Ժո՛ղ, ինչքան էլ գրող ծնվես, պետք է տառերն իմանաս, չէ՞, որ գրես
Ես գտնում եմ, որ ինչ-որ տաղանդ նախապես տրվում է մարդուն, որը նա կարող է զարգացնել կամ չզարգացնել: Չզարգացնել, կոպիտ ասած՝ տառերը չսովորել: Բայց եթե դու չունես այդ շնորհքը, ուզում ես աշխարհի լավագույն համալսարաններն ավարտիր, դու կդառնաս գրելու մասնագետ, ոչ թե գրող:
Նույնն է արվեստի ցանկացած բնագավառի համար:
Երևի նույն հարցն է, ինչ՝ կարգին մարդ դառնու՞մ են, թե ծնվում։
Կարգին մարդ արտահայտության մեջ ինչ իմաստ ուզում եք դրեք։
Համաձայն չեմ, որովհետև կարգին մարդ դառնալու պոտենցիալ յուրաքանչյուրն ունի, իսկ գրող դառնալու՝ ոչ: Յուրաքանչյուրը ծնվում է որոշակի պոտենցիալով: Մեկը գրելու շնորհք ունի, մյուսը՝ նկարելու, երրորդը լավ երաժիշտ է: Յուրաքանչյուր մարդ յուրահատուկ է: Ոչ ոք չի ծնվում առանց ոչնչի: Ցավոք, մարդը չի սիրում գնահատել իր ունեցածը, այլ ձգտում է նրան, ինչը չունի, մինչդեռ եթե յուրաքանչյուրս փորփրենք մեր ներսում, կտեսնենք, թե որքան շատ նվերներ է մեզ Աստված տվել: