Բեատրիս

Օտա՜ր,ամայի ճամփին,
Ուր ծանոթ ոչինչ չկա,
Անծանոթ ծովի ափին
Կանգնել ու նայում է նա:
Հիշում անցյալի ուղին
Ու թախծում է նա նորից,
Ամայի ծովի ափին,
Ամայացած բոլորից:
Մտքի ճկուն սլացքով
Թռչում է դեպ հեռուներ,
Թախիծը բաց թողնելով
Որսում անուշ անուրջներ:
Բայց հանկարծ արթնանալով
Բաց է թողնում երազները,
Նողկալի կյանք մտնելով՝
Չքվում են անուրջները...