Անկապ օրագիր

[VisTolog]

Արա դե ոնց եմ զզվում, որ օդնոյում գնահատական են ուզում. էն էլ ինչի` տուֆտա նկարի, որտեղ բացի մեքենայից, ուրիշ ոչ մի բան չկա

5ից ցածր ես դնում սկսում են բողոքել..
- Բա ես քո նկարին 5 չե՞մ դրել, դու խի՞ ես իմ նկարին 3 դնում: Բա խի՞ են 100ից ավել մարդ էս նկարին 5 ու 5+ դրել:

Արա դե հազար ասեցի էլի` ինձ գնահատականը չի՛ հետաքրքրում, նկարը դուրս չի գալիս, ցածր եմ դնում, ոչ թե մյուսների նման ձևական հինգեր շարում, իբր լավություն են անում կամ ցույց տալիս, թե 5+ ունեմ միացրած:
ՈՒզում ես 1 դիր

Վատ ճաշակն էլ թող ես ունենամ

[Մանանա]

ինչի ես դու տենց սկզբունքային????ինչիիի????զզվում եմ տենց պնդաճակատ, համառ ու անիմաստ մարդկանցից

[Kita]

Էն օրը երթուղայինի միջից մի թափառական շուն աչքով ընկավ, կանգնած սպասում էր որոշ անցորդների հետ, մայթին դեռ, սպասեց-սպասեց, հենց կանաչ լույսը եղավ, սիրուն գծով անցավ: Նենց հավես տեսարան էր
Էսօր պատմում էի Լիլին, ասում է նախորդ կյանքում մարդ է եղել շունոն, ասի բայց հաստատ ոչ հայ

[Մանանա]

Լինում է չէ, որ այնքան խոսելու բան ես ունենում, որ չգիտես որից սկսես...ու ստիպված լռում ես...Այ այդպես հիմա ես- չեմ ուզում ապրել, երևի նրանից է, որ շատ եմ ԱՊՐՈՒՄ ամեն ինչ: Կյանք, գիտես, որ քեզ շատ եմ սիրում, բայց հենց հիմա մի տեսակ հոգնել եմ քեզանից, ավելի ճիշտ քեզանից չեմ հոգնել, այլ քո մեջ ապրող մարդկանցից. Նրանք այնքան շատ են և այնքան տարբեր, որ գլուխս պտտվում է...ուզում եմ գլուխս բռնեմ ու փախչեմ: Ես գիտեմ, փախուստն ինձ չի սազում, բայց... ուրեմն սովորեցրու ինձ քիչ ԱՊՐԵԼ...չեմ կարողանում, հասկանում ես? չեմ կարողանում... ինչպես կարելի է ամեն օր չհիանալ, չհուզվել, չուրախանալ, չտխրել? Մի տեսակ թմրամոլներին հասկանում եմ, անջատվում ես և վերջ...
Այ եթե ես էլ կարողանայի անջատվել և վերջ...
Ես սիրում եմ քեզ, կյանք, բայց առանց մարդկանց...

[Rhayader]

Նախամուսնական ցայտնոտ, նախամուսնական ցայտնոտ, նախամուսնական ցայտնոտ

[Դարք]

հենց նոր վերջացրեցի Эрик-Эммануил Шмитт. Оскар и Розовая дама կարդալը.տպավորություններս աննկարագրելի էն.ժամանակակից գլուխգործոց.առանձնակի շնորհակալություն եմ ուզում հայտնեմ Ասյաին,Դավիթին և Եվուկին

[Katka]

Խնդիրների ժողովածու՝

Խնդիր 1. Ամեն մարդ իր տեղում չէ: Լուծում՝ դառնում ես պահանջատեր ու կոտոշներով առաջ մղվում:
Խնդիր 2.Կարեւոր չէ տեսնել մարդկանց, կարեւոր է նկատել Մարդկանց: Լուծում՝ մարդկանց օգտագործելով տեսանելի դաշտ ես բերում Մարդկանց: Ինչպե՞ս: Արդարացնում եմ ձեւերի ցանկացած տարբերակը, եթե ինքդ չես հայտնվում մարդկանց ախոռում:
Խնդիր 3. Անվերջ սայթաքումներ ու խոչընդոտներ: Լուծում՝ հաճախ նայիր թեթեւ ատլետների 100 կարճ մետրանոց վազքը ու բարիերներով վազքը: Լուծելի է ամեն ինչ:
Խնդիր 4. Ամեն մարդ եսակենտրոն է: Լուծում՝ փորձիր պտտվել այդ կենտրոնի շուրջ ու ստիպիր, որ շրջվեն քո կենտրոնի շուրջ:
Խնդիր 5. Կամք: Կարծիք՝ կամքը միայն դու չես, այլ այն մարդիկ, որոնք հարազատ են: Լուծում՝ փակիր ձեռքիդ հինգ մատները, ստեղծիր բռունցք, նայիր ու բացիր:

Հ.Գ. Եղիր Մարդկանց մեջ:

[Agni]

Պարբերաբար տան տիրուհիս ունենում է տրամադրության փոփոխություններ: Վերջերս բավական բաց էր շփման մեջ, կյանքի նկատմամբ, բացել էր տան դուռլուսամուտ ու արևի հետ ճառագում էր: Երեկ կողպեց ներսից տան դռները, լուսամուտները և նստեց լռության մեջ: Չէր ուզում լսել ոչ-մի շշուկ, ոչ-մի ձայն, ոչ-մի միտք... Հանկարծ հիշեց, որ դարակներ կան, որտեղ մտքեր են կուտակվել` պետք էր վերադասավորել......

[Հայուհի]

Վաղը էլի մոդուլի.... սպանեցին իրանց միջանկյալներով,չնայած մեր տարբերակը ավելի հեշտա....երբ պիտի էս 2 ամիսներն էլ վերջանան,որ վերջապես ազատ շնչեմ,քնեմ,ուտեմ վերջիվերջո,քանզի դա շատ հազվադեպ երևույթա... ամառն եմ ուզում,ուզում եմ անջատվել,զգալ Սև ծովի ալիքները, ոսկեգույն ավազն ու կիզիչ արևը.... քեզ էլ մոռանալ եմ ուզում,,,, ճիշտ են էլի ասում Не трать время на человека,который не стремится провести его с тобой.....
Խնդրում եմ,անէացիր,,,,, գնա,կորչիր,,,,չեմ ուզում քո մասին մտածել...

[Սլիմ]

Վախում եմ , որ նորից կասես վերջ, գնա... Ամեն անգամ ահով սպասում եմ բառերիդ, որոշմանդ: Գիտես հոգնել եմ գնալուց, գնալ գալուց, ահավոր հոգնել եմ, կլինի մնամ? Մնամ մոտդ, ասել եմ չէ , հիշում ես հազար անգամ ասել եմ, որ ապրելուս իմաստն ես, որ ապագաս ես: Չեմ հասկանում քեզ, ամեն անգամ էնպիսի մի հեշտությամբ ես էտ վերջը ասում, ես չեմ կարողանում վերջ ասել, քեզ չեմ կարողանում ասել, անգամ հիշում ես դավաճանությունդ ներեցի, իսկ դու ներեղություն էլ չէր խնդրել, ուղակի եկար, նայեցիր աչքերիս, գրկեցիր ու վերջ: Կոտրված էի, բայց ուժ գտա ներեցի, իսկ հիմա ասում ես գնա: Ուր? Ուր գնամ ես? քեզանից հեռու, մեզանից հեռու, էտ ինչ կյանքա?, էտ ինչ վայրա ուր դու չկաս? Ոնց ես կարողանում ասել էտ "գնա"-ն, չեմ հասկանում իրոք ուզում ես որ գնամ, բա ինչի ես տառապում? ինչի ես էշի պես հարբած ման գալիս? ինչի ես կորցրել քեզ?
Կամ վստահ ես , որ ինչ էլ անես, ինչ էլ ասես չեմ գնա? Ես էլ գիտեմ, որ չեմ գնա, ես թերի եմ առանց քեզ, ոնց որ վիրահատարանում պարկած հիվանդ լինեմ, որին ախտորոշել են ոտքի գանգրենա , տեսնումա էտ ոտքը ու սպասումա որ բժիշկը ասի վերջնական կբուժեն,թե կտրելու են:
Հոգնել եմ արդեն ասելուց, որ սիրում եմ քեզ, էն ինչ զգում եմ ավելինա ու էտ բառերը չեն արտահայտում զգացածս:
Դու վախում ես որ մի օր էլ ես չեմ համբերի ու ինքս կգնամ , դրա համար ես միշտ առաջինը դու ասում? Չեմ հասկանում, անընդհատ մտածում եմ, բայց չեմ հասկանում, կամ կատարյալ բթացել եմ, կամ իրոք դու պատճառ ես փնտրում: Եթե մեկը ուզումա գնա պատճառ գտնումա ու եթե մնալա ուզում, մնալու համար էլ պատճառ կգտնի: Հիմա քո ուզածը չեմ հասկանում, գրկում ես, ասում ես որ քոնն եմ , հետո հրում ես ու ասում ես գնա դու ազատ ես, ինչ ուզում ես արա: Իսկ ես ուզում եմ քո կողքին մնալ, էտ եմ ուզում, հիմա ինչ էտ անեմ? Հասկացի եթե քոնն եմ , էտ մինչև վերջա ու անմնացորդ, հիմա անտեր ես թողնում , մենակ ես թողնում , որ ինչ անեմ? Ես չգիտեմ առանց քեզ ոնց ապրեմ:
Համ բարկություն կա մեջս, որ նորից վանում ես ինձ, համ էլ անտանելի կարոտ:
Բոլորը զգում են, որ սիրում եմ քեզ, բացի քեզանից, մենակ դու ես միշտ կասկածների մեջ:
Վախում եմ , որ իրոք վերջ լինի, ինքս չեմ զգում, որ վերջա, երբեք էլ չեմ զգացել, բայց ահավոր վախում եմ: Հետո ինչ գոռացի, չեմ էլ գոռացել, տոնս բարձրացրեցի, նյարդայնացած էի, հետո ինչ շուտ եմ բռնկվում, ինչի ինձ չես ընդունում էնպիսին , ինչպիսին սիրել ես? Դրա համար չեն թաղում, էն ինչ համար տարուց ավել պայքարել են: Մի սպանի էն ինչի համար ապրել եմ, հանուն ինչի դու ես դիմացել էսքան, ես առանց քեզ չկամ, հասկացի չեմ ուզում, չեմ կարողանում... մի թող մենակ, անտեր, չեմ ապրի առանց "մենք"-ի:

[Meme]

Երեկ դասի էի հիվանդանոցում,երբ գնացի, ինձ թվում էր ամեն ինչ նոռմալ է,սակայն.......Աղջիկներից ներս մտան և ասացին,որ միջանցքում երկու տղա լաց են լինում,(այնինչ մենք ուրախ էինք և ծիծաղում էինք),երբ իմացանք կարծես սառել էինք մեր տեղերում....Անցավ քիչ ժամանակ, և երբ դուրս եկանք սենյակից միամիտ մի աղջկա տեսանք,որը գրկել էր ինչ որ մարդու պիդջակը և լաց էր լինում,այնքաան ցավ,վիշտ ու մենակության զգացում կար նրա լացի մեջ,անքան ցավալի էր կողքից դիտելը,թե ինչպես է մեկը լաց լինում,քիչ հետո իմացանք,որ նա հենց նոր կորցրեց իր հիսունամյա հայրիկին...Գիտեք ինչքան դժվար է նայել կողքից ու իմանալ,որ նա կորցրել է իր հայրիկին...Կարծես տրամադրությունս մի վարկյանում փոխվեց,և տխրությունը ակամա թակել էր դուռս,ուզում էի լաց լինել,տխրել,բայց....Ես ուզում եմ,որ բոլորիս ծնողներն էլ առողջ լինեն,միշտ ուրախ և երջանիկ լինեն միասին,և կապ չունի հայրիկն է,թե մայրիկն է մեր կողքին,լավ է երկուսն էլ լինեն,քանի որ ինձ համար իմ հայրիկն էլ մեծ տեղ ունի իմ սրտում,եկեք սիրենք,լսենք ու փայփայենք մեր ծնողներին,մեր ամենամեծ նվերներին, ինչպես ամենաթանկը այս աշխարհում.....


Ես անչափ շատ եմ սիրում ձեզ...Տխուր նոտայով սկսեցի ու լավ նոտայով վերջացրեցի

[My World My Space]

Այսօր առավոտվանից պրպտում էի արխիվս, գտա բանակային տարիների նամակներս ու ամբողջ երկու ժամ անցկացրեցի դրանց առջև: Ինչքա՜ն զգացմունքներ կան որ մնացել են տողերի արանքում, որոնց ամեն անգամ փորփրել է պետք: Ինչքան արտահայտված մտքեր, որոնք սուտ դուրս եկան: Չէ չմտածեք թե ինչ-որ սիրած էակի նամակների մասին ա խոսքը: Ընկերների: Ինչքան վատ ա, որ նամակների տակ "Քո ախպեր" ստորագրող մարդն այլևս չկա քո կյանքում.... իսկ գիտե՞ք թե ինչի՞ ա վատ: Որովհետև առիթ չի եղել այդ հեռանալը բացատրելու, ինչքա՜ն էլ փնտրել եմ որպեսզի արդարացնեմ նրան: Պարզապես հիշեցի որ վերջին անգամ ես եմ զանգահարել նրան 2004թ-ին իր ծննդյան օրը:
հետո գտա 2003-ին տուն ուղարկած մի նամակ, իմ առաջին ու վերջին ռւոսերեն բանաստեղծությամբ..... Не проходи мимо если больно...

արտասվելու չափ հուզված եմ....

[unknown]

Ես 2 օրա հիվանդ եմԱհավոր կարոտել էի կուրսեցիներիս,գնացի դասի ինչպես միշտ բոլորը ուրախացան որ եկել էիդասի ժամանակ լեկցիա չէի գրում,որովհետև ահագին հետ էի մնացել,պիտի վերցնեի...սկսեցի մեկ մեկ նայել երեխեքին ու հասկացա որ անգամ ինձ հարազատ մարդիկ օտարացել են մի տեսակՉգիտեմ ինչի տենց մտածեցի,բայց անկախ ինձնից տխրեցի...վերջերս իմ մոտ են տպավորություննա որ բոլորը խաբում են ու ամեն ինչ կեղծա

[Արևածագ]

Ես էլ հասկացա՝ «լոմկան» ինչ է: Բայց իմինը որիշ կերպ ստացվեց: Այսօր ողջ ընտանիքով տանն ենք ու երկու կոմպը, մանավանդ որ մեկի մեջ հայերեն շրիֆտները չկան, չեն հերիքում: Առավոտից կապի օպերատորն էր հաշիվը վերջանալու պատճառով անջատել մոդեմը: Մուծեցինք: Որդիս քննությունների է պատրաստվում՝ առանց հերթի կարող է զբաղեցնել ցանկացած ժամանակով: Աղջիկս... Վինքս տիկնիններն են մնացել անլվա, քաղցած: Ամենալավ «հաճախորդը» ամուսինս է՝ ավտոպահեստամասի անուն պիտի նայի կամ մի բառ թարգմանի: Հերթս չէր հասնում: Կեսօրից հետո տեսա ՝ գլուխս շիկանում է, առանց պատճառի բարձրացնում եմ ձայնս: Բոլորին էլ պարզ դարձավ, որ իրադրությունը «պայթյունավտանգ» է: Ինտերնետով կոմպը տրամադրվեց ինձ: Նույնիսկ տղաս նստած սպասում է, մինչև աչքի անցկացնեմ «ակումբ. ամ»ի չկարդացածս գրառումները:
Մտքովս անգամ չէր անցնի, որ այսքան կարող էի տարվել «Դար»ով:

[*e}|{uka*]

Բոլոր մարդիկ մենակ են: Բոլորը` անխտիր: Ինչքան էլ չգիտակցելով փորձում են համոզել իրենց հակառակում, դա ոչինչ չի փոխում:Մարդիկ վարժվել են մենակությանը ու դադարել նկատել այն: Ի՞նչ կարելի է ասել մի մարդու մասին, որ ծանոթներից մեկին հանդիպելով տալիս է սովորական հարց. «Ինչպե՞ս են գործերդ» ու չի սպասում պատասխանի, սկսում է պատմել իր գործերի մասին: Միանշանակ «մենակ մարդ»: Եթե քո գործերի հետ քեզ ավելի հետաքրքիր է, քան մարդկանց հետ, անուղղելի մենակ ես : Հիմա բոլորը զբաղված են «իրենց գործերով»: