Անկապ օրագիր

[Ժունդիայի]

Ոնց չեմ սիրում, երբ զանգում ես մեկին ու ինքը քեզ ասում ա «հետո զանգի, հաց եմ ուտում»: Էն պահին, որ պտի ասեմ «բգիդ կայնի էդ կերածդ հացը, անշնո´րհք» անաջտում են հեռախոսը: Նենց վիրավորված եմ զգում, նույն բանն ա, ինչ ծանոթիդ տունը պատահական հյուր գնաս ու քեզ դռան մոտ կանգնած սպասացնեն, որովհետև այդ պահին իրանք հա՜ց են կիսում:
Հա ում մեկ էլ խնդալս ա գալիս, երբ զանգում ես մարդկանց ու իրենք հաց են ուտում, ասում են «տղա ջան, զոքանչդ քեզի սիռռում ա»: Հա՜ էլ պատմելու չի, մի քանի զոքանչներ մեռել էին իրենց փեսեքին սիրելու դարդից:
Չնայած խի չէ՞ որ: Իմոնք իմ պահով գիշերները քուն չունեին, ցերեկներն էլ դադար: Թամամ թե՝ սիռռում էին ինձ:

Հե՜յ գիդի փեսա վախտերս:

[Նարե91]

Անցյալ օրը ես ու բարեկամուհիս դրսում հանդիպեցինք մեր վաղեմի ծանոթներից մեկին, ում երկար ժամանակ էր՝ չէինք տեսել: Նման դեպքերում, ինչպես ընդունված է հայերի մոտ, ողջունելուց և որպիսիությունը հարցնելուց հետո միանգամից հետաքրքրվում են, թե դիմացինը ինչո՞վ է զբաղված. սովորում է, թե՞ աշխատում: Մեր վաղեմի ծանոթ տիկին Աիդան էլ բացառություն չէր:
-Արդեն աշխատու՞մ եք,- հարցրեց:
Մենք էլ պատասխանեցինք, որ դեռ սովորում ենք... Դժվար չէր հաջորդ հարցը գուշակելը: Էլ չթողեց, որ մենք ասենք, թե որտեղ ենք սովորում. ինքը շտապ-շտապ ու անթաքույց հետաքրքրասիրությամբ հարցրեց.
-Հաա՞... Բա որտե՞ղ եք սովորում:
Դե ես ասացի, որ ԵՊՀ-ի ռոմանագերմանական բանասիրության ֆակուլտետի ուսանողուհի եմ, իսկ բարեկամուհիս էլ իր հերթին նշեց, որ նույն բուհ-ի հայ բանասիրության ֆակուլտետի մագիստրատուրայում է սովորում:
Մեր պատասխանը լսելուց հետո տիկին Աիդան մի պահ հայացքը ինչ-որ բանի վրա սևեռեց, կարծես՝ ինչ-որ բան էր ուզում հիշել ու հետո հարցրեց.
-Հաա, էն որ ասում են ռոմանո, էդ ա հա՞:
-Հա հենց էդ ա , որ կա,-ժպիտով պատասխանեցի:
-Այ էրեխեք ջան, ես ձեր ծնողների վրա զարմանում եմ... ո՞նց էլ համաձայնվել են, որ ըտեղ տաք ձեր գործերը:
-Բայց ինչի՞,- գրեթե միաժամանակ ես ու բարեկամուհիս հարցրեցինք:
-Հա բա... ռոմանո՜... բանասիրակա՜ն.... երկու տեղն էլ տղեքը «հատիկով» են: Այ օրինակ ես իմ երկու աղջիկներին էլ նենց տեղ ընդունել տվեցի, որ տենց «պռոբլեմ» չլինի: Հա.... ճիշտ եմ ասում... Մեկը Պոլիտեխնիկ-ում ա սովորում, մյուսն էլ Ֆիզկուլտ-ինստիտուտում,- իրանից գոհ-գոհ ասաց:

Էհհհ. դե արի էս կնոջը բացատրի, որ մեր՝ համալսարանում սովորելու նպատակը գիտելիքներ ստանալն ու լավ մասնագետ դառնալն է: Չէէէ, ի՞նչ բացատրել... անիմաստ ա... թող մարդն իրեն լավ զգա ու շարունակի մտածել, որ իր աղջիկները մեր սովորած տեղից լավ տեղ են սովորում, ի՞նչ կարևոր ա գիտելիքը... «զա տո ընդեղ լիքը տղա կա»

[John]

վաղը կարող է իմ վերջին օրը լինել ԵՊՀ-ում... չէ ասենք նենց չի որ եթե դուրս մնամ՝ բանակ եմ գնում, բայց էնքան էն ներվերս գզել էս 15 օրում՝ որ սրտիս խորքում հաճույքով կուզենայի, որ վաղը իսկապես վերջինը լիներ... վաղը պետք է պարոն Դ.-ին համոզեմ, որ բավարար նշանակի 2008-09թթ. ուս տարվա գարնանային կիսամյակից հուշ մնացած լիքվիդս, որ վերջնականապես փոխադրվեմ 2րդ կուրս: Վաղը վերջին հնարավոր օրն է էդ գործընթացի համար... ու էդ մասին բարեհաճում են միայն այսօր տեղեկացնել, այն էլ՝ ահագին քաշքշուկներից հետո... նյարդերս առանց դրանց էլ մի լավ օրի չի՝ էս հիմարներն էլ նորմատիվով ազդում են... ոչ հարգանք կա, ոչ շնորհք... տականք են սրանք լրիվ...

[Lusinamara]

Այսուhետև ՀՊԱՀ տնտֆակի ՈւԳԸ նախագահ

[Ժունդիայի]

Հետո ասում են՝ միայն հայ տղամարդիկ են, երբ բռունցքով խփում են սեղանին, թող ու փախիր, դեմները խաղ չկա: Բա թե մածունը սև ա:

Էստեղ տղամարդկանց խոսքն ավելի վճռական ու վերջնական ա: Կնանիք մի բան ասելիս, պտի տենաս արական սեռի ներկայացուցիչները ոնց են թափով տեղներից վեր կենում ու ասում:

-Լսու´մ եմ, օ՜ իմ տիրուհի:

[Lusinamara]

Մի օր հարևանն եկել էր մեր տուն, մամայի հետ ահագին խոսացել են իմ մասին, /փաստորեն մտել են բլոգս, անունս կարդացել, նկարիկս տեսել, ուզում են ճշտել իրոք ես եմ, թե ոչ/,, մամային հարցրել էր, պատասխան ստացել, որ հա... հետո ասել էր՝ բա էդ աղջիկը նենց էլ համեստ - համեստ բարևում ա անցնելիս, ով կմտածի, որ բանաստեղծություններ ա գրում, մի հատ էլ սենց հաջողություններ ունի Հետո դասից եկա, տեսա նման թեմա է ծավալվել, ասացի՝ Ռուզան տոտա, ուրեմն բարևի փոխարեն պիտի ասեի.
Բարև, բարև տիկին Ռուզան,
Խանութ իջնեմ արագ-արագ
Մաման ասաց գնեմ կարագ
՞՞՞՞՞՞՞՞՞

[anahit96]

Ուֆֆֆֆ էս նոր աղջիկը ինձ դուր չի գալիս...Ասած Միքոյի՝ ինձ գծերից քցումա

[Գեա]

Ասում եմ ժողովուրդն ասում է ծնունդը հետ գցել կարելի է, բայց նախօրոք տոնելը շառ է:Հիմա մտածում եմ, դե եթե դվա վ օդնօմ է . ու կարելի է ինչ կա չկա հավաքել վ օդնու կուչու. ավելի տրամաբանական կլիներ ամսի 21-ը հետաձգել մինչև հոկտեմբերի երկրորդ կիրակի:Էն մի չաշխատանքային օրն էլ աշխատանքային կդառնար ու ահագին էկոնոմիա կլիներ էս մեր չփլաղ երկրի համար: Թե չէ վախում եմ էդ ծնունդը առաջ գցելուց քաղաքի գլխին շառոտ ամպեր կուտակվեն` արտահերթ ընտրություն , բան ման:Հետո էլ էլի ամիսներով քաղաքի փողոցների ասֆալտները մաշվեն միտինգների քստքստոցից:
Տեսնես էս մտահոգությունները մեկը վարչապետին չի հասցնի , հաստատ ինքը դրա մասին չի մտածել...

[ivy]

Չագուրդակ դարակը

Չագուրդակ անվանել էի իմ հեքիաթներից մեկի հերոսին. էդպիսի մի սպիտակ մորեխ կար հեքիաթային...
Բայց էդ անունը դեռ հին պատմություն ունի:

Մենք Երևանում մի խառը-խշտիկ դարակ ունեինք. պապան անունը դրել էր «չագուրդակ դարակ», չգիտեմ էլ ինչի: Երևի «չագուրդակ» բառը ասոցիացվում էր խառնաշփոթի հետ: Մի շատ բազմազան ու բազմապարունակ դարակ էր դա: Տատս լիներ, կասեր՝ «ուտիլսիրոյ»: Դա էլ էր մեր ընտանեկան լեզվով «զրթուզիբիլ» էր նշանակում: Այ էդ չագուրդակ դարակը իսկական փրկություն էր, երբ մանր-մունր բաներ էին պետք լինում կամ կորած լինում, ու չգիտեիր՝ որտեղ կլինեին: Հաստատ չագուրդակ դարակում էին:

Երևի ամեն տուն էլ իր չագուրդակ դարակն ունի: Առանց դրա ոնց կլինի...
Էս մեր Գերմանիայի տունն էլ դրանից զերծ չի:
Որ մի բան եմ փնտրում ու ամբողջ տնով մեկ չեմ գտնում, ամբողջ հույսս մնում է էդ զրթուզիբլանոցը:
Այ էսօր էլ տան ամեն անկյունից սկսած, նկուղից վերջացրած՝ ճամպրուկների կողպեքներ էի փնտրում: Հլը սրբավայրին ձեռք չէի տալիս. Դա իմ վերջին ապավենն էր...
Ու որ արդեն տեղ չմնաց քչփորելու, էկա ու դողդողացող ձեռքերով բացեցի չագուրդակ դարակը... Բացեցի ու ընկա մեջը:
Հի՜նգ կողպեք եմ գտել: Երեքը բանալի չունեն կամ էլ հաստատ չագուրդակի խորքերում են, բայց էլ էդքան հեռուները չգնացի: Ինձ երկուսը լրիվ բավական էր:

Փրկված եմ: Հիմա էլ երջանիկ նստած՝ գրառում եմ անում չագուրդակ դարակի մասին:

[Artgeo]

Մի քանի ժամ այդքան հարազատ ու կարոտած մարդկանց շրջապատում ու... նույնիսկ 44 համարի 3-րդ մասով գնացող մարշրուտկան, որը լեցուն է հեռախոսով վապ.կլասնիկի մտած քեզ թարս-թարս նայող մարդկանցով, կարող է թվալ հաճելի զբսաշրջություն...
Կարոտել էի ձեզ, սիրում եմ ձեզ... նույնիսկ նոր, բայց այդքան հարազատ մտերիմ մարդկանց...

[ars83]

Նախանցյալ տարի մի քանի ամիս որպես զարթուցիչ օգտագործում էի համակարգիչս: Ամեն առավոտ արթնանում էի Անուշ օպերայից պարեղանակների տակ: Աչքերդ բացում ես առաջին խրոխտ պարեղանակից, նայում ես էկրանին՝ ազնվական դեմքով դիրիժոր Արամ Ղարիբեկյանի սպիտակ մազերն են ու կենտրոնացած հայացքը, հետո մի քիչ շուռումուռ ես գալիս անկողնում, հարմար դիրքով պառկում, որ լավ լսես հաջորդ նազանի պարը: Եվ այդպես ինը րոպե քսանչորս վայրկյան արթնանում ես, հետո բարձր տրամադրությամբ (մանավանդ, եթե պատուհանից նայես, ու տեսնես, որ ամպամած եղանակ է ) գնում ես լողանում, գալիս վարսակով ապուրդ ուտում ու գնում աշխատանքի:



Հիմա էլ փորձեմ քնել այս երաժշտության տակ:

Հ.Գ. Երևի թե այս գրառումը պետք էր կատարել անձնական տարօրինակությունների մասին թեմայում, բայց այստեղ էլ կանցնի, երևի. այստեղ ամեն անկապություն անցնում է:

[Դեկադա]

Ազգս դեպրեսվում ա: Ֆրենդներիցս յուրաքանչյուր երկրորդը քնելուց ա խոսում:

[Agni]

Ուրեմն այսօր, ամենօրի նման տվայտվելով, արթնացա զարթուցիչի ձայնից ու միօրինակ գործողությունների շարքից հետո հասա աշխատանքի. օրը խոստանում էր ոչնչով չառանձնանալ...մտքումս որոշակի պլան ունենալով օրվա հետ կապված՝ անցա գործի.մեկ էլ մի տարաբնույթ սթրեսորների բանակ հո չեն գրոհում վրաս ՝ այս կողմից, այն կողմից, չէի հասցնում շունչ քաշել, ուշքի չեմ գալիս:
Ուզում եմ ասեմ կյանքը հետքարքիր բանա էլի, միշտ անսպասելի բաները իսկապես հայտնվում էն ժամանակ, երբ ամենաքիչն ես սպասում:

Հ.Գ.մեկա լավա լինելու :ապուշ ժպիտ

[murmushka]

այսօր հրավիրված ենք նշանդրեքի, հարսնացուն էլ, փեսան էլ մեր ընկերներն են, որոնք միմյանց հետ ծանոթացան մեր հարսանիքին: մի տեսակ անբացատրելի հպարտություն, թե բավարարվածության զգացում կա մոտս, որ մեր հարսանիքը պտուղ է տվել...գոնե մի օգուտ եղել է

[John]

ամեն ինչ լավ է, երբ լավ է ավարտվում, բայց ախր դրանով ամեն ինչ միայն սկսվում է)