Անկապ օրագիր

[paniaG]

Հրաշք երթուղային էր:Երեկ երեկոյան պարից տուն վերադառնալուց երթուղայինը, որով գալիս էի, կանգնացրեց մի կին,բարձրացավ ասեց. «վարպետ կներեք նեղության մեջ եմ,20դ. ունեմ», «վարպետը» թե .«ոչինչ քույրիկ ջան նստի», բայց կինը ակնհայտ վատ էր զգում իրեն էդ պատճառով,ասեց «ներողություն եմ խնդրում...»,վարորդը չթողեց, որ նա շարունակի և ասեց. «քույրիկ ջան կարևորը բարով-խերով տեղ հասնես»:
Ոնցվոր հեքիաթում լինեի,նենց բարի ու կուլտուրական մթնոլորտ էր,առանց այն ել չափազանց բարձր տրամադրությունս, որը պարից հետո միշտ առկա է, էլ ավելի բարձրացավ
Երանի թե գոնե կեսը մեր հասարակության այդպիսին լիներ ի նկատի ունեմ կարեկցանքը, շնոհքն ու բարությունը, իսկ գումարը մարդկանց հերիքի, որ նման իրավիճակներում չհայտնվեն:
Մի տեսակ «նամակ Ձմեռ Պապիկին» ստացվեց վերջին տողը, համաձայն եմ էս տարվա նվերս թող ազգիս համար լինի մենակ թե կատարվի

[murmushka]

մի տեսակ անհանգիստ եմ, ոնց որ քննության լինեմ, ու վերցրել եմ տոմս, որի երեք հարցերից երկուսը չգիտեմ։ նյարդային եմ, նեղացկոտ եմ դարձել, ինքս էլ չեմհակսանում իչի եմ սկսում ջղայնանալ՝ բոլոր վատ հետևանքներով։ Երբ տանն եմ, ուզում եմ դուրս գնալ, դրսում եմ, տուն եմ ուզում գնալ։ Գժվում եեեեեեեեեեեեմ

[ivy]

Ես էլի էկա գերմանացիների մասին բամբասանքներով... Ինչ անեմ, որ մեկին չպատմեմ, հո կտրաքեմ:
Եթե մի օր հայտնվեք Գերմանիայում, չփորձեք տրանսպորտում բարի տատիներին տեղ տալ: Այ էսպիսի չար խորհուրդ եմ բերել:
Նստած եմ տրամվայում: Մեկ էլ ներս է մտնում մի ութսունն անց կին՝ բավական լավ պահպանված, բայց դե ծեր: Ես անմիջապես վեր եմ կենում տեղիցս ու քաղաքավարի ասում.
- Նստեցեք, խնդրեմ:
Հիմա ինչ անեմ, ինձ Հայաստանում էդպես են դաստիարակել: Ու հետն էլ սովոր եմ, որ նման դեպքերում տատին երջանկանում է, մի օրհնանքի խոսք ասում ու նստում առաջարկած տեղում:
Էս կինը հո մի թարս չչափեց ինձ, հո մի չֆշշացրեց.
- Ինչի՞ց վերցրեցիք, թե ես նստել եմ ուզում: Ինքներդ նստեք ձեր տեղը:
Ու քամակը շուռ տվեց իմ կողմը:
Մնացի պոլոզացած:
Մարդ էլ չորս տարի ապրի էս երկրում ու դեռ ամեն օր մշակութային շոկ ապրի...

[My World My Space]

Էսօր առավոտ գործի գնալուց կանգառում կանգնած ծխում եմ, ու չեմ նկատում, որ հերս կողքս կանգնած ա..... Ու 13 տարվա մեջ առաջին անգամ հերս ինձ ծխելուց տեսավ...
չնայած արդեն մի 7-8 տարի ա գիտի որ ծխում եմ, բայց իրա մոտ չեմ ծխում....

Հետաքրքիրը գիտե՞ք ինչն ա, որ ասենք մտնում ա իմ սենյակ, մոխրամանը, սիգարետը միշտ կոմպիս դեմը դրած ա, բայց միշտ էնպես եմ անում, որ ձեռքումս սիգարետ չտեսնի.... մի տեսակ... չեմ հասկանում ինչի ա տենց.... պապս որ մահացավ, հերս 56 տարեկան էր ու պապիս մոտ չէր ծխում, պապս էլ իրա հոր մոտ չի ծխել.... կարո՞ղ ա գեներով ա անցնում...

[Agni]

Ես երբեք չեմ գերագնահատել կամ թերագնահատել որևէ հույզ, հույզը հույզա… Բայց վերջերս զգացի, որ ինչ քիչ եմ սկսել զարմանալ… ու շատ կարիք ունեմ էտ հույզի: Սկսեցի երանի տալ այն փոքրիկներին, որ անընդհատ զարմացած հայացք ունեն… Չէ որ երբ զարմանում են, ուրեմն նոր մի բան են բացահայտում կյանքում ու դեռ լիիիքըըը իմաստ կա ամենուր … Տեսնես երբվանից սկսեցի քիչ զարմանալ…

[Դեկադա]

Մարդ, որ մենակ ա մնում՝ հետն էլ բարձր ջերմությամբ, ինչ հիմարություն ասես չի մտածում: Երբեմն թվում ա թե անկողնուց էլ չեմ վեր կենա: Ու որպեսզի նմաօրիանկ զառանցանքային մտքեր այցի չգան որոշեցի թեկուզ ոտքերս քարշ տալով, վերմակով փաթաթվել ու ակումբում ինչ որ հետաքրքիր թեմա գտնել կարդալ: Տատս մի խոսք ուներ ասում էր. «շանն էլ որ տեսնում ես շան տեղ մի դիր»: Հիմա ես էտ ոչ ու փուչ ջերմությանը որոշել եմ ամեն գնով դիմակայել:
«Նրա ծննդյան օրն էր» կարդացի ու սկսեցի վերհիշել:
... Մի քանի տարի առաջ մահացել էր մեր հարևաններից մեկը՝ ում տանը անց եմ կացրել մանկությանս մեծ մասը՝ խաղալով իր երեխաների հետ: Ցավ ապրեցին շատերը նրա մահվան բոթը լսելով, բայց իմ մոտ չգիտես ինչի էտ պահին ավելի շատ խղճահարությունն էր ավելի խոսում: Հիշում եմ մահից առաջ այցի էինք գնացել նրան ու խոսակցության մեջ ինքը մի բառակապակցություն ասեց, որը կարծում եմ երբեք չի ջնջվի իմ ուղեղից:
- Փոշմանել եմ:
...Կա տղամարդկանց 2 տեսակ: Դրսի և ներսի: Դրսի նրանք են, ովքեր ավելի շատ մտածում են իրենց շրջապատող մարդկանց մասին, իսկ ընտանիքը ինքնիրեն մղվում է հետին պլան: Նրանց համար հասարակական կարծիքը ավելի կարևոր է: Նրանք համաձայն են ի սրտե օգնել բոլորին, անգամ եթե օգնություն չեն խնդրում: Իրենք ապրում են բոլորի համար, հաշվի չառնելով թե գոնե ինչ որ բան ստանում են դրա դիմաց թե ոչ: Կարևորը, որ իրենք գոհ են իրենց անձնվեր պահվածքից: Մեր հարևանը դրանց թվում էր: Չասեմ թե ինչքան բազում թերություններ ուներ նա, բայց մի դիպված ուղեղիցս չի հեռանում: Մի օր սովորականի պես իրենց տանն էի, ինչպես միշտ խաղում էինք, երբ հյուր եկավ իրենց քավորը ընտանիքով: Նրանք շատ կարևոր մարդիկ էին հարևաններիս կյանքում: Շատ հաճախ հենց մեր հարևանն էր նրանց տան գնումները կատարում, երեխաներին դասերից հետո տանում տուն ու նման շատ ու շատ հոգսեր, որ պետք է դրված լիներ ծնողների ուսերին այդ մարդը պատրաստակամությամբ վերցրել էր իր վրա: Օրը մի քիչ անձրևային էր, ու քավորի աղջիկը քաղաքավարությամբ որոշեց հանել ցեխոտված կոշիկները: Եվ ինչքան եղավ զարմանքս, երբ մեր հարևանը հրամայեց իր աղջկան կռանալ և օգնել քանդելու քուղերը: Աղջիկը չարեց, ինչի համար արժանացավ հոր հանդիմանանքին, իսկ հյուրն էլ շատ նրբանկատ գտնվեց ու թույլ չտվեց: Տարիներ անցան: Երկրաշարժի օրը մեր հարևանը առաջինը գնացել էր ոչ թե իր երեխաներին դպրոցից բերելու, կամ գոնե տեղեկանար ողջ են արդյոք նրանք, այլ վազել էր քավորի երեխաների հետևից:

... հիմա ես խղճում եմ նրան, որ մահվան շեմին զգաց, որ սխալ է ապրել մի ամբողջ կյանք: Ի դեպ այդ աղջիկներից և ոչ մեկը վերջին հրաժեշտի անգամ չեկավ... ժամանակի սղության պատճառով:

... սիրեք ձեր երեխաներին հնարավորինս շատ:

[E-la Via]

Անընդհատ ուղեղումս հնչում են այս խոսքերը.
"Ե՞րբ ես սկսելու մի բան անելուց առաջ մտածել, ե՞րբ ես հասկանալու, որ միայն զգացմունքներով առաջնորդվել չի կարելի":
...................

Հիմա մտքումս աղաղակում եմ.
"Սովորել եմ, լսո՞ւմ եք, սովորել եմ... Հիմա ես մտածում եմ, հիմա ես փայլուն կերպով գիտակցում եմ, հիմա ծանրութեթև եմ անում… Բա ո՞ւր է, ո՞ւր է խոստացված երջանկությունը, թե՞ ոչ ոք էլ չէր խոստացել : Միգուցե այդ ես էի այդպես մեկնաբանել ինձ համար: Հա, հիմա ես ճիշտ եմ, հիմա չեմ սխալվում, քայլերս ինձ չեն տանում դեպ... Բայց չեմ ուզում.... Սա չեմ ուզում...Չեմ ուզում, բայց կանեմ... լավ էլ կանեմ...."

Ո՞ւր է մտքի ու զգացմունքների միջև ներդաշնակություն հաստատող այն կետը : Այն կա՞: Դրան եմ ձգտում, բայց ո՞ւր է…

[Kita]

Գիշերվա 2:30 հանգիստ շանտ հետ քայլում ես, շունտ «барьер» է հանգիստ թռնում և գտնվում է գետնից վերև տեղերում բավականին, հայտնվում է փողոցում միայնակ քայլող կարմիր բերետավոր կամ էտ ոճի բան, որ դեռ հեռվից վրետ է նայում ագրեսիվ, ի՞նչ պիտի անի պաշպանող շունը գիշերով(գիշերը ինչու եմ ընդգծել, ցանկացած ոչ վախկոտ շունը գիշերը ավելի ագրեսիվ և ուշադիր, ցերեկը կարող է չհաչար էլ) իհարկե հաչա նախազգուշական, իսկ բեռետավորը փոխանակ քայլի անցնի, պիտի շնից բեթար հաչա ու նենց տոնով, որ արդեն իսկ իմ հրամանով հանգստացած շունը, թռնի գետնին էտ անասունի վրա հարձակվելու, լռիվ նորմալ ռեակցիա էլի, երբ իր տիրոջ վրա ոմն տղամարդ գիշերը հարձակվողական տոնով խոսում է, ինչ պիտի անի շունը, իհարկե պաշպանի:
Լոկիին կարճ պահել եմ, ընդ որում էտքան ժամանակ շունը իրան չհասավ, որտև պահել էի ու վաշե կարար ինքը անցներ գնար, չէ կանգնել մնացել է և երբ վերջապես անցավ գնաց.
- Ես եքա մարդ, վախում եմ, բա որ երեխա լիներ,- մունաթոթ վախկոտ բեռետավոր:
Այ անասուն պաշպան կոչցյալ, բա հենց էտ է, բա որ դու ես շնից վախում ու վախկոտությունը ջահել աղջկա վրա ես թափում:
Չեմ էլ հիշում ինչ կարճ ասի, անցա առաջ:
Հետ գալուց, գրեթե նույն տեղում, նույն անասունը մեկ այլ անասունի հետ(չնայած էսի լուռ էր, խվալա եմու), էս անգամ վաշե շունը կարճ պահած, հանգիստ կողքովս քայլում էր, մինչև ոմն անասունի` «Էս էլի էն շունը արյա» ագրեսիվ տոնով արտահայտությունը, որի վրա շունս ֆռռաց և գրմռաց: Ու ինչ է ասում մեր խելացի բեռետավորը:
-Բա որ իմ տեղը երեխա լիներ,- բեռետավոր:
Մտքումս ասի կրկնվում ես այ անասուն, իսկ նենց:
-Նախ երեխեքը գիշերվա 1000ին դրսում չեն լինում, 2որդը կակրազ քո գործն է, որ երեխեքը միայնակ գիշերվա 1000ին չքայլեն և 3որդը իմ շունը էնքան խելք ունի, որ տարբերում է երեխուն և հարձակվողական տոնով իր տիրոջ հետ խոսացող տղամարդուն:
-Նամոռդնիկով քայլացրեք ու կարճ պահեք:
Էլ չեմ հիշում ինչեր ասի, վերջի խոսքս`«Քիչ խոսա», որից հետո էլ բան չլսվեց: Եվ կլռենք ամբողջ ընթացքում մտքումս ֆռռացող արտահայտունների մասին:
Այ սենց է էլի:
Շունը ավելի գիտակից է:
Բայց իտոգի մաքուր օդի զբոսանքը վերածվեց նեռվատրյոպկայի:
Միայն Լոկին շահեց, որտև պախվալա ստացավ ինձ կրկին անգամ խիզախորեն պաշպանելու համար:

[AniwaR]

Աաաառղհ: Աաաաա՜: Ահահահահ: Մենակ ինձ նման հիմարը կարա առավոտ ժամը 5-ին հելնի՝ էսօրվա հանձնվելինք «Ընկերությունների իրավունք» քննությանը պարապելու համար, դրա փոխարեն նստի սկսի Վիքիպեդիայում «Իրավաբանական անձ» հոդվածը 3 ժամ խմբագրել ու լրացնել՝ ըստ ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի, Ֆրանսիայի օրենսդրությունից օրինակներ բերելով և այլն, մեկ էլ պատահաբար էջը չպահպանած backspace սեղմի հերիք չի, գումարած դրան՝ պատահաբար "leave this page" սեղմի:*էն սկայպի տրաքող դինամիտ սմայլիկից* Ոնց եմ զզվում ես ինձանից: Լու՛զեր:

[Մանանա]

նստել ու գիշերն ինձ համոզել եմ, որ ես չեմ սիրահարվել, ու ընդհանրապես ում ա պետք: Ապրի էլի քո համար, հետո սկսում ես անկապ բաներ մտածել ու անել, չէ, չեմ սիրահարվելու...բռռ...թե չէ պետքա նստեմ սպասեմ երբ ա զանգելու, ուֆ, նեռռռվ....գնամ մկանս բունիկը փոխեմ

[Բարեկամ]

- Ուրեմն, աղջկաս քնեցնելուց գիրք ենք կարդում: Մի զամբյուղ ունի իր մահճակալի մոտ, որը բերնեբերան լցված է մանկական գրքերով` պարբերաբար թարմացվող: Երբեմն հետաքրքիր պատմություններ են լինում մեջները, որ կարդալիս չես կարող ինքդ քեզ չժպտալ: Ահա այդպիսի մեկը երեկվա կարդացածներից: Ուրեմն, լինում է չի լինում մի հավ է լինում: Այդ հավը շատ է սիրում կարդալ: Ամբողջ օրը կարդում է: Երբ տան գրքերն ամեն մեկն արդեն մի հազար անգամ կարդացել էր ու դեռ ավելի քան երբևէ ծարավի էր կարդալու նոր բաներ, որոշում է գնալ գրադարան: Գրադարանում գրադարանավարուհին հրաժարվում է սպասարկել` ասելով, որ հավերի համար գրքեր չունեն: Հավն, այնուամենայնիվ, առաջանում է շարքերով ու ընտրում մի կապոց գիրք` իրեն շատ հետաքրքիր, ու տուն հասնելով հարձակվում իր հարստության վրա: Եվ այդպես, հավն ամեն օր գնում է գրադարան ու ամեն օր, զինված նոր գրքերով, վերադառնում տուն:
Մի օր հանկարծ մտքովն անցնում է, որ ինքն էլ կարող է գիրք գրել: Հավաքում է բակի կենդանիներին` շուն, կատու, բադ, ու հայտնում իր որոշման մասին:

- Լավն էր. այս մեկը չունենք: Վերջը՝ գրե՞ց...

- Ահա, գրեց, բայց երբ ուղարկեց տպագրության, տպագրողն ասաց, որ բանի պետք չէ: Հավը չընկճվեց և ուղարկեց գրականագետին: Գրականագետն ասաց` չեմ ուզում ձեզ վշտացնել, բայց լավ կլինի թողնեք գրելը: Հավն այստեղ կորցրեց վստահությունն ու ընկավ դեպրեսիայի մեջ: Ու մի օր, հոգնած ու թևաթափ, տեսավ մի տարօրինակ հայտարարություն հենց այն նույն գրադարանում, որը հավերին չէր սպասարկում ու որից ինքը միշտ, այնուամենայնիվ, օգտվում էր: Իսկ հայտարարությունն ասում էր` տարվա լավագույն գիրք է համարվել հենց մեր հավի գիրքը, որն ունի այնքան համախոհ ու երկրպագու ի դեմս հավերի...!

- Շնորհակալություն. երեխաներիս կարդամ, տեսնեմ ինչ կասեն:

[murmushka]

Չէ, բայց ասեք,որ Ձեզ մոտ էլ փռշտալուց հետո մի աննկարագրելի հանգստություն ու պարզություն է իջնում հոգնած մարմնիդ վրա, թե չէ կսկսեմ մտածել, որ իրոքից ես գժվում եմ։

[Հարդ]

Ասենք լինում ա չէ՞, որ ինչ որ կոլեկտիվում եք (դասարան, կուրս, աշխատանքային), բոլորը իրար հետ կանգած են, մի պահ ուզում եք առանձնանալ բոլորից, ինչ որ մտքերով եք տարված, մեկ էլ էդ պահին մի հատ մեկը կգա ու կասի «յա էս խի՞ ես մենակով կանգել, խի՞ ես սաղից առանձնացած»... ու դրանից հետո ուզում ես հրեշ դառի, մեկ ա ինքը ինչ ա էդ պահին տենց ա տեսել, ուրեմն ֆսյո, դու էլ փրկություն չունես, էլ հակառակը չես կարող համոզել:

Ու ստեղ ոչ թե քո համոզելու խնդիրն ա, այլ էն ա, որ մնում մնում հա էդ ա ասում, մթոմ քո մասին մտածելով, բայց մտքով չի անցնում, որ կարող ա էլ չդիմանաս՝ փոցխդ բերես:

[Shah]

Ընկերությունում աշխատողների աշխատավարձը հակադարձ համեմատական արված աշխատանի մեծեծությանը Ժամանակ կար երբ դրան դեմ էի...

[Chuk]

- էս ի՞նչ աղմուկ ա:
7-8 տարի առաջ էր: Մեր հրատարակչությունը Պուշկին փողոցի վրա, 2 հարկանի տուն էր, աստիճաններով բարձրանում էիր, որ հասնես մեր սենյակ: Միջանցք էր, միջանցքում՝ դռներ: Մեկը զուգարան էր տանում, մյուսը «պահեստ» դարձած խոհանոց, մյուսով էլ մտնում էիր աշխատասենյակներ: Զուգարանի դուռն ամենածայրինն էր: Ճամփին էլ ինչ ասես շարված չէր: Դուռն էլ՝ միշտ բաց: Նայեցինք, երևի 50-60 տարեկան տղամարդ էր. կեղտոտ շորերով, սպիտակասև մազերով, բեղ-մորուքով. բոմժ էր: Զուգարանից դուրս եկավ ու արագ քայլերով հատեց միջանցքը, դուրս եկավ տարածքից: Չտեսավ, որ իրեն տեսել ենք:

Տարածքից ոչինչ չէր կորել: Զուգարանը կեղտոտված չէր:

Հաջորդ օրն էլ աղմուկ լսեցինք: Մեր բոմժն էր: Թաքուն մտավ ներս, արագ գնաց զուգարանի կողմը, հետո լսվեց ջուրը քաշելու ձայնը, արագ դուրս եկավ ու արագ հեռացավ:

Մեր բոմժը հաջորդ օրն էլ եկավ: Հետո էլի: Հետո էլի:

Ու որոշեցինք փորձել իր ազնվությունը: Մեզնից մեկն իր դրամապանակը «մոռացավ» զուգարանում, ունիտազի ջրի տարայի վրա (դե արի ու բաչոկ բառի հայերենը գտի), հետո եկավ մեր բոմժը, նույնքան կեղտոտ շորերով, ինչքան առաջ, նույնքան անթրաշ, ինչքան առաջ: Մտավ, թաքուն ու արագ գնաց զուգարան, հետո մի քիչ երկար մնաց, քան սովորաբար, հետո ջուրը քաշեց, դուրս եկավ:

Դրամապանակն իր տեղում չէր: Չէ, սխալ հասկացաք: Չէր տարել: Ուղղակի իր տեղում չէր, էն մասում չէր, որտեղ դրել էինք: Ուրեմն տեսել էր: Վերցրել էր: Նայել էր: Երևի երկմտել էր. վերցնի՞, թե՞ չէ: Հետո դրել էր տեղը, ինչպես որ կար: Ոչ մի լումա չէր պակասել: Ջուրը քաշել էր ու գնացել:

Մեր բոմժն էլ մեր զուգարանից չօգտվեց: Վերջին անգամն էր...