Շաբաթ օրվանից կուտակված մտքեր։
0. Եթե հարսանիքի ժամանակ երկրորդ անգամ հնչում ա «իմ ախպերս» «երգը», ուրեմն իմ գնալու ժամն ա:
1. Հարկավոր ա «նվագողներին» նախօրոք բացատրել ու ուրախ առիթով եք հավաքվում, որ չդնեն «Օտար ամայի ճամփեքին» կամ «Իմ հիվանդ մայրը» «երգեն»։
2. Նույն «նվագողներին» պետք ա բացատրել, որ մարդիկ տարին մեկ իրար գլխի են հավաքվում, կարող ա ուզենան 3 րոպե իրար հետ խոսան, գոնե են պահին, որ թամադայից բացի ոչ մի կանգնած մարդ չկա (այսինքն ՈՉ ՄԵԿ ՉԻ ՊԱՐՈՒՄ), կարելի ա մի քիչ լռել, կամ գոնե կամաց մարդկանց ուղեղները բռնաբարել։
Իմ անձնական եզրակացություն (արդեն վաղուց ձևավորված)՝ այն կենդանի երաժշտությունը որ այսօր կա, կենդանի չի, լեշ ա, ինչքան հեռու նստես, քո քյարն ա։
Կենդանի ասելով ես հասկանում եմ, որ գնամ խնդրեմ մի մակարդակով երգ ու լսել մակարդակով երգ։ Շաբլոն դարձած «հիթերը» կրկնելը մագնիտաֆոնն էլ կարա։ Ներկայիս «նվագչիստներն» ու «երգչիստները» ինչքան որ մակարդակից են հեռու, էնքան էլ պատվերով երգ կատարելուց։
Ի՞նչ անեմ, որ ինձ էլ հարսանիք չհրավիրեն։
Մեջբերել
CactuSoul-ի խոսքերից
Էջանիշներ