Սղոց / Saw

[Աբելյան]

“SAW”

Դեյվիդը կասկածվում է սպանության մեջ: Գլուխը կախ նստել է հարցաքննությունների սենյակում` ոստիկանի առջև: Սեղանին դանակ կա` սպանվածի արյունով, որը առկա է նաև Դեյվիդի հագուստի վրա: Դեյվիդը ընդունել է իր մեղքը: Նրա դեմքին բռնության հետքեր կան, բայց այն, որ Դեյվիդը ինքնապաշտպանության է դիմել, բացառվում է, քանի որ սպանվածի արյան մեջ թմրանյութի մեծ չափաբաժին է հայտնաբերվել: Այդպիսի չափաբաժնի դեպքում մարդն անգամ չէր էլ կարող շարժվեր, ուր մնաց հարձակվեր Դեյվիդի վրա:
-Պատմիր ինձ, Դեյվիդ: Ամեն ինչը մանրամասնորեն պատմիր:
-Դուք արդեն ամեն ինչ լսել եք:
-Ես ուզում եմ նորից լսել այդ ամենը: Քո բառերով:
-Ես ավարտել էի իմ աշխատանքը հիվանդանոցում և տուն էի վերադառնում...

...Դեյվիդը հիվանդանոցից (որտեղ նա աշխատում էր) տուն էր վերադառնում: Այդ օրը ոչնչով չէր տարբերվում նրա մյուս օրերից: Ինչպես միշտ` պայուսակը գցեց ուսը, հագավ ականջակալները, փլեյերի ձայնը բարձրացրեց մինչև վերջ, մոտեցավ վերելակին, սեղմեց կոճակը և սկսեց սպասել: Երաժշտությամբ կլանված՝ նա չնկատեց, որ ինչ-որ մեկը իր հետևում կանգնած էր: Այդ ինչ-որ մեկը թեթևակի խփեց նրա ուսին: Հազիվ շրջվելով` Դեյվիդը հարված ստացավ դեմքին և ուշագնաց եղավ: Դա այնքան արագ կատարվեց, որ Դեյվիդը չհասցրեց տեսնել, թե ով իրեն հարվածեց:
Արթնանալով` Դեյվիդը իրեն գտավ մի ստորգետնյա սենյակում` գամված ինչ-որ աթոռի: Դիմացը հեռուստացույց կար: Դեյվիդի ձեռքերը կտորներով կապկպված էին աթոռին, իսկ գլխին երկաթյա ծանր մեխանիզմ կար, որը սաղավարտ էր հիշեցնում: Դեյվիդը անգամ չէր կարող օգնություն կանչել, քանի որ մեխանիզմի` բերան հիշեցնող ներքին մասը ուժեղ սեղմում էր նրա ծնոտները: Դեյվիդը փորձեց քանդել կապանքները: Հեռուստացույցը միացավ: Էկրանին երևաց մի տիկնիկ: Տիկնիկը ուներ մեծ քիթ և չար աչքեր: Արտաքինով նա նմանվում էր մի քյաֆթառ տղամարդու: Սկսեց խոսել.
-Բարև, Դեյվիդ! Դու ինձ չգիտես, բայց ես քեզ գիտեմ: Ես ուզում եմ խաղ խաղալ: Հիմա ես քեզ ցույց կտամ, թե ինչ կլինի, եթե պարտվես: Սարքը, որը դու կրում ես, գրկել է քո վերին և ստորին ծնոտները: Սարքի ետևում վայրկյանաչափ կա: Երբ քո ժամանակը ավարտվի, սարքը կբացվի` մեծ ուժով պատռելով քո բերանը: Այն նման է «հակադարձ արջի թակարդի»: Նայիր:
Տիկնիկը այդ ամենը ցույց տվեց գիպսե գլխի վրա: Վայրկյանաչափի սլաքը կատարեց մեկ լրիվ պտույտ, որից հետո թակարդի «ծնոտները» առանձնացան միմյանցից: Գիպսե գլխից մնացին միայն բեկորներ: Դեյվիդը ցանկացավ ճչալ, բայց հրեշավոր սարքը բռնել էր նրա բերանը: Տիկնիկը շարունակեց խոսքը.
-Միայն մեկ բանալի կա, որով կարող ես բացել սարքի կողպեքը և այն հանել գլխիցդ: Այն գտնվում է քո մահացած ընկերոջ ստամոքսում, որի հետ միասին բանտ ես նստել: Շուրջդ նայիր, Դեյվիդ, և կհասկանաս, որ ես քեզ չեմ խաբում: Իսկ ավելի լավ է` շտապիր: Ապրել, կամ մեռնել: Կատարիր քո ընտրությունը!

Դեյվիդը սարսափահար պոկեց ձեռքերի կապանքները և կանգնեց ոտքի: Լսեց վայրկյանաչափի սլաքի ձայնը: Փորձեց ձեռքերի օգնությամբ հանել թակարդը, բայց չէր ստացվում: Դեյվիդը մի մարմին տեսավ և մոտեցավ: Նա ճանաչեց ընկերոջը: Մարմնի կողքին դանակ կար: Դեյվիդը վերցրեց այն և փորձեց հարվածել: Այդ պահին ընկերը բացեց աչքերը: Նա դեռ մեռած չէր: Երևում է, նրան թմրանյութերի մեծ չափաբաժին ներարկելով անշարժացրել էին: Դեյվիդը քարացավ: Իսկ վայրկյանաչափի սլաքը իր սպառնալից ձայնով հիշեցնում էր Դեյվիդին, որ ժամանակը անցնում է: Դեյվիդը ստիպված էր անել դա: Դանակի մի քանի հարվածով Դեյվիդը ճեղքեց ընկերոջ փորը:


-Իրականում նա մեռած չէր, այլ ուղղակի չէր կարող շարժվել: Դու պատռել ես կենդանի մարդու փորը:
-Ես գիտեմ...-լացակումաց ասաց Դեյվիդը:
-Ինչ եղավ, երբ գտար բանալին?

Գտնելով բանալին` Դեյվիդը բացեց կողպեքը: Այնուհետև 2 ձեռքով հանեց թակարդը և այն գցեց գետնին: Նա արեց դա ճիշտ ժամանակին, քանի որ հենց օդում թակարդը բացվեց: Դեյվիդը խելագարվածի նման սկսեց աղաղակել: Այդ պահին մի դուռ բացվեց: Նույն տիկնիկը մանկական հեծանիվով մտավ սենյակ և ասաց.
-Շնորհավորում եմ, Դեյվիդ. դու դեռևս կենդանի ես: Շատ մարդիկ անշնորհակալ են կենդանի լինելու համար, բայց ոչ դու: Ոչ այսուհետ:

Ֆիլմը ավարտվում է ոստիկանի հարցով.
-Դու շնորհակալ ես, Դեյվիդ?
Իսկ Դեյվիդը հեկեկում էր: Նա հազիվ փրկել էր իր կյանքը, բայց մոտակա մի քանի տարին անց էր կացնելու բանտում: Նրա պատմածը ոչ ոք լուրջ չէր ընդունել:
-------------------------------------------------------------------------------------------------
ռեժիսոր. James Wan
սցենարի հեղինակ. Leigh Whannell
գլխավոր դերում. Leigh Whannell (Դեյվիդ)
տևողությունը՝ 9 ր 26 վ

[Աբելյան]

“SAW 1”

ԳՈՐԾՈՂ ԵՎ ՉԳՈՐԾՈՂ ԱՆՁԵՐ

ԱԴԱՄ ՖՈԼԿՆԵՐ-Երիտասարդ լուսանկարիչ
ԴՐ. ԼՈՈՒՐԵՆՍ ԳՈՐԴՈՆ-Բժիշկ: Չափազանց զբաղված մարդ:
ԷԼԻՍՈՆ ԳՈՐԴՈՆ -Լոուրենս Գորդոնի կինը
ԴԱՅԱՆԱ ԳՈՐԴՈՆ -Լոուրենս Գորդոնի դուստրը: Նախադպրոցական տարիքի երեխա:
ԶԵՊՊ ՀԻՆԴԵԼ-Բժիշկ, աշխատում է դր. Գորդոնի հետ միասին
ԴԵՎԻԴ ՏԵՊՊ-Քննիչ:
ՔԵՐՐԻ -Քննիչ:
ՍԹԻՎԵՆ ՍԻՆԳ-Քննիչ, որը մեռել է մինչ ֆիլմում տեղի ունեցող իրադարձությունները:
ՋՈՆ ԿՐԱՄԵՐ-Դր. Գորդոնի հաճախորդներից
ԱՄԱՆԴԱ-Թմրամոլ կին
ՓՈԼ-Մեռած տղամարդ
ՄԱՐԿ-Մեռած տղամարդ
----------------------
Ադամ Ֆոլկները ապրում էր իր սովորական կյանքով: Նրա կյանքում տարօրինակ իրադարձություններ գրեթե տեղի չէին ունենում: Սակայն մի օր նա հայտնվեց մի անհայտ վայրում:
Ադամը արթնացավ ջրով լի վաննայի մեջ: Նա խցանել էր վաննայի անցքը: Արագորեն դուրս եկավ այդտեղից: Անցքը բացվեց, և ջուրը դատարկվեց: Մութ էր: Զզվելի հոտ էր գալիս: Ադամը շփոթված էր:
-Օգնություն! Ինչ-որ մեկը կա? Հեյ! Ես կարծես մեռել եմ:
-Ոչ: Դու չես մեռել,-տղամարդու ձայն լսվեց:
-Ով է? Օգնեցեեեք!
-Անօգուտ է: Քեզ չեն լսի:
-Վառեք լույսը...
-Եթե ես միայն կարողանայի...
-Գրողը տանի! Ինչ է տեղի ունենում? Որտեղ եմ?
-Ես դեռ չգիտեմ
-Սա ինչ հոտ է?
-Սպասիր, կարծես գտա անջատիչը:
Այդ տղամարդը վառեց լույսը: Նա Լոուրենս Գորդոնն էր: Նրանք երկուսով գտնվում էին մի հին սանհանգույցի հանդիպակաց անկյուններում: Սանհանգույցի տեսքը և հոտը տհաճություն էին առաջացնում, բայց ամենատհաճը այն էր, որ կենտրոնում տղամարդու դիակ կար: Երևում էր, դիակի տերը ինքնասպան է եղել գլխին կրակելով, քանի որ ձախ ձեռքում ատրճանակ կար, իսկ գլխի մասում` արյուն, որը հատակին “լիճ” էր առաջացրել: Մյուս ձեռքով նա ձայնագրիչ էր բռնել: Ադամը ցանկացավ մոտենալ դիակին, բայց նրա աջ ոտքը շղթայված էր անկյունի խողովակից: Շղթայված էր նաև Լոուրենսի աջ ոտքը:

Ադամը ապարդյուն քաշեց շղթայից.
-Օգնություն! Օգնություն! Օգնություուուն!
-Քեզ ոչ ոք չի լսի:
-Գրողը տանի! Սա ինչ է նշանակում?
-Հանգստացիր... Ընդամենը հանգստացիր: Վիրավոր ես?
-Ինչ իմանամ?
-Անունդ ինչ է?
-Իմ անունը Վերին Աստիճանի Շփոթված է: Քո անունը ինչ է? Ինչպես ենք այստեղ հայտնվել?
-Իմ անունը Լոուրենս Գորդոն է: Վիրաբույժ եմ: Այնպես, ինչպես դու, ոչինչ չեմ հիշում...-Լոուրենսը ցույց տվեց դիակը,-Նրան ճանաչում ես?
-Ոչ:
-Հիշում ես, թե ինչպես ես այստեղ հայտնվել?
-Ոչ: Քնեցի իմ աղբանոց բնակարանում և արթնացա այս աղբանոցում: Իսկ դու:
-Առանձնապես պատմելու բան չկա: Գործից գալիս էի, հետո չեմ հիշում...
Ադամը նորից շղթայից ազատվելու անօգուտ փորձ արեց:
-Վերջապես կասես անունդ?
-Ադամ:
-Դե ինչ, Ադամ: Մի բան պետք է անենք: Ժամանակն է, որ միասին մտածենք, թե ինչու ենք այստեղ, ովքեր են մեզ այստեղ բերել և ինչու են նրանք դեռևս ազատության մեջ: Ինչ-որ մեկը մեզանից ինչ-որ բան է ուզում: Բայց կոնկրետ ինչ?


Պատերից մեկի վրա հայելիներ կային: Հայելիներից վերև ժամացույց կար: Ժամը 10:20 էր:
-Նայիր ժամացույցին: Այն նոր է:
-Եվ?
-Ուրեմն ինչ-որ մեկը ուզում է, որպեսզի մենք իմանանք ժամը:
Ադամը ձեռքը տարավ դեպի գրպանը: Մի ծրար գտավ իր անունով: Ծրարում փոքրիկ ձայներիզ կար: Լոուրենսը նույնպես գրպանից իր անունով ծրար հանեց: Այնտեղ ձայներիզից բացի փամփուշտ և բանալի կար: Եվ Լոուրենսը, և Ադամը փորձեցին բացել շղթաների կողպեքները այդ բանալիով, բայց չստացվեց: Ձայներիզները լսելու համար հարկավոր էր վերցնել ձայնագրիչը: Այն գտնվում էր դիակի աջ ձեռքում: Դիակը պառկած էր ձեռքերով դեպի Ադամը: Ադամը փորձեց ձգվել դեպի ձայնագրիչը, բայց ձեռքը չէր հասնում: Օգնության հասավ Ադամի շապիկը: Մի քանի փորձից Ադամը շապիկի օգնությամբ վերցրեց ձայնագրիչը, տեղադրեց ձայներիզը և սեղմեց կոճակը: Մի տղամարդկային ձայն ասում էր.
«Ադամ! Ելիր և շողշողա! Հավանաբար, դու ուզում ես իմանալ, թե որտեղ ես: Ես կասեմ քեզ, թե որտեղ հավանաբար կարող ես լինել: Դու կարող ես լինել մի սենյակում, որտեղ շուտով մեռնելու ես: Մինչև այսօր դու ուղղակի նստում էիր ստվերներում, հետևելով ուրիշների կյանքերին նրանք կյանքից դուրս: Բայց ինչ են տեսնում թափառականները, երբ նայում են հայելու մեջ? Հիմա ես քեզ տեսնում եմ որպես զայրացածի և հուսալքվածի, ավելի ճիշտ` անհույսի, տարօրինակ խառնուրդ: Ուրեմն այսօր կհետևես, թե ինչպես ես մեռնում, թե ինչ-որ բան կձեռնարկես, Ադամ?»
-Չհասկացա...,-քթի տակ խոսեց Ադամը
-Գցիր այստեղ:
-Ոչ... Դու ինձ տուր ձայներիզդ:
-Լսիր! Այստեղից դուրս պրծնելու համար մենք պետք է համագործակցենք իրար հետ: Գցիր ինձ ձայնագրիչը:
-Եթե ես սխալ գցեմ ձայնագրիչը, այն կջարդվի: Ավելի լավ է տուր ձայներիզդ:
Լոուրենսը դժկամությամբ ձայներիզը գցեց Ադամին: Ադամը վերցրեց այն, տեղադրեց ձայնագրիչի մեջ և սեղմեց կոճակը.
«Դր. Գորդոն, սա քո առավոտյան կանչն է: Աշխատանքային կյանքիդ ամեն օրվա մեջ դու մարդկանց նորություններ էիր բերում, որ նրանք շուտով մեռնելու են: Հիմա դու պետք է լինես մահվան պատճառ: Քո նպատակը այս խաղում Ադամին սպանելն է: Ունես ժամանակ մինչև ժամը 6-ը: Ձեզ հետ միասին տղամարդ է պառկած: Երբ արյանդ մեջ չափից շատ թույն կա, միակ բանը, որ մնում է քեզ անել, ինքնասպան լինելն է: Խաղում հաղթելու միջոցներ կան: Նրանք թաքնված են քո շրջակայքում: Հիշիր.
Իքսը ցույց է տալիս գանձերի տեղը,
Եթե չսպանես Ադամին մինչև ժամը 6-ը, Էլիսոնը և Դայանան կմեռնեն, և դու կմնաս այստեղ... Նեխելու:
Խաղը սկսված է: Հետևիր քո սրտին:»

-Հապա տուր ինձ: Հենց հիմա!-ասաց Լոուրենսը:
Ադամը շփոթահար գցեց ձայնագրիչը նրան: Լոուրենսը ևս մեկ անգամ լսեց ձայնագրության վերջին մասը.
«...Խաղը սկսված է: Հետևիր քո սրտին:»
Բժիշկը սկսեց շուրջը նայել ինչ-որ բան գտնելու նպատակով: Զուգարանակոնքի (որը գտնվում էր Ադամից մոտ մեկ մետր հեռավորության վրա) բաքին սիրտ էր նկարած:
-Նայիր այդտեղ:
Ադամը ստիպված ձեռքը տարավ զուգարանակոնքի մուգ և գարշելի հեղուկի մեջ և զննեց եղած-չեղածը:
-Գտար ինչ-որ բան?
-Ոչ մի պինդ բան...
-Ստուգիր բաքը:
Ադամը հանեց բաքի կափարիչը: Մի տոպրակ կար: Տոպրակից Ադամը 2 սղոց հանեց, այնուհետև, նայելով տոպրակի մնացած պարունակությանը, ապշեց: Նա այնքան ապշեց, որ վերցրեց սղոցներից մեկը և սկսեց սղոցել շղթան, առանց երկրորդը Լոուրենսին տալու: Միայն երբ վերջինս ասաց. "Հեյ! Դու ինձ երկրորդը կտաս?" Ադամը սղոցը գցեց Լոուրենսին, իսկ տոպրակը իր մնացած պարունակությամբ գցեց վաննայի մեջ: Երկուսով սղոցեցին շղթաները, բայց դրանք շատ հաստ էին և չէին սղոցվում: Ադամի սղոցը անգամ քանդվեց: Լոուրենսը փորձեց սղոցել շղթայի կողպեքը, բայց դարձյալ չկարողացավ:
-Գրողը տանի!-մի կողմ շպրտելով սղոցը` գոչեց Ադամը: Սղոցը կպավ հայելիներից մեկին և նրա անկյունից մի փոքր մաս ջարդեց:
Որոշ դադար տիրեց: Լոուրենսի դեմքին ժպիտ երևաց: Նայեց մերթ սղոցին, մերթ` շղթային.
-Նա չի ուզում, որ մենք սղոցենք մեր շղթաները. նա ուզում է, որ մենք սղոցենք մեր ոտքերը... Ես գիտեմ, թե ով է մեզ այստեղ բերել...
-Ինչ?
-Ես, իհարկե, նրան անձամբ չեմ ճանաչում, բայց ինչ-որ բան նրա մասին ինձ հայտնի է...
-Ինչու շուտ չասացիր?
-Եվ այսպես, լսիր... Սրա մասին ես իմացել եմ 3 շաբաթ առաջ: Բանը նրանում է, որ ես գլխավոր կասկածյալն էի...
Քերրին, Տեպպը և Սինգը իջան աստիճաններով և մտան առաջին սենյակը: Ցանցի հետևում փշալարերի մի ամբողջ ջունգլի կար: Ցանցին մոտ, փշալարերի վրա տղամարդու դիակ էր ընկած: Ելքի դուռը փակ էր: Քերրին իր ձեռքում ձայնագրիչ էր վերցրել, որը գտել էր ցանցի հետևում.
-Երևում է, նա այստեղ վաղուց է... Նա չի գտել ելքը... Զոհը 46 տարեկան է: Մեռել է արյան մեծ կորստից: Նա ամբողջությամբ ծածկված է խորը վերքերով: Հատակին անգամ նրա ստամոքսահյութի հետքերն ենք գտել: Զարմանալի է, որ նա այսքան կարողացել է անցնել: Ահա թե ինչ եմ գտել:
Քերրին սեղմեց ձայնագրիչի կոճակը.
«Բարև, Փոլ: Դու, լինելով լրիվ առողջ, ողջամիտ և միջնակարգ մարդ, անցած ամիս ածելիով կտրեցիր դաստակիդ երակները: Դա արեցիր մեռնելու համար, թե ուշադրության արժանանալ էիր ցանկանում? Այսօր դու կպատասխանես ինձ: Բանը նրանում է, որ եթե մեռնել ես ուզում, ապա դու այնտեղ ես, որտեղ որ պետք է: Բայց եթե ապրել ես ուզում, կտրտիր քեզ ևս մեկ անգամ: Գտիր դռան ճամփան փշալարերի միջով, բայց շտապիր. ժամը 3-ին դուռը կփակվի, և այս տեղը կդառնա քո գերեզմանը: Ինչքան արյուն կտաս կենդանի մնալու համար, Փոլ?»
-Դռան վրա ժամացույց կար: Դուռը փակվեց ուղիղ ժամը 3-ին: Նրան տրվել էր ընդամենը 2 ժամ,-եզրափակեց խոսքը Քերրին:
Փոլի մեջքին «փազզլ»-ի կտոր հիշեցնող պատկեր էր փորագրված:


-Մամուլը անհայտ մարդասպանին «Փազզլ»-Մարդասպան (Jigsaw Killer) անվանեց,-շարունակում էր պատմել Լոուրենսը,-իրականում նա չէր սպանում իր զոհերին, այլ հենց իրենց, զոհերին էր ստիպում վերջ տալ իրենց կյանքին:
Հաջորդ սենյակը մի կիսամութ սենյակ էր, որի կենտրոնում չհրկիզվող պահարան էր դրված: Այնտեղ տղամարդու ածխացած դիակ կար: Հատակին ցեխի շերտ և ապակու ջարդված կտորներ կային: Տեպպի ձեռքի լապտերը լուսավորեց պատերը: Հարյուրավոր թվեր էին գրված: Ձայնագրիչը ասում էր.
«Բարև, Մարկ: Եթե դու իսկապես այդքան հիվանդ ես, ապա որտեղից այդքան լուսանկարներ ունես? Արի ստուգենք քո հիվանդ լինելը: Քո երակներում դանդաղ ազդող թույն կա: Հակաթույնը չհրկիզվող պահարանում է: Պահարանի կոդը գրված է պատին: Շտապ գտիր այն, բայց նաև նայիր, թե որտեղ ես դնում ոտքդ: Բացի դրանից, քո մարմինը ծածկված է հեշտ բռնկվող նյութով, այդ պատճառով ես քո փոխարեն զգույշ կվարվեի այդ մոմի հետ, այլապես այն մարդիկ, ում դու վառել ես քո արարքով, վրեժ կլուծեն քեզանից:»
Քերրին ցույց տվեց պատը.
-Պատին «փազզլ»-ի կտոր հիշեցնող անցք կա: Երևում է, մեր ընկեր "Փազզլը" սիրում է տեղավորել իրեն առաջին շարքերում իր հիվանդ խաղերին հետևելու համար: Այս անգամ, անցած անգամվա համեմատ, մենք ինչ-որ բան ունենք:
Դա բժշկական սարք էր: Քննիչները որոշեցին «Փազզլին» փնտրել բժիշկների մեջ:



շարունակելի

[Աբելյան]

Հաջորդ օրը Լոուրենսը հիվանդանոցում հյուրեր ուներ: Դրանք ուսանողներ էին: Լոուրենսը հյուրերին պատմում էր հաճախորդներից մեկի առողջական վիճակի մասին: Նրան լսում էր նաև Զեպպը: Լոուրենսը պատմում էր և ցույց տալիս ռենտգեն-լուսանկարների վրա.
-Ինչպես տեսնում եք, մեր հիվանդը ունի չարորակ ուռուցք գլխուղեղի առջևի մասում: Նրա վիճակը գնալով վատանում է: Հիվանդը...
-Ջոն... Նրա անունը Ջոն է, պրն. Գորդոն,-ընդհատեց Զեպպը:-Նա շատ հետաքրքիր անձնավորություն է:
-Շնորհակալություն ինֆորմացիայի համար, Զեպպ: Ինչպես տեսնում եք,-դարձավ նա ուսանողներին,-մեր աշխատակազմը հիվանդների հետ ջերմ հարաբերություններ ունի:
Զեպպը հեռացավ, իսկ Լոուրենսին կանչեցին տնօրենի սենյակ:
-Կներեք, իմ պարտականությունների մեջ մտնում է ոչ միայն հիվանդներին խնամելը.-ասաց Լոուրենսը և գնաց տնօրենի սենյակ:
Այնտեղ դր. Գորդոնին սպասում էին Տեպպը և Սինգը: Բժշկի համար դա շատ անսպասելի էր: Տեպպը խոսեց.
-Բարև Ձեզ պրն. Գորդոն: Ես դետեկտիվ Տեպպն եմ, իսկ սա դետեկտիվ Սինգն է: Մենք ուզում ենք զրուցել Ձեզ հետ:
Լոուրենսը նստեց:
-Հայցում ենք Ձեր ներողամտությունը, որ Ձեզ կտրում ենք Ձեր գործից:
-Ոչինչ: Ինչով կարող եմ օգտակար լինել?
-Ասացեք խնդրեմ. որտեղ եք եղել երեկ գիշեր, ժամը 11-ից մինչ 1-ը:
-Դա ձեզ հետաքրքրում է?
-Որ հարցնում ենք, ուրեմն հետաքրքրում է: Բայց եթե չեք ցանկանում այստեղ պատասխանել, կարող եք դա անել մեզ մոտ:
-Դրա մասին խոսք լինել չի կարող: Ես աշխատանքի եմ: Իմ մեքենան էլ նորոգման է:
-Ոչինչ: Դուք կարող եք գալ մեզ հետ,-ասաց Սինգը:
-Կներեք: Բայց ինչ է ձեզ պետք?
Տեպպը Լոուրենսին ցույց տվեց դեպքի վայրում գտնված հանցանշանը: Դա պատկանում էր իրենն: Լոուրենսը զարմացած էր: Տեպպի դեմքին ժպիտ երևաց. "Փազզլ"-Մարդասպանը հեշտությամբ բռնվել է:
Ոստիկանությունում Լոուրենսը պնդում էր, որ սպանության ժամանակ եղել է իր ծանոթի մոտ և որ ոչ մի կերպ չի կարող բացատրել, թե ինչպես է իրեն պատկանող իրը հայտնվել սպանության վայրում: Լոուրենսը ձերբակալվեց Փոլի և Մարկի սպանությունների կասկածանքով: Բայց մի քանի օր անց նա անմեղ ճանաչվեց:
***
Այդ օրը Սինգը եկավ և ասաց.
-Մենք ստուգեցինք Ձեր ալիբին: Դուք չէիք խաբում:
-Ես կարող եմ գնալ?
-Կարող եք գնալ, բայց մենք Ձեզ կխնդրեինք մի փոքր ևս մնալ: Մի զոհ կա, որը փրկվել է: Մենք կուզեինք, որ դուք լսեիք նրա ցուցմունքները: Մենք երախտապարտ կլինենք:
Հարցաքննությունների սենյակում մի կին կար: Նրա դեմքի վրա աչքի էին ընկնում չորացած արցունքները և այտերի վրայի վերքերը: Նրա կողքին Տեպպն էր.
-Ամանդա! Ասացեք խնդրեմ, թե ինչ եք հիշում:
-Ես արթնացա և զգացի սեփական արյանս համը:


Ամանդան արթնացավ մի մութ սենյակում: Գամված էր աթոռին, ձեռքերը կապկպված էին, իսկ գլխին ինչ-որ մետաղյա ծանր սարք էր դրած, որը պինդ բռնել էր նրա բերանից: Ամանդան փորձեց քանդել կապերը: Մի լույս վառվեց: Դա հեռուստացույցի էկրան էր: Էկրանին մեծ քթով մի այլանդակ տիկնիկ երևաց և տղամարդու ձայնով ասաց.
"Բարև, Ամանդա! Դու ինձ չգիտես, բայց ես քեզ գիտեմ: Ես ուզում եմ խաղ խաղալ: Հիմա ես քեզ կասեմ, թե ինչ կլինի քո պարտվելու դեպքում: Սարքը, որը դու կրում ես, գրկել է քո վերին և ստորին ծնոտները: Սարքի ետևում վայրկյանաչափ կա: Երբ քո ժամանակը ավարտվի, սարքը կբացվի` մեծ ուժով պատռելով քո բերանը: Այն նման է "հակադարձ արջի թակարդի": Հիմա ես ցույց կտամ:»
Տիկնիկը դա ցույց տվեց ապակե գնդի վրա: Վայրկյանաչափով անցավ մեկ րոպե, և թակարդը բացվեց: Ապակե գունդը փշուր-փշուր եղավ: Ամանդայի աչքերը արցունքոտվեցին: Տիկնիկը շարունակեց.
"Միայն մեկ բանալի կա, որով կարող ես քանդել սարքը: Այն գտնվում է մահացած ընկերոջդ ստամոքսում, որի հետ միասին բանտ ես նստել: Շուրջդ նայիր, Ամանդա, և կհասկանաս, որ ես քեզ չեմ խաբում: Ավելի լավ է` շտապիր: Ապրել, կամ մեռնել: Կատարիր քո ընտրությունը!"


Ամանդան պոկեց ձեռքերի կապանքները և կանգնեց: Վայրկյանաչափը սկսեց աշխատել: Ամանդան փորձեց ձեռքերով քանդել սարքը, բայց չէր ստացվում: Կողքի սենյակում մի մարմին կար: Ամանդան ճանաչեց նրան. իր ընկերն էր: Մարմնի կողքին դանակ կար: Երբ նա վերցրեց դանակը, ընկերը բացեց աչքերը: Նրան ոչ թե սպանել էին, այլ թմրանյութեր սրսկելով՝ անշարժացրել: Ինչպես Սինգը ասաց, ոչ միայն այդ տղան չէր կարող շարժվել, այլ նույնիսկ դժվար թե որևէ բան զգար: Ամանդան այլընտրանք չուներ. դանակով պատռեց ընկերոջ փորը, գտավ ստամոքսում բանալին, քանդեց սարքը և գցեց այն: 2 վայրկյան էլ ուշացներ՝ "հակադարձ արջի թակարդը" կպատռեր նրա բերանը: Ամանդան հիստերիայի մեջ էր: Մի դուռ բացվեց: Տիկնիկը եռանիվ հեծանիվով ներս մտավ և ասաց.
«Շնորհավորում եմ, Ամանդա. դու դեռևս ողջ ես: Շատ մարդիկ անշնորհակալ են կենդանի լինելու համար, բայց ոչ դու: Ոչ այսուհետ:»



-Դուք ասացիք, որ թմրամոլ եք: Այդ պատճառով է նա Ձեզ ընտրել-հարցրեց Տեպպը:
Ամանդան լուռ էր:
-Հենց այդ պատճառով...
-Նա օգնեց ինձ,-ասաց Ամանդան և սկսեց հեկեկալ:
Տեպպը և Սինգը համոզված էին, որ “Փազզլը” բժիշկ է: Նրանք ցանկանում էին, որպեսզի Գորդոնը օգնի իրենց գտնել մարդասպանին: Բայց բժիշկը հրաժարվեց:

Ադամը կլանված լսեց այդ տարօրինակ պատմությունները և հարցրեց.
-Համոզված ես, որ նա է?
-Այո, համոզված եմ:
-Իսկ միգուցե դու ես ինձ այստեղ բերել,-Ադամը բարձրացրեց ձայնը:
-Ես նույն վիճակում եմ, ինչ որ դու:
-Խաբում ես!! Սուտ է!!-Ադամը ձեռքն առավ հայելուց պոկված բեկորը, որը ընկել էր իր մոտ,-Կամ հենց հիմա ինձ կասես ճիշտը, կամ էլ երդվում եմ, ես քեզ... Ես քեզ...-զարմացած նայեց բեկորի 2 կողմերին:
-Ինչ?
-Հայելին... Երկու կողմանի է...

Պարզվեց, որ բեկորը մի կողմից հայելի է, իսկ մյուս կողմից` ապակի: Ադամն ու Գորդոնը սենյակում ոչ մի տեսախցիկ չէին տեսել: Իսկ ինչ, եթե իրենց հետևող տեսախցիկները հայելու հետևում էին թաքնված? Ադամը բեկորը գցեց հայելու վրա: Հայելին ջարդվեց: Նրա հետևում տեսախցիկ կար: Ադամը ձեռքն ընկած ամեն ինչով սկսեց խփել:
-Անօգուտ է,-ասաց Լոուրենսը:
-Նա նստել և նայում է մեզ:
-Փոխանակ հայելուն խփես, մտածիր, թե ինչպես ազատվենք այս շղթաներից: Նրան պետք է արժանին հատուցել: Այս ամենը նա հիանալի է կազմակերպել:
-Տեսնում եմ, դու այդ տխմարով հիանում ես:
-Եթե ուզում ես ինչ-որ մեկին հաղթել, ապա բռունցքներդ պարզելուց առաջ պետք է հասկանաս, թե ինչ է նա մտածում: Այստեղ պետք է մի հուշում լինի... Միայն պետք է փնտրել այն...-Լոուրենսը նայում էր չորս կողմը, հուսալով, որ ինչ-որ բան կգտնի:
-Տեսնում եմ, դու հանգիստ ես: Ժամանակ քիչ է մնում: Չես մտածում դրա մասին?
-Ես մտածում եմ հենց դրա մասին! Նաև մտածում եմ, թե ինչ ասացի երեկ դստերս...

Դայանայի քունը չէր տանում: Նա ասում էր, որ սենյակում մի չար մարդ իրեն է հետևում: Էլիսոնը բացեց ամուսնու սենյակի դուռը: Բժիշկը ինչպես միշտ զբաղված էր:
-Լոուրենս: Կներես, որ անհանգստացնում եմ: Դայանան ուզում է, որ գաս իր սենյակը:
-Մի րոպե...-առանց հայացքը համակարգչի էկրանից թեքելու պատասխանեց ամուսինը:
-Նա ուզում է, որ ստուգես նրա սենյակը:
-Հիմա կվերջացնեմ:
***
-Տեսար? Ոչ մի չար մարդ չկա սենյակում: Կարող ես հանգիստ քնել,-սենյակը ստուգելուց հետո ասաց Լոուրենսը:
-Վախենում եմ...
-Բարի գիշեր,-հայրը ցանկացավ հանգցնել լույսը և դուրս գալ սենյակից, բայց աղջիկը հարցրեց.
-Դու մեզ չես լքի, չէ, հայրիկ?
-Ինչ? Դու նկատի ունես, հեռանամ ձեզանից? Ես այդպիսի բան երբեք չեմ անի: Ով է դա քեզ ասել?
-Ոչ ոք:
-Ճիշտ չէ... Ես քեզ շատ-շատ սիրում եմ:
-Ամեն ինչից շատ?
-Ամեն ինչից շատ,-պատասխանեց Լոուրենսը և համբուրեց դստերը,-Բարի գիշեր:
-Բարի գիշեր:
-Վաղը ես քո սիրած հեքիաթը կպատմեմ,-Լոուրենսը հանգցրեց լույսը և դուրս եկավ սենյակից:

Այո, բժշկը հանգիստ էր արտաքուստ: Սակայն ներքուստ նա Ադամից պակաս անհանգիստ չէր: Նա լավ գիտեր մարդասպանի մասին: Գիտեր, որ եթե նա խոստացել է սպանել Էլիսոնին և Դայանային, ապա կանի դա` առանց մեկ վայրկյան տատանվելու:
Ժամը 1:07 էր:
-Ուզում ես տեսնել?-Լոուրենսը գրպանից հանեց ալբոմը և գցեց Ադամին:
Ադամը վերցրեց ալբոմը և սկսեց դիտել լուսանկարները: Դրանց վրա Դայանան էր: Անմեղ և անօգնական, աշխույժ և ժպտուն: Ինչ իմանար, որ աշխարհում կան մարդիկ, որ երեխաներ են սպանում:
-Գեղեցիկ են:
-Շնորհակալություն:
-Էլի երեխաներ ունես?
-Մենք մտածել ենք այդ մասին: Բայց իմ աշխատանքային գրաֆիկը թույլ չի տալիս:
-Իսկ որտեղ է կինդ:
-Այն լուսանկարի տակ, որը դու հիմա նայում ես: Դա իմ սիրած նկարն է:
Ադամը հանեց Գորդոնի ասած լուսանկարը: Նրա վրա պատկերված էին Էլիսոնը և Դայանան... Կապկպված: Ադամը քարացավ: Նկարի տակ "փազզլի" կտոր էր նախշած...


շարունակելի

[Աբելյան]

Այլևս կասկած չկար, որ այս ամենի հետևում Լոուրենսի ասած մարդն է: Նկարի հետևում գրված էր. “Իքսը ցույց է տալիս... Երբեմն տեսնում ես ավելին փակ աչքերով”:
-Դու այդ լուսանկարներում ինձ չես գտնի, որովհետև ես շատ զբաղված մարդ եմ-Լոուրենսը չէր էլ նայում Ադամի կողմը:
-Բայց այդ լուսանկարը չկա:
-Ինչ ես խոսում?
-Այդ քո ասած լուսանկարը չկա,-Ադամը այն պահեց իր մոտ:
-Հաստատ?
-Այո:
Ադամը շպրտեց ալբոմը Լոուրենսին: Բժիշկը նայեց ամբողջ ալբոմը, բայց իր ասած լուսանկարը չգտավ: Նա ենթադրեց, որ դա իր կինը հանած կլինի, որի հետ նա երեկ վիճել էր:
***
Էկրանը, որը ցույց էր տալիս բաղնիքը, գտնվում էր Գորդոնների տանը: Էկրանի կողքին ժամացույց կար: Մարդասպանը ժամը 6-ը լրանալուց հետո պետք է սպաներ կապկպված մորն ու աղջկան: Պարզվում է, որ մի ուրիշ տեսախցիկ նայում էր դեպի Գորդոնների տան պատուհանը: Լոուրենսի ազատ արձակվելուց հետո Տեպպը շարունակում էր կասկածել նրան, այդ պատճառով էլ թաքնված տեսախցիկ էր տեղադրել տան դիմաց: Պատուհանին ինչ-որ դեմք նշմարվեց: Դա երևաց Տեպպի տանը տեղադրված էկրանին: Դժվար էր ենթադրել, թե ում դեմքն էր դա: Բայց դա հաստատ Լոուրենսը չէր, այլ մի սևահեր տղամարդ: Լոուրենսի մազերը շագանակագույն էին և ավելի փարթամ:

-Դու ով ես? Ես քեզ տեսնում եմ: Ինչ ես անում այդտեղ? Դր. Գորդոնի տանը: Ես գիտեմ, որ դու ինչ-որ բան գիտես: Ես քեզ հետ դեռ կխոսեմ: Ինձանից դու չես փախչի,-քթի տակ խոսում էր Տեպպը, առանց ենթադրելու անգամ, որ այդ մարդը կապկպել է դր. Գորդոնի կնոջն ու դստերը և ատրճանակը ձեռքին սպասում է, թե երբ է գալու ժամը 6-ը, որպեսզի սպանի նրանց:
“Փազզլին” բռնելը դարձել էր Տեպպի, կարելի էր ասել, կյանքի նպատակը: Նրա տան պատերը ծածկված էին թերթերով, որտեղ "Փազզլի" մասին հոդվածներ էին: Տեպպի հիշողության մեջ թարմ էր Սինգի հետ պատահած դեպքը:

Տեպպը և Սինգը բարձրացան նախկին գործարանի աստիճաններով: Լույսերը վառվում էին: Իրենց 4 կողմը ուշադիր զննելով` նրանք շարժվեցին առաջ: Մի քանի ծածկոցներ կային: Դրանցից մեկի տակ Տեպպն ու Սինգը ինչ-որ սենյակի մակետ գտան, մյուսի տակ` տիկնիկ և խոզի դիմակ: 3-րդ ծածկոցը շարժվում էր: Նրա տակ տղամարդ կար: Նա նստած էր աթոռին, վիզը կապված էր, իսկ բերանը փակված էր կտորով: Տեսնելով նրանց` սկսեց օգնություն հայցել: Տեպպը կարգադրեց Սինգին ծածկոցներով ծածկել նրան: Ինչ-որ մեկը վերելակով բարձրանում էր: Տեպպը և Սինգը թաքնվեցին: Այդ ինչ-որ մեկը ամենայն հավանականուրյամբ “Փազզլն” էր: Նրա արդեն իսկ ոտնաձայները լսելով ծածկոցի տակ գտնվող տղամարդը սկսեց աղաղակել: “Փազզլը” երկար զգեստ էր հագել, որը ծածկում էր նրան ոտքից գլուխ: Անգամ նրա դեմքը չէր երևում: Մոտեցավ հերթական զոհին և բարձրացրեց ծածկոցը.
-Արդեն արթնացել ես, Ջեֆֆ? Մյուս անգամ ես կմեծացնեմ չափաբաժինը: Մի լացիր: Ես քեզ հիմա նպատակ կտամ կյանքում: Դու կծառայես ավելի մեծ բանի, քան ինքդ կաս:

Տեպպն ու Սինգը զենքերը ձեռքներին դուրս եկան թաքստոցից և սպառնացին կրակել: “Փազզլը” ոտքով հատակի վրա մի կոճակ սեղմեց: 2 շաղափներ դուրս եկան աթոռի վերին մասից և ուղղվեցին դեպի տղամարդու վիզը:
-Դուք պետք է կանգնեցնեք այդ ամենը, թե չէ նա կմեռնի 20 վայրկյանից: Ինչն է ձեզ համար ավելի կարևոր. ինձ ձերբակալելը, թե մարդկային կյանք փրկելը?-հաղթական կերպով ասաց մոլագարը:
Սինգը մոտեցավ աթոռին, իսկ Տեպպը մոտեցավ մարդասպանին և զենքը պահեց նրա վրա:
-Միայն մեկ բանալի կա, որ կարող է ազատել նրան-խոսեց "Փազզլը":
-Ուր է?-հարցրեց Սինգը:
-Տուփում:
Սինգը աթոռի հետևում տուփ տեսավ: Տուփի մեջ մոտ 2 տասնյակ բանալի կար:
-Որ մեկը?
-Ես դա չեմ ասի:
Սինգը մեկը մյուսի հետևից փորձում էր բանալիները:
-Դու հիվանդ ես! Տխմար!-բացականչեց Տեպպը:
-Այո: Ես հիվանդ եմ, օֆիցեր: Հիվանդ եմ աղետի պատճառով, որը ուտում է ինձ ներսից: Հիվանդ եմ մարդկանց` իրենց տրված պարգևների նկատմամբ անտարբեր վերաբերմունքից: Հիվանդ եմ, որովհետև որոշները արհամարհում են ուրիշների տառապանքները: Հիվանդ եմ այդ ամենի պատճառով:

Ի վերջո Սինգը զենքի օգնությամբ շարքից դուրս հանեց մեխանիզմը, հասկանալով, որ "Փազզլը" լավ հիմարացրեց իրեն: Տեպպը կրակոցների ձայնից շրջվեց: Իսկ "Փազզլ"-Մարդասպանը, որը կարծես գլխի ետևում էլ աչքեր ուներ, զգաց դա և օգտվեց դրանից: Թևի տակից արագորեն դանակ հանեց, կտրեց Տեպպի կոկորդը և փախավ: Տեպպը վիրավորված ընկավ գետնին, իսկ Սինգը վազեց մարդասպանի հետևից, կրակելով նրա ոտքերի ուղղությամբ:

Սինգը հասավ մի նեղ միջանցք: "Փազզլը" երևաց մի քանի մետր հեռավորության վրա: Տեսնելով, որ չի կարող հասնել նրան, Սինգը կրակեց նրա ուղղությամբ: “Փազզլը” ընկավ գետնին: Սինգը շարժվեց առաջ: Առաստաղից հրացաններ էին կախված, որոնց ձգաններին թելեր էին ամրացված: Թելերը անցնում էին հատակին զուգահեռ, մի քանի սանտիմետր բարձրության վրա: Սինգը չնկատեց դա և տրորեց թելերից մեկը: Հրացանները կրակեցին նրա գլխին: Սինգը մեռավ, իսկ “Փազզլը” ոտքի կանգնեց և փախավ: Տեպպի վզին այդ օրվանից սպի է մնացել:

-Դու ինձանից չես փախնի: Ես քեզ կբռնեմ, որորվհետև ես քեզ ատում եմ: Ես արդեն հասնում եմ քեզ,-շարունակում էր քթի տակ խոսել Տեպպը:
***
Ժամը 3:52 էր: Ադամը Էլիսոնի և Դայանայի լուսանկարն էր նայում: Լոուրենսը շարունակում էր շուրջը նայել:
-Պետք է հուշում լինի... Ինչ-որ մի բան պետք է լինի... Այդ ինչ ես անում?-դարձավ նա Ադամին,-Հեյ!... Կներես, որ անհանգստացնում եմ: Ինչ ես անում?
-Դու չես կարող ինձ կարգադրել, թե ինչ անեմ նրա համար, որ ես քեզ հետ այստեղ եմ:
-Չես հասկանում: Մենք պետք է համագործակցենք:
-Եվ ինչ անեմ ես?
-Մենք պետք է խոսենք իրար հետ, մտածենք...
-Ես էլ մտածում եմ:
-Ինչ ես մտածում?
-Անջատիր լույսը:
-Ինչու?
-Մեկ վայրկյան անջատիր:
Լոուրենսը անջատեց լույսը: Պատի սալիկներից մեկի վրա, որը գտնվում էր բժշկի մոտ, շարունակում էր լույս ընկնել: Այն “իքս” տառի տեսք ուներ: Լոուրենսը վառեց լույսը, վերցրեց սղոցը և ջարդեց սալիկը: Մի տուփ կար պատի ներսում: Լոուրենսը վերցրեց այն: Տուփը կողպեքով փակված էր: Պետք էր գտնել բանալին: Դր. Գորդոնը հիշեց, որ իր ծրարում բանալի կար, որը նա գցել էր Ադամին, որպեսզի վերջինս փորձի բացել շղթայի կողպեքը: Այդ բանալիով էլ Լոուրենսը բացեց տուփը: Այնտեղ բջջային հեռախոս, կրակայրիչ և 2 ծխախոտներ կային: Ադամը ցանկացավ ծխել այդ ծխախոտներից, բայց Գորդոնը ասաց, որ դրանք կարող են թունավորված լինել: Տուփում մի թուղթ կար, որի վրա գրված էր. “Բժիշկ, սուս...”: Գորդոնը շրջեց թուղթը: Գրված էր. “Այս ծխախոտները անվնաս են: Խոստանում եմ: Չհաշված այն վնասը, որ արդեն նրանք իրենց մեջ պարունակում են: Լավ մտածիր, բժիշկ: Քեզ նույնիսկ ատրճանակ պետք չի գա Ադամին սպանելու համար:”

Լոուրենսը փորձեց ոստիկանություն զանգել, բայց այդ հեռախոսով կարելի էր միայն զանգեր ընդունել:
-Սա ես ինչ-որ տեղ տեսել եմ...-նայելով հեռախոսին` ասաց բժիշկը:

Լոուրենսը ելավ մեքենայից և մոտեցավ ավտոմատ հեռախոսին` զանգելու: Բայց հեռախոսը չէր զանգում: Գրպանում բջջային հեռախոս գտավ: Որտեղից էր այն հայտնվել` չգիտեր: Զարմացած սկսեց զննել այն: Հանկարծ զգաց, որ ինչ-որ մեկը կանգնած է իր հետևում: Հազիվ էր շրջվել` խոզի դիմակով մեկը հարվածեց նրան: Գորդոնը կորցրեց գիտակցությունը և արթնացավ սանհանգույցում:

-Ինչպես իմացար, որ պետք է լույսը անջատել,-հարցրեց Լոուրենսը:
-Ինչ տարբերություն: Դա աշխատեց:
-Այո, բայց ինչպես իմացար?
-Ներքին ձայնս հուշեց...
-Ներքին ձայնս... Դու խաբել չգիտես:
-Դու ճշմարտությունն ես ուզում իմանալ?
-Այոոո!
-Նայիր!
Ադամը Էլիսոնի և Դայանայի լուսանկարը ուղարկեց Գորդոնին:
-Աստված իմ... Սա քեզ որտեղից?-տեսածից քարացած հարցրեց Լոուրենսը:
-Քո ալբոմից:
-Ինչու սկզբից ցույց չտվիր?
-Չկարողացա:
Լոուրենսը, որը մինչ այդ հանգիստ էր երևում, չկարողացավ զսպել արցունքները:
-Ցավում եմ...-ասաց Ադամը:
Լոուրենսը դարձավ դեպի տեսախցիկը և բղավեց.
-Ինչու ես այդպես անում, վիժվածք!!!...-այնուհետև սկսեց կմկմալ,-Լավ... Լավ... Պետք է մտածել...

“Լավ մտածիր, բժիշկ: Քեզ նույնիսկ ատրճանակ պետք չի գա Ադամին սպանելու համար:”
“Երբ արյանդ մեջ չափից շատ թույն կա, միակ բանը, որ մնում է քեզ անել, ինքնասպան լինելն է:”

Լոուրենսը ծխախոտներից մեկը աննկատ թաթախեց դիակի արյան մեջ:
-Ինչ ես անում?-հարցրեց Ադամը
-Ոչինչ...-Լոուրենսը բարձրացավ և հանգցրեց լույսը:
-Այդ ինչ ես անում???-նորից հարցրեց Ադամը:
-Դու ուզում ես ծխել?-Լոուրենսը վառեց լույսը:
-Այո: Ուզում եմ:
-Վերցրու:
Դր. Գորդոնը երկմտեց, բայց այնուամենայնիվ, կրակայրիչի հետ Ադամին տվեց մյուս ծխախոտը:

շարունակելի

[Աբելյան]

Ադամը սկսեց ծխեց: Մի քանի վայրյան անց նա թափահարվեց և ընկավ հատակին:
-Ես թունավորեցի նրան, այնպես, ինչպես դու էիր ուզում! Ձեռք չտաս ընտանիքիս!!!-կոկորդով մեկ բացականչեց դր. Գորդոնը:
Հանկարծ Ադամին հոսանք խփեց: Ադամը վեր թռավ տեղից:
-Ինչ է?-Շփոթված հարցրեց Լոուրենսը:
-Հենց նոր հոսանքը ինձ խփեց!
-Ինչ? Հանգստացիր, դա քեզ ընդամենը թվաց:
-Ես պետք է հանեմ սա ոտքիցս!-Ադամը դարձյալ քաշքշել շղթայից:
-Բավական է!-ծղրտաց դր. Գորդոնը և նորից վերցնելով սղոցը` փորձեց սղոցել շղթան:
Ադամը հանկած հիշեց, թե ինչպես է հայտնվել բաղնիքում:

Ադամը տուն վերադարձավ և սկսեց լուսանկարներ հանել: Հանկարծ հոսանքը գնաց: Մութ էր: Ադամը լապտեր վերցրեց, բայց լապտերը չէր վառվում: Տանը կարծես ինչ-որ մեկը կար: Ադամը վերցրեց ապարատը, գցեց վզից և շարժվեց առաջ: Նրան որպես լույս ծառայում էր ապարատի ակնթարթային բռնկումը: Հյուրասենյակում` աթոռին, մի ինչ-որ անճոռնի տիկնիկ կար: Մեկը հաստատ մտել էր: Ադամը բացեց դռներից մեկը և իր դիմացը տեսնելու համար նորից սեղմեց ապարատի կոճակը: Նրա առջև խոզի դիմակով ինչ-որ մեկն էր: Հաջորդ վայրկյանին Ադամը կորցրեց գիտակցությունը:

Ժամը 5:40 էր: Հեռախոսին զանգ եկավ: Լոուրենսը վերցրեց հեռախոսը.
-Ով է?
-Հայրիկ...-Դայանան էր:
-Դայանա!...
-Հայրիկ, դու ես?
-Ես եմ, աղջնակս:
-Հայրիկ, ես վախենում եմ...-աղջիկը լաց էր լինում:
-Ամեն ինչ լավ կլինի, սիրելիս! Ուր է մայրիկը?
-Ինձ հետ է:
-Փոխանցիր հեռախոսը նրան:
-Չեմ կարող... Այդ մարդը այստեղ է... Վախենում եմ... Հայրիկ, արի տուն:
-Ալո... Դայանա?...
-Լարրի?-հեռախոսը վերցրեց Էլիսոնը:
-Էլլի! Դու ես?
-Ադամը այդտեղ է?
-Որտեղից դու նրան գիտես?
-Մի հավատա Ադամին: Նա քեզ գիտի: Գիտի քեզ հետ տեղի ունեցածների մասին:
Զանգը ընդհատվեց: Բժիշկը նորից դարձավ դեպի տեսախցիկը և բացականչեց.
-Գրողը քեզ տանի!!! Եթե նրանց գլխից մազ պակասի, ես վերջդ կտամ, լսում ես, շան որդի? Կսպանեմ քեզ!!:
-Նրանց հետ ամեն ինչ լավ է?
-Իմ կինը... Նա... Նա ասաց քո անունը:
-Ինչ ասաց?
-Ասաց, որպեսզի չհավատամ քեզ:
-Ինչին չհավատալ?
-Նա ասաց, որ դու գիտես ինձ:
-Դու էլ ինձ գիտես:
-Հերիք է խաբես! Ստախոս!! Ասա ինձ ճիշտը!!!
-Ես եմ ստախոսը? Ինչ էիր անում երեկ գիշեր, Լոուրենս? Հիվանդանոցում հիվանդ երեխաներին էիր փրկում? Ասացիր, որ երեկ գիշեր, քո տանից գնացիր դեպի հիվանդանոց:
-Որովհետև դա այդպես է:
-Ոչ, դա այդպես չէ: Ես կարող եմ ապացուցել դա,-Ադամը վաննայից լուսանկարներ հանեց: Դա էր տոպրակի պարունակությունը, որը տեսնելով, Ադամը ապշել էր:-Սա առաջին դեպքը չէ: Ես քեզ նկարում էի մի քանի օր:
Ադամը լուսանկարները գցեց Գորդոնին: Բժիշկը դրանց վրա տեսավ իր պատկերները. Լոուրենսը` տանից դուրս գալուց, Լոուրենսը` բացօթյա սրճարանում նստած, Լոուրենսը` կանգառ գնալուց, Լոուրենսը` հյուրանոցում, իր սիրուհու սենյակը մտնելիս:
-Բայց... Ինչու?-զայրացած հարցրեց նա:
-Ուզում ես իմանալ, ինչ էի անում? Ես փող էի վաստակում քո նման հարուստ տղաներին նկարելով, որոնք գնում են դեպի ճանապարհից դուրս գտնվող հյուրանոցները, իրենց քարտուղարուհիների հետ պառկելու համար:
-Հերիք եղավ,-Գորդոնը ճմռթեց լուսանկարները և շպրտեց մի կողմ:
-Նույնիսկ պատկերացրու, որ մենք երկուսս էլ ստախոսներ ենք: Բայց իմ ֆոտոխցիկը չի կարող խաբել: Նա ցույց է տալիս այն, ինչ իր առջև է:
-Ով էր նա?
-Ով?
-Այն մարդը, ով քեզ վճարում էր ինձ լուսանկարելու համար, նա ով էր?
-Նա իրեն Բոբ է անվանում: Նա ինձ վճարում էր 200 դոլլար մեկ գիշերվա համար: Եթե ես իմանայի, որ սա է լինելու այս ամենի վերջը, ես մի գլուխ ավել կպահանջեի:
-Ինչ է դա նշանակում? Դա նշանակում է, որ դու տեսել ես, թե ինչ է կատարվել ինձ հետ?
-Իմ տեսածը այն էր, որ դու մտար մեքենան: Ես չեմ հարցրել քո անունը, ես չգիտեի, թե դու ով ես, չգիտեմ, թե ինչպես եմ այստեղ հայտնվել, չգիտեմ, թե ինչպես ես այստեղ հայտնվել: Ես ընդամենը նկարեցի և գնացի դեպի տուն, նկարները հանելու: Հաջորդ բանը, որ հիշում եմ` շղթայված եմ խողովակին մի ինչ-որ նախնադարյան բաղնիքում, այն մարդու դիմաց, որին նկարահանում էի:
-Մի խոսքով` քեզ վճարած մարդն էլ մեզ այստեղ է բերել:
-Միգուցե:
-Ինչ է նշանակում` միգուցե: Իհարկե, դա այդպես է: Ինչպիսին էր նրա արտաքինը?
-Նա տղամարդ էր:
-Նա բարձրահասակ էր, սևահեր, ճաղատ, գեր?
-Ոչինչ չգիտեմ նրա արտաքինի մասին:
-Բայց դու պետք է ինչ-որ բան հիշես նրա մասին:
-Չեմ կարող:
-Այսինքն` այդ տղամարդու մասին ոչինչ չես հիշում:
-Նա սևամորթ, բարձրահասակ մարդ էր: Վզին սպի կար: Վերջ?
-Տեպպ... Դետեկտիվ Տեպպ...
-Բայց նա, ով ինձ վճարում էր, ոստիկան չէր:
-Ոչ, ոչ, ոչ: Նա հեռացվել էր ոստիկանությունից, երբ նրա գործընկերը սպանվեց: Բայց դա չկանգնեցրեց նրան ինձ հետևելուց: Նա կարծում է, որ ես այդ սպանությունների հետ կապ ունեմ: Նա խելագար է... Եվ դու օգնեցիր նրան: Դու նրանից փող էիր վերցնում իմ անձնական կյանք ներխուժելու համար: Ինչպես կարող էիր դա անել?
-Դա իմ ուտելու պահանջմունքն է:
-Լավ: Գիտես ինչ, Ադամ? Դու այս խաղի զոհը չես: Դու այս խաղի մասն ես!!
-Բա ոնց: Չէ որ այդ ոստիկանը կասկածում է քեզ?
-Քեզ ասում եմ` Տեպպը ոստիկան չի. նա խելագար է: Քեզ նման խելագար:
-Դու զայրացած ես, որովհետև ես նկարում էի քեզ, թե որ նկարում էի, թե ինչպես ես դավաճանում կնոջդ?
-Ես չեմ դավաճանել կնոջս!!!
Դր. Գորդոնը ուժասպառ նստեց և նորից վերցրեց կնոջ ու դստեր լուսանկարը:

շարունակելի

[Աբելյան]

-Ամեն ինչ լավ է?-հարցրեց Էլիսոնը աղջկան:
Աղջիկը բացասաբար շարժեց գլուխը: Մայրը հասկացավ, որ իր տված հարցը անիմաստ էր: Մխիթարել դստերը նա ոչնչով չէր կարող:
-Շատ եմ ցավում, որ այդպես եղավ... Ոչ մեկին չեմ թողնի քեզ ցավ պատճառի: Ամեն ինչ լավ կլինի:
Էլիսոնը փորձեց քանդել ձեռքերի կապանքները: Դա նրան հաջողվեց:
***
Հանկարծ Ադամը շվարած նայեց լուսանկարներից մեկին.
-Լսիր. ինչ-որ մեկը երեկ գիշեր եղել է քո տանը կնոջիցդ ու աղջկանիցդ բացի?-նա գցեց լուսանկարը բժշկին: Լոուրենսը ուշադիր նայեց նկարին: Նրա վրա տղամարդու դեմք էր երևում:
-Ես այս մարդուն գիտեմ... Զեպպ... Նրա անունը Զեպպ է... Նա աշխատում է ինձ հետ` հիվանդանոցում... Գրողի տարած... Հաճույքով կնայեի, թե ինչպես ես շունչդ փչում... Դու տականքի մեկը...
Դա Զեպպն էր... Զեպպն էր, որ բռնել էր Էլիսոնին և Դայանային, կապկպել էր նրանց ու ատրճանակը ձեռքին հսկում էր` ժամանակ առ ժամանակ հետևելով բաղնիքում տեղի ունեցող իրադարձություններին... Եվ ինչպես Լոուրենսի մտքով չէր անցել, որ խորամանկ Զեպպը կարող է նենգաբար պլանավորել Մարկի և Փոլի սպանությունները այնպես, որ Տեպպը կասկածի իրեն: Եվ ինչպես Տեպպի մտքով չէր անցել կասկածել Զեպպ Հինդելին: Իսկ միգուցե Տեպպը արդեն հարցաքննել էր նրան, բայց Զեպպը իր համար կեղծ այլուրեքություն էր ստեղծել: Այո, Զեպպը արտաքինից էլ էր երևում, որ խորամանկ և նենգ անձնավորություն է: Նա չէր կարողանում քողարկել դա անգամ իր հաճախ երևացող ժպիտով: Եվ երբ նա ժպտում էր, այնքան նման էր դառնում այն այլանդակ տիկնիկին, որը երևացել էր Ամանդայի էկրանին, գործարանում՝ ծածկոցի տակ, Ադամի տանը՝ անկոչ հյուրի կարգավիճակով աթոռին նստած: Կարծես այդ տիկնիկը ստեղծվել էր հատուկ Զեպպի համար՝ "իր պատկերով":
-Նայիր...-ցույց տալով ժամացույցը ասաց Ադամը,-Մեր ժամանակը սպառվեց...
***
Ժամը 6-ն էր... Զեպպը անջատեց էկրանը և վերցրեց ատրճանակը: Էլիսոնը քանդեց կապերը, ազատեց ձեռքերը և հանեց աղջկա բերանի կապը:
-Մայրիկ... Օգնիր...-ասաց Դայանան:
Զեպպը մոտենում էր... Էլիսոնը, տեսնելով դռան հետևում նրա ստվերը, արագորեն փակեց աղջա բերանը և ձեռքերը հետև տարավ, որպեսզի Զեպպը չիմանա: Դուռը բացվեց: Զեպպը մոտեցավ Էլիսոնին, հանեց հեռախոսը և ասաց.
-Դր. Գորդոնի ժամանակը սպառվեց: Հիմա ես պետք է անեմ այն, ինչ պետք է անեմ: Վախենամ, հենց Դուք պետք է ասեք նրան, որ նա պարտվել է:
Զեպպը լիցքավորեց ատրճանակը և մոտեցրեց կնոջ գլխին:
***
Բաղնիքում զանգ եկավ: Դր. Գորդոնը վերցրեց հեռախոսը.
-Այդ դու ես, Զեպպ, դու շուն-շանորդի? Ես գիտեմ, որ դա դու ես, շան որդի!
-Լարրի...-դա Լոուրենսի կինն էր:
-Էլլի?
-Դու պարտվեցիր...
Այս ասելով` Էլիսոնը հանեց բռունցքը և խփեց Զեպպի երեսին: Մի քանի վայրկյան մենամարտելուց հետո նա խլեց ատրճանակը և պահելով Զեպպի ուղղությամբ, վերցրեց հեռախոսը և զանգեց ամուսնուն:
-Էլլի! Ամեն ինչ լավ է?,-Լոուրենսը, լսելով այդ ամենը, խուճապի էր մատնվել:
-Ոչ... ոչ... Գետնին!!-Էլիսոնը դա ասում էր Զեպպին, որը փորձում էր մոտենալ,-Լարրի, որտեղ ես?
-Չգիտեմ: Ես ինչ-որ սենյակում եմ: Ինձ առևանգել են: Ներիր ինձ...
-Այդ ինչ ես ասում? Սիրելիս, դու մեզ պետք ես:
-Ներիր... Ես մեղավոր եմ քո առաջ: Խնդրում եմ, ներիր...
-Մայրիկ...-կանչեց Դայանան:
Էլիսոնը շրջվեց դեպի դուստրը: Այդ ժամանակ Զեպպը հարձակվեց և փորձեց վերցնել ատրճանակը: 2 կրակոց լսվեց:
-Էլլի... Էլլի...-Լոուրենսը սարսափի մեջ էր:
***
Տեպպը իր էկրանին տեսավ Գորդոնների տանը տեղի ունեցող խառնաշփոթը: Վերցրեց ատրճանակը և շտապեց դեպի այդտեղ:
***
Լոուրենսը կանչի ընդհատվելուց հետո հեռախոսը շպրտեց իրենից հեռու:
***
Զեպպը բռնեց տիկին Գորդոնին և հենեց նրան տան պահարաններից մեկին: Էլիսոնը ճարպկությամբ բացեց պահարանի դարակը, մկրատ հանեց և մխրճեց Զեպպի ազդրի մեջ: Եվ մինչ Զեպպը գետնին գալարվում էր, քանդեց աղջկա կապերը և նրա հետ միասին դուրս փախավ: Այդ պահին մտավ Տեպպը: Վիրավորված Զեպպը կրակեց նրա ուղղությամբ, բայց վրիպեց: Տեպպը հարձակվեց Զեպպի վրա, բայց Զեպպը ուժեղ հարվածով տապալեց նրան: Տեպպը մի քանի վայրկյան մնաց պառկած:
-Տիկին Գորդոն,-կանանց հատուկ երանգով ճղճղաց Զեպպը,-հիմա ես կսպանեմ Ձեր ամուսնուն,-վերցրեց ատրճանակը, դուրս եկավ տնից և շարժվեց դեպի մեքենան: Տեպպը իր մեքենայով սկսեց հետապնդել նրան:
***
Բաղնիքում Լոորենսին էլ հոսանքը խփեց: Մի քանի վայրկյան անշարժանալուց հետո Լոուրենսը վեր կացավ և փորձեց հանել շղթան: Նորից զանգ եկավ: Լոուրենսի ձեռքը չհասավ հեռախոսին: Նա փորձեց դա անել տուփի օգնությամբ, բայց չստացվեց: Շղթան հանելու ևս մի քանի անհաջող փորձ ձեռնարկեց: Շղթայից ազատվելու միայն մեկ եղանակ էր մնում... Լոուրենսը հանեց շապիկը, պինդ փաթաթեց շղթայված ոտքին, վերցրեց սղոցը և սկսեց սղոցել այն:
-Ոչ! Աստված իմ!!!... Ինչ ես անում?!... Լոուրենս! Ինչ ես անում?... Ինչ ես... Օօօ, Աստված իմ, Լոուրենս, չէ! Ոչ, Լոուրենս, խնդրում եմ!... Աղաչում եմ, այդ ես չեմ,-Ադամը զուր էր փորձում կանգնեցնել Լոուրենսին: Դր. Գորդոնը չէր լսում Ադամին, նա անգամ չէր գոռում զարհուրելի ցավից: Նույնիսկ ոտքը սղոցելուց էր Լոուրենսը հանգիստ երևում: Իսկ Ադամը այնպիսի ճիչեր էր արձակում, կարծես իր ոտքն են սղոցում:


***
Զեպպը դուրս եկավ մեքենայից և կաղալով շարժվեց դեպի բաղնիք: Տեպպը վազեց նրա հետևից:
***
Բժիշկը ազատեց ոտքը շղթայից:
***
Տեպպը հասավ Զեպպին, քաշեց նրա ոտքից և նրան գետնին տապալեց: Զեպպը ձեռքից բաց թողեց ատրճանակը: Տեպպը նորից հարձակվեց և նրան սկսեց պատերով խփել: խփեց այնքան, մինչև Զեպպը թուլացած ընկավ գետնին: Ընկավ այնտեղ, որտեղ ընկել էր ատրճանակը: Արագորեն վերցրեց այն: Տեպպը բռնեց նրան, բայց Զեպպը հնարամիտ կերպով ազատվեց և կրակեց: Տեպպը մեռավ, իսկ "Փազզլ"-Մարդասպանը շարունակում էր մնալ ազատության մեջ...
***
Լոուրենսը սողալով մոտեցավ դիակին, վերցրեց ատրճանակը և ծրարում գտած փամփուշտը տեղադրեց նրա մեջ:
-Դու պետք է մեռնես,-ուղղեց ատրճանակը Ադամի վրա:
-Ոչ! Ես ապրել եմ ուզում!...-Ադամը կարթն ընկած անօգնական ձկան նման այսկողմ-այնկողմ էր թպրտում:
-Ներիր!
-Ես ապրել եմ ուզում!...
-Իմ ընտանիքը...-Լոուրենսը կրակեց Ադամի վրա: Լոուրենսը արեց այն, ինչ պետք է աներ: Բայց ժամը 6-ից մոտ կես ժամ անցել էր: Լոուրենսը սկսեց լաց լինել, հայտնի չէ` ուրախությունից, որ կատարել է մարդասպանի պայմանը կնոջը և աղջկան փրկելու համար, թե Ադամին անտեղի սպանելուց:
-Ես արեցի դա! Հիմա նրանց ինձ ցույց տուր!!!-այլայլված հայացքը ուղղելով դեպի տեսախցիկը` գոչեց Լոուրենսը:
***
Էլիսոնը վերջապես գրկեց դստերը: Նրանք փրկված էին: Եթե Լոուրենսը դա իմանար, ապա Ադամը չէր մեռնի:
***
Զեպպը բացեց սանհանգույցի դուռը և ներս մտավ: Տեսնելով նրան` Լոուրենսը սկսեց աղաղակել.
-Ես քեզ շանսատակ կանեմ... Շան որդի...-բռնեց Զեպպի ոտքից, ինքն էլ հասկանալով, որ անկարող է ինչ-որ բան անել: Հետո հասավ ատրճանակին, վերցրեց այն և կրակեց, բայց փամփուշտ չկար:

Զեպպը, կարծես ոչինչ էլ չէր եղել, մոտեցավ Ադամի մարմնին և ոտքով հրեց այն: Ադամը չէր շարժվում: Բայց ուշ էր: Զեպպը ատրճանակը ուղղեց դեպի դր. Գորդոնը.
-Շատ ուշ է...
-Ինչու?
-Այսպիսին են կանոնները:


շարունակելի

[Աբելյան]

Զեպպը ցանկացավ կրակել, բայց Ադամը, որը սուտմեռուկի էր տվել, վեր կացավ, քաշեց Զեպպի ոտքից և տապալեց նրան: Այնուհետև վերցրեց զուգարանակոնքի կափարիչը և սկսեց անխնա հարվածել նրա գլխին: Մի քանի հարվածով ճզմեց Զեպպի գլուխը, բայց դեռ շարունակում էր հարվածել: Եվս մի քանի հարվածից հետո արդեն կափարիչը ջարդվեց, բայց Ադամը չէր կանգնում: Այնքան հարվածեց, մինչև Լոուրենսը բռնեց նրա ձեռքից: Ադամը ուշքի եկավ: Երկուսով գրկախառնվեցին: Ադամը սկսեց մանկան նման լաց լինել: Նրանք երկուսն էլ հրաշքով փրկվել էին... Լոուրենսը կորցրել էր ոտքը, իսկ Ադամը վիրավորվել էր թևը:

-Ամեն ինչ լավ կլինի: Ես պետք է գնամ, թե չէ կմեռնեմ արյան կորուստից: Պառկած մնա: Ես քո հետևից օգնություն կուղարկեմ: Ես շատ շուտով...-բժիշկը բաց թողեց Ադամին և սողեսող գնաց դեպի դուռը:
-Ոչ... Ոչ... Մնա!...-Ադամը թախանձագին մեկնեց ձեռքը, բայց դր. Գորդոնը շտապ օգնության կարիք ուներ:
-Մի անհանգստացիր: Ես քո հետևից մարդ կուղարկեմ: Խոստանում եմ:
-Լոուրենս... Լոուրենս! Ամեն ինչ լավ կլինի, չէ?
-Ես քեզ չէի խաբի,-ասաց Լոուրենսը և դուրս եկավ բաղնիքից:
Այլևս ոչ մեկին վտանգ չէր սպառնում: Ադամին մնում էր միայն սպասել, թե երբ են նրա հետևից Լոուրենսի ուղղարկած մարդիկ գալու: Իսկ իրականում միայն թվում էր, թե ամեն ինչ վերջացել է: Ամենաահավորը դեռ առջևում էր: Ադամը որոշեց չմնալ դր. Գորդոնի հույսին և զննել Զեպպի գրպանները. քանի որ Զեպպն է այս ամենը կազմակերպել, ուրեմն հավանաբար նրա մոտ է շղթայի բանալին: Գրպաններից մեկում դատարկ դրամապանակ էր: Մյուսում Ադամը մի ձայնագրիչ գտավ... Սեղմեց կոճակը: Նույն ձայնը ասում էր.
“Բարև, Միստր Հինդել, կամ ինչպես քեզ հիվանդանոցում են ասում, Զեպպ: Ես ուզում եմ, որպեսզի դու ընտրություն կատարես: Քո մարմնով դանդաղ ազդող թույն է հոսում: Հակաթույնը կարող ես գտնել միայն իմ մոտից: Կսպանես անմեղ աղջկան և նրա մորը, քեզ փրկելու համար?


ԶԵՊՊ.-Դր. Գորդոնի ժամանակը սպառվեց... Տիկին Գորդոն!!!...


Ոշադիր լսիր. եթե կարող ես, ապա այսպիսին են կանոնները...”


ԼՈՈՒՐԵՆՍ.-Ինչու?...
ԶԵՊՊ.-Այսպիսին են կանոնները...


Այո, Զեպպը “Փազզլը” չէր, ինչպես կարծում էին Տեպպը և Լոուրենսը: Զեպպը իրական “Փազզլի” հերթական դաժան խաղի դժբախտ զոհերից էր: Խաղ, որտեղ ամեն մեկը պետք է չմեռնելու համար մարդ սպաներ:

Զարմանքից Ադամի բերանը բաց մնաց, բայց դա դեռ վերջը չէր: Դիակը “կենդանացավ”: Կանգնեց ոտքի և Ադամին ծանոթ ձայնով ասաց.
-Շղթայիդ բանալին գտնվում էր վաննայում:
Գտնվում էր... Բայց երբ Ադամը դուրս է եկել վաննայից, բանալին ջրի հետ միասին կոյուղի է գնացել... Փրկությունը մոտ է եղել...
Երբ խաղի մասնակիցները իրար էին անցել և կասկածում էին մեկը մյուսին, իրական “Փազզլը” պառկած էր բաղնիքում, ձևացնելով, որ ինքը մարդասպանի հերթական զոհն է: Հիմա նա կանգնած էր Ադամի առջև... Դրանում ոչ մի կասկած լինել չէր կարող, քանի որ “դիակի” ձայնն էր դուրս գալիս Ադամի, Լոուրենսի և Զեպպի ձայներիզներից...

ԶԵՊՊ.-Նրա անունը Ջոն է, պրն. Գորդոն: Նա շատ հետաքրքիր անձնավորություն է...
ԼՈՈՒՐԵՆՍ.-Ինչպես տեսնում եք, մեր հիվանդը ունի չարորակ ուռուցք գլխուղեղի առջևի մասում...
-Հիվանդ եմ աղետի պատճառով, որը ուտում է ինձ ներսից...
ՔԵՐՐԻ.-Երևում է, մեր ընկեր "Փազզլը"...
-Հիվանդ եմ մարդկանց` իրենց տրված բարիքների հանդեպ անտարբեր վերաբերմունքից...
ՔԵՐՐԻ.-Երևում է, մեր ընկեր "Փազզլը" սիրում է տեղավորել իրեն առաջին շարքերում իր հիվանդ խաղերին հետևելու համար:
-Բարև, Մարկ... Փոլ... Ամանդա... Զեպպ... Ադամ... Դր. Գորդոն... Ես ուզում եմ խաղ խաղալ...

Ադամը գազազած նետվեց դեպի Զեպպի ատրճանակը, բայց “Փազզլը” ձեռքին փոքրիկ վահանակ ուներ: Սեղմեց կոճակը, և հոսանքը դարձյալ խփեց Ադամին: Այնուհետև գնաց դեպի դուռը, հանգցրեց լույսը և ասելով.
-Շատ մարդիկ անշնորհակալ են կենդանի լինելու համար, բայց ոչ դու: Ոչ այսուհետ: Խաղն ավարտված է,-կողպեց դուռը և հեռացավ` թողնելով Ադամին առանց փրկության հույսի:
-Չէ!... Չէ!... Ոոոոոոոոոոոոչ!!!...


---
Վերջ առաջին մասի

ՌԵԺԻՍՈՐ. James Wan
ՊՐՈԴՅՈՒՍԵՐՆԵՐ. Gregg Hoffman, Oren Koules, Mark Burg
ՍՑԵՆԱՐԻ ՀԵՂԻՆԱԿՆԵՐ. Leigh Whannel, James Wan
ԱՄՍԱԹԻՎԸ. 29.10.04 թ.
ՏԵՎՈՂՈՒԹՅՈՒՆԸ. 1 ժ 42 ր
ԲՅՈՒՋԵՆ. 1200000 դոլլար
ԴԵՐԵՐՈՒՄ.
ԱԴԱՄ-Leigh Whannel
ԼՈՈՒՐԵՆՍ -Cary Elwes
ԷԼԻՍՈՆ-Monica Potter
ԴԱՅԱՆԱ-Mackenzie Vega
ԶԵՊՊ -Michael Emerson
ՏԵՊՊ-Danny Glover
ՍԻՆԳ-Ken Leung
ՔԵՐՐԻ-Dina Meyer
ԱՄԱՆԴԱ-Shawnee Smith
ՋՈՆ-Tobin Bell

[Աբելյան]

ՄԻ ՔԻՉ ՋՈՆ ԿՐԱՄԵՐԻ ՄԱՍԻՆ

Ջոն Կրամերը սովորական մարդ էր: Ինչպես յուրաքանչյուր միջնակարգ ամերիկացի տղամարդ, ուներ կին, ավտոմեքենա և աշխատանք (խաղալիքների գործարանում): Բայց հիվանդությունը նրա կյանքը դարձրեց անսովոր:

Ծերացած Ջոնը ուներ գլխուղեղի քաղցկեղ: Նա այցելեց շատ բժիշկների, որպեսզի նրանք ինչ-որ բանով օգնեն իրեն, սակայն բոլոր բժիշկներն էլ ասում էին, որ նրա վիճակը անհուսալի է: Դրանցից մեկն էլ Լոուրենս Գորդոնն էր: Նա ասաց Ջոնին, որ վերջինս մոտ ժամանակներում մեռնելու է: Ջոնը որոշեց ինքնասպան լինել: Մեքենայով ընկավ բարձրությունից, բայց հրաշքով կենդանի մնաց:

Եվ Ջոնը հասկացավ, որ շատ մարդիկ գնահատում են իրենց կյանքը, միայն երբ այն կորցնելուց են լինում: Հիվանդանոցներում նա տեսել էր մարդկանց, որոնք ունեին երջանիկ ապրելու բոլոր նախադրյալները, բայց անօգուտ վատնում էին իրենց կյանքը: Ջոնը որոշեց փոխել այդ մարդկանց վերաբերմունքը իրենց կյանքի հանդեպ: Ջոնը իմաստուն էր, ուներ հմուտ ձեռքեր, արագաշարժ էր և ճարպիկ` չնայած իր տարիքին և հիվանդությանը: Նա առևանգում էր իրենց կյանքը փչացնողներին, գցում էր իր սարքած մահացու թակարդները և ստիպում “խաղ խաղալ”: Պատվելու դեպքում զոհը մեռնում էր, իսկ հաղթելու դեպքում կենդանի էր մնում և ավելի լուրջ էր վերաբերվում իր կյանքին: Զոհը արթնանում էր մի անհայտ վայրում: Խաղի կանոններին նա ծանոթանում էր կամ ձայնագրիչի միջոցով, կամ էլ հեռուստացույցով: Երբ զոհը տագնապահար սկսում էր օգնություն կանչել, հեռուստացույցը միանում էր: Էկրանին մի տիկնիկ էր երևում (դա Բիլլին էր` Ջոնի սարքած տիկնիկներից մեկը), որը Ջոնի ձայնով ասում էր, թե ինչն ինչոց է: Իր բոլոր զոհերի մարմնին ծերունին “փազզլի” կտոր էր փորագրում, այդ պատճառով էլ մամուլը անհայտ մարդասպանին անվանեց “Jigsaw Killer”:
Ջոնը չէր սիրում, երբ իրեն մարդասպան էին անվանում: Նա միշտ ուզում էր, որպեսզի զոհերը փրկվեն և հասկանան իրենց կյանքի գինը: Նա բոլորին էլ փրկվելու հնարավորություն էր տալիս:
Ոստիկանները այդպես էլ չեն կարողանում գտնել նրան, առավել ևս, որ բաղնիքում կատարված հայտնի դեպքերից հետո նա երկար ժամանակ անհետանում է: Թվում էր, թե “Փազզլը” (նրա անունը այդպես էլ անհայտ մնաց) այլևս չի վերադառնա, բայց քաղաքում նոր դեպքեր տեղի ունեցան...

“SAW 2”

գործող անձեր
-----------------------
ՋՈՆ ԿՐԱՄԵՐ-Սերիական մարդասպան` "Փազզլ"-Մարդասպան մականունով: Ծեր է, ունի գլխուղեղի քաղցկեղ:
ՔԵՐՐԻ-Քննիչ
ԷՐԻԿ ՄԵԹՅՈՒՍ-քննիչ
ԴԱՆԻԵԼ ՄԵԹՅՈՒՍ-Էրիկի որդին
ՌԻԳԳ-“S.W.A.T.” խմբի սերժանտ
ՄԱՅՔԼ-ոստիկանությունում աշխատող լրտես
ԱՄԱՆԴԱ ՅԱՆԳ-կին, որը Ջոնի թակարդներից մեկից փրկվելով, թողել է թմրանյութերը
ԼԱՈՒՐԱ-մանր գողություններով զբաղվող կին
ԷԴԴԻՍՈՆ-անբարոյական կին
ԳՈՒՍ-նախկինում դատված տղամարդ
ՋՈՆԱՍ-հանցախմբի անդամ
ԽԱՎԻԵՐ-թմրանյութեր վաճառող տղամարդ
ՕԲԻ-նախկինում դատված տղամարդ
---------------------
Քաղաքի նախկին հյուրանոցի ստորգետնյա սենյակներից մեկում, աթոռի վրա մի տղամարդ արթնացավ: Առաջինը, ինչ նա զգաց, իր ուսերին ընկնող ծանրությունն էր: Երկրորդը` որ աջ աչքի հետ ինչ-որ բան այն չի: Սկսեց զննել սենյակը: Դիմացը հեռուստացույց կար, որի վրա ինչ-որ նկարներ էին, իսկ կողքը` հայելի: Հայելու մեջ նայելով` տեսավ, որ աչքը սևացել է. այնպիսի տպավորություն էր, կարծես ինչ-որ մեկը բռունցքով հարվածել էր: Իր ուսերին ընկնող ծանրությունը իրենից ներկայացնում էր մի երկաթյա 2-կողմանի բաց դիմակ: 2 կողմերում էլ մեխեր էին մեխված դեպի ներս: Դիմակը թելով ինչ-որ բեռի էր կապված:

Սարսափահար սկսեց օգնություն կանչել: Հեռուստացույցը միացավ: Էկրանին երևաց տիկնիկ Բիլլին և ասաց.
“Բարև, Մայքլ: Ես ուզում եմ խաղ խաղալ: Ոչ վաղ անցյալում, ինչքան էլ չի կարելի կյանք անվանել քո խղճուկ կյանքը, դու ապրում էիր ուրիշներին նայելու հաշվին: Հասարակությունում դու կոչվում էիր մատնիչ, առնետ, լրտես: Ես անվանում եմ քեզ անարժան այն մարմնին, որը դու կրում ես: Անարժան այն կյանքին, որը տրվել է քեզ: Հիմա մենք կտեսնենք, կարող ես արդյոք հայացք գցել դեպի քո ներքինը, այնպես, ինչպես դեպի քո արտաքինը, զոհել մի բան, ինչի հաշվին ապրել ես: Սարքը քո վզին կոչվում է մահվան դիմակ: Այն ունի վայրկյանաչափ: Եթե ժամանակը ավարտվի, դիմակը կփակվի:”
Էկրանին երևաց Մայքլի մարմինը:
“Այն ինչը դու տեսնում ես, քո մարմինն է, ոչ ավել, քան 2 ժամ առաջ: Մի անհանգստացիր. դու խորը քնած ես և ոչինչ չես զգում: Հաշվի առնելով քո ծանր կացությունը, ես քեզ կհուշեմ, թե որտեղ եմ թաքցրել բանալին: Ուրեմն ուշադիր լսիր. այն քո աջ աչքի ետևում է: Ինչքան արյուն կտաս կենդանի մնալու համար, Մայքլ? Ապրել, կամ մեռնել... Կատարիր քո ընտրությունը:”
Հեռուստացույցը անջատվեց:
-Ով ես դու!!?...-իրեն կորցրած Մայքլը հեռուստացույցը շուռ տվեց գետնին:

Հառուստացույցի վրայի նկարները Մայքլի գանգի ռենտգեն-լուսանկարներն էին, որոնց վրա երևում էր բանալու դիրքը: Սակայն Մայքլը չէր հավատում իր տեսածին: Սենյակի ծայրին նա մի տուփ տեսավ: Շարժվեց դեպի այդ տուփը, այն հույսով, որ բանալին այդտեղ կլինի: Դիմակին կապած թելը կտրվեց, և վայրկյանաչափի սլաքը սկսեց պտտվել: Մայքլը բացեց տուփը, բայց բանալու փոխարեն վիրաբուժական դանակ գտավ: Բիլլին չէր խաբել... Մայքլը ուներ մեկ րոպեից էլ պակաս ժամանակ աչքը հանելու, բանալին վերցնելու և 2 կողպեքները քանդելու համար: Կանգնեց հայելու դիմաց, բայց դեռ դանակը աչքին չհասած` ճչաց.
-Չեմ կարող այլևս!!!

Երկրորդ փորձը նույնպես անհաջող էր: Մայքլը հուսահատությունից մի կողմ շպրտեց դանակը: Այնուհետև հիստերիայի մեջ չոքեց և սկսեց Աստված կանչել: Երբ սլաքը կատարեց մեկ պտույտ, դիմակը փակվեց: Մեխերը տասնյակ տեղերից մխրճվեցին նրա գանգի մեջ: Մահը վրա հասավ ակնթարթորեն:


***
Էրիկը քայլում էր որդու հետ դեպի տուն: Վերջին ժամանակներում նրա կյանքը հաջող չէր դասավորվում: Այս անգամ նրա որդին գողություն էր արել:
-Քեզ կարող են դատի տալ:
-Ինչ անեմ?
-Քեզ մեղադրում են գողության մեջ:
-Բա ոնց:
-Դա ինձ ձեռնտու չէ: Եթե մայրդ չի կարողացել քեզ դաստիարակել, ապա քեզանով պետք է ես զբաղվեմ: Ինչու ես գողանում? Կարծում ես գողանալը լավ բան է?
-Իսկ ինչ? Մենթ լինելն է լավ բան?
-Ապուշ, ես քո հայրն եմ:
-Հավատա, դու ավելի նման ես մենթի: Ես գնում եմ մայրիկի մոտ:
-Ինչ, ինչ, ինչ?
-Չես լսում, ինչ է?
-Այո, չեմ լսում: Կրկնիր, ինչ որ նոր ասացիր:
-Ասում եմ` գնում եմ մայրիկի մոտ:
-Ուրեմն ռադ եղիր!!!-զայրացած գոռաց Էրիկը:
***
Էրիկը մտահոգ էր: Որոշեց զանգել որդուն:
“Բարև ձեզ, սա Դանիելն է, քողեք Ձեր հաղորդագրությունը”
-Հայրիկն է: Ներիր երեկվա համար: Ես անհանգստանում եմ քեզ համար: Եթե կարող ես, զանգիր:
Զանգ եկավ: Էրիկը վերցրեց լսափողը:
-Դանիել?... Ներիր, սերժանտ. կարծում էի, թե որդիս է:... Այո... Հենց հիմա այդտեղ կլինեմ:
Զանգողը Ռիգգն էր: Նա ասաց, որ սպանություն է տեղի ունեցել: Էրիկը շտապեց դեպքի վայր:

[Աբելյան]

-Ինչ կա?-հարցրեց Էրիկը, երբ հասավ դեպքի վայր:
-Մի կին դիակ է հայտնաբերվել և կանչել է մեզ,-պատասխանեց Քերրին,-ասում է` այս շենքը արդեն 2 տարի է, ինչ չի գործում, բայց երբեմն մարդիկ են այստեղ հայտնվում:
-Ովքեր?
-Հավանաբար անօթևաններ: Ինչու չէ` նաև թմրամոլներ: Սա նրանց համար լավ տեղ կարող է լինել:
-Մահվան ժամանակահատվածը հայտնի է?
-Մասնագետը նոր է եկել: Ամենայն հավանականությամբ մեռածը քո ընկեր Մայքլն է:
-Ոչ թե իմ ընկերը, այլ` իմ իրազեկիչը:
Էրիկը ճանաչեց Մայքլին նրա ոտքի վրա գրվածը տեսնելով: Մայքլի մեջքին “Փազզլի” ստորագրություն էր:
-Մոտիկից նայիր, քննիչ Մեթյուս:
-Ինչին նայեմ?
-Հարցրու նրան, ով գրել է:
Առաստաղին գրված էր Քերրիի ասածը:

***
Քերրին Էրիկի տանն էր: Հետազոտում էր դեպքի վայրում գտած տեսաժապավենը: Էրիկը ներս մտավ.
-Դու նրա հետ ընդհանուր բան ունես:
-Այսինքն?
-Դու էլ ես սիրում մարդկանց հետ խաղեր խաղալ:
-Ներիր:
-Զվարճանում ես սպանության վայրում:
-Դա ես չեմ. նա է քեզ ասել:
-Ես չեմ ուզում այդ գործում խառնվել: Առանց այն էլ սեղանիս այսքան զիբիլ կա: Այդքանը քիչ էր` մի բան էլ որդուս հանցագործ կյանքը: Գումարած դրան` ամուսնալուծություն:
-Ներիր, չգիտեի: Մտածում էի, նորից միասին աշխատենք:
-Մոռացիր:
-Արի մոռանանք այն, ինչ մեր միջև է: Բայց մարդասպանը գրել է քո անունը: Դա քեզ ուղղված կանչ է:
-Դա հերթական մոլագարի հերթական զվարճանքն է:
-Բայց ես կուզեմ, որ դու ինձ օգնես:
-Չեմ կարող: Դա քո գործն է:
-Դու էլ նախկինը չես...-արհամարհանքով ասաց Քերրին և հեռացավ:
***
Էրիկը երազում նորից տեսավ Մայքլի դիակը, նրա մեջքի պատկերը, առաստաղին գրվածը, դիմակը, որի վրա գրված էր. “Վիլսոն Սթիլ”: Էրիկը արթնացավ: Ինչպես նրա մտքով չէր անցել: Վիլսոնի անվան պողպատի գործարան: Ահա թե որտեղ կարող էր թաքնված լինել մարդասպանը: Հաջորդ օրը “S.W.A.T.” խումբը ուղևորվեց դեպի լքված գործարանը: Էրիկը նրանց հետ էր: Խումբը մտավ ներս: Դա մարդասպանի կացարանն էր: Ամենամեծ սենյակում, սեղանի դիմաց նստած էր “Փազզլը”: Նա երկար զգեստով էր, որը նրան ամբողջությամբ ծածկում էր:
-Ձեռքերը վեր! Էլ չասեմ! Բարձրացրու ձեռքերդ, որ ես տեսնեմ! Ծնկի իջիր,-կարգադրեց սերժանտ Ռիգգը:
-Վախենամ` չեմ կարող,-գլուխը երևան հանելով` պատասխանեց "Փազզլը":
Այդ ժամանակ բոլորը տեսան սերիական մարդասպանին: Նա մի նիհար, խրտվիլակ հիշեցնող ծերունի էր: Նրան նայելով` դժվար էր անգամ ենթադրել, որ նա կարող է լինել այն դաժան մարդասպանը, որի մասին թերթերը այդքան գրում էին: Անգամ առանց թթվածնային դիմակի նա դժվարությամբ էր շնչում: Սեղանի մոտ մի պահարան կար, իսկ պահարանում` դեղեր:

-Ստուգեք նրան,-հրամայեց Ռիգգը:
Ոստիկանները նրա մոտ ոչ մի կասկածելի բան չհայտնաբերեցին: Ռիգգը դարձավ ծերունուն.
-Դու իրավունք ունես լռություն պահպանել: Դու իրավունք ունես դատապաշտպանի: Եթե ուզես, կարող ենք քեզ մեկին տրամադրել:
Այդ ժամանակ եկավ Էրիկը: Նայեց մարդասպանին և ասաց.
-Բարև: Այսքանը մոտիկ է?-այնուհետև դարձավ ոստիկաններին,-Քարշ տվեք նրա քամակը այստեղից:
-Բայց ես պետք է մնամ այստեղ, մինչև մի պրոբլեմ չլուծես, քննիչ Մեթյուս,-խոսեց ծերունին:
-Ինչ պրոբլեմ?
-Կողքի սենյակում:
2 ոստիկան մնացին հսկելու, իսկ Ռիգգը, Էրիկը, Քերրին մտան կողքի սենյակը: Առաջին հայացքից արտասովոր ոչինչ չկար, բայց Էրիկը մի ծածկոց տեսավ: Բացեց ծածկոցը: Այնտեղ մի քանի էկրաններ կային: Էկրանները ցույց էին տալիս մի ինչ-որ անհայտ շենքի տարբեր սենյակներ: Սենյակներից մեկում միանգամից 8 հոգի կային:
-Գրողը տանի...-շշնջաց Էրիկը:
-Ինչ?-հարցրեց Քերրին:
-Չգիտեմ...
Քերրին և Ռիգգը մոտեցան էկրաններին: Էրիկը ցույց տվեց սենյակի անկյունում նստած ինչ-որ մեկին:
-Սա կարծես իմ որդին է... Նա փախցրել է որդուս...-հետո շտապ մոտեցավ ծերունուն և զայրացած հարցրեց.
-Սա ինչ գրողուցավ է!!? Հեյ! Սա ինչ է!!?
-Քո որդի Դանիելը: Հիշում ես նրան, չէ?
-Ես գիտեմ, որ դու կեղտի կտոր ես, բայց ինչ գործ ունի նա անտեր էկրանի վրա!!?
-Երկար ժամանակ ես էկրաններին չեմ նայել, այդ պատճառով էլ մի քիչ կդժվարանամ պատասխանել: Բայց ես ենթադրում եմ, որ նա նստած է անկյունում և վախկոտի դեմք է ընդունել:
Նման լկտի պատասխան լսելով` Էրիկը ցանկացավ հարձակվել հյուծված ծերունու վրա, բայց Քերրին նրան կանգնեցրեց.
-Էրիկ, սպասիր!
-Դու շուն-շանորդի! Որտեղ է նա?-և եթե Ռիգգը չպահեր նրան, Էրիկը շատ դաժան կվարվեր Ջոնի հետ:
-Որտեղ է նա? Դա է այն պրոբլեմը, որը պետք է լուծես, քանի ուշ չի: Դանիելը ունի 2 ժամ, մինչև գազը կքայքայի նրա մարմինը: Նա կարյունահոսի իր մարմնի բոլոր ճեղքերից...-Ջոն Կրամերի դեմքին ժպիտ երևաց,-Այո. այնտեղ արյուն կլինի:
-Դա ինձ չի ասում, թե որտեղ է նաաա!!
-Նա ապահով տեղում է,-ծերունին լրջացավ:
Էրիկը բավարարված չէր այդպիսի պատասխանով: Կրկին մոտեցավ էկրաններին:
-Էրիկ...-դիմեց նրան Քերրին
-Հեռախոս...
-Էրիկ, լսիր:
-Հեռախոս տուր!-Էրիկը չէր ցանկանում լսել: Քերրին հեռախոս տվեց նրան: Էրիկը զանգեց որդուն:
“Դուք զանգահարել եք Դանիելին: Նա հիմա տեղում չէ”
Քերրին և Ռիգգը հասկանալով Էրիկի դրությունը դուրս եկան սենյակից: Նախկին քաջարի ոստիկանի աչքերում արցունքներ երևացին:

[VisTolog]

Իսկ սղոց 4-ը հելելա??

[Աբելյան]

Օբին, Գուսը, Խավիերը, Ջոնասը, Լաուրան, Դանիելը, Էդդիսոնը և Ամանդան փակված էին անհայտ շինության սենյակներից մեկում: Կենտրոնում չհրկիզվող պահարան կար: Սենյակի անկյունում տեսախցիկ էր տեղադրված: Դուռը կողպված էր: Ամանդան դեռ ուշքի չէր եկել: Ջոնասը փորձում էր արթնացնել նրան.
-Հեյ: Արթնացիր: Ինձ լսում ես?... Նա դեռ շնչում է:
Խառնաշփոթ էր տիրում:
-Սա ինչ է? Տնային կալանք? Մենք բանտում ենք?
-Ոչ, մենք բանտում չենք:
-Այնտեղ երկար ես եղել?
-Այո, երկար:
-Բացեք անտեր դուռը!!!
-Կարծում եմ` ոչ ոք չի լսում:
-Ինչ-որ մեկը լսում է...
-Ոչ. այդպիսի տեսախցիկները ձայն չեն ընդունում:
-Գրողը տանի! Կարծում եք` կարող եք արթնանալ սենյակում, առանց իմանալու, թե որտեղ եք?
-Ենթադրում եմ, երբեք չես խմել:
-3 տարի առաջ եմ խմած եղել: Քոլեջում: Բայց սա խմել չէ... Սա առևանգում է: Անցած շաբաթ հեռուստացույցով կինո տեսա: Մի տղա լրագրող էր: Պատերազմական գոտում: Նա քնում է հյուրանոցի իր համարում և արթնանում խցում` առանց պատուհանների և լույսի: Եվ նա անց է կացնում այդտեղ 9 տարի!
-9 տարի? Ստից բան է: Չմտածեք,-կատակեց Խավիերը:
-Ինչ է նշանակում` չմտածեք:
-Ուզում եմ ասել` բավական է բողոքենք! Եկեք մի բան անենք:
-Հանգստանալ է պետք:
-Ձայներդ! Ես ինչ-որ բան եմ լսում,-դռանը ականջ դնելով` ասաց Էդդիսոնը:
-Ինչ ես լսում?
-Ժամացույցի տկտկոց է: Տկտկոց եմ լսում:
Այդ ժամանակ Ամանդան ուշքի եկավ: Նախ զննեց ինքն իրեն, հետո փսխեց և տեսնելով, որ Ջոնասը իրեն է մոտենում` վախեցածի նման կանգնեց պատի տակ:
-Մի վախեցիր: Ինչ է քո անունը?-հարցրեց Ջոնասը:
-Ամանդա... Որտեղ եմ ես?
-Չգիտեմ: Ոչ ոք չգիտի: Մենք, այնպես ինչպես դու, արթնացել ենք այստեղ:
-Ոոոոոոոոչ!!! Ոոոչ!-ճչաց Ամանդան:
-Ամեն ինչ լավ է?
-Ոոոոոոչ!!
Ամանդան խելագարվածի պես սկսեց այսկողմ-այնկողմ նետվել` ինչ-որ բան փնտրելով: Պատերից մեկի վրայի քարերից երկուսը սվաղված չէին: Ամանդան հանեց այդ քարերը: Պատի ներսում ձայնագրիչ կար...
-Ինչ է սա?-հարցրեց Ջոնասը:
-Այն, ինչ պետք է իմանանք, սրա մեջ է...
Ամանդան սեղմեց կոճակը:
“Ողջույններ և բարի գալուստ: Հավատացած եմ` ուզում եք իմանալ, թե որտեղ եք: Ասեմ, որ գլխավորը այն չէ, թե որտեղ եք: Գլխավորը այն է, թե ինչ է թաքնված պատերի հետևում: Փրկություն, եթե դուք արժանանաք դրան: 3 ժամից այս տան դուռը կբացվի: Դժբախտաբար` ունեք ապրելու ընդամենը 2 ժամ: Հենց հիմա դուք մահացու գազ եք շնչում: Շնչում եք այն ժամանակվանից, ինչ այստեղ եք: Եթե լսել եք Տոկիոյի մետրոյի դեպքերի մասին, ապա գիտեք, թե այդ գազը ինչքան վնասակար է մարդու մարմնի համար: Միակ եղանակը այստեղից դուրս գալու համար` հակաթույներ գտնելն է, որոնք ներարկիչներով թաքցված են այս տան մեջ: Դրանցից մեկը ձեր դիմացի պահարանում է: Դուք բոլորդ էլ կրում եք կոմբինացիան: Լավ մտածեք: Թվերը ձեր մտքի ետևում են, իսկ հերթականությունը կարող եք գտնել ծիածանի միջոցով: Կգա պահ, երբ դուք կհասկանաք, որ դուք ավելի շատ ընդհանուր բաներ ունեք, և դուք կիմանաք, թե ինչու եք այստեղ: Դա ձեզ ցույց կտա իքսը: Ուշադիր եղեք: Խաղը սկսված է:”
-Ով է սա?,-ձայնագրիչը Ամանդայի ձեռքից խլելով` ասաց Ջոնասը:
-Ինչ է սա նշանակում?,-հարցրեց Էդդիսոնը
-Ինչպես իմացար, թե որտեղից սա գտնենք?
Խավիերը սենյակում բանալի և թուղթ գտավ: Թղթի վրա գրված էր. “Մի փորձեք օգտագործել այս բանալին դուռը բացելու համար:”
-Զառանցանք է! Թքած նրա ասածի վրա!-Խավիերը մոտեցավ դռանը, որպեսզի բացի:
-Այո, թքած! Լավ միտք է!-Գուսը կիսեց նրա կարծիքը:
-Ոչ, լավ միտք չէ...-ասաց Ամանդան:
-Ուրեմն ինչ անենք? Նստած մնանք?
-Նշված է` մի օգտվեք բանալիից:
-Ում է քորում այդ գրվածը? Սա մի ախմախ կատակ է: Եվ ես կարծում եմ, որ պետք է վերջ տալ այս ամենին,-Խավիերը բանալին տեղադրեց դռան անցքի մեջ:
Գուսը նայեց դռան անցքից: Նա չտեսավ, որ դռան հետևում ատրճանակ կա, որը ուղղված է դեպի անցքը: Խավիերը պտտեց բանալին: Ատրճանակը կրակեց Գուսի աչքին: Գուսը անշնչացած ընկավ: Սարսափը պատեց բոլորին: Բոլորը ճչում էին:


-Ավելի լավ է հենց հիմա սկսել խոսելը: Ինչ է սա?-հարցրեց Ջոնասը Ամանդային:
-Սա խաղ է...-կմկմալով պատասխանեց Ամանդան:
-Ոչ մի գրողի տարած խաղ! Նրա երեսը հենց նոր այլանդակվեց!
-Նա փորձարկում է մեզ...
-Ով է փորձարկում մեզ?
-“Փազզլը”...
-Նա ով է!?
-Կարդում ես նորություններ?-հարցրեց Էդդիսոնը
-Ոչ! Ով է նա?
-Նա սերիական մարդասպան է...-հետևեց պատասխանը:
-Ոչ!-առարկեց Ամանդան,-Նա փորձում է մեզ: Ուզում է որ մենք փրկվենք! Բայց մենք պետք է խաղանք կանոններով:
-Նորից եմ հարցնում. որտեղից այդ ամենը գիտես?
-Արդեն խաղացել եմ...
***
Այդ ամենը էկրանի վրա դիտում էր Էրիկը: Հաջորդ զոհը կարող է լինել նրա որդին:
-Ինչ կուզես ինձանից!!?-հարցրեց Էրիկը Ջոնին:
-Մի փոքր քո ժամանակից:
-Ժամանակ չունեմ:
-Դու ինձ հարցրեցիր, ես էլ քեզ պատասխանեցի: Հավատա, երբ ասում եմ, որ քո որդին վտանգի մեջ է:
-Ասենք ես մի փոքր իմ ժամանակից տվեցի քեզ: Հետո?
-Ես պետք է զրուցեմ քեզ հետ: Մնացածները պետք է դուրս գան: Սրանք են իմ պայմանները:
-Ոչ: Ոչ ոք դուրս չի գա: Սա հանցագործության վայր է:
-Անպայման չի նրանք դուրս գան շինությունից: Նրանք պետք է դուրս գան այս տարածքից: Այնքան, որ ես կարողանամ քեզ հետ զրուցել: Եթե համաձայնես, նորից կտեսնես քո որդուն:
-Եթե չտեսնեմ որդուս, Աստծո անունով եմ երդվում, գլուխդ կպոկեմ!
-Չեմ ուզում զայրացնել քեզ, քննիչ, բայց ես քաղցկեղով հիվանդ եմ: Միթե հնարավոր է ինձ ցավ պատճառել, եթե ես արդեն ցավի մեջ եմ?
***
-Իմ ուղղարկած ինժիներների խումբը արդեն ճանապարհին է: Նրանք պետք է հետազոտեն, թե որտեղից է տեսագրությունը գալիս: Մեկ, կամ գուցե 2 ժամից,-ասաց Քերրին:
Էրիկը ներս եկավ.
-Նա ուզում է ինձ հետ առանձին զրուցել:
-Ուրեմն, զրուցիր:
-Թքած այդ ամենի վրա! 5 րոպեում հին մեթոդը կգործի!-ասաց Ռիգգը:
-Նա չի արձագանքում բռնությանը: Դու դա գիտես:
-Մի թերագնահատիր իմ մեթոդները!-Ռիգգը չէր սիրում, երբ իրեն հակառակվում էին:
-Հենց առաջին օրվանից ես այս գործի մեջ եմ: Բոլոր կտորները իրար միացնելու համար այդքան աշխատել եմ:
-Երևի դրանից է, որ դու սեփական ընտանիքդ չունես և չես հասկանում, ինչ է կատարվում այս մարդու ներսում:
Քերրին դարձավ Էրիկին.
-Նայիր:
-Ոչ... Մի խոսիր ինձ հետ...
-Լսիր, դու միևնույն է արդեն կորցրել ես որդուդ իմ պատճառով: Դա այլևս չի կրկնվի:
-Ինչ ես առաջարկում?
-Զրուցիր նրա հետ: Մեզ ժամանակ տրամադրիր: Դու կարող ես հաղթել, Էրիկ! Դու կարող ես նրան հաղթել!
Էրիկը որոշեց կատարել “Փազզլի” պահանջը` նստել և զրուցել, մինչև էկրաններին միացրած ժամացույցի ցույց տված ժամանակը ավարտվի: Իսկ ավարտին մնացել էր մեկուկես ժամ:

Իսկ սղոց 4-ը հելելա??

ուղիղ մի շաբաթից

[Աբելյան]

Ջոնասը ուշադիր լսում էր ձայնագրությունը և փորձում ինչ-որ բան մտածել: Մյուսները զբաղված էին ինչ-որ բան փնտրելով: Կոնկրետ ինչ` իրենք էլ չգիտեին:
“Միակ եղանակը այստեղից դուրս գալու համար` հակաթույներ գտնելն է, որոնք ներարկիչներով թաքցված են այս տան մեջ: Դրանցից մեկը ձեր դիմացի պահարանում է: Դուք բոլորդ էլ կրում եք կոմբինացիան: Լավ մտածեք: Թվերը ձեր մտքի ետևում են, իսկ հերթականությունը...”
Հանկարծ դուռը բացվեց: 7 հոգով զգուշությամբ դուրս եկան սենյակից: Գուսի մեռնելուց հետո ամեն քայլ անելուց նրանք իրենց շուրջն էին նայում: Միջանցքի անկյունում բեյսբոլի հարիչ կար, որի ծայրին մեխեր էին մեխած: Խավիերը վերցրեց այն և շարժվեց առաջ:
-Հեյ! Սպասիր! Այդ ուր?-հարցրեց Ջոնասը:
-Գնում եմ հակաթույն գտնելու, որպեսզի կենդանի դուրս գամ այստեղից:
-Հակաթույն? Տես! Դու արդեն փակված ես! Դու գործ ունես այս տան տիրոջ հետ: Գիտես, որ ոչ մի հակաթույն էլ չի օգնի: Նայիր. դռները փակ են:
Խավիերը թխկթխկացրեց պատին.
-Լսում ես? Սա փայտ է: Պլաստմասսա է: Սա ամրոց չէ: Սա մի անտեր տուն է:
-Ես ընդամենը ասում եմ միասին մի պլան մտածենք:
-Դե դուք մտածեք: Հիմա ես այստեղից դուրս կգամ:
Խավիերը մի ընդարձակ սենյակ մտավ: Մի փայտե դուռ կար, որի վրա գրված էր. “Ելք”: Մյուսները եկան նրա հետևից: Խավիերը հանեց բանալին և զգուշորեն փորձեց բացել դուռը: Բայց բանալին չէր բռնում: Խավիերը շպրտեց բանալին, որը վերցրեց Ջոնասը և դրեց գրպանը:
***
Ոստիկանները դուրս եկան տարածքից, իսկ Էրիկը կանգնեց Ջոնի առաջ.
-Դե, արի զրուցենք:
-Նստիր, Էրիկ: Ես ուզում եմ խաղ խաղալ: Կանոնները հասարակ են. այն ինչ պետք է անես, պետք է նստես և ինձ հետ զրուցես: Ժամանակը վերջանալուց հետո կգտնես որդուդ` ապահով տեղում: Մենք ինչպես հարկն է չծանոթացանք: Իմ անունը Ջոն է:
Էրիկը գոտկատեղից թաքուն մի ռացիա հանեց և դրեց գետնին: Ռացիան միացրած էր Քերրի ռացիային, որը գտնվում էր կողքի սենյակում: Քերրին ու Ռիգգը լսում էին խոսակցությունը:
-Որտեղից “Jigsaw” մականունը?
-Ոչ...-ծիծաղեց Ջոնը,-Այդ մականունը ստեղծել են ոստիկանները և մամուլը: Ես դա երբեք չեմ ընդունել: Պատկերը, որ ես փորագրում եմ զոհերի համար, ընդամենը նշանակում է, որ նրանց ինչ-որ բան պակասում է. մարդկային "փազզլի" անփոխարինելի կտոր. գոյատևման բնազդ:
-Այս ամենը իրոք հետաքրքիր է, Ջոն! Բայց հիմա ես կուզեմ, որ դու խոսես ինձ հետ, թե...
-Ես քեզ հետ խոսում եմ,-ընդհատեց Ջոնը,-իսկ դու չես լսում: Մի մոռացիր կանոնները:
-Ես լսում եմ քեզ: Բայց այդ ամենը նույն հիվանդագին զառանցանքն է, ինչ ես լսում եմ ամեն 2 վայրկյանը մեկ` ախմախներին հարցաքննելուց:
***
Խավիերը հարիչով հարվածում էր դռանը: Մի քանի հարվածից հետո դուռը ջարդվեց, բայց դռան հետևում հաստ ալիքավոր թիթեղ կար:
-Գրողը տանիիի!!!
-Ինչպես տեսանք, մեկ վայրենին բավական չէ դուռ բացելու համար: Ուրիշ տարբերակներ կան?-հարցրեց Էդդիսոնը: Դա զայրացրեց Խավիերին, որը չդիմացավ և ասաց.
-Եվ նայեք, թե ով էլ խոսում է! Միակ դուռը, որ դու կարող ես բացել, ազդրերիդ միջև է!
-Փակիր գարշելի բերանդ, հասկացար!?-Էդդիսոնը վեր թռավ տեղից և հարձակվեց նրա վրա:
-Դու փակիր բերանդ!!
-Տխմար!
-Ես քո...
-Վերջ! Վերջացրեք!-Ջոնասը հանդարտեցրեց նրանց, այլապես կռիվը կվերածվեր ծեծկռտուքի:
Ամանդան և Լաուրան ներս մտան:
-Գտաք ինչ-որ բան,-հարցրեց Դանիելը:
-Ոչ: Ոչինչ...-պատասխանեց Լաուրան:
Երկուսով շարունակեցին իրենց որոնումները:
Ջոնասը Խավիերի թևին բանտարկյալի դաջվածք նկատեց:
-Դաջվածքդ... Ջոլիեթինն է... Այդպես է?
-Այո! Եվ?
-Ես այդտեղ նստել եմ:
-Եվ հպարտ ես?
Ջոնասը դարձավ դեպի Էդդիսոնը.
-Իսկ դու որտեղ ես նստել?
-Ինչ ես ուզում դրանով ասել?
-Ուզում եմ ասել, որ դու նման չես բարձրագույն դպրոցում սովորողի, չէ? Կարծում եմ պետք է ավելի մեծ ուշադրություն դարձնել ձայնագրության վրա: Այն ասում էր, որ մենք ավելի շատ ընդհանուր բան ունենք, քան կարծում ենք: Տեսեք. մեզանից երեքը...
Ջոնասը կիսատ թողեց խոսքը, քանի որ Լաուրան կանչեց.
-Հեյ! Այստեղ դուռ եմ գտել:
Դուռը տանում էր դեպի ներքնահարկ: Յոթով զգուշությամբ սկսեցին իջնել: Խավիերը մի խրտվիլակ տեսավ: Խրտվիլակի “կրծքին” դանակով ծրար էր ամրացված, որի վրա գրված էր “Օբի”:
Ծրարում ձայներիզ կար: Ջոնասը վերցրեց այն և դրեց ձայնագրիչի մեջ: Սենյակի կենտրոնում մի խցիկ կար: Դա մի մեծ գազային վառարան էր: Օբին մոտեցավ վառարանին և հանեց փականները: Նա գիտեր, որ պետք է խաղ խաղար...
“Բարև, Օբի: Ես ուզում եմ խաղ խաղալ: Տարիների ընթացքում դու այրել ես քեզ շրջապատողներին քո ստերով և շողոքորթություններով: Հիմա հնարավորություն ունես մաքրելու հոգիդ այն խաղով, որ դու կխաղաս ուրիշների համար: Խցի ներսում 2 ներարկիչ կա հակաթույնով այն թույնի դեմ, որը հոսում է ձեր երակներով: Դրանցից մեկը ես նվիրում եմ քեզ, մյուսների առևանգելուն օգնելու համար, իսկ երկրորդը կնվիրես դու: Ամեն դեպքում, նրանցից մեկին վճարած կլինես: Հիշիր. քանի որ դժողքում ես, միայն սատանան կարող է քեզ օգնել:”
-Սպասիր մի րոպե! Ինչ է սա նշանակում. “մյուսներին առևանգելու համար”?-զարմացած հարցրեց Ջոնասը:
-Նա է, որ մեզ բերել է այստեղ,-խոսեց Լաուրան,-... Մեքենան... Դա... Ես գիտեի, որ դա նա է: Դու վերջին մարդն էիր, որին ես տեսել եմ, մինչ այստեղ արթնանալը... Դու ես արել դա...
-Համոզված ես?
-Առավել քան համոզված եմ:
-Իմ փոխարեն դու էլ նույնը կանեիր: Արել եմ այն, ինչ պարտավոր էի անել,-ասաց Օբին:
-Ես քեզ ընտրություն կտամ,-Խավիերը խրտվիլակի կրծքից վերցրեց դանակը,-ունես մեկ րոպե մեզ այստեղից դուրս հանելու համար!
-Ես ելքի տեղը չգիտեմ:
-Հիմարություն!-շիշ վերցնելով` բացականչեց Լաուրան,-դու ես մեզ այստեղ բերել, դու էլ տար!
-Ոչ, չեմ կարող:
-Ուրեմն մեռած ես,-սպառնաց Խավիերը:
-Ներիր:
Խավիերը դանակը մոտեցրեց Օբիի վզին:
-Սպասիր!-մեջ ընկավ Էդդիսոնը,-վառարանում 2 հակաթույն կա, իսկ մենք ժամանակ ենք սպանում:
-Ժամանակ ենք սպանում! Ձեռ ես առնում!?-զայրացավ Լաուրան,-Գիշերվա կեսին նա փախցրել է ինձ:
-Մենք անգամ չգիտենք, թե ներարկիչների մեջ ինչ կա,-ինչպես միշտ իր կարծիքը հայտնեց Ջոնասը:
Ինչ էլ որ լիներ ներարկիչների մեջ, բոլորի դրությունը ծանր էր: Լաուրան դժվարությամբ էր ոտքի վրա կանգնում, իսկ Էդդիսոնը հազում էր, և նրա բերանից արյուն էր դուրս գալիս:
-Դու ուզում ես ազատվել?-հարցրեց Դանիելը Խավիերին:
-Այո! Ուրիշ ով պետք է մտնի?...-Խավիերը դարձավ Օբիին,-հենց հիմա կմտնես ու կբերես դրանք: Թե չէ` կանգնածդ տեղում կսպանեմ քեզ!!!
Օբին ամենևին էլ չէր վախենում Խավիերի սպառնալիքներից: Անգամ ինքը իր ձեռքով բռնեց դանակից և թեթևակի կտրեց վզի մաշկը, ասելով.
-Եթե դանակով ես ինձ վերաբերմունք ցույց տալիս, մի քիչ կտրիր: Ես կմտնեմ ներարկիչների հետևից:
Օբին մտավ վառարանի մեջ: 2 ներարկիչները կախված էին շղթաներից: Օբին վերցրեց առաջինը, որին պահող շղթան բարակ էր և հեշտ էր կտրել:
-Այս մեկը ինձ:
-Շտապիր:
2-րդ ներարկիչի շղթան ավելի հաստ էր: Օբին ավելի ուժեղ քաշեց այդ շղթայից: Վառարանի դուռը փակվեց: Կրակը սկսեց վառվել:
-Այս ինչ է!?
-Ինչ է տեղի ունենում!?-հարցրեց Խավիերը:
-Բացեք դուռը!!
-Փակ է!!-Խավիերը չէր կարողանում բացել այն:
-Բացեք դուռը! Բացեք գրողի տարած դուռը!!
-Մեկդ եկեք, հանեք նրան այդտեղից!
-Դուռըըըը!
Կրակը ուժեղանում էր: Ջոնասը փորձեց Խավիերի հետ միասին բացել դուռը, բայց չէր ստացվում: Ջոնասը իր կոստյումով փորձեց հանգցնել կրակը: Բայց այն շարունակում էր ուժեղանալ: Մյուսները սարսափից քարացած կանգնել էին: Օբին վառարանի պատին սատանայի նկար տեսավ, որը մատով մի ուղղություն էր ցույց տալիս: Պատուհան տեսավ: Խավիերը նույնպես տեսավ այդ պատուհանը: Հարիչով ջարդեց այն: Օբին հանեց ձեռքը և գլուխը, բայց ավելին չկարողացավ անել: Նա այրվել էր:
-Ներարկիչները! Նա կորցրել է ներարկիչները!! Ինձ պետք են դրանք!!-Խավիերը հույս ուներ, որ ինքը կստանա երկրորդը:

[VisTolog]

Օբին, Գուսը, Խավիերը, Ջոնասը, Լաուրան, Դանիելը, Էդդիսոնը և Ամանդան փակված էին անհայտ շինության սենյակներից մեկում: Կենտրոնում չհրկիզվող պահարան կար: Սենյակի անկյունում տեսախցիկ էր տեղադրված: Դուռը կողպված էր: Ամանդան դեռ ուշքի չէր եկել: Ջոնասը փորձում էր արթնացնել նրան.
-Հեյ: Արթնացիր: Ինձ լսում ես?... Նա դեռ շնչում է:
Խառնաշփոթ էր տիրում:
-Սա ինչ է? Տնային կալանք? Մենք բանտում ենք?
-Ոչ, մենք բանտում չենք:
-Այնտեղ երկար ես եղել?
-Այո, երկար:
-Բացեք անտեր դուռը!!!
-Կարծում եմ` ոչ ոք չի լսում:
-Ինչ-որ մեկը լսում է...
-Ոչ. այդպիսի տեսախցիկները ձայն չեն ընդունում:
-Գրողը տանի! Կարծում եք` կարող եք արթնանալ սենյակում, առանց իմանալու, թե որտեղ եք?
-Ենթադրում եմ, երբեք չես խմել:
-3 տարի առաջ եմ խմած եղել: Քոլեջում: Բայց սա խմել չէ... Սա առևանգում է: Անցած շաբաթ հեռուստացույցով կինո տեսա: Մի տղա լրագրող էր: Պատերազմական գոտում: Նա քնում է հյուրանոցի իր համարում և արթնանում խցում` առանց պատուհանների և լույսի: Եվ նա անց է կացնում այդտեղ 9 տարի!
-9 տարի? Ստից բան է: Չմտածեք,-կատակեց Խավիերը:
-Ինչ է նշանակում` չմտածեք:
-Ուզում եմ ասել` բավական է բողոքենք! Եկեք մի բան անենք:
-Հանգստանալ է պետք:
-Ձայներդ! Ես ինչ-որ բան եմ լսում,-դռանը ականջ դնելով` ասաց Էդդիսոնը:
-Ինչ ես լսում?
-Ժամացույցի տկտկոց է: Տկտկոց եմ լսում:
Այդ ժամանակ Ամանդան ուշքի եկավ: Նախ զննեց ինքն իրեն, հետո փսխեց և տեսնելով, որ Ջոնասը իրեն է մոտենում` վախեցածի նման կանգնեց պատի տակ:
-Մի վախեցիր: Ինչ է քո անունը?-հարցրեց Ջոնասը:
-Ամանդա... Որտեղ եմ ես?
-Չգիտեմ: Ոչ ոք չգիտի: Մենք, այնպես ինչպես դու, արթնացել ենք այստեղ:
-Ոոոոոոոոչ!!! Ոոոչ!-ճչաց Ամանդան:
-Ամեն ինչ լավ է?
-Ոոոոոոչ!!
Ամանդան խելագարվածի պես սկսեց այսկողմ-այնկողմ նետվել` ինչ-որ բան փնտրելով: Պատերից մեկի վրայի քարերից երկուսը սվաղված չէին: Ամանդան հանեց այդ քարերը: Պատի ներսում ձայնագրիչ կար...
-Ինչ է սա?-հարցրեց Ջոնասը:
-Այն, ինչ պետք է իմանանք, սրա մեջ է...
Ամանդան սեղմեց կոճակը:
“Ողջույններ և բարի գալուստ: Հավատացած եմ` ուզում եք իմանալ, թե որտեղ եք: Ասեմ, որ գլխավորը այն չէ, թե որտեղ եք: Գլխավորը այն է, թե ինչ է թաքնված պատերի հետևում: Փրկություն, եթե դուք արժանանաք դրան: 3 ժամից այս տան դուռը կբացվի: Դժբախտաբար` ունեք ապրելու ընդամենը 2 ժամ: Հենց հիմա դուք մահացու գազ եք շնչում: Շնչում եք այն ժամանակվանից, ինչ այստեղ եք: Եթե լսել եք Տոկիոյի մետրոյի դեպքերի մասին, ապա գիտեք, թե այդ գազը ինչքան վնասակար է մարդու մարմնի համար: Միակ եղանակը այստեղից դուրս գալու համար` հակաթույներ գտնելն է, որոնք ներարկիչներով թաքցված են այս տան մեջ: Դրանցից մեկը ձեր դիմացի պահարանում է: Դուք բոլորդ էլ կրում եք կոմբինացիան: Լավ մտածեք: Թվերը ձեր մտքի ետևում են, իսկ հերթականությունը կարող եք գտնել ծիածանի միջոցով: Կգա պահ, երբ դուք կհասկանաք, որ դուք ավելի շատ ընդհանուր բաներ ունեք, և դուք կիմանաք, թե ինչու եք այստեղ: Դա ձեզ ցույց կտա իքսը: Ուշադիր եղեք: Խաղը սկսված է:”
-Ով է սա?,-ձայնագրիչը Ամանդայի ձեռքից խլելով` ասաց Ջոնասը:
-Ինչ է սա նշանակում?,-հարցրեց Էդդիսոնը
-Ինչպես իմացար, թե որտեղից սա գտնենք?
Խավիերը սենյակում բանալի և թուղթ գտավ: Թղթի վրա գրված էր. “Մի փորձեք օգտագործել այս բանալին դուռը բացելու համար:”
-Զառանցանք է! Թքած նրա ասածի վրա!-Խավիերը մոտեցավ դռանը, որպեսզի բացի:
-Այո, թքած! Լավ միտք է!-Գուսը կիսեց նրա կարծիքը:
-Ոչ, լավ միտք չէ...-ասաց Ամանդան:
-Ուրեմն ինչ անենք? Նստած մնանք?
-Նշված է` մի օգտվեք բանալիից:
-Ում է քորում այդ գրվածը? Սա մի ախմախ կատակ է: Եվ ես կարծում եմ, որ պետք է վերջ տալ այս ամենին,-Խավիերը բանալին տեղադրեց դռան անցքի մեջ:
Գուսը նայեց դռան անցքից: Նա չտեսավ, որ դռան հետևում ատրճանակ կա, որը ուղղված է դեպի անցքը: Խավիերը պտտեց բանալին: Ատրճանակը կրակեց Գուսի աչքին: Գուսը անշնչացած ընկավ: Սարսափը պատեց բոլորին: Բոլորը ճչում էին:


-Ավելի լավ է հենց հիմա սկսել խոսելը: Ինչ է սա?-հարցրեց Ջոնասը Ամանդային:
-Սա խաղ է...-կմկմալով պատասխանեց Ամանդան:
-Ոչ մի գրողի տարած խաղ! Նրա երեսը հենց նոր այլանդակվեց!
-Նա փորձարկում է մեզ...
-Ով է փորձարկում մեզ?
-“Փազզլը”...
-Նա ով է!?
-Կարդում ես նորություններ?-հարցրեց Էդդիսոնը
-Ոչ! Ով է նա?
-Նա սերիական մարդասպան է...-հետևեց պատասխանը:
-Ոչ!-առարկեց Ամանդան,-Նա փորձում է մեզ: Ուզում է որ մենք փրկվենք! Բայց մենք պետք է խաղանք կանոններով:
-Նորից եմ հարցնում. որտեղից այդ ամենը գիտես?
-Արդեն խաղացել եմ...
***
Այդ ամենը էկրանի վրա դիտում էր Էրիկը: Հաջորդ զոհը կարող է լինել նրա որդին:
-Ինչ կուզես ինձանից!!?-հարցրեց Էրիկը Ջոնին:
-Մի փոքր քո ժամանակից:
-Ժամանակ չունեմ:
-Դու ինձ հարցրեցիր, ես էլ քեզ պատասխանեցի: Հավատա, երբ ասում եմ, որ քո որդին վտանգի մեջ է:
-Ասենք ես մի փոքր իմ ժամանակից տվեցի քեզ: Հետո?
-Ես պետք է զրուցեմ քեզ հետ: Մնացածները պետք է դուրս գան: Սրանք են իմ պայմանները:
-Ոչ: Ոչ ոք դուրս չի գա: Սա հանցագործության վայր է:
-Անպայման չի նրանք դուրս գան շինությունից: Նրանք պետք է դուրս գան այս տարածքից: Այնքան, որ ես կարողանամ քեզ հետ զրուցել: Եթե համաձայնես, նորից կտեսնես քո որդուն:
-Եթե չտեսնեմ որդուս, Աստծո անունով եմ երդվում, գլուխդ կպոկեմ!
-Չեմ ուզում զայրացնել քեզ, քննիչ, բայց ես քաղցկեղով հիվանդ եմ: Միթե հնարավոր է ինձ ցավ պատճառել, եթե ես արդեն ցավի մեջ եմ?
***
-Իմ ուղղարկած ինժիներների խումբը արդեն ճանապարհին է: Նրանք պետք է հետազոտեն, թե որտեղից է տեսագրությունը գալիս: Մեկ, կամ գուցե 2 ժամից,-ասաց Քերրին:
Էրիկը ներս եկավ.
-Նա ուզում է ինձ հետ առանձին զրուցել:
-Ուրեմն, զրուցիր:
-Թքած այդ ամենի վրա! 5 րոպեում հին մեթոդը կգործի!-ասաց Ռիգգը:
-Նա չի արձագանքում բռնությանը: Դու դա գիտես:
-Մի թերագնահատիր իմ մեթոդները!-Ռիգգը չէր սիրում, երբ իրեն հակառակվում էին:
-Հենց առաջին օրվանից ես այս գործի մեջ եմ: Բոլոր կտորները իրար միացնելու համար այդքան աշխատել եմ:
-Երևի դրանից է, որ դու սեփական ընտանիքդ չունես և չես հասկանում, ինչ է կատարվում այս մարդու ներսում:
Քերրին դարձավ Էրիկին.
-Նայիր:
-Ոչ... Մի խոսիր ինձ հետ...
-Լսիր, դու միևնույն է արդեն կորցրել ես որդուդ իմ պատճառով: Դա այլևս չի կրկնվի:
-Ինչ ես առաջարկում?
-Զրուցիր նրա հետ: Մեզ ժամանակ տրամադրիր: Դու կարող ես հաղթել, Էրիկ! Դու կարող ես նրան հաղթել!
Էրիկը որոշեց կատարել “Փազզլի” պահանջը` նստել և զրուցել, մինչև էկրաններին միացրած ժամացույցի ցույց տված ժամանակը ավարտվի: Իսկ ավարտին մնացել էր մեկուկես ժամ:

ուղիղ մի շաբաթից

Մեկ շաբաթից Հայաստանում, թե արտասահմանում:

[Աբելյան]

Մեկ շաբաթից Հայաստանում, թե արտասահմանում:

Ամերիկայում: Իսկ Հայաստան չեմ կարա ասեմ: Երևի մյուս տարի նոր հասնի:


------------------------------------------------------------------------
-Ռիգգը մտահոգ էր:
-Եվս մեկը մեռավ, Քերրի: Ինչքան ժամանակ դեռ պետք է վատնենք այդ անասունի վրա?
-Մենք ժամանակ չենք կորցնում: Մենք անում ենք այն, ինչ պետք է:
-Այդպես չեմ կարծում:
Մնացել էր 1 ժամ 17 րոպե...
***
-Տեսնում ես, քննիչ, Դարվինի տեսությունը էվոլյուցիայի մասին, որը հիմնված էր մի փոքրիկ ճանապարհորդության վրա Գալապագոսներով, այլևս այս մոլորակի վրա չի գործում:
-Ինչ ես ուզում!?-Էրիկը վրդովվում էր այն բանից, որ իր որդին վտանգի մեջ է, իսկ ինքը համաձայնել է ինչ-որ խելառի լսել:
-Ես հանգիստ եմ երևում: Այդպես չէ? Եվ քո որդին էլ էկրանին է:
-Ես չեմ կարող տալ քեզ այն, ինչ ուզում ես, եթե չգիտեմ, թե ինչ զիբիլ է դա!
-Դու գիտես, թե ինչ է դա: Ընդամենը հիշիր կանոնները:
-Ոչ! Դու ասացիր, որ ուզում ես խոսել, հետո ասացիր, որ ուզում ես խաղ խաղալ: Դու խոսում ես, բայց դա ոչինչ չի նշանակում!
-Որն է քաղցկեղի դեղը, Էրիկ?
-Ինչ?
-Քաղցկեղի դեմ դեղը: Որն է դա?
-Չգիտեմ: Բայց հաստատ ոչ մարդկանց սպանելը և տանջանքների ենթարկելը` քո հիվանդ հաճույքների համար:
-Կյանքումս մարդ չեմ սպանել: Դա նրանց մեղքով է եղել:
-Լավ: Բայց զենքը ինչ-որ մեկի գլխին պահելը և ուժով ստիպելը, որ նա սեղմի ձգանը, նույնպես սպանություն է:
-Իսկ երբվանից է ուժ կիրառելը քեզ համար պրոբլեմների լուծում հանդիսանում? Ինչու ես այդքան ուզում քո որդուն հետ բերել?
-Որովհետև նա իմ որդին է:
-Իսկ ինչ ասացիր նրան վերջին անգամ? Ասացիր, որ նրան սիրում ես?
-Ուրեմն ռադ եղիր!!!
-Կարծես թե որդուդ մահվան մոտալուտ լուրը քեզ ստիպել է գործել,-շարունակեց Ջոնը:-Ինչու ես գործում միայն այն ժամանակ, երբ կյանքը վտանգի մեջ է?
-Ես միշտ սիրել եմ իմ որդուն: Եվ դա երբեք չի փոխվել:
-Հմմմ... Դա փոխվել է հիմա: Մահվան շունչը փոխում է ամեն ինչ: Եթե ես քեզ ասեի քո սեփական մահվան օրն ու ժամը, այն քո ներքին աշխարհը կկործաներ:
-Գիտեմ:
-Կարող ես պատկերացնել, թե ինչ զգացողություն է արթնանում, երբ ինչ-որ մեկը կանչում է քեզ և ասում, որ մեռնում ես? Մեկ վայրկյանում աշխարհը փոխվում է: Դու ամեն ինչին այլ կերպ ես նայում: Ամեն ինչի համը զգում ես: Նույնիսկ ջրով լի բաժակն է համ ստանում, կամ զբոսայգում զբոսնելը:
-Ժամանակը անցնում է, Ջոն...
-Շատ մարդիկ բախտավոր են, քանի որ չգիտեն, թե երբ է ժամանակը վերջանալու, բայց հենց դա նրանց չի թողնում ապրել իրենց իսկական կյանքով: Նրանք խմում են բաժակի ջուրը, բայց չեն զգում ջրի համը:
-Դու դեռ դա կարող ես ուղղել, Ջոն:
-Բայց դու կարող ես ուղղել ինքդ քեզ?
-Ինձ հնարավոր չէ ուղղել:
-Ես քաղցկեղ ունեմ:
-Կարծում ես, թե քաղցկեղը արդարացնում է քո գործունեությունը?
-Ոչ: Քաղցկեղը այն է, ինչից սկսել է իմ գործը: Դա այն պահին է եղել, երբ ես որոշել եմ վերջ տալ կյանքիս: Այդ ժամանակ ես հասկացա իմ նշանակությունը: Ես մեքենաս քշեցի դեպի անդունդը: Իմ մարմինը այնքան ուժեղ չէր, որպեսզի պայքարեի քաղցկեղի բջիջների դեմ, բայց ես ապրեցի այդ թռիչքից հետո: Ի զարմանս ինձ, ես կենդանի մնացի: Եվ որոշեցի կյանքիս մնացած մասում ուսումնասիրել մարդկային բնավորությունը: Հասկանում ես, Էրիկ?
-Դու հնարավորություն ունես հենց հիմա ինչ-որ բան անելու: Ասա, որտեղ է իմ որդին, և ես կօգնեմ քեզ:
-Ես քո օգնության կարիքը չունեմ, և կարող եմ ասել, որ դեռևս չես հասկանում: Նրանք, ովքեր չեն գնահատում կյանքը, արժանի չեն կյանքի:
-Իմ որդին գնահատում է իր կյանքը:
-Իսկ դու գնահատում ես քո կյանքը? Գնահատում ես որդունդ?
-Արդեն զզվեցի!!!
-Մի մոռացիր կանոնները: Դրանք քեզ կօգնեն գտնել որդուդ:
Բայց Էրիկը չլսեց: Նա նորից մտավ կողքի սենյակը, իսկ սստիկանները շարունակեցին հսկել Ջոնին:
Մնացել էր 54 րոպե...
***
Լաուրան արդեն չէր կարողանում ոտքի վրա մնալ առանց Դանիելի օգնության: Ջոնասը, Էդդիսոնը և Խավիերը գնացել էին դուռ փնտրելու:
-Ամանդա. ասում ես` կենդանի ես մնացել?-հարցրեց Դանիելը:
-Այո: Եվ?
-Ասում ես, որ խաղացել ես և փրկվել:
-Այո:
-Ուրեմն, մենք էլ կարող ենք փրկվել...
-Այո:
-Ամանդա. ինչու է նա քեզ ընտրել?
-Որովհետև ես կեղտոտ թմրամոլ էի: Բայց ամենազվարճալին` ես անցա փոքրիկ փորձությունը:
-Եթե դու անցել ես, ապա ինչու ես նորից այստեղ?
-Որովհետև ես երակներս էի կտրում:
-Ինչքան ժամանակ?
-Սկսել էի բանտից:
-Իս ինչու էիր ձերբակալվել?
-Թմրանյութեր պահելու համար:
-Բայց եթե ասեմ, որ դրա համար...
-Այդ մասին միգուցե խոսես այն մենթի հետ, ով ինձ ձերբակալել է?-ընդհատեց Ամանդան,-Ենթադրում եմ, որ երբեք բանտ չես նստել:
-Ոչ: Մի քանի անգամ կարող էի, բայց... Իմ հայրը... Նա իսկական պնդաճակատն է: Նա միգուցե հենց հիմա փնտրում է ինձ... Որպեսզի դաս տա ինձ իմ անհետանալու համար:
-Այո, միգուցե:
Այդ ժամանակ եկավ Ջոնասը:
-Մենք դուռ ենք գտել:
***
-Միայն մեկն է, որ կողպված չէ, բայց մենք չենք կարողանում այն բացել:
Խավիերը հրում էր դուռը, բայց այն չէր ուզում բացվել: Երևում էր, դռան հետևում ինչ-որ բան կար, որ պահում էր դուռը:
-Երևի այդտեղ թակարդ է,-ենթադրեց Ամանդան:
-Տիկին! Ամբողջ տունը թակարդ է, ինչ է?-Խավիերը ավելի ուժեղ հրեց դուռը:
-Ինչ-որ մեկը չի ուզում, որ մենք այդտեղ մտնենք:
Դռան վրա լար էր ամրացված, որի մի ծայրը ամրացված էր սենյակում գտնվող մի ուրիշ դռանը: Խավիերը վերջապես բացեց դուռը: Լարը կտրվեց: Դա մի փոքրիկ սենյակ էր` լի զանազան իրերով: Կենտրոնում մի մեծ մահճակալ կար: Սենյակի ծայրում գտնվող դուռը փակ էր: Դռան վրա ժամացույց կար, որը սկսել էր գործել լարը կտրվելուն պես: Այն ցույց էր տալիս, որ մնացել է 2 րոպե 58 վայրկյան: Բայց ինչին? Ջոնասը սենյակի կենտրոնում թելից կախված ծրար տեսավ Խավիերի անունով: Հերթը Խավիերինն էր...
“Բարև Խավիեր: Ես ուզում եմ խաղ խաղալ: Այդ խաղը շատ նման է այն խաղին, որը դու խաղում էիր մարդկանց թմրանյութեր վաճառելով: Խաղ, որտեղ մարդիկ վճարելով հույս էին պատվիրվում անհուսության դեմ: Կարծում եմ` համաձայն ես, որ քո վիճակը անհուսալի է: Դրա համար էլ քեզ հույս կտամ: Իսկ վճարը կլինի այն, որ դու կմտնես այն նույն փոսը, ուր գցում էիր քո գնորդներին: Քո` սենյակ մտնելուն պես ժամանակը սկսել է հոսել: Երբ այն ավարտվի, քո դիմացի դուռը ընդմիշտ կփակվի: Դրա համար պետք է գտնես բանալին, մինչև ժամանակի ավարտը: Կարող ես բացել այն սենյակի դուռը, որի ներսում քո երազանքն է? Ես քեզ մեկ հուշում կտամ, թե որտեղ է բանալին: Այն գտնելը նույնն է, ինչ գտնել ասեղը դեզի մեջ: Խաղն սկսված է:”
Խավիերը մի կողմ քարշ տվեց մահճակալը: Մահճակալի տակ մի մեծ փոս կար` լցված տասնյակ հազարավոր ներարկիչներով: Մնացել էր 1 րոպե... Խավիերի սիրտը դող ընկավ:

-Ինչ-որ մեկը կմտնի այդտեղ,-նա հարձակվեց Ամանդայի վրա:
-Ոչ! Ոչ!!!...
-Հիվանդ ես, ինչ է!!?-բացականչեց Դանիելը:
Խավիերը չէր ցանկանում լսել:
-Ոոոչ!...Օգնեք!... Ոչ!...
Ամանդան փորձում էր դիմադրել, բայց անհաջող: Մնացածը քարացել էին: Այդպիսի արարք Խավիերի կողմից ոչ ոք չէր սպասում: Խավիերը Ամանդային գցեց փոսը և բղավեց.
-Դե, շարժվիր! Ժամանակ չունենք:
Ամանդան մի քանի վայրկյան պառկած մնաց: Հետո սկսեց քուջուջ անել կեղտոտ ներարկիչների մեջ:
-Լավ չես? Այս ինչ արեցիր?-միայն Դանիելը համարձակվեց այդպիսի հարց տալ: Իսկ Խավիերը շարունակում էր բղավել.
-Դե արագացրու! Մենք ժամանակ չունենք!

Բոլորը շշմած կանգնել էին այդ տեսարանից: Ամանդան գտավ բանալին, երբ մնում էր 10 վայրկյան: Գցեց Խավիերին, Խավիերը վերցրեց այն, մոտեցրեց կողպեքին, բայց անզգուշությամբ գցեց այն ձեռքից: Իսկ երբ նորից վերցրեց, ժամանակը արդեն ավարտվել էր: Դուռը չբացվեց: Ամանդայի տանջանքները ոչինչ չտվեցին: Խավիերը ինքն իր վրա զայրացած էր: Սկզբում գլուխը խփեց դռանը, հետո ցանկացավ հարձակվել Ամանդայի վրա, բայց Ջոնասը կանգնեցրեց նրան:
-Բավական է!
-Վերջ տվեք,-ասաց Էդդիսոնը,-լսեցիք ձայնագրությունները? Նա գիտի մեր մասին: Գիտի մեր անունները: Այստեղ մի բան կա, որ մենք չենք տեսնում:
-Դուք ասում եք, որ երեքով բանտ եք նստել,-խոսեց Լաուրան,-ես 4-րդն եմ:
-Ինչի համար?-հարցրեց Ջոնասը:
-Կապ չունի:
-Էլ ով կխոստովանի? Դու?-դարձավ Ջոնասը Դանիելին:
-Ոչ, երբեք...
-Հերիք է,-ասաց Խավիերը,-Միակ ընդհանուր բանը մեր միջև այն է, որ բոլորիս սիրտն էլ խառնում է: Ես հեռանում եմ:
Խավիերը հեռացավ: Բոլորի վիճակն էլ անհուսալի էր: Նրանք հազիվ էին կարողանում ոտքի վրա մնալ:

[Amaru]

Չէ… սա իմ նյարդերի համար չի… ես վատ եմ…