Կեսօրին բարձր տրամադրությամբ գնում էի տուն: Սարյանի արձանի հետևի փողոցում (Զորյան) դույլը ձեռքին մի տատիկ հարցրեց կուսակցության տեղը: Հարցրեցի՝ որ կուսակցության, «Ժառանգությա՞ն», պատասխանեց.
- Մեկ ա, բալա ջան, ես հույս չունեմ արդեն:
Հետաքրքրվեցի, թե ինչ ա պատահել, ու տատիկն ասեց, որ ինքը միշտ մրգեր ու բանջարեղեն ա բերում քաղաք՝ ծախելու, իսկ էսօր ամբողջ ապրանքը վաճառելուց հետո ինչ-որ մեկը նրա պորտմանը գողացել ա: Ու հիմա ինքը տուն հասնելու գումար էլ չունի, դրա համար կուսակցության տեղն էր փնտրում:
Էդ պահին միանգամից հիշեցի 90-ականների սկիզբը (էդ ժամանակներից քիչ բան եմ հիշում, բայց որոշ դեպքեր շատ վառ են տպավորվել). տատիկիս հետ հավաքում էինք հողամասի բերքն ու բարիքը, շրջում էինք ամբողջ Աբովյանով ու վաճառում ռեստորաններին ու ճաշարաններին:
Հիմա փորձում եմ պարզել՝ ինչը ստիպեց ինձ օրական աշխատավարձիս 75%-ը տալ տատիկին. 90-ականնե՞րը, թե էն, որ էնքան էլ «անհավատ ու անաստված սրիկա» չեմ, ինչպես ոմանք են պնդում: Թե՞ երկուսն իրար հետ:
Մեջբերել
Էջանիշներ