լավ սկսվեց էս տարին, երանի էսպես էլ շարունակվի
Yeghoyan (01.01.2010), Արևհատիկ (06.01.2010), Դատարկություն (01.01.2010), Դեկադա (01.01.2010)
Ո՜նց եմ ուզում գոնե մի տարի հունվարի 1-ին ամբողջ ընտանիքս միասին լինի:Ոչ թե ես ամբողջ օրը մնամ մենակ, իսկ երեկոյան վազենք էս տնից էն տուն...
Norton (01.01.2010), Դատարկություն (01.01.2010), Նիկեա (19.10.2014)
Էս Ձմեռ պապուշը դեմքա
Մի հատ երկար, կիսաթափանցիկ, կարմիր զամշից, գլխին պստիկ տոնածառ, տոնածառի վրա ձմեռ պապ, մեջն էլ զանգուլակ նվերա բերելու էս ամեն ինչը մոտավորապես 20սմ բոյ ունի
չիդեմ ինչա
կարևորը ասեց թանկ նվերա
ջհանդամին թե չգիտեմ ինչա
Հ.Գ. Աշոտ Ղազարյանի /,,Մեր բակը,, ֆիլմից/ օրն եմ ընկել, եթե հիշում եք կախարդական փայտիկ են նվեր տալիս
-ժավել, ժավել
Հյունսու պիկի պիկի բում © ԴԿ
Ուզում եմ դու լինես… մի քիչ շատ լինես, էլի
…և այդպես էլ չհասկացա՝ ով եմ ես…
մի Աղջիկ, որը երազում է մի օր Թիթեռ դառնալ, թե՞ Թիթեռ, որը երազում է Աղջիկ լինել…
Էլի եկավ հերթական Ամանորը, էլի գնաց հերթական Ամանորը...
Փոքր ժամանակ ավելի երկար էր տևում, հիշում եմ ինչ նագլի էի, արդեն գիտեի, որ Ձմեռ Պապ չկա, բայց տնեցիքին չէի ասում,որ ինձ նվեր առնեին
Փոքր ժամանակ ձյուն տեսնելուց նենց էի հրճվում,ոնցոր միլիարդատեր էի դառել, իսկ հիմա ձյուն գա, սպանելու եմ, էդքան մաքրելու հավես չկա
Ու ամենակարևորը, փոքր ժամանակ փոքր էի իսկ հիմա... չէ, մեկա էլի փոքր եմ, ճիշտա էլ չեմ կարա տնեցիքին Ձմեռ Պապի պահով խաբեմ, բայց մեկա փոքր եմ ու չփորձեք ինձ հակառակում համոզել
****************************************************************
Հելնեմ դեմի 9 հարկանու կռիշ տենամ քաղաքում ինչա փոխվել, քանի հատ թազա օբյեկտ են սարքել...
Հա,բայց մեկա էդ կարտոշկեն թունավոր էր....
****************************************************************
Քեզ էլ շատ եմ սիրում,եղավ
Մի անգամ մի հատ նախադասություն էի գրել, էնքան ճիշտ ա անտերը: Դա նախկինին ուղղված նամակ էր` ՈՆՑ ԹԵ` ԴՈՒ ԵՐՋԱՆԻԿ ԵՍ, ՄԵՆՔ էԴՊԵՍ ՉԷԻՆՔ ՊԱՅՄԱՆԱՎՈՐՎԵԼ.... հաաաաա, էդ լրիվ տենց ա
սպանում ա ոչ թե էն միտքը, որ ինքը էլ քո հետ չի, այլ էն, որ ինքը էդքանից հետո դեռ երջանիկ ա: Դու պիտի հիմա նստես ու տառապես, որ ես չկամ, ոչ թե երջանիկ լինես, բարդ ա էդքանը հասկանալը?
ու հավատա, ինձ մեկ ա դու ում հետ ես քնում, քանի դեռ դա քեզ դուր չի գալիս
Find what you love and let it kill you. (c) Bukowski
cold skin (04.01.2010), Farfalla (03.01.2010), helium (02.01.2010), Kita (03.01.2010), Legolas (02.01.2010), Ribelle (14.01.2010), Yeghoyan (02.01.2010), Yellow Raven (02.01.2010), Yevuk (03.01.2010), Արևհատիկ (06.01.2010), Դեկադա (02.01.2010), Հայկօ (03.01.2010), Մանոն (07.01.2010), Մանուլ (03.01.2010), Նիկեա (19.10.2014), Ռուֆուս (02.01.2010)
ֆանտազիաս նենց ուժեղ ա, որ ձեռքերիդ հոտն եմ առնում ձեռքերիցս…
…և այդպես էլ չհասկացա՝ ով եմ ես…
մի Աղջիկ, որը երազում է մի օր Թիթեռ դառնալ, թե՞ Թիթեռ, որը երազում է Աղջիկ լինել…
Farfalla (05.01.2010), Դատարկություն (05.01.2010), Ինչուիկ (05.01.2010)
Ես էլ Ամանորի կապակցությամբ մի գրառում անեմ, հետ չմնամ: Մի հատ էլ վերնագիր գրառմանս համար՝ Մեր ոչխարները արկղի մեջ:
Դեկտեմբերի վերջին շաբաթը և հունվարի սկիզբը՝ մինչև հուվարի 13-14-ը համարվում են տոնական օրեր: Եթե օրերը տոնական են, թվում է, թե բոլորը կամ գրեթե բոլորը պետք է ուրախ լինեն, բարձր տրամադրություն ունենան, շրջապատի նկատմամբ դրական տրամադրվածություն ունենան, մի խոսքով՝ շատերի համար պետք է լավ լինի: Բայց հենց այնպես լավ չի լինում, միայն «Ամանոր» ասելով՝ օրերը չեն դառնում տոնական: Տոնական, ուրախ մթնոլորտ ստեղծելու համար խթանիչ հանգամանքներ կան, որոնց բացակայության պայմաններում «տոն» ասվածն անտեղի է, ձևական:
Դեկտեմբերի 31-ի լույս հուվարի 1-ի գիշերը դուրս ես գալիս փողոց ու չես տեսնում տոնական տրամադրություն, չես տեսնում ուրախ մարդիկ, չես տեսնում այն տոնական մթնոլորտը, որ պետք է լիներ, որ ցանկալի կլիներ: Մարդիկ են քայլում. մի մասը ոչինչ չասող դեմքերով, մի մասը իբր թե ուրախ, ձևացնում են, թե ուրախ են, մարդիկ, ովքեր իրոք ցանկանում են ուրախանալ, բայց չի ստացվում, կան պակաս բաներ, կան նաև ավել բաներ, որոնք խանգարում են ուրախանալուն: Մարդկանց սպասելիքները չեն արդարացել անցնող տարում, և չկա հույս, որ դրանք կարող են արդարանալ գալիք տարում. էլ ինչի՞ համար ուրախանան, եթե այս նույն տրամադրությամբ մեկ տարի հետո նույն օրը՝ նույն ժամին պետք է նույն ձևով դուրս գան փողոց, տեսնեն այն, ինչ այդ պահին են տեսնում, կամ կարող է փոքր-ինչ փոփոխված լինել շուրջը, օրինակ՝ Հանրապետության Հրապարակում տեղադրված տոնածառի 300 խաղալիքների փոխարեն լինեն 3000, կամ 3000-ի փոխարեն՝ 5000:
Փողոցով զբոսնելիս տեսնում ես մի խումբ երիտասարդների, «ուրախ-ուրախ» քայլում են, զրուցում, բացականչում, երգում, ամեն ինչ «նորմալ է», դիմացից գալիս է երիտասարդների մեկ այլ խումբ, սպասում ես, որ կշնորհավորեն միմյանց, կամ ձեռքով կողջունեն, կամ գոնե առանց միմյանց նկատելու կանցնեն, բայց չէ, այդպես չի լինի, սկսում են «թարս» նայել մյուս խմբին, ինչ-որ ավելորդ ռեպլիկներ թողել հետևից, ավելի «հետաքրքիր» դեպքերում կարող է վիճաբանություն լինել, ծեծկռտուք. չէ՞ որ մի երկու բաժակ խմել են, և աշխարհն իրենց է պատկանում, շրջապատի մարդիկ իրենց պես չեն, ավելի ցածր են: Նայում ես մեքենաներին. նրանցից շատերին թվում է, թե մենակ իրենք են երթևեկում փողոցում, թե մենակ իրենց համար է այդ օրը տոն, թե մենակ իրենց է բախտ վիճակվել ալկոհոլի ազդեցության տակ հայտնվել: Նայում ես ու խղճում: Ուրիշ ի՞նչ կարելի է անել: Փողոցում դիմացով քայլում են 15-16 տարեկան աղջիկներ ու ոգևորված զրուցում: «Երևի պատմում են, թե ինչպես դիմավորեցին Նոր Տարին, ինչ նվերներ են ստացել կամ նվիրել, ինչպես են պատրաստվում անցկացնել առաջիկա օրերը». այսպես մտածելով մոտենում ես, և ակամա լսում նրանց խոսակցությունը՝ «ես դրա դորջարը չեմ ստի մինչև մեջից չիջնի դուռը բացի իմ հմար, կարողա՞ ջոգելա մի հատ սիգնալ պտի տա, ես էլ էթամ ինձ քցեմ մեջը, լուչշը սենց լոքշ քայլեմ սաղ գիշեր, քան տենց քցվեմ դրա մաշնեն»: Տոնական ա, չէ՞:
Տանը միացնում ես հեռուստացույցը, տոն է, պետք է հետաքրքիր, զվարճալի, տոնական հաղորդումներ դիտես: Չկա: Մի բան, որ ամեն տարի այս օրերին կարելի է նայել ու չձանձրանալ դա «Բաղնիքդ անուշ կամ Ճակատագրի հեգնանքը» ֆիլմն է: Թերթում կարդում եմ, թե ինչ է նախատեսված ցուցադրել. «Ճակատագիրդ անուշ կամ Բաղնիքի հեգնանքը»: Այ քեզ բան. մի՞թե կարելի է նման ձևով վրիպել, մի՞ թե ոչ մեկի աչքը չի ընկել սրա վրա, որ չի շտկվել: Մի երկու օր հետո լուսավորվում եմ, որ դա իմ իմացած ֆիլմը չի: Փաստորեն դա էլ են ապականել: Լավ ա, որ չեմ նայել դա, գրեթե համոզված եմ, որ հիմարություն է:
Բա տոնական համերգնե՜րը: Մեր «աստղե՜րը», մեր թափթփուկնե՜րը, մեր հետամնացնե՜րը, մեր չկայացածնե՜րը, մեր՝ անվերջ ինքնահաստատվելու խնդրի առջև կանգնածնե՜րը, որոնց ամեն օր կարելի է հանդիպել մեր հեռուստացույցների մեջ. այո՛, այդ փոքրիկ արկղիկների մեջ կարելի է տեսնել այդքան շատ «բան», որոնց կարելի է կարճ անվանել «Մեր ոչխարները»: Թող ինձ ներեն իրական ոչխարները:
Համերգների ժամանակ երևում է նաև հանդիսատեսի, մեղմ ասած՝ անհետաքրքիր կերպարը: Մի երկու օր առաջ դիտում էի Ֆրեդի Մերկուրիի համերգը, հարյուր հազարավոր մարդիկ ձայնակցում էին հանճարեղ երգչին, հանգիստ, դանդաղ երգերի ժամանակ ձեռքերը վեր պարզած օրորվում, մի հսկայական ալիք էին ստեղծում, վայելում էին երգերը, համերգը, կյանքը: Դիտում էի Բիոնսի համերգը, ինչպես էր իրեն պահում բեմի վրա, չկար կաշկանդվածության նշույլ, չկար ինքնահաստատվելու խնդիր, հանդիսատեսը վայելում էր անկրկնելի րոպեները: Դե այսքանից հետո փորձիր մի քանի րոպե մնալ հեռուստացույցի առջև նստած, երբ ցուցադրվում է մեր «աստղիկների» համերգները, երբ ծլվլում, մլավում են, երբ կաշկանդված են, երբ չգիտեն, թե ինչ պետք է անեն, ինչպես իրենց պահեն բեմում, երբ հանդիսատեսն ամաչում է գոնե մտքում ձայնակցել, երբ ամաչում է ցույց տալ, որ իրեն դուր է գալիս, եթե իհարկե դուր է գալիս: Երբ ծափահարում են ձևական:
Արդեն անտանելի են դարձել մեր թափթփուկները, անմակարդակներն ու չկայացած թյուրիմացությունները, ի՞նչ գործ ունեն սրանք հեռուստաեթերում, ի՞նչ գործ ունեն բեմում, ինչո՞ւ է բնությունը նման կերպով կեղծել սրանց, սրանց ծնողներն ինչպիսի՞ զավակ էին ուզում լույս աշխարհ բերել, կամ ընդհանրապես՝ ուզո՞ւմ էին բերել, թե՞ ուղղակի հաճելի ժամանակ էին ուզում անցկացնել, հարամվեց:
Ինչևէ, սրանք անցողիկ են, մնայուն չեն, որովհետև իրենցից ոչ մի արժեք չեն ներկայացնում: Մնայուն է արժեքավորը, իսկ սրանք անցնող, մոռացվող մանրուքներ են, կարելի է անտեսել, մոռանալ, թքած ունենալ սրանց վրա ու ձգտել դեպի արժեքավորը:
Շնորհավոր Ամանոր և Սուրբ Ծնունդ: Շնորհավոր նոր ու արժեքավոր Ակումբը
Ճամփաները բոլոր դեպի մահ են տանում…
*e}|{uka* (05.01.2010), Ambrosine (05.01.2010), Chuk (05.01.2010), Enigmatic (05.01.2010), Farfalla (05.01.2010), helium (06.01.2010), Kita (05.01.2010), Legolas (08.01.2010), Norton (05.01.2010), Ungrateful (05.01.2010), Yevuk (07.01.2010), Աթեիստ (07.01.2010), Արևհատիկ (06.01.2010), Դատարկություն (07.01.2010), Դեկադա (06.01.2010), Հայկօ (06.01.2010), Մանուլ (08.01.2010), Նիկեա (19.10.2014), Ուրվական (09.01.2010)
Նենց երջանիկ եմ զգում ինձ, այնքան ուրախ եմ... մի քիչ էլ հուզված եմ, բայց լավ եմ զգում ինձ... Երազանքներիցս մեկը մոտ ապագայում կիրականանա
այնքան հաճելի է Նոր տարին նորովի դիմավորել
Վեր տան զրուցը տանան տուսա կյամ, տան կրիշը կլխեդ փոլա կյամ
Ժողովուրդ
*e}|{uka* (07.01.2010), Agni (08.01.2010), Cassiopeia (17.01.2010), Norton (07.01.2010), unknown (10.01.2010), Yevuk (07.01.2010), Աբելյան (07.01.2010), Արևհատիկ (07.01.2010), Դատարկություն (07.01.2010), Դեկադա (08.01.2010), Երկնային (08.01.2010), Կաթիլ (07.01.2010), Մանոն (07.01.2010), Մանուլ (08.01.2010), Նիկեա (19.10.2014), Փոքրիկ (08.01.2010), Ֆոտոն (08.01.2010)
Աշխարհում երկու տեսակի մարդ կա ում չեմ հասկանում.
ա. բուսակերները
բ. ծրագրավորողները
Իրենց հետ շփվելիս ուղեղս կառոտկի ա տալիս
I may be paranoid but no android!
Farfalla (11.01.2010), ministr (09.01.2010), Ungrateful (08.01.2010), Yellow Raven (08.01.2010), Դատարկություն (08.01.2010)
Ինչ ուժեղ ա բայց մասսայական անգիտակցականը
Որտեղ հավաքվում են երկու հոգի ու ասում, որ թիքից դուխու հոտ ա գալիս, երրորդն էլ ա նույնը ասում...
Խեղդվում եմ կեղծիքից ու կեղծավորությունիցզզվանքս գալիս ա շոպլիկությունից, մանավանդ, որ գիտես, թե ինչի համար են շոպլիկություն անում
Մեկ էլ բացում են ինձ պուճուրիկ բտիկները, ովքեր շատ են սիրում խոսել իրենց ԼԱՎ ընկերների ու լավ ախպերության մասին, ներկայացնել, որ էնքան մոտիկ են, էնքան հարազատ են, էնքան շատ են իրար սիրում:
Իսկ ես կարծում եմ, որ տենց մարդիկ իրականում ոչ ընկեր ունեն, ոչ ախպեր, ոչ հարազատ են, ոչ էլ սիրում են իրար, ուղղակի մենակ չզգալու համար անհրաժեշտ ա ցուցադրության հանել էդ ամեն ինչը, որ կողքից նայողներն էլ մտածեն՝ այ մարդ, էս ինչ պապուլյարնի մարդ ա, էս ինչքան ընկերներ ունի, էս ինչ լավն ա... Լավ ա, որ իրան ոչ ոք չի տեսնում մենակությունից ոռնացող վախտերը... Ինչ գիտեմ էդ ամեն ինչը՞ա դե ես շիզաֆռենիկներին հեռվից եմ զգում
Առողջ մարդը երբեք առաջի պատահածներին ընկեր չի անվանում ու նույն ձև էլ մի վարկյանում "ընկեր" անվանածին չի դառնում թշնամի: Տենց անում ա ՄԵՆԱԿը:
Մեղք ես, մեղք՜... դե լավ, Աստված քո հետ... կմեծանաս, կբուժվես
Some are born to sweet delight,
Some are born to an endless night,
End of the night...
Էսօր էնքան ԱԲԲԱ եմ լսել, էն էլ հիմնականում 2 երգ... Բայց հետաքրքիր ա, դեռ չեմ հոգնել: Ընենց հավես ա իրանց ձայնակցելը: Ես 2 շաբաթվա մեջ էդպես էլ չպարապեցի ոչ մի բան:
«Ճիշտ և սխալ արարքների մասին պատկերացումներից այն կողմ մի դաշտ կա: Ես քեզ այնտեղ կհանդիպեմ»:
Yellow Raven (08.01.2010), Yevuk (15.01.2010), Աբելյան (08.01.2010), Դատարկություն (08.01.2010), Ռուֆուս (09.01.2010)
Ինձ միշտ հետաքրքրել ա, թե էդ ոնց ա լինում, որ մարդիկ իրար տարիներով ճանաչում են, մեկ էլ հոպ, մի օր իրար նայում են ու ուրիշ բան են տեսնում… Չգիտեմ էդ էր թե չէ, բայց ինձ նենց էիր նայում, ոնց որ կյանքումդ առաջին անգամ տեսած լինեիր
Հետո որ ասեցիր՝ բայց դու տասը տարի առաջ տենց խորամանկ չէիր նայում հա՜
Հետո էկա տուն ու ինքս ինձ բռնացրեցի նրա վրա, որ արդեն կարոտել եմ…
…և այդպես էլ չհասկացա՝ ով եմ ես…
մի Աղջիկ, որը երազում է մի օր Թիթեռ դառնալ, թե՞ Թիթեռ, որը երազում է Աղջիկ լինել…
Մոդերատորական: Ars83-ի և Արևհատիկի վերջին գրառումները տեղափոխվել է Թեմայից դուրս, բայց հետաքրքիր կամ կարևոր գրառումներ թեմա: Խնդրում եմ չմոռանալ, որ Անկապ Օրագրում մեջբերումներն արգելվում են:
Ես համարում եմ, որ այն դեպքերում, երբ ծրագրավորման և բուսակերության երանելի հատկանիշները հանդիպում են մեկ անձի մեջ, հրաշալի մարդիկ են ստացնում, որոնց անվան առաջին երկու տառերը համընկնում եմ սույն գրառման հեղինակի անվան առաջին երկու տառերի հետ: Ես նաև համոզված եմ, որ բոլորը հասկացան, թե ում մասին է խոսքը:
Ես տեղեկացնում եմ ֆորումի հանրությանը տվյալ թեմայում սույն գրառումը կատարելու միջոցով, որ Թուրքիայում տեղի ունեցող շախմատի թիմային առաջնությանը Հայաստանի Հանրապետության հավաքականը ընթանում է առաջին տեղում: Հարկ է նաև նշել, որ այսօր մեր հավաքականը հանդիպում է Բրազիլիայի թիմի հետ, իսկ Ադրբեջանի հավաքականը (ներկայումս՝ երրորդ տեղում)՝ ՌԴ հավաքականի հետ (ներկայումս՝ երկրորդ տեղում): Նաև անձնական վերաբերմունքս եմ արտահայտում վերոհիշյալ հանդիպման նկատմամբ՝ պնդելով, որ իմ համակրանքը ՌԴ հավաքականի կողմն է՝ անկախ այն բանից, թե ում կողմն է Երկիր մոլորակի բնակիչներից յուրաքանչյուրի համակրանքը:
Հ.Գ. Վսյո-տակի պիտի ավելի կարճ գրառում անեի...
Ասենք՝ «Միշտ մտածել եմ՝ Արդյոք կյանք կա՞ Մարս մոլորակի վրա»:
Ambrosine (10.01.2010), Բարեկամ (12.01.2010), Դատարկություն (08.01.2010), Ձայնալար (08.01.2010), Ռուֆուս (09.01.2010)
Այս պահին թեմայում են 2 հոգի. (0 անդամ և 2 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ