Pixels: Պիքսելները ապարատի սենսորի վրայի կետերն են: Զուտ քանակը նկարի որակի հետ ոչ մի կապ չունի, պլյուս՝ մի յոթ-ութ մեգապիքսելից ավելի շատ սովորական օգտագործողին կյանքում պետք չի գալու (ասենք՝ 10x15 նկար տպելու համար մի երեք մեգապիքսելը լրիվ հերիք ա): Ավելի կարևոր ա սենսորի ֆիզիկական չափը: Եթե սենսորը փոքր ա, ապա շատ հնարավոր ա, որ շատ մեգապիքսելներովը ավելի վատ նկարի, քան քիչ մեգապիքսելներովը, որովհետև նույն տարածության վրա խտացված պիքսելների թիվը ավելանալուն հետ ավելանում են նաև «աղմուկները»: Սենց թե նենց՝ սենսորների տարբեր տեսակներ ու տարբեր որակներ կան, ընդհանուր ինչ-որ բան ասելը դժվար ա:
iso-ն լուսազգայունությունն ա: Ինչքան բարձր, էնքան ավելի մութ տեղերում կարող ես նկարել ու ինչ-որ պատկեր ստանալ: Պետք ա հաշվի առնել, որ ինչքան բարձր iso-ով ես նկարում, էնքան աղմուկները շատ են լինում: Ավելի լավ ա ցածր iso-ով, բայց լորմալ լուսավորությամբ նկարել ու iso-ի վրա էդքան հույս չդնել:
Zoom: Զումը դե մոտեցնելն ա, էս պարզ ա: Մենակ մի բան ա պետք ասել. կարևորը օպտիկական զումն ա: Թվային զումի թվի վրա ընդհանրապես պետք չի ուշադրություն դարձնել:
Screen: Էկրանը ինչքան մեծ, էդքան լավ:
Video: Հիմա HD որակի վիդեո նկարող ապարատներ էլ կան (այսիքնքն՝ 720 պիքսել բարձրությամբ), եթե լինի՝ լավ ա: Նաև կարևոր ա վայրկյանում նկարվող կադրերի քանակը (25-30-ը լավ ա):
Stabilization: Ստաբիլիզացիա: Էս ոչ բոլոր ապարատների վրա կա: Կոմպենսացնում ա ձեռքի դողալը, ապարատի ցնցվելը և այլն՝ լղոզված նկարներից խուսափելու համար: Լինում ա օպտիկական, էլեկտրոնային, մեկ էլ էդ երկուսը միաժամանակ: Օպտիկականը էլեկտրոնայինից ավելի լավն ա:
Macro: Էս շատ մոտիկից նկարելու ռեժիմն ա, ասենք՝ մի հինգ սանտիմետրի վրա արդեն ֆոկուս բռնել կարողանալը: Ինչքան փոքր, էդքան լավ:
Սենց բաներ

:
Էջանիշներ