եղբայր Անանուն, իսկապես զգացված եմ ձեր խոնարհ քրիստոնեական կեցվածքից առ ամբարտավան ու հպարտ մեղավոր անձս: Այս տողերը գրելիս հիրավի արտասուքը հոսում է այտերս ի վար, քանի որ ուղղակի ցնցված եմ ձեր պահվածքից, քիչ առաջ նայեցի ձեր բոլոր, ընդամենը 7 գրառումները ու հուզմունքից խեղդված նկատեցի որ 7-ից 3-ում դուք անդրադարձել եք մեղավորիս դարձի բերելու, ճիշտ ճանապարհի գալու հիրավի հավակնոտ ու աստվածահաճո գործին, միշտ շեշտելով որ ԴՈՒ աղոթում ես,
, շնորհակալ եմ քեզանից աղոթարար եղբայր, երեվի քո առաքելությունն էլ այս ֆոռումում մեղավորիս ճիշտ ճանապարհ ցույց տալն է, օ՜ իսկական քրիստոնեա: Մեղավորս իսկապես դարձի է գալիս, առաջ երբ կարդում էի քո վկայությունները աղոթքի մասին միշտ մեղսմիտ միտքս էր գալի Մաթեոսի Ավետարանի այս տողերը "ԵՎ երբ աղօթես, չլինես կեղծաւորների նման, որոնք սիրում են ժողովարաններում ու հրապարակների անկիւներում աղօթքի կանգնել, որպէսզի մարդկանց երեվան.....", բայց հիմա զգացի որ դու դրանցից չես, օ՜ անանուն եղբայր, հիմա մի անգամից հիշում եմ Մաթեոսի Ավետարանի այս տողերը "Ինչու քո եղբօր աչքի մէջ շիւղը տեսնում ես, իսկ քո աչքի մէջ գերանը չես տեսնում", արդեն առաջընթաց է մեղավորիս խավարամիտ մտածողությունում:
Աղոթիր Ստեփաննոս, աղոթիր մեղավոր հոգուս փրկության համար ,
հիշիր Նեղոս Սինայեցու միտքը " Մի տարակուսիր որ աղոթքի ջերմեռանդություն չունես. լավ է ու փրկարար երբ քեզ պարտադրում ես աղոթքի:"Իսկ ամենից շատ հիշում եմ Մաթեոսի Ավետարանի այս հատվածը (7.6-7)
" Մի տուէք սրբութիւնը շներին. եւ ձեր մարգարիտները խոզերի առաջ մի՝ գցէք, որպէսզի դրանք ոտքի կոխան չանեն եվ դառնալով ձեզ չպատառոտեն"
Մեջբերել
Էջանիշներ