Ինչպիսի՞ն պետք է լինի հումորը

[Yellow Raven]

Առաջին հերթին հումորը պետքա համով լինի,մնացածը արդեն դրա հետևանքներն են...

[REAL_ist]

անսպասելի

[Morpheus_NS]

Խնդալու

[Հայկօ]

Խնդալու

«Նոր գրառումներում» թեմայի վերնագիրը կարդացի, ասի՝ մտնեմ-գրեմ խնդալու, էն էլ՝ արդեն գրել էիր :

[Տատ]

Չգիտեմ՝ ինչպիսին, բայց հումորը պետք է լինի ամենուր:

[Vaho]

Խնդալու

Այ սենց

[erexa]

Չափավոր

[Lusina]

Չափավոր

Ինչու՞.

[erexa]

Ինչու՞.

Որ ո՛չ դիմացինդ նեղվի ո՛չ էլ դու:

[Dorian]

Հումորը, պարզապես, պետք ա լինի տեղին

[dvgray]

ինչպիսին պետք է լինի՞ Արդյոք՞ այս հարցը ակնկալում է պատասխան :
ես կպատասխանեմ այն հարցին, թե ի՞նչպիսի հումորն եմ ես սիրում: Պաշտում եմ հումորը, հիմնված բառախաղային արվեստի վրա: Շատ եմ սիրում Լուի Դը Ֆյունեսին, Պիեռ Ռիշարին և ֆրանսիական կատագերգակներին ընդանուր առմամբ:
Սիրում եմ նաև հայտնի Պավլո Վիլաջոյին ՝ իր հայտնի Ֆանտոցիով: Ֆանտոցին ինձ թվում է հավերժ կենդանի տիպար է: Նայել եմ հարյուր անգամ ու հարյուր անգամ էլ կնայեմ Ժամանակակից ամերիկյան որոշ հումորրային ֆիլմեր էլ վատը չեմ:
Մի խոսքով սիրում եմ հումորը: Միայն թե հոգնել եմ ԿՎՆ-ից ու վաղուց չեմ նայել ու դժվար էլ նայեմ: /չեմ սիրում որ արտիստնեը "գոռում են"/: Չեմ կարողանում հետևաբար նայել նաև "կամեդի կլուբը" , որը ԿՎՆ-ի նորացված տարբերակն է

[Դեկադա]

Հայկօ-ի խոսքերից
Եվ մի հարց էլ տամ. ո՞ր տեսակի հումորն եք ավելի շատ գնահատում՝ նուրբ, քողարկված, աչքի չզարնո՞ղը, թե՞ բացահայտն ու «լիաթոքը»

Սիրում եմ հումորը և նաև գնահատում դրանով օժտված մարդկանց: Էտպիսի մարդու հետ շփումը ամենադրական լիցքեր ստանալու ամենաարդյունավետ միջոցներից մեկն է:Իհարկե ես նկատի չունեմ ծաղրը`երբ կարծիքը կամ արտահայտելու ուրիշ տարբերակ չկա// որովհետև վախենում են պրոբլեմ ստեղծելուց// , կամ էլ մտածում են, որ նման ձևով արված հումորը քիչ տրավմաների կհասցնի:Երբեմն գնահատում եմ «լիաթոք» հումորը, որ էնքան ես ծիծաղում սկսում ես «լացել»:Բայց առավել գնհատում եմ հումորի տակ թաքնված իմաստը`որ մտածելու տեղիք է տալիս:Եվ աշխատում եմ միշտ ուշի-ուշով լսել նաև «ծաղրական» հումորները, քանի-որ դրանով ես ինձ համար բացահայտում եմ տվյալ մարդուն ու նրա` իմ նկատմամբ, ձևավոված կարծիքը ու ինչ-որ հետևություններ կարենում եմ անեմ:Նաև գնհատում եմ հումորին հումորով պատասխանելու ձևը, անկախ դա ինչ հումոր է// ամենքի հետ պետք է իր լեզվով խոսես//

[Jarre]

Պաշտում եմ հումորը, հիմնված բառախաղային արվեստի վրա

Թանկագին dvgray և այս բաժինը նայող բոլոր ակումբցիներ, վերջերս հայտնաբերեցի, ինձ համար նոր, մի հումորիստի, որը իմ կարծիքով համապատասխանում է dvray-ի պահանջներին և կարծում եմ, որ շատերին դուր կգա՝ Եվգենի Գրիշկովեց։
Շատ հետաքրքիր մտքեր և գաղափարախոսություն է թաքնված իր բառերի տակ։ Իմ կարծիքով Գրիշկովեցը առաջին հերթին փիլիսոփայություն է և հետո նոր հումոր։ Ես DVD-ն ունեմ և եթե որևէ մեկը ուզի սիրով կարող եմ ձայնագրել տալ (քանի որ Երևանում իմ իմանալով չկա)։ Բայց այս կայքում կարող եք որոշ չափով ծանոթանալ նրա հումորին, բայց իմ կարծիքով DVD-ով պետք է նայեք։ http://odnovremenno.ru

[Jarre]

Հումորը պետք է արտացոլի մարդուն բնորոշ արժանապատվություն և ինտելեկտուալիզմ։ Միայն ժարգոնի և սեքսի վրա հիմնված մանրապատումները կամ կատակները շա՜տ հեռու են հումոր լինելուց։ Ինձ թվում է, որ այսօրվա հումորը կարիք ունի ֆիզիկական մակարդակից բարձրանալու և հասնելու մտային մակարդակին։

[Ուլուանա]

Այն, որ հումորը պետք է լինի սուր ու զվարճալի, կարծում եմ, այնքան ակնհայտ է, որ դրա մասին հատուկ նշելու կարիք նույնիսկ չկա. առանց դրանց հումորը պարզապես հումոր չէր կոչվի։ Այստեղ հարցն այն է, թե բացի այդ հատկանիշներից, է՞լ ինչպիսին պիտի լինի հումորը։ Ասեմ ինձ համար. բարի պետք է լինի։ Հա, ես հավատում եմ, որ հումորը կարող է միաժամանակ ուժեղ, սուր և բարի լինել։

Երևի ոչ ոք չի ժխտի, որ զուտ հումորի զգացումը հիմնականում բնածին հատկանիշ է, այսինքն՝ այն մի քիչ դժվար է մարդու վաստակը համարել, համենայնդեպս, ոչ այս կյանքում, իսկ այն, թե ինչով մարդը կհամեմի իր բնածին հումորը, արդեն լիովին տվյալ մարդու վաստակն է։ Հենց դրանից ելնելով էլ մեկի հումորը կծող, հեգնական ու թունավոր է, մյուսինը՝ բարի ու անվնաս։ Ինչ խոսք, նշածս հատկանիշներն էլ տարբեր մարդկանց մոտ տարբեր չափերով են դրսևորվում։ Բայց ընդհանուր առմամբ, ցավոք, երկրորդ տեսակը բավական հազվադեպ է հանդիպում։ Չգիտես ինչու, սուր հումոր ասելով՝ մարդիկ հիմնականում հասկանում են հենց այդ կծող, խայթող տեսակը, հումոր, որն ի սկզբանե հիմնված է ուրիշին խայթելու, նվաստացնելու վրա։ Ու դրա արդյունքում տվյալ հումորը հրճվանք է պարգևում միայն նրանց, ում չի առնչվում։ Բայց լինում են, չէ՞, հումորի դրսևորումներ, որոնք զվարճացնում են ոչ միայն կողմնակի մարդկանց, այլև այն մարդկանց, ում հասցեին որ դրանք արվել են, քանի որ հումորի տվյալ դրսևորումն անվնաս է. նվաստացնելու նպատակ չի հետապնդում ի սկզբանե։

Ի դեպ, առանց սար ու ձոր ընկնելու, ուզում եմ շատ մոտիկից օրինակ բերել նշածս առումներով ինձ համար օրինակելի հումորի կրող հանդիսացող մեկին՝ մեզ բոլորիս քաջ ծանոթ ակումբցի Ձայնալարին։ Համոզված եմ, որ Ձայնալարին ու նրա գրառումներին ծանոթ ոչ մի մարդ չի կարող չհամաձայնել, որ նրա հումորն իսկապես շատ սուր է, բայց ես, օրինակ, չեմ հիշում, որ նա իր հումորով երբևէ խայթած, վիրավորած կամ նվաստացրած լինի մարդկանց։ Էդ մարդու հումորն անշառ է, բարի ու անվնաս, բայց նաև հազվագյուտ սուր։ Այ էդպիսին պիտի լինի հումորը, իմ կարծիքով։