Վահիկը ոստիկանությունում եւս ուներ իր մարդիկ եւ նրան տեղեկացրին, որ հիմնական կասկածյալը Արամն է:
-էդ գիժը: Արա գիժը էդքան բան ոնց կարար աներ էդի պրոֆեսիոնալի ձեռի գորձ էր:
-Իրականում Արամը գիժ չի, Շեֆ, ձեւացնում էր:
-Անասուններ, բա դուք քնած էի՞ք: Բռնեք բերեք մոտս մաս-մաս կտրտելու եմ:
-Շեֆ, բռնել չենք կարա, ֆիզիկապես շատ ուժեղ է եւ իրեն լավ է պաշտպանում, դիակը կարանք բերենք:
-Ինձ ողջ է պետք, մեռած չեմ ուզում:
Արամը գլուխը դրել էր Քրիստինեի կլորիկ փորին, Քրիստինեն մատները մտցրել էր Արամի փարթամ մազերի մեջ ու մեկը մյուսին սիրո խոսքեր էին շշնջում:
-Արամ գիտե՞ս ինչ կուտեի:
-Ինչ, ջանա:
-Ելակով պաղպաղակ;
-էէէէ, վիշապի միս ուզեիր, գնայի յոթ սարի հետեւից սպանեի Վիշապին բերեի խորոված անեի միասին ուտեինք:
-Հա, մինչ էդ տղեդ կծնվեր, աջ ձեռին հմայիլդ կկապեի ու կպատմեի հայրիկի մասին, չէ՞ սիրելիս:
-Լավ գնում եմ առնեմ գամ դուռը չբացես ոչ մեկի առջեւ:
Արդեն ժամը գիշերվա 11 էր եւ Երեւանում այդ ժամին հազվագյուդ բաց խանութներ կային: Ելակ ոչ մի տեղ չկար, վարջին խանութում էլ ժխտական պատասխան ստանալուց հետո Արամը ծանր հոգոց հանեց:
Վաճառասեղանի մոտ կանգնած մի ծերունու երեւի Արամի հոգոցի ազդեց.
-Տղա ջան չլինի հիվանդի համար էս ուզում:
-Պապի ջան կինս հղի է, ելակ էր ուզում չեմ գտնում ոչ մի տեղ:
-Հա, լուրջ դեպք է, սպասի հիմա ես քեզ մի բան կասեմ:
Ծերունին առեւտուրը անելուց հետո թեւանցուկ արեց Արամին:
-Բալա ջան, ես դռանս առաջ հողամասում ունեմ, գնանք` քաղի ինչքան ուզում ես:
-Վայ պապի, փրկեցիր ինձ:
Արամն ու ծերունին գնացին ելակ քաղելու:
Արամը ուրախ, ինքնագոհ ժպիտը դեմքին մոտեցավ դռանը, բանալին մտցրեց անցքի մեջ …Դուռը բաց էր, խելագարի նման ներս մտավ… սենյակը դատարկ էր: Կատարվել էր այն ինչից վախենում էր` գողացել էին Քրիստինեյին:
Արամը կատաղի արագությամբ սլանում էր դեպի Վահիկի հիմնական որջը: Դա մի հսկայական գործարան էր, որի նկուղային հարկում հաստատվել էր Վահիկը իր հանցախմբով: Նա մեքենայով հարվածեց գործարանի դարբասներին եւ հայտնվեց ներսում, Արամը գործարանի գծագիրը շուտ էր ձեռք բերել եւ ուսումնասիրել էր, ու քաջատեղյակ էր նրա ամեն մի ծակ ու ծուկին, մոտավորապես պատկերացնում էր, թե որտեղ կարող է լինի Քրիստինեն: Բայց մեքենայով դարպասներին հարվածելիս ուժեղ հարված ստացավ գլխին եւ ուշքի եկավ Վահիկի առանձնասենյակում: Անկյունի աթոռին կապված էր Քրիստինեն: Սեղանի մոտ` բազմոցին ինքնագոհ փռվել էր Վահիկը:
-Տեսաք, բա որ ասում էի իր ոտով կգա: Նայեք գրպանները ինչ կա:
Արամի մոտից հանեցին ատրճանակը, մի` երկար ժամանակ գրպանում մնալուց քրքրված նկար, մեդալիոն ` իր եւ Քրիստինեի նկարներով: Վահիկը վերցրեց նկարը ու օձից խայթվածի նման ցատկեց տեղից:
-Ում նկարն է սա՞:
-Չճղես անասուն, դու նրանց նայելու էլ արժանի չես:
-Ինչու՞, տեր աստված, ինչու՞:
Վահիկի դեմքից միանգամից չքացավ ժպիտը:Բոլորը զարմացած նայում էին նրան:
-Հայրս զոհվեց Ղարաբաղում, ընկերոջ հետ միասին, ուզում էին մեկը մյուսին փրկել երկուսն էլ զոհվեցին: Մայրս դուրս ընկած դառավ, փողի համար չէ, ուղակի տրվում էր ով իրեն դուր էր գալիս, ու գիտե՞ս ինչից մեռավ, սեռական վարակից: Մեծացել եմ փողոցում, ուզում էի հարուստ լինել, ու կյանքից վրեժ լուծել, հենց կյանքս վտանգի տակ դնելով էլ հարստացա, ուզում էի երջանիկ ապրել, բայց հարստանալուց հետո հասկացա, որ երջանկությունը փողի մեջ չի: Իմ կյանքի միակ լուսավոր կետը հորս մասին հիշողղություններս են, նրա նամակներ` ՙմայրիկիդ լավ կնայես՚, ես քեզ փնտրել եմ, ես ուզում էի քեզ գտնել,- Վահիկը փաթաթվել էր Արամին ու լաց էր լինում, Արամը խղղճահարությամբ նայում էր Վահիկին,-Այս կյանքում իմ միակ հարազատը իմ թշնամին է, ինչու:
Հոգնած Վահիկը փռվեց բազմոցին, վերցրեց Արամի ատրճանակը սեղանից.
-Ես միշտ փորձել եմ ինքնասպան լինել, բայց ուժ չեմ գտել, ամեն անգամ նման փորձից հետո ավելի եմ կատաղել, հա գիտես քանի աղջիկ եմ բռնաբարել, քանի տղա սպանել, մեծ մասը հարուստներ են եղել, Արամ ներիր, ախպերս :
Հանկարծ հնչեց կրակոց, սենյկում գտնվողները ցնցվեցին կրակոցի ձայնից, սենյակով մեկ Վահիկի արյունն էր: Առաջինը կատարվածից ուշքի եկավ Արամը, նա այդ ընթացքում քանդել էր ձեռքերի կապերը, վերցնելով Վահիկի ձեռքից ընկած ատրճանակ նա նետվեց Քրիստինեի կողմը, Քրիստինեն անզգա վիճակում էր: Սկսվեց փոխհրաձգությունը, Արամը ծանր դրության մեջ էր, մենակով մի քանի տասնյակի դեմ բացի այդ լուրջ վիրավորվել էր:
Մթության մեջ ոչինչ չէր երեւում, հետո աչքերը կուրացավ ուժեղ լույսից, մի սպիտակ շորերով մարդ ուժգին հարվածեց նրա ՙտուտուզիկին՚, եթե որեւէ մի նորածին խոսել իմանար այսպես կպատմեր իր աշխարհ գալը: Արամը ուրախ ժպիտով գրկեց նորածնին:
-Արամ, եթե տղա է անունը Վահիկ դնենք,- շշնջաց ուժասպառ եղած Քրիստինեն:
Արամը համաձայնություն արտահայտող դեմքով նայեց Քրիստինեյին:
Վերջ
ՕՖՖՖՖՖՖՖ պրծաաաաաաա
Ավելացվել է 3 րոպե անց
Լավ ժողովուրդ մի վիճեք ես ավարտեցի ստեղծագործությունս այն գեղեցիկ էր իմ համար էլ անակնկալ, բացի այդ մի ծիծաղելի բան պատահեց կապված ակումբի հենց այս թեմայի հետ բայց չեմ պատմի: Ուղղակի կուզենայի ակտիվ քննարկում եւ տարաբնույթ կարծիքներ կարդալ
Մեջբերել
Djavaxhq-ի խոսքերից
Էջանիշներ