Շարունակություն
Արամի սիրած սրճարանը Հանրապետության Հրապարակին հարակից Կանաչ Կաֆեն էր, ուր նա միշտ ազատ ժամերին գնում էր սուրճ խմելու: Սրճարանը համարյա դատարկ էր. նրանից մի սեղան հեռու նստել էին երկու աղջիկներ եւ մի ծերունի անկյունի սեղանին նստած սուրճ էր խմում: Աղջիկներին թվաց թե սիրունատես տղան իրենց է նայում սեւեռուն ու սկսեցին նրան հայացքով ուտել: բայց Արամը նրանց չեր նայում նա ուղղակի ընկել էր մտորումների գիրկը, հանկարծ աղջիկներից մեկը ջղային ձայնով ասաց.
-Ի՞նչ ես վրես նաստռոյկա եղել: Չլինի՞ դուրդ եկա;
Արամը զարմացած նայեց աղջկան, որը լվացքի մեքենայի նման ծամոնն էր պտտեցնում բերանում:
-Հա, դու: Ընենց էլ անմեղ տեսք ընդունեցիր,-շարունակեց աղջիկն ու արհամարհական տեսքով շրջվեց դեպի ընկերուհին:
Այդ պահին երկու տղա մոտեցան աղջիկներին մի քիչ խոսելուց հետո մոտեցան Արամին:
-Ապե աղջիկներին խի՞ ես նեղացրել,- ու նստան նրա սեղանի կողքի աթոռներին:
-Ես նրանց ոչ մի բան չեմ ասել: Չեմ ճանաչում, ինչու պետք է ինչ որ բան ասեի:
-Չես ասե, բայց նայել ես:
-Ես մտքերի մեջ էի ընկել ու նրանց չէի նայում, կներեք, եթե վիրավորել եմ:
-Լավ ախպերս, ջոկինք, երեւում է ինչ որ խնդիր ունես, ինչով օգնենք:
-Չե, շնորհակալություն, բան չկա:
Արդեն մոտենում էր ժամը երեքին ու Արամը նրանց հաջողություն ասելով քայլերն ուղղեց դեպի այգի: Այգի չհասած մոտեցավ Վահեն ու լուռ նրան մեկնեց քսան հազարը: Արամը անձայն վերցրեց ու մոտեցան արդեն այգում հավաքված տղաներին: Քսանից ավել տղաներ, որոնց մեջտեղում կանգնած էր հանցագործի տեսքով տղան, զարմացած նայեցին Արամին: Արամը բարեւեց նրանց, հանցագործի տեսքով տղան անսպասելի մեջքի կողմից գոտու տակից հանեց ատրճանակը ու պահեց Արամի գլխին:
-Արա, կարող է դու առյուծի սիրտ ես կուլ տվել, կգյուլլեմ:
-Դե կրակիր ում ես սպասում:
Բոլորին զարմացրեց հատկապես Արամի դեմքի անդարբերությունը, ասես երեխաներ են եւ հրացան հրացան են խաղում, ու այս տղան չի գիտակցում որ այդ ատրճանակը իրական է: Հանցագործի տեսքով տղան ատրճանակը պահեց ու ձեռք մեկնելով Արամին ասաց.
-Ախպերս երեւում է դուխով տղա ես, անցած լինի, ես գռեխ չունեմ քո հանդեպ, արի հաշտվենք:
Արամը սեղմեց իրեն մեկնած ձեռքը:
-Մհեր:
-Արամ:
Նրանք այդ պահին չեին էլ պատկերացնում, թե ինչքն մտերիմ ընկերներ էին դառնալու հետո եւ ինչ դժվարություներ էին հաղթահարելու միասին:
Հանկարծ Արամը ասես շանթահարվեց, այնպիսի տեսք ընդունեց կարծես ուրվական էր տեսել:
-Հը ախպերս, հո չսիրահարվեցիր, ծանոթացի մեր Քիսոն է:
Մհերը Արամին ծանոթացնում էր նրանց մոտեցած երկու աղջիկների, ինչն էր Արամին այդպես ցնցել:
Ամբողջ գյուղն էր խոսում երեխաների` Արամի ու Սյուզաննայի սիրո մասին: նրանք արդեն հինգ տարի է ինչ սիրում էին իրար ու դա լինելով հազվագյուտ երեւույթ քննադատվում էր ամբողջ գյուղի կողմից, դեմ էին աղջիկների ծնողները միայն ադաթի պատճառով, իսկ ընդհանրապես Արամին հավանում էին, բայց նրանք կարողացան դիմակայել ծնողների արգելքին, բայց այն ինչ չկարողացան անել մարդիկ արեց բնությունը: Մի օր արամը ինչպես միշտ սպասում էր սիրելիին նրա պատուհանի դիմաց կանգնած, ձյան խոշոր փաթիլները իջնում էին հանդարտ կուտակվելով ու ամեն ինչ ծածկում իրենց անաղարտ սպիտակ ծածկոցով: Սյուզաննան նոր էր լվացել մազերը, բայց Արամին տեսնելով չդիմացավ ու թաց մազերով դուրս եկավ: Արամը գրկեց նրա նրբիկ իրանը ու համբուրելով թաց մազերը փորձեց նրան տուն ուղարկել, բայց երկուսն էլ անկարող էին բաժանվել:
-Լավ գնում եմ մի բարկացիր:
-Հա, գնա:
Բայց այսպես մոտ մի կես ժամ նրանք բաժանվում էին եւ միայն այն ժամանակ երբ Սյուզաննան զգաց որ մրսում է գնաց տուն: Հաջորդ օրը նա ուժեղ ջերմություն ուներ եւ…
Թաղում էին մինինգիտից մահացած Սյուզաննային, միայն մոր շնորհիվ Արամը չգժվեց: Մայրը մասնագիտությամբ հոգեբան էր:
Արամի կայծակնահար լինելու պատճառը Քրիստինեյի բացարձակ նմանությունն էր Սյուզաննային:
Աղջիկների գնալուց հետո Արամը Մհերին հարցրեց.
-Ո՞վ էր այդ աղջիկը:
-Չէ, Ախպերս դու երեւի սիրահարվեցիր: Հա եթե դուրդ եկավ կարամ քեզ պաս տալ, հիմա իմ հետ է բայց արդեն հոգնել եմ, ընենց որ չամաչես:
Շարունակելի…
Մեջբերել
Էջանիշներ