բլյահ
Շտապում էի աշխատանքի...Երթուղայինում բոլորն աչքերը չռած ինձ էին նայում ?Իջա...Հետևիցս ինձ հետապնդող ոտնաձայներ էի լսում,մոտեցան ինձ.
_Քուրիկ ջան կարանք մի հատ խոսանք,-ձայն չհանեցի ու սկսեցի քայլերս արագացնել,-խի չես խոսում,որ,գոնե անունդ ասա,-ես ավելի արագ սկսեցի քայլել ու այդ պահին,-պահ չես ասում միա ասա,Ճակատդ մաքրի':
"Էս ինչ նոր աղջիկ խոսեցնելու եղանակ էր"մտածեցի ես,բայց ամեն դեպքում ,երբ"ասպետն "արդեն հեռվում էր,ձեռքս տարա դեպի ճակատս....Այո ....Ձեռքս լրիվ մուր եղավ...Հազիվ ինձ գցեցի աշխատասենյակ ու վերցրեցի հայելին...օօօօօ...ես հիասքանչ էի...
Մեջբերել
Էջանիշներ