«ԴԱՐ» Ակումբ - Բլոգներ - Աբելյան https://www.akumb.am/blog.php/277-Աբելյան Դար ակումբ. Ազատ քննարկումների ձեր հանգրվանը: Հայաստան, Երևան։ hy Tue, 16 Jun 2026 03:21:51 GMT vBulletin 60 https://www.akumb.am/images/misc/rss.jpg «ԴԱՐ» Ակումբ - Բլոգներ - Աբելյան https://www.akumb.am/blog.php/277-Աբելյան Թերթելով Կյանքիս էջերը... (մաս 3 և վերջին) https://www.akumb.am/entry.php/640-Թերթելով-Կյանքիս-էջերը-(մաս-3-և-վերջին) Tue, 22 Dec 2009 09:07:25 GMT Սա վերջին մասն ա, վերաբերվում ա էս վերջին դարաշրջանին, կապված ա հիմնականում իմ "սիրային" անհաջողությունների հետ: Իսկ թե ոնց ես մի 2 ամսվա մեջ միանգամից դառա էդքան "ռոմանտիկ", գնալով ավելի եմ զարմանում: Մի խոսքով, 2009-ը մի ուրիշ կարգի անսովոր տարի էր: Գրառումների հիմնական մասում մեկնաբանություններն ավելորդ են: Լրիվ պարզ ու հասկանալի լեզվով իմ ասելիքը փոխանցել եմ: Էդ ամեն ինչը եղել ա պահի տակ, հիմնականում տաք գլխով:

Ապրելուց քաղցր է մեռնել քեզ համար,
Զգալ, որ դու կաս և լինել հեռու,
Երկրպագել քեզ առանց սիրվելու
Երազել միշտ քեզ, լինել քեզ օտար:
Ստվերդ փնտրել ամեն տեղ, ուր խենթ
Հոգին կարող է թռիչքով չափել,
Անանց կարոտում անվերջ տառապել
Եվ լինել քեզնից բաժանված հավետ:
30.01.2009

Էլի դու:
Չէ, դու ձեռիցս չես պրծնի, միշտ քեզ պատմելու եմ պրոբլեմներս, թեկուզ առանց ինչ-որ հույսի:
02.02.2009
Սա Անկապ Օրագրին էր ուղղված: Ու էդ մոտեցումը չի փոխվել մինչև օրս:

Է, սենց էլ բան կլնի:
Հանուն քեզ երազումս տենալու էդքան աղ կուլ տվեցի, որ վերջում էն թարախ դասախոսը մեր տուն գա՞:
Լավ ա մի քիչ ջուր էի խմել:
08.02.2009

Էհ, ուրիշ ինչ ասեմ:
Երևի քո հանդեպ մահացու մեղք եմ գործել:
Միանգամից քել ինձ կախաղան հանի, պրծի:
Հա, երևի շատ ծանր հանցանք ա, որ տենց ես պատժում:
10.02.2009
Ու սա մենակ սկիզբն էր… Գլխիդ գալիքը չգիտեիր… Ու դու փորձեցիր… Սկսեց էն, ինչը մինչև հիմա չես մոռացել… Սկսեց…

Շատ խորն եմ վիրավորված, բայց թե մենակ իմ վրա եմ ներվայնանում: Մենակ ինձ եմ մեղադրում: Զզվում եմ ինքս ինձնից: Չեմ ուզում աչքիս երևամ: Էն էլ ու՞ր պախկվեմ: Ու՞ր կորեմ ինքս իմ աչքից:
Մի քանի րոպե ա մնում, հասցնելը կհասցնեմ: Էն էլ ի՞նչ... Անզոր կլնեմ ինչ-որ բան ասեմ: Ու երևի չարժի էլ: Թող, թե չէ ամեն ինչ ավելի կփչացնես: Թող ու գնա քնի, էլի: Աչքիս էլ մի երևա:
Ըհը, սկսավ: Արդեն չես էլ հասցնի: Իսկ էն ամեն ինչը, էն պատկերները, ձայները, զգացողությունները, որ քո մոտ ասոցիացիաներ են առաջացնում, էսօր էլ քեզ հանգիստ չեն տալու: Ցավակցում եմ:
18.02.2009

Փախնելու կարիք ունեմ: Ինքս ինձնից, տնից, քաղաքից, բոլորից: Բայց ու՞ր:
Մի հատ ծնկաչոք ներողություն խնդրելու կարիք ունեմ: Բայց ինչի՞ համար:
Նորից տանջվելու ու հին վերքերը նորից բացելու կարիք ունեմ: Բայց թե խի՞:
Նորից ապրելու կարիք ունեմ:
18.02.2009

մի հատ իսկական մեկի, որ մյուսի բացակայությունը չզգացվի
24.02.2009

Այսօր իշխանության նյարդերը, դրսի ուժերի մեծ ճնշման ներքո, վերջապես տեղի տվեցին: Անվտանգության աշխատողները վերջապես ջարդեցին ընդդիմության կողմից արդեն մեկ շաբաթ շարունակվող անկարգությունների շարքը: Նոր անկարգություններից խուսափելու համար իշխանություններից հետագայում կպահանջվի մեծ սառնություն ու զսպվածություն:
25.02.2009
Դրսի ուժերը շատ օգնեցին. խորհուրդներ տալով, թուլությանդ վրա զարմանալով, հանդիմանելով, բայց նոր անկարգությունները դրանից հետո էլ չվերացան: Մենակ մի քիչ ուժ գտար մի փոքր ավել դիմանալու…

Ես մեղսավոր եմ: Ներիր ինձ, որ ես, հասարակ մահկանացուս, համարձակվեցի ծռվել քո հրեշտակային դիմագծերի վրա ու օր ու արև չունեցա քո անմեղ ժպիտի պատճառով: Մեղք եմ գործել: Ուղղակի դա ուշ գիտակցեցի: Գիտակցեցի քո շնորհիվ: Որ դու ինձ չհասկացնեիր, ես տենց մեղքի մեջ էլ ապրելու էի: Վայ ինձ, որ յոթ օրում յոթ ամսվա տառապանք եմ ունեցել, ինչ ա խախտեմ քո անբիծ հոգու անդորրը: Ներիր, որ մրոտեցի անմեղ սիրտդ իմ զզվելի բառերով, որոնցից աչքերդ չռված-կլորացած նայեցին շփոթված դեմքիս, որ տենան, կարող ա՞ էշ-էշ խոսում եմ, թե՞ լուրջ եմ ասում: Դե, ես էլ անօգնական գտնվեցի, որովհետև ենթագիտակցությունս ինձ հետ էր պահում, որ ավելի մեծ մեղք չգործեմ, ուղղակի ես իրան չէի լսում, ու իմ ներքին ընդդիմությունը ավելի էր թեժացնում իրավիճակը: Ես իմ պատիժը մինչև էսօր էլ կրում եմ: Մեղսավոր եմ:
03.03.2009

մարդամեկի տանջանքների կարիքն ունեմ
20.03.2009

Մեկի, որ իմ ցավերը կհասկանա: Մեկի, որ իմ հետ միասին կտառապի: Մեկի, որ իմ հետ միասին իրա վերջի փողերը կծախսի պիվի ու արաղի վրա, որ իմ հետ միասին, մի խախանդ տեղ նստած, կխմի մինչև անջատվելը... Մեկի, որ իմ հետ միասին, խմած-խմած կերգի: Մեկի, որի հետ միասին հարբած կհելնենք, գիշերով հասարակական կարգ կխախտենք, շուշեք կջարդենք, արաղ-մարաղ կթռցնենք խանութներից, մարդ կբռնենք-կծեծենք, մեզ կբռնեն, կտանեն մի քանի օրով կմեկուսացնեն, խելքներս գլուխներս կգա:
21.03.2009

Է՜... Քնե՛լ, քնել…
Աչքերս փակեմ ու սեղմեմ ամուր
Ու չմտածեմ ոչնչի մասին:
Մի՞թե, երբեմն, չէի՞նք միասին...
Ա՛խ, օրոր ասա, անդորր ու օրոր.
Քնել եմ ուզում` գիշերն անց կացավ…
Երա՞զ էր արդյոք, զառանցա՞նք, թե ցավ…

Ցա՛վ, ցա՛վ էր, անշուշտ.
Դու երբե՜ք, երբե՜ք ինձ չես ժպտացել —
Քո ժպիտն անգամ ցա՜վ է թվացել
Իմ հոգուն տկար...
Ես քեզ կանչեցի երկա՛ր ու երկա՛ր —
Դու չեկար, չեկար, —
Ցանկացա լինել քո դեմ մի հլու
Ու անկամ գերի —
Եվ ես իմ սիրով քեզ ձանձրույթ բերի...

Օտա՛ր էր հոգիս քեզ համար, ինչպես
Օտար դաշտերից բերած ծաղկեփունջ.
Տանջանքի վարդեր, հույզի ծաղիկներ,
Երազի աստղեր, հույսերի ցոլքեր —
Ու կարմի՛ր, կարմի՛ր խաշխաշներ ցավի, —
Այս ծաղիկներով զարդարված հոգիս քեզ նվեր բերի,
Որ քո կույս հոգին իմի հետ ցավի...
Ու ես չեմ հիշում, թե ինչպե՞ս մի օր —
Օտար, անմեկին —
Ես քեզ կորցրի նոր կյանքի շեմքին…

Չէ՜, դու գնացիր, չգիտեմ թե ուր:
Ես էլ գնացի: Իհարկե, այնտեղ,
Ուր ապրել ես դու երկար ժամանակ —
Ապրել չէ՜ր լինի: —
Չէ՛ր լինի տեսնել լույսերը ձեր տան,
Չէր լինի տեսնել լայն փողոցը ձեր,
Որ մինչև հիմա ես չեմ մոռացել...

Թողնենք, ախ, ի՞նչ հոգ.
Չ՞է որ չգիտե, չգիտե ոչ-ոք,
Թե ինչո՞ւ կյանքում այսպես է եղել. —
Սերը մեզ համար — արցունք ու արյուն,
Սերը մեզ համար մահվան գին ունի,
Իսկ կնոջ համար — հրճվանքի գինի...

Այս անքուն, անքուն ու լուռ գիշերին
Ախ, էլ չեմ ուզում վերհիշել կրկին
Անցյալը անմիտ ու անմխիթար.
Էլ ինչո՞ւ ես դու գալիս անդադար
Եվ ուշ գիշերով փորել ես ուզում
Իմ հոգին տկար...

Դրա համա՞ր ես դու այստեղ եկել,
O, նենգոտ տեսիլ...
Ուզո՞ւմ ես հոգուս վերքերը պեղել,
Որի գանձերը չուզեցի՛ր տեսնել...

Օ, զզվելի՜ կին, —
Քեզ արատ է պետք, սին արատ հոգու,
Որ լավ ծիծաղես ու չարկամ խնդաս —
Եվ ամբողջ հոգով հրճվանքից թնդաս...

ապրի Չարենցը
22.03.2009

Էհ, էսքան գլխիս մուր լցրեցիր, հիմա՞ ինչ ես ուզում: Հիմա՞ ինչ գործ ունես երազներիս մեջ: Գոնե քնածս վախտ ինձ հանգիստ թող, այ մարդակերպ կապիկ: Էս աշխարհում դու իմ համար առաջինն ես: Առաջինը, որին ես ի սրտե ատում եմ: Հել, կորի մտքերիցս: Թող իմ համար ապրեմ: Աչքիս հերիք ա երևաս: Ու թարսի պես իմ հարազատ միջավայրը իմ համար հիմնականում քո հետ ա ասոցացվում ու դու ինձ ստիպում ես, որ ես էդ միջավայրից կտրվեմ:
Միակողմանի ատելությունն էլ մի բան չի:
10.04.2009

Էլի մտքումս ամեն ինչ դատարկվեց, ու էլի քո պադոշ ներկայությունը իրան ցույց տվեց: Հիմա՞ ինչ կա: Թող ապրեմ: Խնդրում եմ արդեն: Կյանքիս մի ամիսը հարամ արիր, կյանքս երևի մի քսան տարով պակասեց, մի օր էլ երևի կաթված կստանամ: Խնդրում եմ, եթե էս պահին ինձ կարդում ես, քեզ քցի (մտքիցս): Քցի ու гости մտի, որ իմանամ կարդացել-քեզ քցել ես: Մենակ առանց խաբելու:
05.05.2009

Մենակության:
Ոչ մեկին չեմ ուզում: Մի հատ անմարդաբնակ կղզի, որտեղ որ ես մենակովս կապրեմ: Առանց ինչ-որ մեկի, թեկուզ առանց տուն, ամենակարևորը՝ առանց ադնակլասնիկի, ակումբի, Լևոնի ու մնացածի:
Օդի-ջրի պես պետք ա:
05.05.2009

Մեկ մեղեդի, ծանոթ մի ձայն... Ու ես նորից հին հիշողությունների վրա եմ ծռվում: Հին ձայները, էն հին երգերը, էն, ինչը մի ժամանակ էդքան սովորական էր, էդ ամեն ինչը նորից ինձ էն հին վախտերին ա մտովի բերում: Ու էլի անհաջող երազ: Յըխք, էլի դու՞... Ու էլի երազախաբություն: Բա էլ ուրիշ ի՞նչ: Չնայած, արդեն երազներումս էլ ինձ չես խաբում:
25.05.2009

Ուղիղ կես տարի անցավ: Ուղիղ վեց ամիս: Բայց քեզ չեմ կարա մոռանում, չպտի էլ մոռանամ: Ինչքան էլ ցավոտ ա, մեկ ա, պետք ա հիշեմ, ականջիս օղ անեմ, որ մյուս անգամ նույն սխալը չանեմ: Չգիտեմ, ինչ փոխվեց, բայց զգում եմ, որ շատ բան փոխվեց: Չգիտեմ, ինչ ա ինձ պետք, բայց մի բան ինձ պետք ա: Չե, դու էդ բանը չես, որ ինձ պետք ա: Ես ինքս ինձ խոսք եմ տվել, որ քո հետ ոչ մի կապ չեմ ունենալու, որ դու իմ համար ոչ մի բան չես ներկայացնելու քեզանից, որ ես քեզ արհամարհելու եմ ամբողջ սրտով: Բայց իմացի, որ առանց քեզ դժվար ա ու տխուր:
17.08.2009

Էլի ինչ-որ բանի կարիք ա զգացվում, ու էլի չգիտեմ, թե կոնկրետ ինչի: Ու դատարկությունը լրացնում եմ ինչով պատահի: Ու կյանքը իրա հին հունով շարունակվում ա: Էհ, կարար ավելի վատ ըլներ:
10.10.2009

Կյանքը եքա փոխվել ա... Առաջ ֆուտբոլի էի գնում, երաժշտություն էի լսում, ազատ ժամանակ գիրք էլ էի կարդում... Даже պատահում էր, գրում էլ էի...
Հիմա ի՞նչ կա հեչ... Ակումբում հազարից մեկ եմ ինչ-որ լուրջ թեմայում բան գրում, էն էլ մի 2 բառով: Ֆուտբոլը էն տպավորությունն ա, որ մոռացել եմ... Մի հատ խաղ չկա, որ գոնե մի հինգ րոպեով կարենամ նայեմ: Իսկ հիմա ի՞նչ գիրք կարդալ... "Շատ զբաղված" եմ...
Շատ եմ փոխվել: Հետաքրքրություններ ունեի, կորցրել եմ, ամեն ինչ ալարում եմ... Չգիտեմ: Հետ նայել ոնց-որ թե չեմ ուզում: Միշտ ավելին եմ պահանջում... Էն, ինչ որ ունեցել եմ ժամանակին, իմ համար հին ա արդեն, ու ես անընդհատ նորն եմ ուզում: Ու ինչքան նոր բաներ եմ հայտնագործում, ախորժակս ավելի ա բացվում: Էլ հինը ուտել չեմ ուզում:
Վոբշմ, կարոտում եմ Հայկոյին... Իրա համար խախանդ ապրում էր: Ոչ գիտեր ինչ բան ա խաբվածությունը, ոչ գիտեր մարդկանց հետին հատկանիշները... Սկի սիրահարված էլ չէր... Էրնեկ իրան...
Էս ինչ անկապ բաներ ստացվան... Սիրում եմ էլի էս անկապ օրագիրը:
31.10.2009
Սա որպես հետգրություն էր արդեն:
Ու ամեն ինչ հլա նոր-նոր ա սկսում…:(

Ու վերջում` մի փոքր ժպիտ.

Շատ ցավեր եմ ես կրել,
Տանջվել, վշտել, տառապել,
Ավա՜ղ, թշերդ զուլում
Նորից են սիրտս հուզում:
Գերող թշեր կլորիկ...
Իսկ սրտումս` փոթորիկ...
Սիրտս արիր գահավեժ,
Տառապելու եմ հավերժ...
27.11.2009
Էսօր էդ մի պրոբլեմից բարեբախտաբար ազատված եմ: Էս մի հեքիաթն էլ իրա բարի ավարտն ունեցավ: Մնում ա մյուսների բարի ավարտին սպասել: ]]> Աբելյան https://www.akumb.am/entry.php/640-Թերթելով-Կյանքիս-էջերը-(մաս-3-և-վերջին) Թերթելով Կյանքիս էջերը... (մաս 2) https://www.akumb.am/entry.php/625-Թերթելով-Կյանքիս-էջերը-(մաս-2) Mon, 14 Dec 2009 14:35:52 GMT Տենաս ինչ ա նախապատրաստել կյանքը՝ վաղը գլխիս բերելու համար: Կամ երևի հենց էսօր: Կամ երևի մի 2 օրից: Բայց թե սենց երկար չի կարա շարունակվի: Մի քանի... Տենաս ինչ ա նախապատրաստել կյանքը՝ վաղը գլխիս բերելու համար:
Կամ երևի հենց էսօր:
Կամ երևի մի 2 օրից:
Բայց թե սենց երկար չի կարա շարունակվի: Մի քանի օր ա՝ ոչ մի ախմախ բան չի կատարվում: Մի քանի օր ամեն ինչ ոնց որ թե լուռ ա:
Լռությունը քնելու համար չի՛: Զգաստանալու համար ա: Քնել չի կարելի: Նախապատրաստվել ա պետք:
16.06.2008
Երկար ժամանակ, ավելի ճիշտ` մի քանի օր, ոչ մի տհաճ երևույթ չէիր տեսել: Ու սպասում էիր... Երանի քեզ, երանի էդ ժամանակներին, որ հիմնականում անհոգ էիր ապրում: Ու ոչ երնեկ քեզ, որ էսօրվան էս հասել: Նախանձում եմ ինքս քեզ: Նախանձում ես ինքդ ինձ: Նախանձում եմ, նախանձում ես...

Ինչիս ա պետք տելևիզրը կամ կոմպը: Դրանից ինձ ինչ ա ավելանում կամ պակասում:
Ինչիս ա պետք ֆուտբոլ խաղալը, եթե ֆուտբոլիստ չեմ դառնա:
Ինչիս ա պետք ինքնագլուխ բաներ անելը, եթե կարամ իմ համար հանգիստ ապրեմ:
Ինչիս ա պետք ինտերնետը, եթե իզուր փող եմ ծախսում ու ոչ մի օգուտ:
Ինչիս ա պետք քաղաքից դուրս գնալ-հանգստանալը, կամ քաղաքում ֆռֆռալը, եթե տունը պառկած կարամ հանգստանամ:
Ինչիս ա պետք սրան-նրան սիրելը, եթե կարամ իմ համար հանգիստ ապրեմ:
Մեկ ա, օդ կա, ջուր կա, գազ կա, հաց կա, սովորում եմ, աշխատանք կա, տուն ունեմ, շոր ունեմ:
Մնացած ամեն ինչի իմաստը որն ա:
30.06.2008
Խորը փիլիսոփայական հարցեր ես առաջ բերում, որոնց վրա ժամանակին գլուխ են ջարդել Արիստոտելը, Պլատոնը, Սոկրատեսը և նրանց մեծերը... Սենց խոհափիլիսոփայական բում դիտվում ա մղձավանջային ամիսներին: Քեզ լիքը մղձավանջներ եմ ցանկանում:

Բայց ինչքան քիչ բան ա պետք, որ մոմենտի տակ տրամադրությունդ 180 աստիճանով փոխվի:
04.07.2008
Ծեծված ճշմարտություն:

Ու Աստված 6-րդ օրը ստեղծեց մարդուն... Մարդն էլ միանգամից, տեսավ Աստված հանգստանում ա, մի հիմար բան արեց: Էհ, հետո Աստված մարդուն դուրս արեց դրախտից, որ լավ տանջվի, էն էլ մարդը ոնց մարդ կար, տենց մարդ էլ մնաց: Հլա մի բան էլ շատացան: Աստված ջրհեղեղ բերեց մարդու գլխին, մարդիկ նորից շատացան ու նորից շարունակեցին իրանց էշը քշել: Մի հարցնող էլ ըլնի. "Աստված ջան, հաստա՞տ քո պատկերով ես ստեղծել մարդուն":
06.07.2008
Հունիս-հուլիս մղձավանջի թեժ կետերից մեկը... Չէ, լուրջ, մղձավանջները ավելի շատ են օգուտ բերում, քան թե լճացումները: Եղիցի մղձավանջ: Զի դու տեսել ես, որ մղձավանջը բարի է... Հենց մենակ նրանով, որ քեզ ստիպում են փոխել, ոչ թե փոխվել: Իսկ լճացումները ոնց կան, տենց էլ թողում են:

Սենց երկար չի կարա շարունակվի: Կամ պետք ա հարմարվել, կամ պետք ա փոխել: Դե, փոխելն էլ հնարավոր չի, ուրեմն մնում ա հարմարվել: Ի՞նչ… Չես ուզում... Ուրեմն երկրորդը: Ի՞նչ... Չես կարու՞մ... Ուրեմն հարմարվի: Չես ուզում... Բայց խի՞... Որովհետև վատ ա: Բայց ինչի՞ ա վատ: Ի՞նչն ա պատճառը: Պողոսն ա՞ մեղավոր: Չէ, դու ես մեղավոր: Վատ ա, որովհետև դու վատն ես: Վատն ես, որովհետև բարի ես, ազնիվ ես, անկեղծ ես, չես կարում մարդկանց խաբես, միամիտ ես: Էն էլ ինչքան: Այ, էսօր տեսա՞ր քեզ ոնց կարեցան խաբեն: Բա էս քանի օրվա մեջ քանի՞ անգամ խաբված կըլնես: Երևի մի 4-5 անգամ: Բայց չէ, իրականում քեզ ավելի շատ խաբած կըլնեն, ուղղակի դու չես նկատել: Ցավում ա՞: Տեղն ա քեզ: Պողոսն ա՞ ճղել: Չէ, տեսնում ե՞ս, դու ես արել: Դու ես ճղել, քո անզգուշության պատճառով: Չնայած, լավ ես արել: Թող ցավա: Որ շատ ցավաց, ինֆեկցիա անցավ, էլ մյուս անգամ տենց բան դժվար թե անես: Չնայած, որ մի քանի անգամ նույն սխալը հաջողացնում ես անես, կարող ա մյուս անգամ էլ ցավա: Ուզում ես փոխես, բայց չես կարու՞մ: Ի՞նչ մի դժվար բան ա: Դառի չար, խարդախ, կեղծավոր, ու կըլնես լավը: Քեզ ավելի շատ կսիրեն: Չես կարում... Տենց տաղանդ մեջդ չկա... Էտ դեպքում քեզ ուրիշ խորհուրդ չեմ կարա տամ: Երրորդ տարբերակ էլ կա, բայց թե... Դու գիտես: Չնայած, որտեղից քեզ էդքան համարձակություն ու կամքի ուժ: Էլի ա՞ ցավում... Ոչինչ. կմեծանաս, կհիշես: Ասածներս էլ կհիշես:
Ու ստեղ եկանք մեր հերթական դաստիարակչական անօգուտ զրույցի վերջաբանին. ի՞նչ ենք որոշում: Ոչ մի բան: Նույն ձևով էլ շարունակի: Մեկ ա. գելի գլխին ավետարան են կարդում, ասում ա շուտ արեք, ոչխարը փախավ: Մեկ ա ոչ կարաս փոխես, ոչ էլ ուզում ես հարմարվես, երրորդ տարբերակի մասին վախում էլ ես մտածես: Շարունակի նույն ձևով: Կուշտ հաց կեր, բայց էս գիշեր քնելուց առաջ էլ էդքան շատ չմտածես, մեկ ա օգուտ չկա, իսկ վաղը առավոտ գործի ես: Պետք ա շուտ քնես, որ շուտ վեր կենաս: Թե չէ էսօր հազիվ 5 ժամ կարեցար քնես:
29.07.2008
Մղձավանջի պիկը: Խաչվեցի, թաղվեցի անկողնում, բայց դժբախտաբար առավոտը հարություն առա ու նորից սկսա ապրել: Մղձավանջը բնույթով սեռական ակտի նմանվեց. սկիզբ, թեժ կետ, վերելք, պի՛կ... Կտրուկ անկում...

Ո՞րն է այսօր մեր հաղթանակի գլխավոր նախադրյալը: Ոչ Եվրոպան, ոչ էլ ԱՄՆ-ն: Մեր հաղթանակի գլխավոր նախադրյալը մենք ինքներս ենք: Մեր միասնությունը, մեր վճռականությունը, մեր կամքը, մեր ոգին և մեր հավատը հաղթանակի նկատմամբ: Փոքր հաղթանակներ արդեն գրանցել ենք, սակայն մեր ամենամեծ խնդիրները դեռ առջևում են:
Հաղթանակի ճանապարհը փշոտ է և դժվարություններով լի, սակայն եթե ժողովուրդը միասնական է և վճռական, ապա ցանկացած դժվարություն հաղթահարելի է: Քանի-քանի անգամներ է ժողովուրդը կանգնել իր համար վճռորոշ ճամփաբաժանների առաջ, երբ միակ ելքը եղել է փրկության փշոտ ճանապարհը: Այդպես է եղել և Ավարայրի, և Սարդարապատի հերոսամարտերում, որտեղ թշնամիները ունեին մի քանի անգամ մեծ թվաքանակներով զորքեր, և արաբների ու թուրքերի արշավանքների ժամանակ, երբ քոչվոր ցեղերը թալանում ու ավիրում էին երկիրը, և անգամ բոլորովին վերջերս` Ղարաբաղյան պատերազմի ժամանակ, երբ Ադրբեջանը իր հզորությամբ բազմապատիկ անգամներ գերազանցում էր մեր թշվառ-անտեր պետությանը: Ժողովուրդը այդպիսի ճակատագրական պահերին միշտ ոտքի է կանգնել ու պայքարել միահամուռ ուժերով, և թշնամու բիրտ ուժը, ինչքան էլ այն մեծ եղած լինի, ընկրկել է մի բուռ ժողովրդի միասնության, կամքի և ոգու առաջ: Մեր ժողովուրդը միշտ էլ ունեցել է առաջնորդներ, որոնք կարողացել են համախմբել հուսահատ ժողովրդին և հավատ ներշնչել հաղթանակի նկատմամբ:
Այսօր մենք ունենք հզոր առաջնորդ: Մարդ, որին ժողովուրդը փետրվարի 19-ին ընտրեց նախագահ: Առաջնորդ, որը մեզ միավորեց և դարձրեց մեկ միասնական բռունցք: Հայի ոգին չի մարել: Ժողովուրդը համախմբված է և հավատում է իր հաղթանակին:
Քիչ է մնացել: Հեռու չէ այն օրը, երբ դարձյալ հակառակորդի ուժը կընկրկի: Իսկ թե երբ է դա տեղի ունենալու, հայտնի չէ, սակայն հայտնի է, որ այսպես երկար շարունակվել չի կարող: Չի կարող, քանի որ ժողովուրդը վճռական է տրամադրված: Քանի որ ժողովուրդը հավատում է իր ընդհանուր հաղթանակին: Քանի որ ժողովուրդը ունի մեծ առաջնորդ: Քանի որ պատմությունը ցույց է տվել, որ ժողովրդի առջև անհաղթահարելի ոչինչ չկա: Եվ ես հպարտ եմ, որ այսպիսի ժողովրդի մի մասնիկն եմ: Այսպիսով` օգոստոսի 1-ին, բոլորս դեպի մատենադարան, ևս մեկ անգամ ցույց տալու մեր հզորությունն ու միասնությունը: Բոլորս դեպի մատենադարան` միասին կերտելու մեր ընդհանուր հաղթանակը: Եվ քանի դեռ դա տեղի չի ունեցել, մենք չենք դադարեցնելու մեր պայքարը:
ՊԱՅՔԱ՛Ր, ՊԱՅՔԱ՛Ր, ՄԻՆՉԵՎ ՎԵՐՋ…
31.07.2008
Նախամիտինգային ելույթ: Էդ օրերին ինձ ներշնչում էի, որ սա վճռական միտինգը կլնի: Ինչևէ, միտինգը հերթական վճռական միտինգներից մեկն եղավ ընդամենը: Ու հիմա որ նայում եմ, վերաբերմունքս էնքան ա փոխվել…

Գործիքներին նայում եմ` քրտինքս խփում ա: Բայց թե կդիմանամ: Հպում, սուր աղմուկ, տհաճ համ, մեկ էլ էն պլաստմասսայից զզվելի նասոսը: Նայում եմ` ձեռին մեծ սպռիչ ա: Գնաց: Սիրտս թուլանում ա էն մտքից, որ ցավացող ատամիս մեջ ա մտնում ասեղը: Բայց թե ցավ չեմ զգում: Բայց թե սիրտս թուլացել ա: Լավ, մյուս անգամ աչքերս կփակեմ:
Մի ժամ ա բերանս բաց ա մնացել, սկի կուլ տալն էլ ա արգելված: Լեզվով էլ չպտի կպնեմ` թե չէ պլոմբը չի մնա: Բա ներվը: Ինչ զզվելի էր: Ամեն ինչի մեղավորը հենց ինքն էր` իրա լիլիպուտ հալով: Հազիվ գլուխս մի փոքր կարեցա թեքեմ: Տենամ՝ ոտս դողդողում ա: Ձեռս էլ թմրած վիճակում էր: Տաս րոպե մնաց համբերեմ: Ինչ լավ ա:
Հազիվ պրծա: Բերանս էլ մի րոպե բաց էր մնացել իներցիայով: Վերջ էս անգամը: Մնաց ութ-ինը ատամ սարքեմ:
18.09.2008
Փոքր ժպիտ` երկու մղձավանջների արանքում:

Ընդամենը երեկ էր: Բայց մոտս արդեն կարոտախտ ա: Իրա տարբեր երանգներով:
Երկար ենք բաժանվելու: Բայց մեկ ա սիրում եմ քեզ: Կդիմանամ: Բայց կարող ա՞... Չէ՛, մտքովդ էլ չանցնի:
Ուրեմն՝ մինչ նոր հանդիպում:
18.10.2008
Ու ոնց որ մյուս սերերը` էս մի սերը նույնպես մաշվում-գնում ա ամիսների ընթացքում: Բայց ի տարբերություն մնացած ստից-մտից սերերի, էս մի սերը դիմացկուն ա ու մինչև էսօր էլ իրան չի սպառել: Մանավանդ որ համեմատաբար փոխադարձ ա:

Լինում է, չի լինում, մի անբախտ է լինում: Ինչ անում է՝ բախտը չի բերում: Զարթուցիչը լարում է առավոտյան ժամը 8-ի վրա՝ ժամացույցը փչանում է, ու ինքը ուշանում է քննություններից, ցնցուղով այգին է ջրում՝ ցնցուղի մեջ ժավել է լցված լինում, կերակրի մնացորդը գցում է աղբարկղը՝ ընկնում է աղբարկղից դուրս: Ահավոր անբախտ է լինում: Ու մի օր որոշում է նետվել անդունդը: Մոտենում է անդունդի եզրին, բացականչում է. "իիիիի-ռա՛ս" և ցատկում: Բայց բախտը չի բերում, և շալվարի՝ գոտու համար նախատեսված օղակներից մեկը կառչում է անդունդի պռունկին աճած ծառի ճյուղերից մեկից: Այդ պահին մի գոգնոցավոր պառավ է անցնելիս լինում այդ կողմերով և տեսնում է անբախտ դժբախտին ու հարցնում.
-Ի՞նչ է պատահել, բարեկամս:
-Անբախտ եմ տատի, շատ եմ անբախտ:
-Բա ես էլ բախտ բաժանողն եմ:
-Բա ինձ էլ տուր:
Տատը ձեռքը տանում է դեպի գոգնոցը ու մի մեծ ծրար է հանում:
-Վերցրու: Մեծ բախտի ես արժանանում:
Անբախտը մեկնում է ձեռքը ու վերցնում ծրարը: Բայց հենց այդ պահին ճյուղը կոտրվում է, ու անբախտը սլանում է վար՝ դեպի անդունդը, բայց սլանալու պահին բախտը ձեռքից բաց է թողնում ու վերջում վայրեջք կատարում խոտի դեզերի մեջ՝ առանց վնասվելու: Վեր է կենում ու զայրացած թափ տալիս շորերի վրայի փոշին:
-Էս անգամ էլ բախտս չբերեց:
06.11.2008
Տրագիկ կոմեդիա: Նոր մղձավանջի ազդանշան: Նոր պրոբլեմները խառնվում են հներին ու պոռթկումներ են առաջ բերում: Քանի ինքդ չես փոխել, քանի լուծումներ չես գտել, քանի նորերի հայտնվելու դեմ մեխանիզմներ չես մշակել, հա էլ պրոբլեմների առաջ կկանգնես: Բախտը մեղավոր չի:

Սկսում ա զզվելի շրջանը. մի ամսուց ավել նստի-պարապի...
Դե լավ էլի...
Որ 18-ից բանակ գնացած ըլնեի, վեց ամսուց կգայի:
Կգայի, մի հատ նոր կյանք կսկսեի:
Թե չէ, հիմա ոնց որ կյանքդ պրծնելու վրա ա...
18.11.2008
Ու դու հլա հավատում էիր որ բանակ ես գնալու...

Ուֆ, դե տանջեցիր թողիր ինքդ քեզ տանջելով: Դե ինչ անեմ, որ էդ տանջանքը քեզ մի բան էլ հաճելի ա: Հա տանջվում ես ու չես կշտանում: Չնայած, տանջում ես` տանջի, ինձ էլ ա հաճելի:
20.01.2009
Վերջ երկրորդ մասի: ]]> Աբելյան https://www.akumb.am/entry.php/625-Թերթելով-Կյանքիս-էջերը-(մաս-2) Թերթելով Կյանքիս էջերը...(մաս 1) https://www.akumb.am/entry.php/613-Թերթելով-Կյանքիս-էջերը-(մաս-1) Wed, 09 Dec 2009 21:08:39 GMT "Կյանք" չեմ ունեցել ի սկզբանե: "Կյանքիս էջեր" ասելով օրագրերիս էջերը նկատի ունեմ: Ակումբում 3 հատ անկապ օրագիր ա եղել, 3-ում էլ գրել եմ, դրա համար էլ էդ օրագրերը պայմանականորեն կարամ համարեմ ԻՄը: Ու որոշել եմ թերթեմ 3 օրագրերիս էջերը, տեսնեմ, հիշեմ, ուրախանամ, տխրեմ, մի խոսքով, պարապ եմ մնացել: Տարին մի 2-3 անգամ էլ տնային ալբոմն եմ նայում, էլի հիշում, բայց էս մեկը ուրիշ զգացողություններ ինձ կբերի, որովհետև իմ վերջի 2 տարիների կյանքն ա "հանգչում" էդ անկապ օրագրերում: Ուրիշ ոչ մի օրագրի մեջ չեմ "թաղել" ապրածս օրերը:
Հա, ու միանգամից ասեմ, ձեր համար էս ամենը կարդալը ձանձրալի կլնի: Ընդամենը իմ համար եմ գրում:

է՜ աշխարհ, աշխարհ...
ռեֆերատի համար սկի մի քանի տող ինքնուրույն գրել էլ չեմ ուզում, copy-paste եմ անում
ոչ մի բանի հավես չունեմ ու ինչ-որ բանի հավես ունենալու հավես էլ չունեմ
Իմ հետ մի բան էն չի: Մի տեսակ դատարկություն եմ զգում իմ ներսում: Կարող ա՞ սոված եմ: Կարող ա: Բայց թե ուտելու հավես էլ չունեմ: Կարող ա՞ լավ չեմ քնել, հոգնած եմ մնացել: Բայց թե քնելու հավես էլ չունեմ: Քնեմ էլ՝ բա միջանկյալներ-զաչոտները... Մի ամիս էլ չի մնացել: Պարապել ա պետք: Օրը 4-5 ժամ... Արա դե լավ էլի...
19.11.2007 թ.
Է՜ Հայկո ջան, դու հլա փառք էիր, իսկ այ ես զարմացա, որ կարդացի քո օրական 4-5 ժամ պարապելու մտադրության մասին: Իսկականից արա դե լավ էլի...

Ինչ լավ օր էր...
Էսօր ես մի քանի ժամով երջանիկ եմ եղել: Բայց ընդամենը մի քանի ժամով:
Կյանքումս էսքան չէի պարել: Կյանքումս էսքան չէի երգել: Կյանքումս էսքան չէի ուրախացել երևի: Կյանքումս էսքան չէի զգացել կուրսեցիների հետ լինելու կայֆը: Էհ, ափսոս... Էս օրն էլ անցավ, գնաց: Էլի տխուր եմ: Մնաց 1.5 տարի, դրանից հետո` հայդե բանակ, դրանից հետո կյանքն ա սկսելու: Էլ չեմ զվարճանալու կուրսեցիներիս հետ, էլ չեմ պարելու, էլ չեմ զգալու էտ կայֆը: Նայելու եմ ֆոտոները ու ասեմ. "ինչ լավ օր էր... "
Տխուր եմ: Մեխանիկայի հաստաքամակ խնդրագիրքը սեղանի վրա կազմ ու պատրաստ ինձ ա սպասում, որ էս կեսգիշերին զբաղվեմ (վատ բան չմտածեք) մեջի խնդիրներով ու շեղվեմ ֆուտբոլից: Գտնել էս կետի հավասարումը, էն կետի արագությունը, էս զիբիլը, էն զահրմարը... Տո իմ ինչին ա պետք էտ անտեր կետի հավասարումը: Կետ, որ ով գիտի իրականում գոյություն էլ չունի Բայց քննություն կա դեմը: Վաղը անալիզը սեմինարի եմ, 5 օրից էլ միջանկյալն ա: Ու էտ ամեն ինչը իմ կայֆը հարամ ա անում:
Ինչ լավ օր էր...
13.12.2007
Ցավոք սրտի, Հայկո ջան, քո կանխատեսումները չիրականացան, ու դու նորից հայտնվել ես "մնաց 1.5 տարի" կարգավիճակում, դրանից հետո` հայդե բանակ: Էս անգամ հաստատ:

Երեկ մեխանիկա էի պարապում, ու հանկարծ իմ պայծառ ուղեղով մի կարևոր հայտնագործություն արեցի. վերջում ինձ խփելու ա կամ ինֆակտը, կամ` ես ինքս: Իսկ էտ վերջը երբ ա գալու, կպարզվի երևի երկու շաբաթից: Էհ... Ամեն մի կիսամյակից մազապուրծ ըլնելուց հետո ինձ հույս եմ տալի, որ մյուս կիսամյակը ավելի հեշտ կլնի, բայց արի ու տես, ամեն հաջորդ կիսամյակ ինձ ավելի մեծ տանջանքներ ա բերում, քան թե նախորդը: Համենայն դեպս, ոչ մեկին խորհուրդ չի տրվում իմ պարապելուն ներկա գտնվել իմ հետ նույն սենյակում, եթե տենում եք, որ մոտս ինչ-որ մի բան չի ստացվում: Առայժմ ինձ զսպում եմ մի կերպ, բայց մեկ էլ տեսար չդիմացա, ու ես էլ չգիտեմ ինչ կկատարվի: Ախր որ մեղքիս համար ինձ ստիպեցին, որ մաթեմատիկոս դառնամ, եթե լեզուներից ես ավելի ուժեղ եմ: Ուր էր մի հատ նորից ծնվեի, որ ամեն ինչը իմ ուզածով սադավորեի...
12.01.2008
Հերթական քննությանը պատրաստվելիս իմ անկարողությունը ինձ հերթական անգամ ստիպեց վերցնել ձեռքս գրիչը ըըըըը... Ստեղնաշարը ու տպել հերթական ռեքվիեմը, որը անմահ չէր, բայց թեթևացրեց դարերի խորքից եկող իմ նախաքննական վշտերի հերթական նոպան: Իսկ ինչ վերաբերվում ա քննությանը, 4 ստացա, ու էդքանից հետո էլ ինձ կկոտորեի 5-ի համար, եթե էսօրվա համառությունից ունենայի:

"Բարև իմ մանչուկ: Խնդրում եմ քեզ վատ չզգաս իմ այս բառերից, քանզի մանչուկը դա դեռևս մաքուր հոգով, ազնիվ և բարի էակ է, ինչպիսին ես դու՝ իմ մտածմունքների փոքրիկ իշխան:"
Կյանքումս առաջին անգամ Վալենտինի օրվա առթիվ նամակ ստացա ու զարմացա. ո՞ր մեկը իմ նմանին տենց բան կգրի: Ինչքան էլ հաճելի բաներ էին գրված... Երկու էջանոց նամակ էր, որ ձեռիս մեջ գանձի նման շուռումուռ էի տալի ու կարդալով քայլում էի ֆակուլտետի միջանցքով: Մինչև միջանցքի ծերը չհասած, արդեն ամբողջությամբ կարդացել էի: Մի շնչով:
"Բացեմ մի գաղտնիք՝ ես նույնպես քո ֆակուլտետից եմ"
որից հետո եկան քաղաքական բնույթի նախադասություններ, որոնք կազմողը երևի ժամանակի սղության պատճառով շտապել էր ու մի քիչ ոչ ռոմանտիկ էր գրել.
"Սա արդեն լավ նախապայման է մեր հարաբերությունները դեպի լավը զարգացնելու համար, չքնաղ ջա՜ն..."
"Ես չեմ հանձնվի, կհետաքրքրվեմ քեզանով, կշարունակեմ մտածել քո մասին, ինչպես հիմա է", սա արդեն էս նախընտրական շրջանում ոնց որ նախընտրական խոստում ըլներ:
Ես քյոռի նման կարդում էի ու ինձ զգում նույն վիճակում, ինչ որ իշխանությունների քաղցր ստերից խաբված շարքային քաղաքացին:
Վերջում քառատող էր գրված.
"Հմայում ես բոլորին,
Անորոշ է քո հոգին,
Յուրովի ես այս աշխարհում,
Կհաստատվես դու իմ սրտում"
էհ, կարդացի ու հենց որ հուզմունքս ցրվեց, հասկացա, որ հոգեպես երազախաբ եմ եղել: Ոնց կարա մի ինչ-որ աղջիկ լրջով տենց բան գրած ըլնի: Ախր ձեռագիրն էլ ոնց որ տղու ձեռագիր ըլներ: Բայց լավ ա. հաճելի պահեր ապրեցի: Հետո կուրսեցիներիս մոտ եմ կարդացել, ու միասին կուշտ խնդացել ենք: Ոչ մեկ չիմացավ, թե ում ձեռի գործն ա դա: Մեկն էլ ասեց, որ հաստատ աղջկա գրած ա: Ամեն դեպքում, էսի իմ կյանքում առաջին նմանատիպ նամակն ա, ճիշտ ա անլուրջ, բայց թե ոչինչ: Տարիներով պահելու եմ մոտս, ու եթե հայտնի մարդ դառնամ, մեռնելուցս առաջ կասեմ, որ իմ ապագա տուն-թանգարանում դա որպես նմուշ պահեն ու խնամքով վարվեն հետը, կամ էլ հակառակ դեպքում աճուրդի հանեն:
14.02.2008
Տաղ նախընտրական: Խոստումներ, լավ խոսքեր ու ինչպես միշտ` օդ ու փուչիկ, որին ես, որպես փորձված քաղաքագետ, չհավատացի: Հետագայում պարզվեց, որ նամակի հեղինակը կուրսեցիս ա եղել, որի հետ միասին դասերին ջրիկանում էի: Հնարել ա, թելադրել ա մեկին, էդ մեկն էլ գրել ա կիսաաղջկական ձեռագրով: Բայց թե նամակը մինչև օրս էլ պորտմանիս ջեբում եմ պահում:

Ավարտվեց նախագահական ընտրությունների ամբողջ պրոցեսը՝ սկսած քարոզարշավից (ավելի ճիշտ՝ հակաքարոզարշավից), վերջացրած նախագահի փոփոխությամբ: Պրոցեսը տևեց ոչ թե 2.5, այլ 6.5 ամիս (սկսվել էր 2007 թ. սեպտեմբերի վերջին) և ավարտվեց ժողովրդի հաղթանակով: Այո, նախագահ "ընտրվեց" Սերժ Սարգսյանը, բայց այսօր գրեթե բոլորը գիտեն, որ մեր երրորդ նախագահը ամենևին էլ նա չէ: Իրական նախագահը այն նախագահն է, որը ոչ թե "ընտրվում" է, այլ որին ընտրում է ժողովուրդը: Հետընտրական իրադարձությունները վկայում են, որ Սերժ Սարգսյանին ժողովուրդը չի ընտրել: Եթե այդպես լիներ, ապա Հայաստանի Հանրապետական Հրապարակում բռնի կերպով բերված տասնյակ հազարավոր "ցուցարարները" չէին գնա դեպի Ազատության Հրապարակ: Եթե այդպես լիներ, ապա ժողովուրդը երթեր չէր կազմակերպի քաղաքի կենտրոնով: Եվ վերջապես, եթե այդպես լիներ, ապա այսօրը այսքան մռայլ ու ցուրտ չէր լինի և ժողովուրդը միահամուռ կերպով կասեր. "առա՛ջ, Հայաստան": Իսկ դա այդպես չէ:
Այսօր շատերը կասեն. "ԱՄՈ՛Թ, ՀԱՅԱՍՏԱՆ": Ամոթ ոչ թե նրա համար, որ ընտրել ես Սերժ Սարգսյանին, այլ որ ունես մարդիկ, որոնք իրենց երկիրը վարձով տալիս են իրենց համար անծանոթ, կամ իրենց կողմից չընդունված թեկնածուի (ընդ որում վարձը՝ տարեկան 1000 դրամ ): Որոնք կեղծ արդյունքներ են ներկայացնում հանձնաժողովին: Որոնք վախենում են չընտրել այդ թեկնածուին, համարելով, որ կզրկվեն աշխատանքից: Հիրավի, նրանք արժանի են այդպիսի ղեկավարի: Բայց նրանք ժողովրդի հետ չեն: Գումարած դրան՝ ժողովրդին այդպիսի ղեկավար պետք չի: Ժողովուրդը հաղթել է, և նա արժանի է ղեկավարի, որը նրանց տվել է այդ հաղթանակը: Դա ՀՀ 3-րդ իսկական նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանն է: Իսկական, քանի որ ժողովուրդը ընտրել է նրան: Մարդ, որը մեզ դուրս է բերել մութ ու ցուրտ տարիներից: Մարդ, որը դուրս է բերել մեզ ճգնաժամից: Մարդ, որը առաջնորդել է մեր երկիրը դեպի զարգացում (ինչը այսօրվա իշխանությունները իրենց են վերագրում): Եվ վերջապես մարդ, որը հանեց ժողովրդին այս կիսաստրկական վիճակից: Շատերի կարծիքով մենք պարտվել ենք, բայց դա այդպես չէ: Մենք հաղթել ենք, քանի որ մենք հիմա միասնական ենք, գիտակից, վճռական և այլևս չենք հանդուրժի ոչ մի բռնապետական իշխանություն: Իշխանությունների կողմից ոչ մի վնասակար քայլ՝ ուղղված մեր դեմ: Եվ բացի այդ՝ մենք մեր վրա բևեռեցինք խոշոր տերությունների ուշադրությունը: Արտասահմանում հասկացան, որ Հայաստանը ոչ թե մի հոյակապ երկիր է, որտեղ մարդիկ ապրում են հոյակապ կյանքով, այլ մի խղճուկ երկիր է, որտեղ ժողովուրդը ցանկանում է կուշտ ապրել, ցանկանում է ազատ ապրել, ցանկանում է աշխատել և կերտել իր ապագան սեփական ձեռքերով: Այո, հաղթե՛լ ենք: Եվ հավատացեք՝ վաղվա համար ավելի մեծ հաղթանակներ ունենք: Մեր ամենամեծ հաղթանակները դեռ առջևում են: Այսպիսով՝ կեցցե՛ ժողովուրդը: Կեցցե՛ ազատ Հայաստանը: Կեցցե՛ այն Հայաստանը, որը վաղն է գալու:
09.04.2008
Վայ խեղճ Հայկո: Ռոմանտիզմի ալիքի վրա մի փառահեռ պոռթկում երկնեցիր: ՀԱԿ հերթական հայտարարությունը, կապված 2013 թ. նախագահական ընտրությունների հետ, կարծում եմ պատրաստ ա:;) Ի դեպ, Հայկո ջան, ե՞րբ եք հաղթելու, ամոթ չլնի հարցնելը: Տարիուկես առաջ ուրիշներին էի էդ հարցը տալի, հիմա քեզ եմ ուզում տամ:

Օֆ-օֆ-օֆ
Էս ամեն ինչը անտանելի ա դառել: Էլ սենց ապրել չի կարելի: Բայց ավելի լավ բան սպասել էլ հնարավոր չի: Մնում ա մի հատ լավ տարբերակ, դե էտ էլ ուժերիցս վեր ա:
19.04.2008
Բազմադարյա չարչարանքներդ ընդմիշտ են Կոկա-կոլայի պես: Իսկ դեպի Գողգոթա դեռ հարյուրավոր կիլոմետրեր կան:
Ժամանակը ոչ մի բան չփոխեց: Նույն տրամադրություններն են, ուղղակի օֆերի փոխարեն իշխանության են եկել ուֆերը: Նմանօրինակ իշխանափոխությունը ոչ մի լավ բանի չհանգեցրեց:

Վաղվանից՝ գործ :
Տենաս 3 ամիս կդիմանա՞մ: Բա քննությունները... Չնայած, շատ պետքս ա 5-ը: Մեկ ա մագիստրատուրան մաքսիմում կիսավճար նստեմ, էն էլ պետք չի տենց: Ջհանդամը: Տանում են՝ թող տանեն: Ինչքան շուտ պրծնեմ, էնքան լավ:
01.06.2008
Փաստորեն, եթե նախկինում. "Մագիստրատուրա չեմ անցնի" էր, այժմ արդեն. "Մագիստրատուրան մաքսիմում կիսավճար նստեմ" ա: Մարդկային մտքի էվոլյուցիա...

...Տարօրինակ ոչ մի բան չկա: Մարդը ապրում ա, կյանքը շարունակվում ա իրա բնականոն ընթացքով: Տարօրինակ կլներ, եթե ընդհանրապես տարօրինակություններ չլնեին էս տարօրինակ կյանքում...
...Անարդարությունները կօգտագործես հարմարվելու համար, իսկ ամեն մի բնականոն երևույթ ուրախանալու առիթ կլնի քո համար...
09.06.2008
Իսկ ես էսքանով եզրափակեմ 1-ին մասը ու գնամ քնելու… Մի ուրիշ անգամ կշարունակեմ: ]]> Աբելյան https://www.akumb.am/entry.php/613-Թերթելով-Կյանքիս-էջերը-(մաս-1)