Անկապ օրագիր

[Kuk]

Նույն տողերի տակ ինչ ասես կարելի ա հասկանալ, ու բառ առ բառ կարող ա համընկնի: Հետաքրքիր ա, երբ մի բան գրում ես՝ իրական ասելիքդ թաքցնելով տողատակերում, ամեն մեկը մի բան ա հասկանում, ոմանք ընդհանրապես ոչինչ չեն հասկանում, լինում են մարդիկ, որ ավելին են հասկանում, քան դու գրելիս մտածել ես, ու որքան էլ զարմանալի ա՝ լինում ա այնպես, որ ճիշտ են հասկանում:
Չգիտեմ՝ հասկանալի էր ասածս, թե չէ, բայց դա էնքան էլ կարևոր չի, միևնույնն ա՝ էս գրածիցս ոչինչ կախված չի, անկապ գրառում ա, էլի. ոչ մեկին ոչ վնասելու ա, ոչ էլ օգտակար ա լինելու, ոչ էլ այլ միտում ունի:
Միքիչ էլ Մեսչյանի տողերից, որոնք կարդալիս այնքա՜ն բան կարելի ա հասկանալ, ընդ որում՝ տարբեր բաներ:

Խուլ հառաչանք

Խուլ հառաչանքի ցավի մորմոքից
Միշտ նույն գիշերով սահմանված չես դու,
Բախտի խաղն է սա, մի դաժան վայրկյան,
Անցիր բաց ճակատ, հայացքդ հեռու:
Առեղծվածային այս կյանքի բեմին
Այսօր անզիջող, խուլ լռության մեջ,
Վաղը դու սակայն կհասնես լույսի,
Եթե չկորչես տափաստաններում
Ու դառնաս անտեր:
Մեռած հույսերի, մարած հավատքի
Դու պահակը չէս առ գերեզմանի:
Սա լոկ փորձության քունն է, որ կանցնի,
Միայն թե բեմի լույսը չմարի:
Չորս կողմ ալեկոծ սպառնալիք վայրի
Մինչ կսողոսկի քո քայլերի տակ
Դու գիտես ժպտալ, նյարդերդ կապի,
Որ չթուլանաս նախիրի առաջ:
Սա է քո ճամփան, բեռն համբերության,
Կիսամեռ չորցած արմատից չէս դու:
Թող քեզ հարվածեն, ու մի պահ ցնծան,
Դու զարկդ պահիր գալիք մարտերին
Ու նայիր հեռուն,
Եվ մեկ-մեկ էլ զգույշ լսիր քո կրծքի
Խռովքի մեղմիկ զանգերը թաքուն,
Որ քեզ կկանչեն քո մեծ երազի
Ժայթքող նյարդերի հարվածին հոսուն:
Երբ ազատության դռանը կապված
Շանը կարձակեն պահակները քո,
Եվ գոնե մեկ օր, գոնե մեկ վարկյան
Դարձիր մանկության մասնիկը անհոգ:
Դու դեռ կքայլես լուռ ու մունջ օտար
Եվ որսից փրկված մի գազանի պես
Գորշ հայացքների պատնեշի միջով
Ոտքիդ տակ ոչինչ, երկնքում ցանցեր
Եվ աղոտ հույսեր:
Եվ գոնե մեկ օր գոնե մեկ վարկյան
Քո ուսից գցիր բեռն հիշողության,
Երկինք նայելիս հույսով ողողված՝
Եվ էլ մի կանչիր «Ո՞ւր էիր Աստված»:

[CactuSoul]

Իմ ամենամեծ կոմպլեքսը այն է, որ ես չեմ կարողանում ելույթ ունենլ, երբ ինձ բոլորը նայում են, չգիտեմ ինչպես դա հաղթահարեմ/ Ըստ ձեզ ինչպե՞ս դա հաղթահարեմ/:

…հիշեցի, որ երաժշտական դպրոցում սովորելու տարիներին (այն ժամանակ դեռ շատ կոմպլեքսներ ունեի, հաղթահարելու ճանապարհին էի) ամեն քննությանը, որի ժամանակ մի 2 դասատու/ուսմասվար էին լինում, բացի իմ դասատուից, մեջս, թեկուզ փոքր, բայց լարվածություն կար: Իսկ ավարտական քննության ժամանակ արդեն իսկական բեմում էի նվագելու ու լիքը դահլիճի առաջ… բայց պարզվեց, որ կյանքումս ամենալավն այդ օրը նվագեցի: Ու գիտե՞ս՝ ինչու: Որովհետև առաջին հնչյուններից հետո կլանվեցի իմ իսկ նվագած երաժշտությամբ ու ուղղակի վայելում էի, ուղղակի հաճույք էի ստանում դրանից… Էդ պահին ես մոռացել էի, ու որ հիշեի էլ, կոպիտ ասած, թքած կունենայի էն հանգամանքի վրա, որ ինձ նայում են կամ լսում են նվագածս: Մի պահ եմ մտածել, կարծեմ. ստեղծագործություններից մեկի մեջ մի հատված կար, որ պիտի կրկնվեր, բայց քանի որ ընդհանուր այն բավականին երկար էր, ասված էր չկրկնել: Մի պահ տխրեցի. այնքա՜ն էի ուզում կրկնել… Ուզում էի այդ հաճույքը երկարեր… Բայց հետո էլի տրվեցի երաժշտությանն ու մոռացա մնացած ամեն ինչ…
Վերջում բոլորը ցնցված էին, շատերը մյուսների ելույթները թողած՝ դուրս էին գալիս ինձ շնորհավորելու: Ու անպայման չէին մոռանում արտահայտել իրենց զարմանքը, որ այսքան տարի ինձ չեն տեսել որևէ համերգի ժամանակ նվագելիս:
Այդ օրը երբեք չեմ մոռանա: Ոչ թե որովհետև իմ «աստեղային ժամն» էր, այլ քանի որ այդ օրը ես նվագում էի այնպես, ինչպես ուզում էի լսել այդ երաժշտությունը, ես հրաշք էի արարում…

Կարոտեցի… Ինքս ինձ նախանձում եմ մի տեսակ: Չէ, մի բան պիտի անել, էսպես չի կարելի, պիտի ժամանակ ու աշխատանք տրամադրել ու վերադառնալ երաժշտությանը…

[Երկնային]

ուզում եմ ուղղակի օրագրիկիս ասեմ, որ էսօր հրաշք օր ա… շատ հրաշք իմ համար առավոտ շուտ արթնացա, որովհետև սարսափ երազ էի էլի տեսել հետո տենց առանց ժամի նայելու գնացի դասի, պարզվեց 2 ժամ շուտ եմ եկել… հետո էլի գնացի տուն, հետո էլի եկա դասի, որ պարզեմ դաս չկա ու սենց առավոտվանից ամեն ինչ թարս էր ստացվում մոտս… բայց մեկ ա նենց կայֆ զգացողություն ա, ոնց որ հա ի՞նչ որ թարս օր ա, զատո դուրս գալիս ա
հա, ես գիժ եմ

ժպտացե՛ք մարդիկ, ձեզ շատ ա սազում

[Աբելյան]

Էսօր առաջի անգամ ջակի-ջուկի հագնված դուրս եմ հելել:

[Kuk]

Էլի իրար են վերացնում, ֆանտազիաս չի ներում, որ մարդուն վերացնելու մի այնպիսի ձև հորինեմ, ինչպիսին դեռ չի եղել, որ հեղինակային իրավունքներն իմը լինեն, որ էդ ձևով մարդ վերացնողները մի հատ (c) գրեն, նոր լքեն դեպքի վայրը: Էլի լիքը մարդու անկախ իրենց կամքից վռնդեցին էս կյանքից: Որպես ի՞նչ: Ա՛յ համբալներ, եթե էդքան խելք ունեք հասկանալու համար, որ ձեր նման վիժվածքներն էս մոլորակում շատ են, միքիչ պակասացնել ա պետք, ու պատրաստ եք նպաստել դրան՝ պատրաստ եք ոչնչացնել սեփական խղճուկ էությունը երկրի երեսից, ինչի՞ չեք անում դա՝ առանց շուրջը գտնվողներին վնասելու:
Նմանատիպ դեպքերին միշտ փորձում եմ թեթև նայել. ինձ ծանոթ ու մոտիկ մարդկանց հետ ամեն ինչ նորմալ է, ուրեմն անցանք առաջ: Բայց դե միշտ չի, որ ստացվում ա. որ միքիչ խորանում ես մտքերիդ մեջ՝ երբ ծնկներդ արդեն թաց են, ազդրերդ՝ ծնկներիդ թաց լինելուց փշաքաղված, չես կարողանում ետ քայլել՝ քամին սառն ա լինելու:
Հիմա մարդիկ կասեն՝ ամեն անգամ նույն աղբյուրից ա մեջբերում. թքած, թե չեն ասի: Իսկ Մեսչյանը կասեր՝ «Ո՞ւր էիր, Աստված»: իսկ ո՞ւր պետք է լիներ, իսկ ի՞նչ պետք է կանխեր. զանգվածային մարդասպանությո՞ւնը: Կանխեր այն, ինչ ի՞նքն է արել ժամանակին՝ խեղդել ողջ մարդկությանը անձրևաջրի մեջ:
Չեմ ուզում կնքվեմ: Բայց պատճառը վերը նշածս ջրհեղեղը չի: Պատճառը էսօրվա եկեղեցին ա՝ էսօրվա ահռելի բիզնես կազմակերպությունը, որ մոմի բիզնես են անում, որ եկեղեցու դիմաց տատիկը մոմ է ծախում 10-20 դրամով, իսկ եկեղեցու ներսում այդ նույն մոմը՝ 60 դրամով: Որ իր հոտի կարծիքի վրա թքած ունենալով՝ փորձում ա վերցնել իր առջև գոյացած կառույցը, որպեսզի շարունակի ճանապարհը: Մի՞թե շրջանցելու հնարավորություն չկա: Երբ եկեղեցին արյունոտ ձեռքեր ունեցողների գլխին անձրևանոց պահողներ ա արտադրում: Չեմ ուզում կնքվել այսպիսի կաթողիկոսի օրոք:
Հիմա մարդիկ կասեն՝ որտեղից ուր հասավ: Լավ եմ անում, իմ գրառումը չի՞, որ ուղղությամբ կուզեմ, կտանեմ:

[Katka]

Անկապ, հենց ջղայնանում մոտդ եմ գալիս, դու ամեն դեպքում ոչ թուղթ ես, ոչ էլ մարդ, բայց հարազատ ես Սիրտս խառնում ա էս երկրից ու գիտես չի էլ փոխվելու, վստահ եմ է, բայց թե խի կառչած «լավ ա լինելու», « հա դե լավ մի նեղվիր է, դրանից վատն էլ կա», «ոչ առաջինն ես, ոչ վերջինը», «դե լավ է 100 տարի պետք ա», «սուս» տարբերակներն են, չեմ հասկանում:Լավ չի լինելու ու պետք ա գնալ երկրից, էնտեղ օտար կլինեմ, ջհանդամ թե, մթոմ ստեղ ինչ ենք է: Ոչ էլ պետք ա, որ փոխվի:

[Ֆոտոն]

Հմմ, կարող ա ծիծաղելի դառնա գրառումս, քանի որ ստեղնաշարի վրա հայերեն տառերը գրած չի, հիշողությամբ եմ գրում, բայց կարևորը, որ հիմա գրում եմ ղեկավարիս սենյակից ու մարդավարի կոմպով: Գրակալս սարքեցի, եղբորս «բանվորական» օգնությամբ ու իմ մտահաղացմամբ: Գործիս տեղն ա արդեն: Ես վայելում եմ, իսկ ոմանք կողքից զվարճանում են: ՈՒրեմն սենյակի բաց դռան մոտով միջանցքում անցուդարձողները կարծում են, որ համակարգիչ ա, զարմացած ետ են դառնում, հետո հանգիստ արտաշնչելով շարունակում: Ես էլ արդեն էդ դերի մեջ եմ մտել, քանի որ աշխատավաայրում միայն անձնական համակարգիչն է ինձ պակասում: Արդեն իմպրովիզներ եմ անում կողքիններիս դիմելով.
- Էսօր կոմպիս վրա մի քանի ծրագիր եմ գցել. Մերանգուլյանի անգլերեն-հայերեն բառարանը, Միկրոսոֆթ վորդը: Միակ թերությունն այն է, որ միասին չեն աշխատում էդ ծրագրերը, վինդոուս 98 ի պես ա
Աշխատակիցներս էլ շարունակում են, թե.
-Աղբի դույլն էլ կողքը դիր, կլինի ռեսիքլ բին:

Լավ է, որ տարիքային տարբերությունը չի խանգարում, որ հումորը հումոր մնա:

[impression]

Հաջորդ սերունդն արդեն կիմանա ոչ միայն ծնողի անուն-ազգանունը, այլև նիկը:

[unknown]

Այսօր 4 տարի անց տեսա իմ առաջին սիրունՇատա փոխվել,ես իրան ուրիշ ձև էի պատկերացնումտարի ու կեսա ինչ իրան մոռացել եմ,չէի էլ հիշում,բայց այսօր որ տեսա իրան մի տարօրինակ զգացում էր,ասես առաջվա նման սիրում եմ իրան

[Meme]

Այսօր առավոտյան արթնացա,և չէի ուզում գնալ դասի,եղանակն էլ այնքան տրամադրող չէր,և մի տեսակ տխրություն էր իջել վրաս,սակայն ինչ որ մի բան ինձ ներսից հուշեց,որ գնամ:Վերցրեցի անձրևանոցս,և շարունակեցի քայլերս,քայլում էի և կարծես ինչ որ մի փոփոխության էի սպասում,և հանկարծ կաթիլները սկսեցին անհագ ձևով կաթալ երեսիս,այնքան հաճելի էր,կարծես նոր շունչ էր պարգևում ինձ այդ անձրևը,անձրևանոցն էլ ինձ պետք չէր, ես միայն ապրում էի այդ վայրկյաններով,և վայելում էի այն

[Philosopher]

Դեռ չի չորցել արմատը մեր ծառի, Եւ դեռ կտա ծիլեր:

[Ռուֆուս]

Զարմուհուս հերթական ռեկորդները, սկսել ա ստեղծագործել (հատուկ շաբլոնով)

Ամեն ինչ սկսվեց սրանից.

Տոպ-տոպ, տոպ-տոպիկ,
Ունեմ երկու հատ պինդ տուտուզիկ,
Տես սրբում եմ ես այսպես,
Որ շուտ գամ ու սրբեմ քեզ:

-Մանե ջան, հլը ծամոնի մասին ասա.

-Տոպ-տոպ, տոպ-տոպիկ,
Ունեմ երկու հատ պինդ ծամոն,
Տես ծամում եմ ես այսպես,
Որ շուտ գամ ու թքեմ քեզ:

-Մանե ջան, հլը կարտոշկայի մասին ասա:

-
Տոպ-տոպ, տոպ-տոպիկ,
Ունեմ երկու հատ պինդ տոտիկ,
Տես վազում եմ ես այսպես,
Որ շուտ գամ ու ուտեմ քեզ:
Հոպար, ըսիգ կարտոշկայի մասին էր

[Հայկօ]

Էսօր առավոտ շուտ զարթուցիչս զնգաց: Դե, ոնց որ ամեն առավոտ, էլի: Մի կերպ աչքերս բացեցի, անջատեցի էդ ախմախի ձայնը, ձգվեցի ու սկսեցի ինձ համոզել, որ վեր կենամ, կուշանամ, ախր: Հետո մի կերպ վեր կացա, հագնվեցի, թեյ դրեցի ինձ համար, լվացվեցի, սափրվեցի, սանրվեցի, դուրս եկա բալկոն, որ տեսնեմ՝ շատ ցուրտ ա, թե ուղղակի ցուրտ ա, թեյի հետ մաքուր օդին վայելեցի առաջին ծխախոտս, մտածեցի՝ երթուղայինո՞վ, թե՞ տաքսիով, ու որոշեցի, որ էսօր էլ տաքսիով, հետո որոշեցի, որ մինչև աշուն անպայման մեքենա եմ առնելու, հերիք եղավ, բոլ եղավ, հետո մտա ներս, հեռուստացույցի մեջ ինչ-որ մեկը երգում էր, ատամներս մաքրեցի, ժամին նայեցի՝ արդեն դուրս գալու ժամանակն էր, իսկ հետո...








...Իսկ հետո զարթուցիչս նորից զնգաց : Ու ես արթնացա:

[Գալաթեա]

Ֆորշը Արմենիայով ինտերվյուվյում ա:
Ես էլ ասում էի՝ տենաս ինչի Վեստում չի էդ մարդը...բան-ման էղած չլինի..

[Նարե]

Այսօր ինձ թվաց, որ անվերադարձ կկորցնեմ կյանքիս արդեն մեկ տարվա մուզեկիցներից մեկը դարձած այդ երևույթը: Կարկու՛տ, ատում եմ քեզ, որ դու չլինեիր, նրա հետ ոչինչ էլ չեր պատահի, ես տենց գժի պես չէի վազի ու չէի կորցնի նրան: Ծանր էր զգալ նրա բացակայությունը, արդեն կախվածություն ունեմ փաստորեննն: Բայց լավ է՝ երրորդ անգամից , երբ կարկուտն ու անձրևը կտրվեցին, գնացի ու ջրի բավական մեծ կուտակման մեջ գտա նրան: Դեռ կոմայի մեջ է, շատ ջուր է կուլ տվել… Պայքարի քո կյանքի ու իմ էսեմեսների ու հեռախոսահամարների համար, հեռախոսի՛կս: