Անկապ օրագիր

[ars83]

Իսկականից որ ֆրանսիական բյուրոկրատիան անգերազանցելի բարձունքների բրա է:
Ֆրանսիական կազմակերպությունից գնում եմ միջազգային ապահովագրություն: Վճարումը՝ կամ առձեռն, կամ բանկաըին փոխանցումով, կամ ավտոմատ՝ իմ լիազորմամբ, բանկային հաշվիցս: Հարցնում եմ գործակալին՝ ո՞ր տարբերակն է նախընտրելի, ասում է՝ միանշանակ երրորդը: Ասում եմ՝ եղավ, ահա իմ բանկային հաշվեհամարը շվեյցարական UBS-ում: Մադամն անմիջապես լրջանում է և հայտարարում, որ գործակալությունն աշխատում է միայն ֆրանսիական բանկերի հետ, որովհետև իմ ապահովագրական ծախսերը հատուցելիս գումարը փոխանցում են միայն ֆրանսիական բանկ: Այս և մի քանի այլ պատճառներով որոշեցի հաշիվ բացել ֆրանսիական Crédit Agricole-ում: Ու սկսվե՜ց...
Բոլոր անհրաժեշտ թղթերը լրացրեցի, պահանջեցի նաև e-բանկինգի հնարավորություն: Մի առ ժամանակ հետո ուղարկեցին պլաստիկ քարտի կոդը՝ խոստանալով քարտն ուղարկել ավելի ուշ: Ըստ որում՝ դու պետք է զանգես բանկային գործակալիդ և հարցնես՝ արդյո՞ք քարտը պատրաստ է, կամ էլ. նամակ գրես: Գրեցի մեկ շաբաթ հաշիվը բացելուց հետո, պատասխանեցին, թե կարող եք վերցնել շաբաթ օրը այսինչ գործակալությունից (բավական հեռու) կամ հաջորդ երեքշաբթի՝ ավելի մոտ վայրից: Ընտրեցի երկրորդը: Գնացի երեքշաբթի օրը, պարզվեց, որ «քարտն ուղարկել են մյուս գործակալություն, համեցեք վաղը»: Ասացի՝ կլինի՞ փոստով ուղարկեք: Ասացին այո: Երեկ փոստատարը եկել է, բնակարանումս չեմ եղել, գրություն էր թողել, գնացի փոստից քարտս վերցրի, տեսնեմ մեջը գրած է՝ «շնորհակալություն ներդրված ստացականը ստորագրելու և մեզ ետ ուղարկելու համար» և ծրար՝ հակադարձ հասցեով: Զանգում եմ իմ գործակալություն, որտեղից պետք է առաջին անգամ վերցնեի քարտը, ասում եթե եթե ձեզ փոստով ուղարկեմ, բավարա՞ր է: Պատասխանը՝ այո, իհարկե, բայց ծրարը պետք է անձամբ հանձնեք մեզ: Տո տնաշեններ, որ պետք է գայի ձեզ մոտ ծրար հանձնելու, հենա քարտս կվերցնեի, էլի, էլ փո՞ստն ինչու մեջ խառնեցինք:

Cauchemar.

[Jarre]

«Կյանքիս ընթացքում շատ մտավախություններ եմ ունեցել ապագայի մասին,
սակայն դրանց կեսն անգամ չի կատարվել»։

Մի խելոք մարդ իր մեռնելուց առաջ այս խոսքերն է ասել։

Եթե կարծում ես, որ սա անկապ ու անհիմն լավատեսական խոսքեր են, ապա ստիպված եմ ասել, որ սխալվում ես։ Հենց հիմա հիշիր, թե այսքան ժամանակ ինչերից ես վախեցել և ինչ սարսափելի բաներ ես պատկերացրել որ կարող էին պատահել քեզ հետ։ Իսկ հիմա հաշվիր, թե դրանցից քանիսն են կատարվել։

Տեսա՞ր, որ ասում էի.....

[Tig]

…երբ 4,5 տարեկան աղջնակը վիճում է հետդ Աստծո լինել-չլինելու մասին, այն դեպքում, երբ նրա մոտ ոչ ոք նման բաներ չի խոսում… և երբ վերջում հայտարարումա, որ չի կարող այ էն սև շորերով, վախենալու մարդու խոսքը ավելի շուտ հասնի Աստծուն քան թե քոնը… Սկում ես համոզվել, որ կրոնների վախճանը իրոք մոտ է, շատ մոտ է… ու սկսում ես զգալ այդ վախճանի հետևանքով առաջացող դատարկության հոտը… բայց ինչո՞վ է այն լցվում, փոխարինվում…

[Ժունդիայի]

Երբ կարդացի Արտակի այս գրառումը, աշխարհն իմն էր: Թե որքան էի ուրախացել այդ առիթով… ախր մի հիասքանչ զույգ էր ձևավորվում:

Ամենա շատը հուզել էր «Գալիս եմ, հրեշտակս: Շուտով » նախադասությունը:

«««
- Զանգե՞լ ես ավտոյի համար:
- Արա՜, ծաղիկները:
- Մատանին հո չե՞ս մոռացել:
- Դե հերի՛ք ա էդ հայելու մոտ կանգնես:
- Արագցրու, վա՜յ:

Ներվային վազում են էստեղից էնտեղ, հիշում, մոռանում, ջղայնանում, գոռում, ճչում, վանկարկում...
»»»

Հաճախ եմ նման տեսարանների ներկա եղել: Բայց ինչի՞:
Մնաց 1-2 ժամ:
Ժպտում եմ: Զարթնել եմ բարձր տրամադրությամբ: Լավ օր է: Պայծառ օր է:
Գուցե և ինչ-որ բան մոռացել ենք, գուցե և մեկն ավելի երկար է կանգնել հայելու մոտ, քան պետք է... բայց ուրախ օր է: Ինչու՞ ճչանք: Ինչու՞ ներվայնանք:
Սպասում եմ:
Կարոտել եմ:
Բայց քիչ մնաց:
Անհամբեր եմ:
Գալիս եմ, հրեշտակս: Շուտով

Արտակի նույն իրավիճակում ես եմ այս պահին գտնվում: Ու ես էլ եմ ցանկանում այդ հուզական տողերը գրել...

Կարոտել եմ:
Բայց քիչ մնաց:
Անհամբեր եմ:
Գալիս եմ, հրեշտակս: Շուտով:

[Նաիրուհի]

Չեմ ուզում, որ չարորակ քաղցկեղն անբուժելի լինի... Չեմ ուզում տեսնել, թե ինչպես է մահն անտեսանելի, բայց հաստատուն քայլերավ մոտենում... Զզվել եմ մահերից։ Դե հերի´ք է, էլի...

[Kuk]

Էսօր կոմպի դեմը նստած եմ, մի կես ժամ ազատ ժամանակ ունեի ինչ որ անկապ, բան չկար անելու, երգ էի լսում, տենց ձեռի հետ սկսեցի ինչ-որ նկարները փորփրել կոմպի մեջի՝ հին, նոր, խառը: Հետո հոգնեցի նկար նայելուց, անկապ նստած էի, անտերը բան էլ չկար էդ պահին մտածելու, մեկ էլ տեղիցս վեր կացա ու անսպասելի ձևով կոմպի սեղանը շուռ տվեցի Հա բայց խի՞ Նենց էլ հավեսով շուռ եկավ, որ վրեն բան չմնաց. երկու փոքր դինամիկներս թռան եսիմ ուր, բասավիկը ճպաց գետնին, մանիտորը քիթմռութի վրա տապալվեց պարկետին՝ վրի վեբ կամեռան թռավ կողքի սենյակ, նույնիսկ քեյսն էր սեղանի մեջից դուրս եկել Էդ ջարդուփշուրի ձենի վրա պապաս կողքի սենյակից եկավ, ասում ա՝ էս ի՞նչ եղավ, էդ պահին տեսա սեղանի ակերից մեկը սեղսանից մի երկու մետր հեռու ա, ասի՝ էս մի ակը թույլ էր, վերջը ջարդվավ, էլի Ու էդ պահին, որ ես մտածում էի կոմպիս հոգեհանգստի արարողության ծախսերի մասին, սկայպը զանգեց Բան չէր եղել կոմպիս Մենակ մանիտորի վրա մի հատ գիծ ա, ալարում եմ մաքրելու փորձեր անեմ, որ իմանամ՝ խազ ա, ճաք ա, թե կեղտոտվել ա ընդամենը
Հիմա վախում էլ եմ պառկեմ քնելու, մտածում եմ՝ բա որ կռավաթս շուռ տամ՝ ես էլ մեջը

[Մանանա]

ախր ես երազկոտ չեմ, ու բավականին ռեալիստ եմ ու սառը, բայց ինչի էս անգամ հավատացի, թե մի բան կա... դե կար, բայց մի քանի ժամով ու գնաց

[Բարեկամ]

Տղաս հարցնում է` մամա, աշխարհը հիմն ունի? Չէ, ասում եմ, ինչի ա պետք, հո չենք կանգնելու այլմոլորակայինների կողքին ու երգենք
Ասաց` մարդիկ երգեին համաշխարհային պատերազմներից հետո...

[Էլիզե]

Էսօր հեռուստացույով կրիաներ էին ցույց տալիս ու ես հիշեցի իմ կրիային...

10-11տարեկան էի, երբ մեծ եղբայրս` Արտակը, ինձ համար Ղարաբաղից կրիա բերեց: Սկզբից վախենում էի "Էդ գերբնական արարածից", ով չափից դուրս արագաշարժ էր և ընդհանրապես չէր համապատասխանում "դանդաղկոտ կրիա" արտահայտությանը :

Քիչ-քիչ սովորեցի նրա ներկայությանը, անգամ հասցրեցի "ընկերանալ" հետը: Յույուի //այդ անունով էի կնքել կրիայիս // համար հատուկ "կացարան" պատրաստեցի` ակվարիում` լի քարերով, խոտերով...

Մի անգամ էլ իջեցրեցի բակ` բոլոր երեխաները մեծ-մեծ աչքերով նայում էին ու հարցնում` "Էս իսկանան ա?" : Իսկական էկզոտիկա էր կրիան իրենց համար...

Անցավ մի քանի ամիս, մի օր էլ առավոտյան արթնանալով շտապեցի կրիայիս մոտ, բայց կրիան անշարժ պառկած էր ակվարիումի հատակին...
Ես լացակումած գնացի մեծ եղբորս մոտ.
-Արտաաաաակ.... մենք դպրոցում անցել ենք, որ կրիաները 300 տարի ապրում են... բա իմ կրիան ... բա իմ կրիան ... սատկել ա...
Եղբայրս` իրեն հատուկ նրբանկատությամբ ասաց.
-Բալա, դե ուրեմն էսօր լրացավ մեր կրիայի 300 տարին...

էխխ.. երանի էդ օրերին, երբ Յույուն կար, Արտակն էլ մեզ մոտ էր...

Կարոտեցի Արտակին...ողորմի Skype հորինողի անցավորներին.. հեսա Skype-ով զանգեմ, կարոտս առնեմ , համ էլ հարցնեմ` Յույուին հիշում ա ինքը?

[Կաթիլ]

էսօր շաաատ ծանրաբեռնված աշխատանքային օրվա վերջում պատահաբար էս վիդեոն նայեցի, նենց հավես էր չգիտեի ուր դնեմ…

[My World My Space]

Եթե հավես ունեք, կարող եք գնալ Փլեյ Սիթի վճարել որոշակի գումար, որսալ նապաստակ, ապա ուտել այդ նապաստակի խորովածը....

կամ այլ տարբերակ այցելում եք Սաֆարի հացատուն, որսում եք Շոթի վրացական պուրիներ և ուտում....

18122010401.jpg

Հ,.Գ. մեզ խաբում են ժողովուրդ..... խանութից պուրի առնելուց նայեք որ ծակ չլինի, ծակերովը արդեն ուրիշների սպանած պուրիներն են....

[Էլիզե]

Չեմ սիրում Նոր Տարին...
Չեմ սիրում Նոր Տարվան հյուր եկած մարդկանց կեղծավոր ժպիտները...
Չեմ սիրում "պարտադրողաբար" հյուր գնալը...
Չեմ սիրում "աղջի՛ ջան, տեսա՞ր դրանց դրած սեղանը..." և նպանատիպ զրույցներ...
Չեմ սիրում բՈՄբՈներկայամոլությունը...
Չեմ սիրում ամեն տասը րոպեն մեկ աման լվանալը...
Չեմ սիրում՝ "Չուտես՝ կնեղանամ" տիպի էժանագին շանտաժով հին սալաթը վրադ ՆԱՂԴԵԼԸ...
Չեմ սիրում Ձմեռ Պապին ու չիրականացված երազանքները...
Չեմ սիրում տարեցտարի կրկնվող հեռուստահաղորդումները...
Չեմ սիրում "Շնորհավոր ձեր Նոր Տարին" և դրա պատասխանը "Մերսի, ձերն էլ" արտահայտությունը //Անգամ խնձորով գլխին հարված կերած Նյուտոնը կվստահեցներ Ձեզ՝ "Նոր Տարին բոլորինս է.. էլ ինչ մեզ... ձեզ...." //

Չեմ սիրում... պառավում եմ....


Հ.Գ. Փաստորեն՝ խնձորով հարված կերած գլուխը շարունակում է բանականությանը "չնեղելով" աշխատել...հմմմ... կարելի ա եզդիներին հարս գնալ... հա ինչ- զատո մատաղի համար գառը ձրի կլինի...

[Gayl]

Էսօր ամենատարօրինակ օրերից մեկն էր, չեմ էլ հիշում վերջին անգամ երբ եմ սենց խառը 24 ժամ ապրել:
Դե առավոտ ութին գնացի գործի, ոտքի վրա չեմ կարողանում կանգնել, մի կերպ եմ ինձ պահում, մի քանի ժամ անց 20.000 դրամ խափեցին(հիմա Վիստը կասի սաղ աշխարհին պատմում ա, բայց դու հլա վերջը կարդա, տես ինչ եմ արել, սաղ կյանքդ ինձանից կզզվես), այ քեզ անհաջողություն, յեքա բոյս առած 20.000 նվիրեցի ոմն մեկին: Վիստի հետ 2:30 պայմանավորվածություն ունեմ, գործից շուտ հելա, տաս րոպե ուշացումով տեղ, հասա:
-Վիստ էսօր գոնե հետս մի քիչ լավ բան կատարվեց:
Դե մտանք կինո, դուրս եկանք ու սկսեց օդը չհերիքել, մահը աչքերիս առջևով գնում գալիս էր, այ էտքան վատ էի

Մեկ էլ Միքոն ա զանգում, թե բա ուր եք, կարճ ասած գնացինք «թեյ» խմելու (Միքոի գյուտն ա):
Վիստը գնաց, Տիկոն եկավ, դե արի Տիկոին բացատրի, որ կյանքը հիասքանչ ա

Ապրեն տղերքը, տրամադրությմունս փոխվեց:
Դե հետո գնացի մի երկու գործ էլ դզմզեցի ու ոնց որ ամեն ինչ հաջող է:

Հենց մտա տուն միանգամից «Դար Ակումբ» ի էջը բացեցի ու հենց այդ պահին ընկերս ա զանգում.
-Ժամը 23:00 ին արի մեր տուն Բարսելոնի խաղը նայենք ու ժլատություն չանես մի շիշ ընտիր ռուսական օղի հետդ կբերես, էսօր երկուսով խմելու ենք:
-Բա ի՞նչ ենք ուտելու:
-Արա դե քո ինչ գործ, որ ասում եմ արի ուրեմն արի:
-Լավ, դե ուրեմն էսօր պտի ղումար խաղամ, հենց հիմա գնում ենք Վիվառո:

Էհ քեֆս մի քիչ լավ ա խոսում եմ էլի, իսկ առավոտ ութին գործի եմ, բայց ոնց որ թե թքած ունեմ:

[Դարք]

Ջա՛ռմայա, ջառմա՛յա, ամանորն այսինչ ջառմայա

[Դեկադա]

Հետաքրքիր են մարդիկ…

Ո՞նց կարան չսիրեն Նոր Տարին: Գուցե ես եմ անուղղելի ռոմանտիկ: Ինձ ինչ գիտեմ ամենասիրելի տոնս ա : Հա ու մեկ էլ Զատիկը: Էս երկուսը էն գլխից էլ սիրել եմ: Ու չնայած իմ սովետական հայացքների տեր ընտանիքս աստծո գոյությունը ընդունում էր մենակ նեղ իրավիճակում հայտնվելուց, բայց ամենայն սրբությամբ զատկային արարողությունը ըստ հավուր պատշաճի կատարում էինք: Բա Նոր Տարին: Դա մի մեծ արարողակարգ էր: Նախ սկսեմ, որ մեր տանը հայտնվում էր մի մեծ եղևնի մինչև առաստաղը հասնող: Ու ինչ էլ անուշ բույր ուներ: Դե էն ժամանակ անտառը լիքն էր ծառերով, անտառն էլ հենց մեր «քթի տակ»: երևի հենց բնությանը մոտ գտնվելն ու նրանով «սնվելն» էլ իմ մեջ ռոմանտիզմ ա մտցրել: Չգիտեմ: Հա ինչ էի ասում: Նոր Տարին: Բնականաբար ամենից ուրախալին մեզ՝ պուճուրներիս համար, դա մամաների հետևից ընկած խանութից խանութ վազվզելն էր, լույսերով փայլերով ուրախանալը: Ու նրանց ականջի տակ փսփսալը իբր ձմեռ պապին ասեք այս բերի այն բերի: Բա գաթա՛ն: Տատիկս հոյակապ «ձեռք» ուներ: Ու էտ խեղճ կինը ամսի 20-ից արդեն սկսում էր պատրաստությունը, բոլոր ազգականների համար պետք ա թխեր: Ու գիտեք անտրտունջ, ժպիտը երեսին: Մենք էնքան էինք էտ օրերին ուտում, որ հենց Նոր Տարուն սեղանին մոտենալը արդեն պարտադրված էինք լինում, էն էլ եթե հյուրերից մեկը որոշում էր մեր՝ պստիկներիս կենացը խմել: Իսկ սեղանը: Տան կեսը զբաղեցնում էր: Ու հիշում եմ թե ո՛նց էր պապաս պտտվում շուրջը, տեսներ ի՞նչն ենք պակաս դրել: Շատ սուր աչք ուներ:
... Գիտեք մի տեսակ այդ չարչարանքի մեջ ուրախություն կար: Նույնիսկ իրար տուն գնալ պարտականություն տալը դա ի սրտե էր արվում: Հիմա է, որ կարծես մի մեծ պարան են կապում վզներից ու քարշ տալիս: Գուցե ձեզնից շատերը կասեն, որ ձայնս տաք տեղից ա գալիս երևի: Ամենևին: Ես էլ եմ ունենում դժվար տարիներ: Անգամ գումարը միայն երեխաների նվերներին ա բավականացրել, իսկ սեղանը...ոչինչ, էտպես էլ ա լինում: Կարևորը, որ միասին ենք եղել: Որ բոլորս իրար հետ ենք անցել այդ դժվարության միջով ու անգամ այդ սուղ պայմաններում առաջին անգամ տղաս պարեց, և դեռ վերջում էլ ավելացրեց...ես ձեզ համար Նոր Տարի եմ էլի:

... ես անուղղելի ռոմանտիկ եմ: Հոգ չի, որ չեմ քաշելու նույնիսկ պարտադրված տնե տուն գնալու ծանր պարտականությունը, ոչինչ, որ մոռացել էի, որ եկող տարին աղջկաս տարին է: Ոչինչ, որ պատրաստվել ասվածը ինձ համար չի գրվել էս տարի: Բայց ես սիրում եմ Նոր Տարին: Որովհետև մենակ էտ պահին ա, որ ամբողջ աշխարհը բարությամբ ա շնչում ու բոլորս անխտիր հույսով ենք նայում երկնքին և բոցավառվող հրթիռների լուսավորությամբ ուրախանալով սպասում երկնքից մեզ համար նախատեսված հրաշքի ընկնելուն...

...երեխեք ուրախացեք էլի...