիդեոյում մեկին տեսա, ու դեմքն ինձ շատ ծանոթ թվաց: Այդ տղային հիշեցի դեռևս մեկ տարի առաջվա ընտրություններից: Մեր տեղամասում ընդդիմադիր օլիգարխի վստահված անձն էր ու բոլոր ընդդիմադիրների հետ հավասար պայքարում էր արդար ընտրությունների համար: Ճիշտն ասած, տպավորությունն այն ժամանակվա այնպիսին էր, որ նա գրագետ նորմալ մարդ է… Ոչ թե թաղի խուժան է, այլ ասենք՝ աշխատում է այդ թեկնածուի ինչ-որ հիմնարկում՝ որպես հաշվապահ կամ տնտեսագետ: Ու երևի հենց այդպես էլ կա իրականում:
Իսկ ահա այսօրվա իմ տեսած վիդեոյում այդ տղան հեռախոսով նկարում էր ընտրախախտումներ աձանագրող լրագրողին, մի տաս խուժանի հետ ընկած հեգնում, ծիծաղում ու ձեռ առնում էդ աղջկան (լրագրողին): Դե ոնց է լինում սովորաբար: Մնացի ուղղակի զարմացած:
Ու ընդհանրապես, մի վարքագիծ կա, որից ուղղակի զզվում եմ, իսկ նման վարքագիծ ցուցաբերողին ուղղակի սկսում եմ ատելը: Պատկերացրեք իրավիճակ, երբ մի քանի հոգով հեգնում են մեկին, ով գոնե այդ պահին փոքր-ինչ խեղճ է կամ թույլ: Երբեմն նման պարագայում լինում է մի ճարպիկը, ով այդ խմբակային հեգնանքին ամենամեծ մասնակցությունն է ցուցաբերում միայն մի բանի համար՝ այդ հեգնող խմբին կամ այդ խմբից մեկ կամ մի քանի հոգու դուր գալու, քծնելու համար: Խոսքս վերաբերվում է հատկապես այն դեպքերին, երբ վերոնշյալ ճարպիկը շատ քիչ ընդհանրություններ է ունենում հեգնող խմբի անդամների հետ և իրականում ավելի շատ նման է այն մարդուն, ով այդ պահին իրենց «զոհն» է: Շարժառիթները նման վարքագծի շատ տարբեր կարող են լինել: Հասկացա՞ք՝ ինչ նկատի ունեմ…
Այս թաքնված քծնանքն ու ընդհանրապես նմանօրինակ վարքը շատ նմանեցնում եմ նացիստների կողմից օկուպացված տարածքներում՝ Ուկրաինայում, մերձբալթյան երկրներում, ՌԴ որոշ նահանգներում նացիստական դրածոների՝ «պոլիցայների» իրենց հայրենակիցների նկատմամբ վերաբերմունքին:
Սենց բաներ…
Թեյը բավական քաղցր չի
Թեյը բավականին սառը չի
Թեյը բավականին մուգ չի
Թեյը չի հերիքի,որ հագեցնեմ ծարավս
...Ու այսպես շարունակ մենք կարող ենք մի բաժակ թեյի մեջ բազում սխալներ ու ոչ բավականիներ գտնել:Բայց պարզապես կարող ենք թեյի մեջ շաքար ավելցնել,թողնել որ սառչի,գույն ավելացնել,ջուր ավելացնել....Ահա,կարող ենք անել,բայց չենք անում:Մենք
Շաքար չենք լցնում՝վախենալով չափազանց քաղցրից
Չենք համբերում,որ թեյը սառչի
Ուրիշների արյամբ ենք նրա գույնը մգացնում
Ջուրը թեյնիկից չենք լցնում,այլ գնում ենք ու սառը ջուր ենք աղբյուրից լցնում՝հուսալով ամեն ինչ 0-ից սկսել....
Էն որ կայարան ես հասնում, բայց տուն գնալու փոխարեն քեզ գցում ես գրադարան, որ Զազի նոր դիսկը փլեյերիդ մեջ գրես, նոր գնաս, էն որ անհամբեր ես, ուզում ես էդ երգերը լսել ու հայտնաբերում ես, որ դրանք սաղ մի քանի օր առաջվանից ինչ-որ մեկը youtube-ում անմահացրել ա: Կորչի երաժշտահենությունը:
Էս ֆեյսբուքին քանի՞ անգամ բացատրեմ, որ ինձ չի՛ հետաքրքրում, թե ո՞վ է Նազենի Հովհաննիսյանին նվեր առել, ու՞մ հետ է պսակվում Միհրան Ծառուկյանը կամ ու՞մ հետ են քնում Հ1-ի սերիալի դերասանուհիները... Դատարկագլուխները հերիք չի հեռուստատեսությունն են զավթել, հիմա էլ հասել են ինտերնետին ու խեղճ մարդկանց պրոֆիլներն են բռնագրավում:
Մեռա report ու block անելով, բայց նրանք գետնի տակից, թու՜ սպամի արկղերի միջից էլի դուրս են գալիս ու դառնում ֆեյսբուքյան իմ մղձավանջը:
Թերևս, պահանջարկ կա, որ առաջարկ էլ է լինում:
Երիտասարդների մեծ մասը հայտարարում է, որ ընդհանրապես ձեռք է քաշել զոմբոարկղ հեռուստացույցից, բայց ֆեյսբուքաբնակներից շատերի համար էլ արվեստը հայ արեգակնաճաճանչափայլ աստղակերպերն են, իսկ միակ ու ճշգրիտ գիտությունը՝ նրանց մասին շրջանառվող բամբասանքները:
Վերջին խմբագրող՝ Ruby Rue: 10.05.2013, 23:27:
Միակ տեղը, որ չի զգացվում, թե ինչքան հայ ա գնացել էս երկրից՝ էտ մարշուդնիներն են:
Sweet mother of Columbia. Why do we worship three symbols in your memory? We worship the sword, so we might avenge you. We worship the raven, so we may cover the city with eyes. We worship the coffin, because it symbolizes the weight of our failure.
Arpine (11.05.2013), CactuSoul (14.05.2013), einnA (12.05.2013), Freeman (14.05.2013), keyboard (11.05.2013), Nadine (13.05.2013), Smokie (11.05.2013), Stranger_Friend (11.05.2013), Անվերնագիր (11.05.2013), Հայկօ (11.05.2013), Մարկիզ (11.05.2013), Մինա (11.05.2013), Նաիրուհի (11.05.2013), Ուլուանա (11.05.2013), Վահե-91 (11.05.2013)
«Օրագրեր» բաժնի Ոսկե Կանոնը. Իսկական օրագիրը պետք է ունենա էքստրաօրիգինալ, մեգասլաց, բազմաբուխ, մեծացոլք, խճճառինջ, անտրամաբուրգ և անքննելիատարափ վերգագիր... Եթե դու չես գտել մի վերնագիր, որի իմաստն ու քեզ հետ ունեցած կապն անգամ քեզ են անհայտ, ապա տապալված են հաջողված օրագիր բացելու քո բոլոր ջանքերը
Այս պահին թեմայում են 2 հոգի. (0 անդամ և 2 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ