Անկապ օրագիր

[Ungrateful]

Մի հատ շատ ուժեղ զգացողություն ա մոտս...
Զգում եմ, որ վաղը ցերեկը Կուկի ու Նորթի գրառումների տակ, մինիմում 15 շնորհակալություն ա լինելու, որտև ոչ ոք ինքն իրեն՝ անհետաքրքիր նորեկների շարքին չի ցանկանա դասել:
Սերունդներ... Չէի մտածել էդ թեմայով:
Նայում եմ, ավատարիս տակ գրված է 2007, ակումբի թվաբանությամբ՝ հին թիվ է, հին ակումբցում: Բնականաբար, նորեկ էլ չեմ / ինչքան էլ, ինձ նորեկ եմ զգում/... Միջի՞ն ... բայց չհասկացա, ո՞րն ա միջինը:
Անկապում մի քանի մարդու գրառումներ եմ կարդում, որոնցից 2-ը վերևում նշածս Նորթն ու Կուկն են: Նախկին անկապում, ամեն օր մտնելուց, տասնյակ նոր գրառումներ էի տեսնում... Էջերը թերթելով, ման էի գալի, ինձ հետաքրքրող մարդկանց գրառումները, գտնելուց էլ, մի տեսակ ուրախանում էի:
Հիմա եմ հասկանում, որ լավ էր անկապի ժամականավոր փակելը: Համարյա բոլոր նրանք, ում գրառումները չէի կարդում՝ բացեցին անձնական օրագրեր ու հիմա գրում են այնտեղ: Հավես ա, անկապը լուռ ա, մեկ ու մեջ մի գրառում, սենց որ մնա լավ ա , ամեն մտնելուց, ոնց էլ լինի մի քանի հետաքրքրիր բան կգտնեմ:
Անկապը, իտներնետ չունենալու ժամանակ` հիանալի ժամանակ սպանելու միջոց ա... դնում գրում ես այնքան, մինջև ինետդ միացնեն : Ինձ համար անհետաքրքիր մարդկանց մաղթում եմ, առանց պրոբլեմների ու առանց անջատումների ինտերնետ:

[VisTolog]

Գրել-գրելա, ես էլ գրեմ հին, միջին, նոր ակումբցիների «խմբավորումների» մասին:

Ճիշտա, գրանցվել եմ 2007-ին, բայց ինձ չեմ համարում ոչ հին ակումբցիների խմբից, ոչ միջին ու ոչ էլ նոր: Հարմարվում եմ ցանկացած շրջանում գոյություն ունեցող անդամների հետ: Երևի դրա «ապացույցն» էլ նա է, որ հիմա շփվում եմ և 2006 թվականին գրանցված անդամների, և 2010-ին գրանցվածների հետ, որոնց մինչև գրանցվելս չէի ճանաչում: Չգիտեմ` հնարավորա, որ եթե ես էլ 2006-2007ից սկսեի ակումբ մտնել, ես էլ հիմա ոչ միայն կլինեի ակումբի հին անդամների խմբից, այլ նաև ակումբ չէի մտնի` ինչպես շատերը: Համ էլ, եթե մի քանի մոտիկ ակումբցիներ հավավքում են, դա դեռ չի նշանակում, որ հին ակումբցիներն առանձնանում են մյուսներից.. ընդամենը ընկերական հանդիպում, որի մակարդակն այլ է, իսկ նորեկներինն` այլ:

Մեր ժամանակ` 2-3 տարի առաջ, () այսպես չէր Յուրաքանչյուր ակումբցի այսպես ասած «ունիկալ» էր, իսկ հիմա բոլորը կարծես նույն մարդը լինեն: Կարդալով մեկի գրառումը, չես կարող ասել, թե դա ումն է (խոսքս վերաբերվում է նորեկներին), իսկ երբ քեզ ցույց տան 2-3 տարի առաջվա մի գրառում, միանգամից կարող ես ասել, թե դա ումն է, որովհետև այն ժամանակ գրառումներն իրարից տարբերվում էին...

Ի՞նչ մեղքս թաքցնեմ, ինձ մոտ առաջինը եղելա «հին ակումբը», երևի դրա համար էլ այն ավելի շատ եմ սիրում: Ցանկացած հին ակումբցի, երեք նոր ակումբցուց լավ է:

ՀԳ

[Էլիզե]

Ծուլություն... հեռու գնա ինձնից.. մեկ է` պիտի գրառում անեմ, էսպես չի լինի... հեռու գնա ինձնից....ըհը.. ոնց որ գնաց...

Ինչ եմ ուզում ասել` էս իմ 100երորդ գրառումն ա ... ուզում եմ ասել` ԱՊՐԵՍ ԱԿՈՒՄԲ, ՈՐ ԿԱՍ.... ապրես, որ ունես այսքան լավ անդամներ... ապրես, որ օգնում ես ինձ` լայնացնել ընկերներիս շրջանակը.... ԱՊՐԵՍՍՍՍՍ... Էսքանը ընդունեք որպես լիրիկական շեղում

Անցանք բուն թեմային` հոգնած եմ, տանջված եմ.... երեկ ընկերուհիս խնդրեց ինձ թարգմանություն անել, ես էլ, որպես Առյուծի կենդանակերպի տիպիկ ներկայացուցիչ` գլուխ գովեցի` "Պրոբլեմ չկա.... վաղը կստանաս.... 10 էջը ինչ ա որ?"... անգամ չհարցրեցի` ինչ տիպի թարգմանություն ա.... պարզվեց տեղնիկական ա... ..... Ողբամ զ քեզ Էլիզե ջան.... հիմա ասածս ինչ ա` ուզում եմ կենդանակերպիս նշանը փոխեեեեեեել... էս Առյուծը ինձ շատ ա խանգարում.....

[AniwaR]

Աաաաաաա Վեեեե՜րջ!!! Վե՜րջ անքուն գիշերներին, վե՛րջ դեպրեսիվ վիճակներին, վե՛րջ հոտած տրամադրությանը, վե՛րջ ընկերների հետ կռվելուն, վե՛րջ սոված մնալուն, վե՛րջ ոչ մի բան չհասցնելուն, վե՛րջ շտապելուն, վե՛րջ կատաղելուն, վե՜րջ իմ բոլոր պրոբլեմներին, միով բանիվ՝ վե՜րջ քննություններին, վեեեեեերջ!!! Աաաա՜, ուռռռա՜ ուռռռա՜ ուռռռա՜ (շատ ուռա է), կեցցե՛ Ազատությունը, կեցցե Եղբայրությունը, կեցցե՛ Հավասարությունը, գրողի ծոցը կորչի Ֆրանսիայի Հանրապետությունը:

[Katka]

Տգեղ երկինք...
Կախված ամպեր...
Երկինքն էլ դարձավ երկրի հայելին...
Շնչահեղձություն...
Մարդկային ավելորդ բարբաջանքներ ու զառացանքներ...
...Ապացույցներ, փաստեր, ճիշտ է, ճիշտ չի:
Անկապ կորելացիոն կետեր, որոնք միացնելուց բուն անիմաստության ես բախվում...
Հետո երկնքին նայելով՝ հիմարի տեղ դնում ու լայն ժպիտով շարժվում առաջ կամ էլ՝ իսկ գուցե հետհաշվարկ ենք անում...
Պետք է ուղղակի ապրել՝ առանց երկնքին նայելով...

[Chuk]

Հին ու նոր:
Ակումբի մանրակերտը միշտ զարմացրել է ինձ: Վերջին օրերին հետաքրքրությամբ կարդում եմ հների ու նորերի մասին գրառումները ու մտովի տեղափոխվում լրիվ ուրիշ հարթություն...


***
- Այ բալամ, էդ փեդը գցիր ձեռիցդ:
- Հեսա, ապի:
- Ասում եմ, գցիր:
- Հեսա, ապի:
Շուռ է գալիս ծերուկն ու դիմում հարսին.
- Է՜, բալամ, բա մեր ժամանակ էդպե՞ս էր: Մեծերին հարգել կար, բան կար: Բա մենք կհակաճառեի՞նք մեր պապերին:

***
Ակումբի մանրակերտը:
Ոչ մի բան նոր չի:
Ամեն ինչը հինն է:
Երբեմն լավ մոռացված հինը:
«Մեր ժամանակ ուրիշ էր», - դժվար է գտնել մարդ, ով հարյուրավոր անգամներ չի լսել այս պարզ նախադասությունը:

Ուրիշ չէր, բիձա, նույնն էր:
Ձեր ժամանակ էլ ձեր ծերուկն էր իր հարսին դիմում «Բալամ, մեր ժամանակ էդպես չէր»:
«Մեր ժամանակ երեխեքը սովորում էին», - ասում էր:
«Մեր ժամանակ երեխեն հետաքրքրություններ ուներ», - ասում էր:
«Մեր ժամանակ մեծերին հարգել կար», - ասում էր:
«Մեր ժամանակ աղջիկները սիրուն էին», - ասում էր:
«Մեր ժամանակ...», - ասում էր:

Նույնն է, բիձա, լրիվ նույնը:
Ակումբը չորս տարեկան է:
Արդեն չորրորդն «սերունդն» է, որ ասում է. «Մեր ժամանակ...»:
Ճիշտ են ասում ու... սխալ են ասում:

Նույնն է:
Միշտ էլ եղել են հետաքրքրիր թեմաներ ու անհետաքրքիրներ:
Միշտ էլ եղել վառ անհատ մասնակիցներ, ու ձուլվողներ:
Միշտ եղել են կռիվներ ու բարեհամբույր խոսակցություններ:
Միշտ եղել են «հներ» ու եղել են «նորեր»:
Ու միշտ եղել է այդ նախադասությունը. «Մեր ժամանակ, բալամ...»:

Ձեր ժամանակ, ծերուկ, պարզապես քոնն էր, դու էդ ամբողջության լիարժեք մասն էիր, ձուլվածքի անբաժան կտորը, քո ժամանակ դու այնքան ձուլված էիր, որ դա լրիվ քոնն էր, ու հիմա կարոտ է, կարոտ նույն խոսակցություններին, նույն մարդկանց, նույն հույզերին:
Ուրիշ ոչինչ չի փոխվել: Ուղղակի այսօր այնքան ձուլված չես, ինչքան երեկ:
Թե չէ նույնն է:
Այն ժամանակ էլ կար ԱՆՀԵՏԱՔՐՔԻՐԸ, ուղղակի այն ժամանակ դա ՔՈ անհետաքրքիրն էր: Ու հենց էն պատճառով, որ քոնն էր, հետաքրքիր էր:
Էսօրվա անհետաքրքիրն էլ ուրիշի համար է հետաքրքիր:

Ոչինչ չի՞ փոխվել: Փոխվել է: Ամենը:
Փոխվել են ժամանակները:
Այո, գրառումների որակի մեջ էլ կա փոփոխություն, մարդկանց մեջ էլ: Բայց էլի գալիս են վառ անհատները, էլի խիստ հետաքրքիր գրառումներ են անում:
Ուղղակի հաճախ քոնը չի, հաճախ ավելի շատ անհետաքրքիրն ես նկատում, որն երեկ չէիր նկատի:

Հին ու նոր:
Չկա հին:
Չկա նոր:
Կա նույնը:
Միշտ:
Մշտապես:
Հիմա:
Երեկ:
Վաղը:

Սիրում եմ էս ամենը:

[Հայուհի]

Ինչ դժվարա հարազատ ու սիրելի մարդու մասին անցյալ ժամանակով խոսելը...
Հավատս չի գալիս, չի կարա տենց բան լինի...
Չգիտեմ ՝ ում համար ո՞նց, բայց ինձ համար լավ մարդկանց մահացության թիվը ավելի բարձրա... Երևի Աստված հրեշտակների կարիք ունի...

Աստված հոգիդ լուսավորի...

[Լուսաբեր]

Գրածս կարողա անկապին չի համապատասխանում, բայց կիսվելու կամ նմանատիպ բանի կարիք ունեմ...

Բարի մարդիկ ինձ մի զանգեք էլի էսօր, խնդրում եմ

[Արևհատիկ]

Ընդամենը մի քանի ժամ առաջ ամեն ինչ անորոշ էր, ու ես զզվում էի էդ անորոշությունից: Ուզում էի ժամերը, րոպեները, վայրկյանները շուտ անցնեն ու ամեն ինչ պարզ լինի: Իսկ հիմա՞ Հիմա ուղղակի երանի եմ տալիս նախկին վիճակիս, որովհետև գոնե մի փոքր հույս կար:

Անցած օրերին երանի տալ չեմ ուզում: Հոգնել եմ արդեն

[Gayl]

Շատ,շատ և նորից շաաատ լավ տրամադրությամբ մոտ մեկ ժամ առաջ մտել եմ տուն և մտա ակումբ, սկսեցի կարդալ գրառումները, մոտ երկու էջ գրառում կարդացի, իսկ հիմա գրում եմ, որովհետև մտքովս մի բան անցավ:
Հայաստանցի-Ղարաբաղցի
Երևանցի-Ապարանցի
Երևանցի-Գյումրեցի
Գյումրեցի-Ապարանցի
ՀԱՅ
Բաժանում...
Կարող եմ մի քանի ժամ շարունակել...
Միայն այս տողերը եկավ միտս և էտ անտեր շաաաաաաատ լավ տրամադրություն «շ» տառն էլ չի մնացել:
Արհեստական:Ահա թե ինչպես է ստեղծվում պատնեշ հների և նորերի,Հայաստանցի և Ղարաբաղցի, Երևանցի և Ապարանցի, ժող. արհեստական ա չէ՞:
Ես էլ փորձում էի հաշվել, թե քանի «հին» և քանի «նոր» ակումբցի եմ ճանաչում, բայց հետո սաղ խառնեցի իրար:

[Norton]

Չէի կարծում, որ իմ բավական անմեղ և դրական տոների վրա ավարտվող գրառումը, այսքան նոր գրառումների պատճառ կհանդիսանա:
Հետաքրքիրն այն էր, որ տարանջատման մասին խոսք անգամ չկար: Բայց երևի գրառումը ճիշտ տեղին էր, քանի որ ինչպես ցույց տվեց գրառումների հետագա շարքը ակումբցիները կուտակած մտքեր ունեյին, որը առիթ էր պետք որպեսզի գրառման տեսքով հանձնեյին ակումբցիների դատին: Բայց եթե ուրիշ անգամ դա կարող էր ոչ ճիշտ ընկալվել ակումբցիների կողմից, ապա սա լավ առիթ էր միավորիչ միսիոներական գրառումներ անելու, եթե նույնիսկ նախորդ գրառումում կամ գրառումներում պառակտման մասին խոսք անգամ չկար:
Ուրախ եմ, որ ակումբում կա առողջ բանավեճ: Կա անկապ օրագիր որտեղ բոլորը կարող են իրենց տեսակետները ազատ գրեն ու ամենակարևոր ինչի մասին էլ գրենք ավարտվումա օպտիմիստական նոտայի վրա
Դրա համար էլ սիրում եմ ակումբը, որտեղ հավաքված են տարբեր-տարբեր բնավորության, քաղաքական ու կրոնական հայացքների, գրական ու երաժշտական ճաշակների մարդիկ, որոնք ռեալ կյանքում դժվար թե իրար հետ կարողանային լեզու գտնել: Իսկ ակումբը միավորում է ԲՈԼՈՐԻՆ մի հարկի տակ: Ամեն ինչ լավա հենց էսպես ոնց կա: 5 տարի առաջ էլ էր լավը այնպես ինչպես կար, 2 տարի առաջ էլ այնպես ինչպես կար, 10 տարի հետո էլ է լինելու լավը այնպես ինչպես կլինի՝ արդեն ամբողջովին նոր սերունդով:
Ու պետք չի ամեն ինչ դրամատիկականացնել:

[My World My Space]

Ո՜նց եմ սիրում էս երգը , ինչքա՜ն շատ բան ա ասում հասկացողին......

[Kuk]

Ծնկի եք գալիս ու դեռ գալու եք ամեն պատահածի առաջ, ծնկի եք գալիս չոր հացի համար՝ առանց հաշվի առնելու, որ դուք ունեք հաց թխող փուռ: Կայացել եք միայն ձեր ու ձեր նման անփույթ տեսակի համար, մյուսների համար թյուրիմացությունից ավելին չեք: Չգիտեք՝ ուր եք գնում, ում հետ ու ինչի համար, չգիտեք նույնիսկ, թե ում կողքին եք հայտնվել և ինչպես եք հայտնվել: Եվ տեղը, որտեղ աճել եք, չեք փորձում տեսնել նույնիսկ հեռվից, լսել այդ մասին նույնպես խուսափում եք, ուրացել եք փաստացի ձեզ սնողին, ամեն վայրկյան փորձում եք անել այնպես, որ էլ ավելի մեծ թվով մարդիկ թքեն ձեզ սնող հողի վրա, տրորեն այդ հողը, դարձնեն այն ամայի՝ ձեր նման մոլախոտերի արմատներն իսպառ ոչնչացնելու համար: Ձեր ախոռում բնական կարիքները հոգում եք այնտեղ, ուր սնվում եք, սնվում են ձերոնք, դրանով դուք ինքնահաստատվում եք, իսկ այլ վայրերում պատրաստ եք դրանք հոգալ միմյանց վրա, միայն թե չստորացվեք տեղացիների կողմից: Բայց զուր եք խուսափում ստորացման այդ գեղեցիկ արարողությամբ սեփական անձի խղճուկ էության բացահայտման հեռանկարից. այն բացահայտված է իսկզբանե: Մասսաների առաջ ձեր գովքն են անում պոռնիկները, անկեղծ զրույցի ժամանակ ձեր ծնողների մարմնի տարբեր բարեմասնությունների մասին են հիշատակում մարդիկ, ձեր ֆիզիկական գոյությունը պատուհաս է մարդու համար, վտանգավոր եք շրջապատի համար, անցանկալի: Չի գործում նույնիսկ ձեր ինքնապաշտպանական բնազդը, անասուններին դեռ չեք հասել: Ոչնչացնում եք ոչ միայն ձեզ, այլ ձեզ շրջապատող աշխարհն իր բարիքներով հանդերձ: Չեմ ուզում վիրավորած լինեմ մարդու համար օգտակար կենդանուն, բայց՝ արածե՛ք, կովե՛ր, շուտով դա էլ կչորանա…

[Ժունդիայի]

Սույնով ներկայացնում եմ հրաժարականիս դիմումն այն մասին, որ ցանկանում եմ պաշտոնապես ազատվել մեծահասակների կատեգորիային դասվելուց:
Որոշե՛լ եմ: Կրկին ցանկանում եմ վերադառնալ մանուկ հասակիս հին ու բարի գաղափարներին ու պարտականություններին: Ուզում եմ հավատալ, որ աշխարհն արդար է, և որ բոլոր մարդիկ ազնիվ են ու բարի: Ոզում եմ հավատալ, որ ամեն բան հնարավոր է: Ուզում եմ, որ կյանքի դժվարություները կողքովս աննկատ անցնեն ու, որ հիանամ աշխարհում տեղի ունեցող ամենա չնչին հրաշքներով նույնիսկ: Ուզում եմ ետ դառնա այն հասարակ ու պարզ կյանքը` կյանքս առանց դժվարությունների:
Ահավոր հոգնել եմ անիմաստ թղթաբանություններից, համակարգչից, ընկճող նորություններից, դեպրեսիվ պատմություններից, բամբասանքներից, հիվանդություններից, վճարումներից` այն ամենի համար ինչ գոյություն չունի: Այլևս չեմ ցանկանում ինչ-որ բան հորինել, հնարավոր ուղղիներ փնտրել գումար վաստակելու ու վճարել այն ամենի համար, որոնք ինձ ընդհանրապես պետք չեն գալիս: Չեմ ուզում այլևս հարազատներիս հրաժեշտի խոսքեր ասել, դրանց հետ միասին կյանիքիս մի մասնիկին պոկել ու ոռնալ ցավից: Նրանք այսուհետ հավերժ պետք է ապրեն իմ երևակայությունների աշխարհում:

Ուզում եմ ամեն գիշեր գլուխս հանգիստ դնել բարձին, աղոթելով առ Աստված, Ամենակարող երկնքի Տեր ասել ու հանգչել հինգ վայրկյան անց: Ոզում եմ համոզվել, որ Նա իսկապես երկնքում է ապրում, և որ երազներումս հանդիպեմ Նրան, ու զրուցենք տարբեր թեմաներից: Ուզում եմ առավոտյան նախաճաշել փողոցի անկյունում գտնվող կրպակում ու համարեմ, որ դա ավելի հաճելի է, քան թե բարձրակարգ ռեստորանում թանկանոց խորտիկներ ճաշակելը:
Ուզում եմ թղթից պատրաստված նավակով աշխարհի շուրջը ճանապարհորդել` ջհանդամը, թե իմ օվկիանոսն անձրևաջից բաղկացած ջրափոսերը չեն լինի: Ուզում եմ ջրափոսերին քարեր շպրտել ու հասցնել տեսնել, թե ինչպես են հարվածիցս ալիքներ առաջանում: Ուզում եմ առանց հավասարակշությունս կորցնելու մայթի սալաքարերի վրայով քայլել ու ինձ մի պահ փոքրիկ պայլեվան զգալ: Ուզում եմ պատկերացնել, որ շոկոլադե մետաղադրամներն ավելի լավն են, քան իրականները, քանզի դրանց կարող եմ ուտել ու մնալ շոկոլոդից լղոզված մռութով: Ուզում եմ, որ պաղպաղակ ուտելս եկու ժամ տևի` հույս ունենալով, որ այն երբեք էլ չի վերջանա: Ուզում եմ ուրախանալ, երբ կծաղկի առաջին բալենին, երբ ծիրանենին կտա ցոգոլ ու բարձրանալով ծառը շապիկիս մեջ կհավաքեմ դեռ չհասունացած պտուղները` թթու: Ուզում եմ ցերեկները հաստաբուն ծառի ստվերին անց կացնել, օդում ամրոցներ կառուցել ու դրանք նվիրել ընկերներիս: Ուզում եմ մի պահ վերադառնալ ու հավատալ, որ տուրբո ու լովիս ծամոններն աշխարհի լավագույն համն ունեն: Ուզում եմ ամենամեծ մրցույթները, որոնց պետք է մասնակցեմ, լինեն մոնոպոլիան, դոմինոն կամ էլ բակում ամենագեղեցիկ ձնե մարդ պատրաստելը: Ուզում եմ վերադառնան այն ժամանակները, երբ ինչի մասին գիտեի ամենաշատը, կլիներ բոլոր գույների անունները, 0-10 թիվը, «Ձկնիկ լող տուր լող արա» մանկական ոտանավորը...
Ուզում եմ հավատալ ժպիտի ուժին, գրկախառնույթուններին, հաճոյախոսություններին, բարի խոսքերին, ճշմարտությանը, արդարությանը, խաղաղությանը, երազներին, երևակայությանը, օդում ծխից առաջացած ամրոցներին, ավազից պատրաստված դղյակներին:
Ու ամենաշատը գիտե՞ք՝ ինչն եմ ուզում: Ուզում եմ համոզված լինել, որ այդ ամենն արժի ավելի շատ, քան նյութական հարստությունը` փողը, ոսկին, ադամնդը....

Այնպես որ, կարող եք վերցնել մեքենայիս բանալիները, գնումներիս ցուցակը, եկամուտներս, բժշկական դեղատոմսերս, չեկային գրքույկներս, վարկային քարտերս, հաշիվներս վճարելու բոլոր-բոլոր կտրոնները, եկամուտներիս ու ակտիվներիս մասին հայտարարգրերը, համակարգչիս գաղտնաբառերը, բանկային հաշիվներս ու ինքներդ որոշել, թե ինչպես կուզենաք վարվել: Այսօրվանից ձեզ եմ հանձնում այն ամենն ինչ ունեմ, որովհետև հասուն կյանքի էտապից որոշել եմ հրաժարական տալ: Հիմա, եթե ուզում ես այս հարցը քննարկենք, պետք է հետևիցս վազես ու բռնես ինձ, քանի որ...

Որպեսզի այս խաղում կարողանաս ինձ բռնել միայն մի ձև կա` ինքդ էլ չափահաս մարդու անհետաքրիր կյանքից հրաժարականիդ դիմումը գրի ու արի հետս խաղալու: Արի անձրևի տակ խաղանք` առանց վախենալու, որ կմրսենք, առանց վախենալու, որ կլինենք երջանիկ:

Երեխայի` աշխարհի մասին պատկերացումներն ու դրանց պարզությունը շատ են բացակայում մեր օրերում, մեր սրտերում: Մեր ամբիցիաներն ու եսասիրությունը միշտ ավելի են գերակշռում մեր ներսում: Նման կարգավիճակում էլ սկսում ենք դատապարտել, քննադատել, հարձակվել: Տանջվու՜մ ենք, տուժվու՜մ: Երբ պատված ենք երեխայի մաքրությամբ, նման ենք արևին, որը միայն լույս ու խինդ է ճառագում բոլորին՝ առանց խտրականության: Դրա համար էլ մեկ-մեկ արժե հրաժարականի դիմում ներկայացնել ու հեռանալ:

Հենց հիմա ուսումնասիրիր բոլոր այն հնարավորությունները, որով կկարողանաս ազատվել հսկայական քանակությամբ այն «ճարպերից»,որոնք գույություն ունեն կյանքիդ պահանջմունքներում: Բջջայի՞ն, մեքենա՞, համակարգի՞չ:.....Հեռացիր հասուն մարդկանց կողմից ստեղծված կամ նրանց մոտ առկա կյանքի բարդույթներից: Հեռացիր լճացող ճահճից, կյանքի մանրուքներից: Ու ավելի մոտ գտնվիր այն միակ զգացողությանը, որն իրոք արժեք ունի… մոտ եղիր խաղաղությանն ու կյանքը վայելելու միակ միջոցին` խաղալուն: Ու ապրիր ավելի կենսուրախ:

[Lord]

Այսօր քաղմասում

-Ես Տիգրան Պետրոսյանս, իմ ընկեր Տիգրան Պետրսյանի հետ, որի հետ ծանոթացել եմ ինտերնետով, հունիսի 6-ին ժամը 01.30-ի շրջանում նստած գարեջուր էինք խմում «ՄԵՂԵԴԻ» սրճարանում, Տիգրան Պետրոսյանը իր սովորության համաձայն վերցրեց գարեջրի բաժակը և սկսեց խաղալ, չհասկացանք թէ ինչպես նա սղմեց բաժակը և բաժակը տրաքեց, և ապակին մտավ նրա աջ ձեռքը, որից հետո նրան ցույց տվեցինք առաջին բուժ օգնություն, և ոստիկանության մեքենայով տարանք հիվանդանոց որտեղ էլ նրա ձեռքը կարեցին…