Անկապ օրագիր

[CactuSoul]

Ինչո՞ւ եմ միշտ կյանքից ու մարդկանցից ուզում ավելին ստանալ, քան նրանք ինձ կարող են տալ…
Ասա՝ կարող ես, դու իրենց լավը տուր, չես կարող՝ սուսուփուս վեր ընկի տեղդ:
Ու ընդհանրապես. երբեմն ատում եմ ինձ նրա համար, որ ուրիշներին (ոմանց) ավելի շատ եմ սիրում, քան ինքս ինձ: Զզվելի ա:

[John]

Նայի ինչ ենք անում ապեր` մինչև սեպտեմբերի 1-ը նվիրում ենք մաթ.անալիզ ու գծային հանրահաշիվ պարապելուն Ո՛չ ամեն տեսակի զվարճանքներին ու ինտերնետին, լավ մնացեք )))

[Tig]

Սիրեցի Քարվաճառը...

[Նարե91]

Ես աղոթում եմ նաև նրանց համար
Համարյա բոլոր տիպի մարդկանց հետ կարողանում եմ լեզու գտնել, շփվել, բարեկամական կապեր հաստատել, անգամ որոշների հետ էլ մտերմանալ, սակայն կա մարդկանց մի կատեգորիա, որոնց հետ անգամ մեծ ցանկության դեպքում էլ չեմ կարողանում շփվել, որովհետև իսկապես մտածում եմ առողջությանս մասին…Ամենայն ազնվությամբ եմ ասում ողջ նյարդային համակարգս իրար է խառնվում այդպիսի մարդկանց հետ որևէ տիպի առնչություն ունենալիս: Իսկ ո՞վ կարող է շփվել այն տիպի մարդկանց հետ, որոնց խառնվածքում առկա է «հայկական չուզողություն» կոչված երևույթը: Անհնար է պարզապես: Ցավոք այսօր մեր շուրջը կան էդպիսինները, որոնք շատ հեշտ ու հանգիստ կարող են ուրախանալ ուրիշի դժբախտության վրա, որոնք առանց ժպիտը թաքցնելու կարող են հայտնել որևէ տիպի վատ նորություն, որոնք երջանկության գիրկը կարող են ընկնել իրենց լավագույն ընկերուհու՝ ընկերոջից բաժանվելու փաստից և որոնք գերագույն հաճույք կարող են ստանալ դիմացինի տառապանքը տեսնելիս: Ահա այսպիսինն են նրանք՝ չար, նախանձ, չկամ ու չուզող: Մարդիկ, ովքեր տառապում են մի հիվանդությամբ, որը կոչվում է «հայկական չուզողություն»: Այո, հիվանդ են նրանք, լուրջ հիվանդ… և իրականում ինձ ոչինչ չի մնում անել քան խղճալ նրանց և իմ ամենօրյա աղոթքներում տիրոջից փրկություն խնդրել նաև նրանց համար:

[Մանանա]

ու ամենակայֆն էն ա, որ պարապությունից էս օրով գնում եմ նկարչության, ու մարդ էլ չկա, ու հետ ուզում եմ էս օրն անցկացնեմ, ու նոռմալ ա

[Smokie]

Բարեւ ձեզ

Մոտ մի շաբաթ բացակայությունից հետո, էլի եկա: Եկա, որ կարգավիճակս փոխեմ:

Մի խոսքով, լավ մնացեք:

Էս ընթացքում մեկ-մեկ երեւացի

Հիմա էլ եկել եմ հասցես փոխեմ ու...

[VisTolog]

Մոտ մի քանի ժամ ջուր չխմելուց հետո որոշեցի ջուր խմեմ: Չնայած չէ, եկա ասեմ, որ հասցես անփոփոխա` ք. Երևան, Արշակունյաց պողոտայով ուղիղ հետո աջ: Դե ես գնացի ջուր խմելու

[Դեկադա]

Միշտ ուշացել եմ: Հիմնականում: Ամենահարազատ մարդկանց նվերները միշտ տալիս եմ շուտ:Չգիտեմ ինչից է, բայց արձանագրված փաստ է: Դրան հակառակ ծննդյան օրերն, տարեդարձերն միշտ մոռանում եմ, անգամ եթե երկու օր առաջ նվերը տվել եմ, էլի էտ օրը պարտադիր պիտի մոռանամ: Մտերիմներս գիտենալով «թերությունս» չեն նեղանում, կամ էլ զանգում հիշեցնում են: Ու հերթական անգամ երբ ժպտալով հուշում էին « ջանա երեկ էր, անցել ա»-ն ես էլ ավելացնում եմ. «տեսնես էտ անտեր մահը գալուց կարողա՞ ինքն էլ ինձ մոռանա ու մի օր ուշ տանի»: Ու ոնց կասեր Ֆորշը «հենց այսպես էլ ապրում ենք»:

Բայց էսօր առաջին անգամ առաջ եմ անցել: Հիմա էլ մի օր շուտ եմ հիշել ու զանգահարել եմ, դեռ ավելին շնորհավորել եմ::

...Տեսնես կգա մի օր որ ես իրական օրը կհիշեմ, թե սենց հետ ու առաջ անելով էլ մնալու եմ: Եթե վերլուծեմ իմ հիշողությունը ուրեմն ես կյանքին համընթաց երբեք էլ չեմ գնում...կամ առաջ եմ ընկնում, կամ էլ / ավելի շատ/ հետ ընկնում:

...հիշողության պատերազմում ես վաղուց տանուլ եմ տվել.

[Հարդ]

Բերանիս հետ «պրոբլեմ» էր առաջացել, տվել ինֆեկցիա էր անցել: Մի խոսքով բերանս ուռել էր: Գեշացել էի ահավոր կարգի:
Դե ես էլ որպես թիթիզ թիթիզյաց չէի կարող ա թույլ տալ, որ ինչ որ մեկն ինձ էդ վիճակով տեսներ: Անգամ տնից ոչ մեկ չի տեսել: Երբ էլ հայելու մեջ նայում էի, լացս գալիս էր:

Բան ման ասեցին, քսեցի: Էսօր իրիկունը մեկ էլ պատահաբար հայելու մեջ տեսա.... յա՛, էս իջել ա
Ուրախությանս չափ չկար:
Նենց տպավորություն ա, որ իբր հիմա աշխարհի ամենասիրուն տղեն եմ

[Դեկադա]

- Առանց հոբելյարի երբևէ ծննդյան տոն նշած կա՞ք:
Կողքիս նստած կինն էր: Հարցն անսպասելի էր: Հանկարծակի եկա, չիմանալով ինչ պատասխանել:
- Գիտեք, կյանքում լինում են պահեր երբ ստիպված ես լինում «ուրախանալ» մենակ,-չսպասելով պատասխանիս շարունակեց նա.- Դա դժբախտություն չէ, տխրություն էլ չէ: Բայց անգամ տորթի փոքրիկ կտորը ուտելուց չես ուրախանում: Բարեմաղթանքները մտովի են: Միակ իրականը էտ ժամանակ հիշողություներն են նրա հետ կապված:
Տեսնես ի՞նչ ա ուզում ինձնից,- հուսահատ մտածում եմ: Գոնե թողներ մնայի մենակ: Նման պահերին «անիծում եմ» ստացածս դաստիրականությանը, որը թույլ չի տալիս թողնել ու հեռանալ:Հետո էլ տխուր մենախոսության մեջ մարդկային կյանք կա ամփոփված: Լսեմ...
- Իմ տատիկը,- խոսքերը ինձ իրականություն բերեցին,- միշտ ասում էր «Բալես, էտ ուղտը բոլորի դռանն էլ չոքում ա»: Ես էն ժամանակ երեխա էի, ոչ հասկանում էի ինչ է «չոքելը», ոչ էլ գիտակցում էի ուղտի դերակատարումը: Հիմա ճերմակած կին եմ ու հասկացել եմ, որ միայն հարստության ուղտն է որ չի չոքում, մնացած քո կամքը առանց հարցնելու էլ գալիս են ու չոքում: ...Երբևէ ուշադիր ե՞ք եղել թե ինչպես են աստիճաններից իջնում: Թեթև, շատերը ցատկոտելով, հաճախ / երեխաները և երիտասարդները մեծամասամբ/ մի քանիսը միասին թռչելով: Ի՞սկ հակառակը: Փորձիր մի քանի հատ միանգամից բարձրանալ: Ակրոբատիկական հնարքներ ես անելու: Հնարավոր է որ կեսից էլ հենց էտպես ընկնես: Կյանքում էլ է էտպես: Ընկնելը այնքան է հեշտ: Բարձրությունը պահելն է դժվար: Եվ վայը տարել է նրան, ով ցատկոտելով կընկնի ու աստիճանի կեսում կմնա: Նույնիսկ հենաամրակները չեն օգնի: ...Երբեք չափսոսաք բառերը: Ասեք ձեր զգացմունքների մասին: Հարազատներդ պետք է իմանան թե ինչքան եք սիրում իրենց: Սերն ու սիրտը ուղիղ համամատական են իրար...նրանք երբեք թոշակի չեն գնում:...Մարդիկ չարացել են: Եղե՞լ եք գազանանոցում: Տեսե՞լ եք ինչպես են քառակուսի վանդակի մեջ պահում բնությունից ազատություն ստացած կենդանիներին: Ես այդ վանդակները միշտ նմանեցնում եմ դագաղների, որտեղ չկա շրջվելու հնարավորություն...ու օդ չկա: Իսկ երբ չկա օդ, չկա կյանք: Հիմա մարդիկ վերափոխվել են գազանների: Օդն է պակասում: Ի վերուստ տրված անվճար օդը հիմա արդեն չի բավականացնում:...
...բայց դուք միշտ սիրեք: Սիրեք արևը, լույսը: Միշտ ձեռքը պարզեք լույսին: Անցեք խավարի միջով: Երբ ձեռքը պարզված է, այն ուժ է տալիս: Գերբնական ուժ, կարծես մեկը անտեսանելիրորեն բռնել է այն: Սովորաբար տորթերի մեջտեղի ամենահամեղ մասը թողնում են հոբելյարի համար:Դուք այն բաժանեք: Մարդկանց բաժանեք: Սիրեք...և այդ տորթի փոքրիկ կտորը ուտելուց հիշեք իմ այս խոսքերը: Այն ձեզ էլ ուժ կտա:


...ես ապշած նստեցի ու չկարողացա անգամ բերանս բացել: Այնպես էի ուզում ասել.
- Եկեք այդ փոքրիկ կտորը միասին ուտենք:

[SSS]

Տղա եմ ունենալու

[Էլիզե]

Մի խոհափիլիսոփայական-կենցաղային գրառում... Եթե Նիրվանայի մեջ եք, մի՛ ընդհատեք Ձեր հանգիստը գրառումս կարդալով...


Ժողովո՛ւրդ հայոց, դուք գիտե՞ք, ավելի ճիշտ՝ հիշո՞ւմ եք ձեր ատամի խոզանակի գույնը: Հիշում եք... իսկ ես չեմ հիշում:

Չէ՛, պատճառը խորին քամահրանքը չի դեպի հիգիենայի տվյալ առարկան, ուղղակի չեմ հիշում… դե էնպես չի, որ ամեն օր ընկերներիս-հարազատներիս հետ նստած քննարկում ենք՝ ում ատամի խոզանակը ինչ գույնի է... Երևի ուղեղիս մոխրագույն նյութը իրեն չի ծանրաբեռնում նման բաներ հիշելով:

Լավ, բազմաչարչար ընթերցող ջան, կարծում եմ՝ քեզ մոտ տրամաբանական հարց է առաջացել՝ "Ա՛յ աղջիկ, ջհանդամիդ է պետք էդ անտեր խոզանակին խաթր մարդկային ուժի էդքան անօգուտ էքսպլոտացիան": Հիմա կբացատրեմ, ո՛վ հարցասեր ընթերցող...

Ուրեմն՝ ամբողջ մեղքն իր վրա է վերցնում Արձակուրդային Պարապ-Սարապ Ռեժիմ ՍՊԸ-ն /լա՜վ, շուտով ավարտվում է արձակուրդս, նախանձագին հայացքներդ ավատարիցս հեռու պահե՛ք /: Հա, ինտերնետային խո՜րը թաքնված եզեքում գտա մի հոգեբանական թեստ: Ոչ մի առանձնահատուկ բան չկար էդ թեսթում՝ նորմալ, հիմարագույն, տանը մնացած թեսթ էր, որն էլ ես հանձն առա անցնել: Էդ երիցս անիծյալ թեսթում հարց կար՝ "Ի՞նչ գույնի է Ձեր ատամի խոզանակը": Ու էդտե՜ղ հասկացա՝ ես շատ գիտեմ ինչ գույնի է...

Գնացի լոգարան ու բացառման մեթոդով գտա խոզանակս. էս մամայինն է, էս՝ պապայինը, էս՝ Սուսանիկինը, էս՝ եղբորս, էս՝ հարսինս... ուրեմն էս մի անտեր-խեղճ-մոլորածն էլ իմն է... Պարզվեց՝ նարնջագույն է... չէ՛ ավելի ճիշտ՝ ծիրանագույն: Բա, խոզանակս էլ է հայ : Դե հա` եթե ամերիկացի լիներ` սպիտակ կլիներ, եթե հույն լիներ` կանաչ, եթե իտալացի լիներ` կարմիր, եթե ռուս լիներ` արաղի գույն, եթե հոլանդացի լիներ` կապույտ ...

Թեսթը չշարունակեցի, հիմա չեմ էլ հիշում` ինչի մասին էր, բայց ամենակարևորը` գտա խոզանակիս ազգությունը :

[Meme]

Մեկաաաաաաաաաաաաաաաաաա կյանքըըըըը հիասքանչաաաաաաա........
Ուխխխխխ,երջանկություն բոլորիդդդ

[Ժունդիայի]

Տենաս իմ օրագրային գրառումների վրա էլ են կայֆ բռնում…

[My World My Space]

էսօր քլաբի մասին էի մտածում, ու մտքովս անցավ, որ Մեջիք Մաշրումը չի էրևում աչքիս... նոր նայում եմ չկարդացած գրառումները՝ էսօր 3 գրառում արել ա ամենաքիչը...
Վաղը ուրիշ բան եմ մտածելու.... տեսնեմ ի՞նչ կստացվի...