Կարծում եմ՝ խնդրի հոգեբանական կողմը հետեւյալն է... Խնդիրը ոչ թե երթուղայինի դիմացի նստարանին, այլ վարորդի կողքը նստելու մեջ էԴա պետք է որ ենթադրի որոշակի մտերմիկ վերաբերմունք վարորդի նկատմամբ: Գրեթե նույնատիպ մի իրավիճակ, երբ ավտոբուսում, օրինակ, մտնես վարորդի խցիկը: Տղան իրեն կարող է դա թույլ տալ, աղջիկը շատ դեպքերում խուսափում է:
Բացի այդ, իրոք հարմար չէ բարձրանալ դիմացի խցիկը: Եթե ընդհանուր խցիկ մտնելու համար կա հավելյալ աստիճանահարթակ, ապա դիմացի խցիկ մուտք գործել հաջողվում է կամ թռիչքի միջոցով, կամ կիսաշպագատիՆորից, եթե տղան կարող է իրեն դա թույլ տալ, ապա աղջիկների մեծամասնությունը, որոնց համար էլեգանտ լինելը հույժ կարեւոր է, դա իրենց թույլ չեն տալիս...
Ի դեպ, այս մտքերը 7-8 երիտասարդ աղջիկների եւ կանանց շրջանակում իրականացված մոնիտորինիգի արդյունք են![]()


Դա պետք է որ ենթադրի որոշակի մտերմիկ վերաբերմունք վարորդի նկատմամբ: Գրեթե նույնատիպ մի իրավիճակ, երբ ավտոբուսում, օրինակ, մտնես վարորդի խցիկը: Տղան իրեն կարող է դա թույլ տալ, աղջիկը շատ դեպքերում խուսափում է:
Մեջբերել

դու կծխես ել...
Սրանից հետո անպայման ձգտելու եմ հենց այդ նստատեղը զբաղեցնել։ Կիսաշպագատի գաղափարը բավականին գրավիչ էր։
Համ էլ կարող է առավոտյան վարժանքի փոխարինել։
[/QUOTE]

գոնե հիմա ազատվել եմ կոմպլեքսներից, որոշ չափով

Էջանիշներ