Անկապ օրագիր

[Lusinamara]

Հոգեվարքից հետո քննության եմ

[My World My Space]

Ակումբը սսկվել ա… ո՞նց որ մոտալուտ ամպրոպից առաջ բնությունը լռում ա… սպասում են մեկը (հիմնականում նորեկ) մի բան գրի ու տեղատարափը սկսվի…. ։sorry

[Lusinamara]

Հիշողության մասին

Չկա մի մարդ, որին սազեր ինձնից քիչ խոսել հիշողության մասին: Ախր ես ինձնում դրա հետքն անգամ չեմ գտնում ու չեմ կարծում, թե ամբողջ աշխարհում կա այսպիսի սարսափելի թույլ մեկ այլ հիշողություն: Մյուս բոլոր ունակություններս աննշան են և միանգամայն սովորական: Սակայն այս մեկի առումով ես ինձանից ներկայացնում եմ մի շատ բացառիկ ու հազվագյուտ բան և դրա համար, թերևս, արժանի եմ փառքի ու մեծահռչակ անվան:

Մարդիկ հիշողության ու մտածելու կարողության միջև տարբերություն չեն տեսնում, և դա զգալիորեն վատթարացնում է իմ դրությունը: Սակայն նրանք իրավացի չեն իմ հանդեպ, քանզի փորձով հաստատված է, որ հիանալի հիշողությունը շատ հաճախ զուգակցվում է կասկածելի մտավոր կարողությունների հետ:

Ես մի բանում այնուամենայնիվ ինձ համար սփոփանք եմ տեսնում: Նախ, իմ այդ թերության մեջ գտնում եմ էական հենարան, պայքարելով մեկ ուրիշ, ավելի վատ թերության` փառամոլության դեմ:
Այնուհետև, ինչպես հուշում են բնության կյանքում եղած նույնանման բազմաթիվ օրինակները, այն ինձանում առատորեն արմատավորել է կարողություններ` նույն չափով, որչափ զրկել է վերահիշյալից: Արդարև, չէ որ ես կարող էի թմրեցնել և ուժասպառ անել իմ միտքն ու խարաթափանցությունը, գնալով հարթված ճանապարհներով, ինչպես դա անում է մի ամբողջ աշխարհ` չմարզելով ու չկատարելագործելով սեփական ուժերս, եթե լավ հիշողությամբ օժտված միշտ տեսնեի օտար կարծիքներն ու օտար մտքի արգասիքները: Բացի այդ, զրուցելիս ես սակավախոս եմ, քանզի հիշողության շտեմարանն ավելի տարողունակ է, քան երևակայածին բաներինը: Վերջապես, եթե ես լավ հիշողություն ունենայի, իմ դատարկաբանությամբ կխլացնեի բարեկամներիս, քանզի իմ հիշատակած առարկաները կարթնացնեն դրանց վատ կամ լավ տիրապետելու և տնօրինելու ինձ տրված ընդունակություն, դրանով իսկ խթանելով ու բորբոքելով իմ շատախոսությունը: Իսկ դա իսկական աղետ է: Ես անձամբ դա փորձել եմ իմ որոշ մերձավոր բարեկամների հետ շփվելիս, իրադարձությունները կամ իրերը բոլոր մանրամասներով ու ամբողջ ակներևությամբ վերհիշելուն զուգընթաց, նրանք այնքան են երկարացնում իրենց պատմությունը, այնքան են ծանրաբեռնում ոչ մեկին պետք չեկող մանրուքներով, որ, եթե պատմությունն ինքնին լավն է, անպայման սպանում են նրա հմայքը, իսկ եթե վատն է, քեզ մնում է միայն նզովել կամ նրան բաժին ընկած երջանկությունը` լավ հիշողությունը, կամ, ընդհակառակը` դժբախտությունը` մտածելու անկարողությունը: Հիրավի, երբ մարդ ոգևորվում է, դժվարանում է ընդհատել կամ ավարտել իր շաղակրատանքը:

Միշել Մոնտեն - «Փորձեր»

[ARMbrain]

Դու մի աղջիկ անուշիկ,
Ես մի տղա գեղեցիկ,
Ես քեզ տեսա գերվեցի,
Քո սիրուն կարոտ մնացի,

Եթե հանկարծ դու ինձ մերժես,
Հավատա որ կմեռնեմ ես,
Քո սիրուց կխենթանամ
ԵՎ ողջ կյանքում քո սիրուն կարոտ կմնամ...

Սա իմ առաջին գրած բանաստեղծություն է, որը ուղակի չգիդեմ ոնց եղավ ակընթարթի բերումով մտքերս մի 2 րոպեում հանձնեցի թխթին,փոքրեի 12 տարեկան

[unknown]

Երբեք չէի պատկերացնի որ մի օր կարողա շաբաթներով ակումբ չմտնեմ ու չկարոտեմ...

[Նարե91]

Ուշադրություն: Կորել է Նարե Խաչատրյանի /նույն ինքը՝ Նարե91/ ոգեշնչման աղբյուրը: Գտնողին խոստանում եմ մեկ հատ լավ պատմվածք:

[impression]

ամեն ինչ սկսվեց թիթեռներից

երբ քեզ տեսնում էի, ներսումս թիթեռների մի ամբողջ պարս էր սկսում պտտվել, ու ես էլ ի վիճակի չէի լինում ոչ մի ուրիշ բանի վրա կենտրոնանալու
սկզբում ինձ էդ զգացողությունը զվարճացնում էր, բայց հետո, երբ մի տեղ կարդացի, որ դա սիրահարվածության նշաններից մեկն ա, անհանգստացա
ես չէի ուզում սիրահարվել, մանավանդ որ դա նախօրոք պայմանավորվածության մի կետն էր՝ սիրահարվել չկա
բայց ես մեղավոր չեմ, շատ ուշ հասկացա, ու դա հենց այն վայրկյանին եղավ, երբ ինձ մի ծաղիկ նվիրեցիր ու նստեցիր ավտոբուս
մնացի մենակ՝ թիթեռներիս հետ, որոնք էդ պահին խմբակային խելագարության նոպայի մեջ էին

ուզում եմ իմանաս, դրանք դեռ թռվռում են
ու մեկ էլ ուզում եմ իմանաս, որ ես մեղավոր չեմ...

[Lem]

Երբ դեռ առաջին կուրսի ուսանող էի ու անմեղ, կուրսեցի աղջիկներից մեկն ամուսնացավ: Ինչպես որ հարիր է աբուռը տեղն աղջկան՝ ծանոթությունից մինչեւ հարսանիք ժամանակահատվածը հպարտորեն փոքր էր: Էդ ժամանակահատվածում էր, որ ես նրանից լսեցի մտքերի միտքը.

- Ախճի ջան, երեկ Ա-ինց տանն եմ քնել: Ա-ի մաման զանգել ա իմ տատիկին, ու ասել, որ ինձ թողնեն մի օր իրենց տանը մնամ: Ասել ա (ուշադրություն, իմ սիրած մասն է). «Չմտածես, չեմ թողելու բան լինի, կողքս եմ քնացնելու:

Էսօր ես նորից լսեցի իմ սիրած նախադասությունը: Էս անգամ հեղինակը մեր հարեւանն էր, որի աղջիկն էս գիշեր մնալու է ապագա նշանածի տանը: Հարեւանը փքված պատմում էր մամայիս.
- ............ասել ա Վարդուշ ջան, չվախես, կողքս եմ քնացնելու:

Եկեք բոլորս ոտքի կանգնեք, ու մեկ րոպե հարգենք կուսապաշտպան կիսուրներին, որոնք պատրաստ են գիշերանոցի տակ թաքցրած խանչալով մարտնչել իրենց գազան տղաների դեմ:

[Մարկիզ]

ք. Կրասնոդար, ժամը 14-ի կողմերը

- Բարև, ցավդ տանեմ… Էս ի՞նչ կա մեր կողմերն ես եկել: Գործերով ես եկե՞լ Հայաստանից, թե մեզ՝ քո մանկության ընկերներին ես հիշել… Տո դու մեծահարուստ ես, գործերով եկած կլինես: Ի՞նչ գործ ունես մեր հետ… Մենք ի՞նչ են: Եղած-չեղածներս կործանված, ամեն ինչ կորցրած նառկաման:
- Հա, գործերով եմ եկել, Վալեր ջան : Բայց համ էլ գիտեի, որ դուք ստեղ եք: Մտածեցի՝ զաադնո իմ հին ընկերներին էլ տենամ: Էս էլ տղես ա: Դպրոցն էս տարի ա ավարտել: Հիմա պիտի քննություն տա, որ ինստիտուտ ընդունվի: Ծանոթացեք:
- Ուրախ ենք, ախպեր ջան: Լա՜վ էլ տղա ունես: Աստված պահի: Անունն ի՞նչ ա տղուդ:
- Գրիգոր… Գոգոր ա տղուս անունը:
- Էս փողը վերցրեք, տղերք: Ձեզ պետք կգա… Վատ եք ոնց որ: Ձեզ գոնե որոշ չափով կօգնի երևի…
- Արա՜, հին ընկերները չեն դավաճանում էլի… Դու միշտ էլ սենց հասնող ես էղել, ախպեր ջան: Մեռնում ենք, վատ ենք… Էս տվածդ էլ մեր մի քանի ամսվա դոզի փողն ա… Ցավդ տանեմ:
- Ես ձեզ չեմ ասում դոզայի վրա ծախսեք…
........................................
30 րոպե անց
- Ձյաձ, էդ ի՞նչ փոշի ա մոտդ: Քանի պապան տուալետ ա մտել, կտա՞ս մի քիչ քթերս քաշեմ…
- Գոգոր ջան, լա՞վ չես դու: Էս փոշին լավ բան չի… Սրա պատճառով ենք մենք էս օրն ընկել:
- Չէ, ուղղակի հետաքրքիր ա…
- Չէ, ազիզ, մոռացիր սրա մասին…
- Լավ էլի, ձյա՛ձ…
- Ձե՛նդ: Ասում եմ՝ մոռացիր սրա մասին:
.............................................
ք. Կրասնոդար մի քանի ժամ անց

- Գոգո՜ր, այ Գոգոր,- Գրիգորի ննջասենյակի պատուհանի տակից կիսաձայն՝ գրեթե շշուկով,- պատուհանը մի րոպեով բաց: Բան կա ասելու…
- Ո՞վ ես դու, ընկեր ջան…
- Ձյաձ Վալերն ա ուղարկել ինձ: Դու ինձ չես ճանաչում: Էս պակետը շպրտում եմ պատուհանիցդ ներս: Պատուհանդ լավ բաց արա, որ գցեմ սենյակդ… Ընկա՞վ, գտա՞ր…
- Հա, բայց էս ի՞նչ ա:
- Մեջը շպրից ա… Էն էսօր որ ուզել ես, դրանից լավ բան ա… Թևիդ վրա մի հատ երակ գտի ու դու քեզ սրսկի… Շա՜տ լավ բան ա… Վերջն ա: Բայց Վալերը փոխանցեց, որ հանկարծ հերդ չիմանա… Տղա ես, էդ էլ փորձի… Կյանք ա… Փորձն էլ փորձանք չի բերում… Լավ, հելա ես, ախպերս… Քեզ լավ կայֆեր…
…………………………………………………….
ք. Երևան, 5 տարի անց

- Բարև Ձեզ… Նստեք… Լսում եմ Ձեզ…
- Վատ եմ… Մեռնում եմ… Էլ տեղ չունեմ, երակներս վարի են… Արդեն մաշկիս տակից եմ անում… Սաղ թարախակալել ա: Տեղ չունեմ էլ… Ցե (C) ունեմ: Էս էլ նոր եմ իմանում… Օգնի էլի, բժիշկ… Հոգնել եմ… Չեմ ուզում էլ անեմ: Ազնիվ խոսք… Էս 5 տարում ամեն ինչ կորցրեցի… Հարգանք, պատիվ, առողջություն… Օգնիր ինձ!
.......................................................
Քեզ էլ կօգնեմ:
Իսկ այդ մի հարցում չեմ կարող օգնել: Ներիր: )
.......................................................
Էս էլ թեմայից դուրս`

Arandznahatuks, qo nman@ chka!

De isk im nman harifn el chka!

[Lusinamara]

Էն ժամանակ մարմինս դողում էր մտքերի մեջ ընկնելով ու երևի դա հոգու դողի արդյունք էր: Շարունակվելու ուրախություն կամ ուրախ շարունակություն... Դա էի զգում:

Հիմա դարձյալ այդ զգացումը, որը մի քիչ այլ տեսանկյունից է խուտուտ տալիս ցնծալու ցանկությանս: Շարունակվելը` հա, բայց մենք ուրիշին ենք շարունակում, այսպես ասած: Մենք` աղջիկներս:
Ես հորքուր էի, դարձա և մորքուր: Ամենախինդով սպասում եմ, թե երբ են էդ ճտերն ինձ «հորքուր» ու «մորքուր» դիմելու: Շո՛ւտ մեծացեք, Էդո՜, Արգի՜շթ: Ուտե՜մ ձեզ...

[murmushka]

երբ խոսքեր էլ չկան, երբ հույս էլ չկա, երբ.... պարզապես ուզում ես հեռանալ, որովհետև
դե մարդ չեն, մարդ չեն էլի

[Smokie]

Բնության զավակներ
Խենթ, վայրի, գեղեցիկ, տարօրինակ մարդիկ: Ամբողջ աշխարհն իրենցն է
Ապրում են քարանձավներում, ոտաբոբիկ բարձրանում են սարեր ու ժայռեր, քշում են հեծանիվ, քայլում անտառներով, հանդիպում վայրի կենդանիների: Ամեն օր բազմաթիվ արկածներ, էքստրեմալ կյանք


Երևակայականն ու անիրականը միշտ այնքա՜ն հաճելի են եղել

[Quyr Qery]

2 հատ ընկեր ունեմ, իրար ախպեր են, Արթիկցի են, բայց երկար տարիներ է ապրում են Երևանում: Ուրեմն իրանց տատիկն է մահանում, ով ապրում էր Գյումրում: Էս թաղման ժամանակ դե մոտենում եմ, ասում եմ.
-Դուք սաղ եղնիք:
Իրանք էնքան կոպիտ են պատասխանում, որ զարմանում եմ: Դե էլի գյումրեցիներ են գալիս, էլի ասում են, թե դուք ողջ լինեք: Քանի գնում կատաղում են էս 2-ը:
Վերջում մեծը չի դիմանում ու ասում է.
-Ուրեմն տատս հեչ, որ մեռել է, թքած տատիս վրա, կարևորը մենք լավ լինենք, ուրեմն հա?
Խեղճերը չգիտեին, որ մեր մոտ չեն ցավակցում ու համբերություն չեն ցանկանում, ուղղակի՝ դուք ողջ լինեք:

[Claudia Mori]

Իմաստուն էր:

[Lusinamara]

Պարապելու վերջին օրվա ախտանիշներն են. խուճապ, ժամանակի անբավարարություն, հիշողության կտրուկ կորուստ, սպասողական ծայրահեղ դրություն, անվստահություն սեփական ուժերի նկատմամբ… և, որպես կանոն, ամառ է, թե ձմեռ՝ ՇՈԳ