Տղաս ուրախ-ուրախ ասում ա. պապ, գիտե՞ս, արդեն ես էլ եմ կարողանում անգլերեն գրել։
Երկրորդ դասարանում ա սովորում, անգլերեն չեն անցնում։
Պարզվում ա դասարանցիներով, 4-5 հոգով, ընդհանուր չաթ են բացել, բացահայտում են վիրտուալ աշխարհը, շփվում են։
Ասում ա բոլորը անգլերեն են գրում, մենակ ես էի հայերեն գրում, ամոթ էր, հիմա ես էլ եմ կարողանում անգլերեն գրել։
Սկզբում չհասկացա ինչ ա ասում, երկրորդ դասարանում ո՞նց են բոլորը անգլերեն գրում բացի քեզանից։
Հեռախոսը վերցրեցի, տեսնեմ բոլորը գրում են լատինատառ հայերեն, ու իմ տղան ամաչում ա, որ ինքը հայատառ ա գրում։
Երկրորդ դասարանում, երբ արդեն հայերենի տառերը լավ գիտեն, հիմա ուղղագրություն են անցնում, պետք ա երեխաներին դրդել հնարավորինս շատ կարդալ ու գրել հայերեն լեզվով, ծնողներն իրենց երեխաներին սովորեցրել են լատինատառ գրել։ Ընդ որում անգլերեն դեռ չեն անցնում, պետք ա նախ ժամանակ տրամադրել, սովորեցնել լատինատառ այբուբենը, ու փաստորեն աղավաղված տառանուններով։
Ես ոչ մի կերպ չեմ կարողանում հասկանալ տրամաբանությունը։
Լավ, ժամանակին տեխնիկական հնարավորություն չկար, լատինատառը միակ միջոցն էր հեռախոսով հայերեն գրելու։
Լավ, հասկանում եմ, որ շատերը իներցիայով հիմա էլ են լատինատառ գրում, բայց երեխաներին սովորեցնելու իմաստը ո՞րն ա։
Երկրորդ դասարանում երեխաները արդեն կարողանում են բավականին լավ գրել ու կարդալ հայերեն լեզվով, ի՞նչն ա դրդում ծնողին երեխային նոր, լրիվ անպետք հմտություն սովորեցնելու, փոխարենը գրավոր շփումը որպես հայոց լեզվի հմտությունը բարձրացնելու բավականին գայթակղիչ ու հասանելի միջոց դիտարկելը։
Պարզ ա, չէ՞, որ երեխան ինքնուրույն չի սկսել գրել լատինատառ։
Իմ տղան հարցրեց, ո՞նց տառերը փոխեմ հայերենի, ցույց տվեցի, սկսեց տառետառ որոնելով գրել։
Ես պիտի իրեն հատուկ ասեի պետք չի հայերեն գրել, արի քեզ լատինական այբուբենի տառերը սովորեցնեմ։ Միայն էդ դեպքում ինքը կգրեր լատինատառ, որովհետև հիմա իրեն անհամեմատ ավելի հեշտ ա հայատառ գրել, քան լատինատառ, մինչև հատուկ չստիպես՝ լատինատառ չի գրի։
Սրա բացատրությունը ո՞րն ա։
Ինչո՞ւ են ծնողներն իրենց երեխաներին սովորեցնում գրել լատինատառ հայերենով։
Մեջբերել
Արէա-ի խոսքերից
De gustibus et coloribus non est disputandum.
Էջանիշներ