Պապաս շինարար արհեստավոր ա: Ինքը շաատ հանգիստ մարդ ա, ես իրան չեմ հասնի էդ առումով: Անընդհատ տարբեր տեղեր ա աշխատում, այսինքն՝ մասնավոր, բնակարանի վերանորոգում, խանութ և այլն, գործատուն անընդհատ փոխվում ա: Հայաստանում, գիտես, գործատուները համոզված են, որ շինարարները բան չեն հասկանում, ամենահիմար գաղափարներով գալիս են՝ էս սենց պիտի անես, գաջը սենց պիտի քաշես, քարը սենց պիտի դնես, ներկը սենց պիտի բացես, կլոր պատի հետ դուռն էլ պիտի կլոր լինի և այլն: Ինչևէ: Պապան երբեք աշխատանքից տանը չի խոսացել: Ինքը դրա կարիքը չունի, էս առումով ա, որ ասում եմ՝ իրան չեմ հասնի: Ես տանը ամեն դեպքում ինձ թույլատրում եմ լիցքաթափվել: Իր գործընկերներից մեր տանը գալիս էին ջղայնացած խոսում, տենց իմանում էինք, որ սթրեսային իրվիճակներ են լինում: Պապան ասում ա՝ գործի տեղն էլ հակաճառում են գործատունին, վիճում հետը, թե տենց ոնց կլինի: Պապան ասում ա՝ հա, քո ասածն ա, բա ուրիշ էլ ոնց, հենց տենց էլ անում ենք: Նրանք շատ են տեսնելու՝ ինքը գաջը ոնց քաշեց, քարը ոնց դրեց քարի վրա, ներկը ոնց բացեց: Խորհուրդը տալիս են, գնում, ինքը իր ձևով անում ա, ասում ա՝ քո ասածով արեցի: Կլոր դռան պես հարցերն ա, որ դե հետո կերևա, որ դուռը կլոր չեղավ, տենց բաներն էլի խաթրով ասում ա՝ բայց տենց սիրուն կլինի՞ որ: Դու ճաշակով տղա ես, որտե՞ղ ես տենց բան տեսել: Մի խոսքով՝ առանց տաքանալու, առանց ջղայնանալու խաթրով, ջիգյարով համոզում ա: Բայց ամենակարևորը որ ներքուստ էլ մարդը չի ջղայնանում: Փոխարենը ջղայնանալու ամբողջ էներգիան քաղաքական թեմաների վրա ա ծախսում, թող ու փախի
Գիտեմ, որ դա բնավորություն ա, ամեն մարդ չի կարող, սովորելով չի երևի, բայց ես էլ հնարավորինս իր պես եմ հարցերը լուծում: Դասի պլանը տալիս են, նույնիսկ քննարկումներին հարցեր չեմ տալիս: Ես գնում եմ իմ ձևով անում: Նենց չի որ պլանները պարտադիր վատն են, բայց եթե իմը չեն, ինձ դուր չեն գալիս էդ պահին, չեմ կարող հավեսով դաս անցկացնել: Լինում ա՝ ես իմ ձևով անում եմ, տեսնում եմ՝ սխալ արեցի, լավ չանցավ, մյուս անգամ գուցե հանձնարարված ձևով փորձեմ, լինում ա շատ էլ լավ ա անցնում:
Իհարկե, եթե խոսքը համատեղ հոդվածին ա վերաբերվում, երևի էդտեղ քո ինքնուրույն ձևով անելու ու կոնֆլիկտից խուսանավելու ավելի քիչ հնարավորություն կա: Մեկ էլ կներես, եթե էս գրածս քո ասածի հետ ընդհանրապես կապ չունի: Արդարացումս՝ թեմայից դուրս բաժնում ենք
ivy-ի խոսքերից
Մեջբերել
Բայց դե ակադեմիան մի քիչ ուրիշ ա։ Նախ, վարձատրությունդ կոնկրետացված աշխատանքի դիմաց չի։ Երկրորդ, շահերի բախումն ահավոր ա։ Ասենք, ինձ համար առաջնային ա հոդվածը գրել֊վերջացնել մինչև պայմանագրիս ավարտը, որտև տպագրություններով ահագին հետ եմ ընկնում։ Իսկ մի համահեղինակի համար էս հոդվածից կարևոր հոդվածներ կան։ Ես իրան ուղարկում եմ իրա պատասխանատու մասը, ինքը ամիսներով թթվացնում ա, մինչև մի քանի անգամ նորից եմ բզում (ու հոդվածը չեմ կարա շարունակեմ առանց իրա դաբրոյի)։ Մի ուրիշ համահեղինակ ավելի ա կարևորում մնացած պրոյեկտներն էլ առաջ բրդելը, որտև ինքը տարին մի քանի անգամ ա Դանիա գալիս, իրան ափդեյթ ա պետք։ Ամբիոնի վարիչն էլ իրա հերթին դասավանդում ա վզիս փաթաթում՝ էդպիսով ամբիոնը լիքը փող ա խնայում (որտև ես գրանտից եմ ֆինանսավորվում, ինչը մենակ գիտությամբ զբաղվելու համար ա), ինչն էլ իրա հերթին ա տպագրությունը դանդաղեցնում, բայց երբ էդ խնայված փողի հաշվին պայմանագիրս երկարաձգելու հարց ա լինում, վրայից նորից դասավանդում ա ավելացնում, էն էլ ոչ լրիվ դրույքով։ Ու ստեղ ամենաաբսուրդը. էդ նույն ամբիոնի վարիչն ամիսներ առաջ կրտսեր գիտաշխատողներին հավաքել էր, հարցնում էր՝ ոնց մեր աշխատանքային պայմանները լավացնի։ Մենք մի տոննա առաջարկ արեցինք, զանազան աշխատող մոդելների օրինակներ ցույց տվեցինք։ Մի ականջից մտավ, մյուսից դուրս էկավ։
Էջանիշներ