ՀԻմա նստած իմ sենյակում մտածում եմ՝ ինչքան լավ բան ա սերը....ու որ իսկապես կարողանում ես սիրել ու հոգատար լինել...որ իրոք մտածում ես ՝ հո սիրած էակդ չի մրսում էս քամուն, որ հազար անգամ հարցնում ես. «Հայր, սուրճ, թեյ, ի?նչ կուզես», որ մամայիդ անկողնում պառկում ես, հետը մի քիչ ծելիկ նայում ու խոսում, որ ախպորդ ասում ես. «մի հատ պաչեմ»....ու դա դառնում ա քո սովորությունը...դու ուզում ե ս անընդհատ, որ զգան, թե ինչքան ես սիրում...
հետո հիշում ես....«արյա, իմ ախպեր Հայկոն...արյա իմ լավ ընկերը, կարոտել եմ», չես զլանում, զանգում ես, հարցնում es ոնց ա....ու տենց...ու ինչքան շատ սիrես, դու, էնքան կզգաս էդ սերը...
'
Մեջբերել
Մենակ էս երկրում կարաս գիժ չլինես, բայց գժի տեղ դնելուց լավը լինես:
Խրոնիկ ա դառնում...Աչքերդ փակում ես, մեծ ժպիտ , հոնքերդ իջեցնում ու առաջ...ինչ էլ ասում են, ասում ես՝ Լու՞րջ, լու՞րջ ես ասում: Շատ-շատ գիժ համարեն, հետո ի՞նչ, իրանց ձեռք է տալիս 
պադամ, պադամ, պադամ
Քունս ինչու՞ չի տանում:
Նենց էի վախեցել 
Հա, աննորմալ եմ 
Էջանիշներ