Բլոգի մեկնաբանություններ

  1. Սլիմ-ի ավատար
    Հա միայնությունը ահավորա, մենակ , ոնց որ անտեր լինես, ոչ ոքի պետք չլինես ու մի պահ էլ գալիսա, որ քեզ պետք չես:
    Ինչ տխուր տրամադրություն կար գրածիդ մեջ, բայց հասկանում եմ քեզ
  2. Apsara-ի ավատար
    Մեջբերում Չամիչ-ի խոսքերից
    Ապսարա ջան, մասուրով թեյ խմի՝ կես բաժակ օրը երկու անգամ: Վիտամինների էնպիսի ներհոսք կզգաս, որ վիրուսիկներից կմնա միայն վ-ն:
    Առողջություն:
    Շնորհակալություն, ափսոս մասուրը վերջացել է, տաք հոնի թեյն է պայքարում, կռիվ տալիս հիմա
  3. Չամիչ-ի ավատար
    Ապսարա ջան, մասուրով թեյ խմի՝ կես բաժակ օրը երկու անգամ: Վիտամինների էնպիսի ներհոսք կզգաս, որ վիրուսիկներից կմնա միայն վ-ն:
    Առողջություն:
  4. Apsara-ի ավատար
    Մեջբերում cold skin-ի խոսքերից
    Վարդ հետաքրքիր հարց ես առաջ քաշել…
    Սկսեմ պատմությունս… Ես արդեն 9 տարի է ապրում եմ քրոջս հետ՝ մենակ: Ծնողներս ապրում են Մոսկվայում: Սոցիալական ծանր վիճակն է ստիպել, ու նպատակը՝ երեխաներին բարձրագույն կրթություն ապահովելը: Ասեմ որ սկզբում հայրս գնաց, մեկ տարի հետո էլ մայրս: Մենք այստեղ մնացինք մենակ, մերոնք ՝ այնտեղ: Համաձայն եմ քո հետ, իրոք որոշակի հոգեբանական երևույթներ են սկսում գլուխ բարձրացնել… Մեկ-մեկ մտածում եմ, որ եթե մենք միասին լինեինք գուցե ուրիշ կենցաղ, ուրիշ «կյանք» ես կունենայի: Մարդը սովորում ա մենակությանը ու երբ, հանկարծ, մեկն ուզւոմ ա խախտի էդ մենակության օրենքները, մի հատ ահավոր ռեզոնանս, դիսկոմֆորտա սկսում գլուխ բարձրացնել… մի խոսքով լավ բան չի պառակտումը, ու մեծ հաճույքով մեղադրում եմ պետությանը… Հիմա ես համ ինքնավստահ եմ, համ չէ, մի տեսակ կիսատ եմ… Համ ուրախ եմ որ մայրս ու հայրս միասին են, համ չէ՝… բա մեն՞ք…
    Հ.Գ. Լավագույնի համար են ապրում մարդիկ…
    Հարգանքներս հայրիկիդ և մայրիկիդ, որ իրար հետ են, եթե քույրերով մենակ եք մնացել բարձրագույնի շեմին, ապա դրա միջով անցնում են շատ շատերը, ինչ-որ տեղ այդ տարիքում մարդ պատրաստ է և կարող է ինքնուրույն ապրել: Օրինակ ես ձեր ընտանիքը կիսատ չեմ համարի, այն ամբողջական է:

    Ի դեպ ըստ իս երեխան ծնված օրվանից ինքնուրույն և առանձին էակ է, իր իրավունքներով, ցանկություններով և հնարավորություններով, որին 15, 16 տարեկանում ազատություն տալը նորմալ է:
    Իսկ այր ու կին մեկ մարմին ինչպես նաև մեկ մարդ և մեկ հոգի, նրանք իրարից բաժանումը հանուն ինչի էլ որ լինի սխալ է
  5. cold skin-ի ավատար
    Վարդ հետաքրքիր հարց ես առաջ քաշել…
    Սկսեմ պատմությունս… Ես արդեն 9 տարի է ապրում եմ քրոջս հետ՝ մենակ: Ծնողներս ապրում են Մոսկվայում: Սոցիալական ծանր վիճակն է ստիպել, ու նպատակը՝ երեխաներին բարձրագույն կրթություն ապահովելը: Ասեմ որ սկզբում հայրս գնաց, մեկ տարի հետո էլ մայրս: Մենք այստեղ մնացինք մենակ, մերոնք ՝ այնտեղ: Համաձայն եմ քո հետ, իրոք որոշակի հոգեբանական երևույթներ են սկսում գլուխ բարձրացնել… Մեկ-մեկ մտածում եմ, որ եթե մենք միասին լինեինք գուցե ուրիշ կենցաղ, ուրիշ «կյանք» ես կունենայի: Մարդը սովորում ա մենակությանը ու երբ, հանկարծ, մեկն ուզւոմ ա խախտի էդ մենակության օրենքները, մի հատ ահավոր ռեզոնանս, դիսկոմֆորտա սկսում գլուխ բարձրացնել… մի խոսքով լավ բան չի պառակտումը, ու մեծ հաճույքով մեղադրում եմ պետությանը… Հիմա ես համ ինքնավստահ եմ, համ չէ, մի տեսակ կիսատ եմ… Համ ուրախ եմ որ մայրս ու հայրս միասին են, համ չէ՝… բա մեն՞ք…
    Հ.Գ. Լավագույնի համար են ապրում մարդիկ…
  6. Apsara-ի ավատար
    Մեջբերում enan-ի խոսքերից
    Հիրավի մեծ դժբախտություն է, հավելենք դրան որ արտերկրում աշխատելիս որոշ ծնողներ օտարի երեխաներ են դաստիարակում:
    գիտեմ շաատ դեպքեր գիտեմ, որ կան տղամարդիկ, որոնք 2 ընտանիք ունեն, մեկը Հայստանում, մյուսը Ռուսաստանում կամ էլի մի տեղ:
    Դա նրանից է, որ տղամարդը առանց կնոջ չի կարող երկար ապրել, չմանրամասնենք պատճառները, այլ նշենք այս փաստը: Եթե ընտանիք էլ չկազմեն ապա որոշ ծառայությունների դիմում են,

    ահավոր է, ահա ինչու սա դժբախտություն է առաջին հերթին նման կանանց համար
  7. Apsara-ի ավատար
    Մեջբերում Dayana-ի խոսքերից
    Վարդ, նենց նուրբ թեմա ես բացել: Էստեղ միանշանակ տեսակետներ ասելը դժվար կլինի: Կարծում եմ, որ ոտքերն ընկնելու ու խնդրելու կարիք չպիտի լինի, ուղղակի եթե ապրելը Հայաստանում դժվար է, ամուսինները պիտի գնան միասին` անկախ նրանից ունեն երեխաներ թե ոչ, բայց դե շատ հաճախ տղամարդիկ գնում են փորձելու, կստացվի արդյոք աշխատել դրսում, իսկ երբ ստացվում է կամ ուղղակի սկսում են գոյատևել, կնոջը, առավել ևս երեխաներին չեն ցանկանում իրենց մոտ տանել, ու մեկ էլ մի ընդունված միտք կա, որ քանի դեռ էստեղ ընտանիք ունեն, հույս է լինում, որ մի օր հետ են գալու: Մի խոսքով բարդ բաների մասին ես մտածում, հայերը սիրում են "խոպան" ասվածն ու էդ երևի թե միշտ էլ կլինի, մենք արտագնա աշխատանքի համար լավագույն տարբերակներից ենք:
    Գիտեմ, Արմին ջան, որ շատ նուրբ թեմա է, բայց այն քննարկման ենթակա է, քանզի անապահովության հարցը միայն նման կերպ չի լուծվում,

    կարելի էր թեմա բացել, հետաքրքիր կլիներ
  8. Շինարար-ի ավատար
    Թեմայում արծարծված մենակ մի հարցին անդրադառնամ, ծնողների կարծիքի ազդեցությանը երեխաների վրա: Տեսել եմ մարդիկ, որոնք մի կողմի կարծիք լսել են սովորել, իմ ասած դեպքում՝ հոր, որովհետև տվյալ ընտանիքում մայրը կարծիք չի ունեցել, և արդեն երեսուն տարեկան երեխաների համար միանշանակ գոյություն ունի մի կարծիք՝ հոր կարծիքը, որովհետև նրանց տանը երբեք վիճաբանություն կամ քննարկում ինչ-որ թեմայով՝ քաղաքական, արվեստի կամ կենցաղի չի եղել, եղել է մի ճիշտ, չեն տեսել, որ հայրը մի օր էլ սխալ լինի, մյուս հարցում էլ մայրը սխալ լինի: Մեծացել են մարդիկ, որոնք անընդունակ են ընկալելու իրենցինից տարբեր այլ տեսակետ: Սա վատ է, վերջ, ոչ ոքի այն չի կարող դուր գալ, սա լավ է, նորից վերջ, ոչ ոքի դա դուր չի կարող չգալ…
  9. Չամիչ-ի ավատար
    Ինձ հետ էլ է մի անգամ սարսափելի տհաճ միջադեպ տեղի ունեցել:
    Նասկովը որ եկել էլ Հայաստան, ես ու քույրս որոշել էինք անպատճառ ներկա գտնվել համերգին: Համերգը տեղի էր ունենում Հանրապետության հրապարակում: Համերգի առաջին բաժնում ելույթ էր ունենում մի հանրահայտ գիթառահար: Հաջողացրել էինք լավ տեղ գրավել, որտեղից բեմը պարզ երեւում էր, հենց մեր կողքին կանգնած էր մի երիտասարդ,ով գիթառահարի դյութիչ մեղեդային հնչյունների տակ անընդհատ թքում էր՝ րոպեում տասից քսան թքոց արագությամբ: Մեզ համար անմիջապես պարզ դարձավ, որ հրապարակում համերգ ունկընդրելը առնվազն ինքնախաբեություն է: Բայց դե հո մի թքողի պատճառով չէի՞նք զրկվելու Նասկովին ունկընդրելու հաճուքից: Որոշեցի ամեն գնով ազատվել մեր անցանկալի հարեւանից: Երբ զգացի որ լավ տաքացել եմ, մոտեցա նրա ականջին ու հարցրի.
    -Կներեք երիտասարդ, երաժշտությունը ձեր մեջ թքելու ցանկությու՞ն է առաջացնում:
    Բնակական է, աղմուկը թույլ չտվեց, որ մի անգամից լսի, ստիպված եղա երկրորդ անգամ կրկնել: Նրա ռեակցիայից պարզ դարձավ, որ ուղեղի համակարգիչի աշխատանքը իմ տված հարցից անմիջապես կախվեց: Անցավ երկու րոպե, եւ տհաճ հարեւանը, առանց որեւէ պատասխան տալու, մեր կողքից ընդմիշտ հեռացավ:

    Թքելու դեմ ակցիա կազմակերպելը լավ միտք է: Օրինակ կարելի է՝ « թքելը արգելվում է» կամ « թուքը թունավոր չէ, կարող եք կուլ տալ» գրությամբ թղթեր տպել եւ փակցնել այն մուտքում, երտեղ ապրում ենք: Հատկապես տհաճ է, երբ մուտքում են թքում, հենց ոտքի տակ:
  10. Dayana-ի ավատար
    Վարդ, նենց նուրբ թեմա ես բացել: Էստեղ միանշանակ տեսակետներ ասելը դժվար կլինի: Կարծում եմ, որ ոտքերն ընկնելու ու խնդրելու կարիք չպիտի լինի, ուղղակի եթե ապրելը Հայաստանում դժվար է, ամուսինները պիտի գնան միասին` անկախ նրանից ունեն երեխաներ թե ոչ, բայց դե շատ հաճախ տղամարդիկ գնում են փորձելու, կստացվի արդյոք աշխատել դրսում, իսկ երբ ստացվում է կամ ուղղակի սկսում են գոյատևել, կնոջը, առավել ևս երեխաներին չեն ցանկանում իրենց մոտ տանել, ու մեկ էլ մի ընդունված միտք կա, որ քանի դեռ էստեղ ընտանիք ունեն, հույս է լինում, որ մի օր հետ են գալու: Մի խոսքով բարդ բաների մասին ես մտածում, հայերը սիրում են "խոպան" ասվածն ու էդ երևի թե միշտ էլ կլինի, մենք արտագնա աշխատանքի համար լավագույն տարբերակներից ենք:
  11. enan-ի ավատար
    Հիրավի մեծ դժբախտություն է, հավելենք դրան որ արտերկրում աշխատելիս որոշ ծնողներ օտարի երեխաներ են դաստիարակում:
  12. Apsara-ի ավատար
    Մեջբերում Dayana-ի խոսքերից
    Վերջին տողը լուրջ էր, թե ես եմ շատ խմել?
    Դայ կեֆիրից վաբշե չեն հարբում
    բայց չհավատալու մոմենտը չջոգեցի, կարողաես էլ ջուր եմ շատ խմել
  13. Dayana-ի ավատար
    Վերջին տողը լուրջ էր, թե ես եմ շատ խմել?
  14. Ռուֆուս-ի ավատար
    Մեջբերում Հակոբ Գեւորգյան-ի խոսքերից
    Մի բան տարօրինակ է այստեղ.

    Ընդհանրապես գլխի վիրահատության ժամանակ, կամ որեւէ այլ մազոտ մասերի վիրահատության ժամանակ սափրում են մարմինը եւ նոր սկսում վիրահատությունը։
    Վիրահատության նկարները իսկական են, կատարվել են Ստենֆորդի համալսարանում: Մնացած ամեն ինչը սկսած սուշիից վերջացրած էդ մարդու անունից հորինված են:
  15. Հակոբ Գեւորգյան-ի ավատար
    Մի բան տարօրինակ է այստեղ.

    Ընդհանրապես գլխի վիրահատության ժամանակ, կամ որեւէ այլ մազոտ մասերի վիրահատության ժամանակ սափրում են մարմինը եւ նոր սկսում վիրահատությունը։
  16. Ռուֆուս-ի ավատար
    Վարդ ջան, ճիշտ ես, որ մարդու ուղեղը կարող է որդերի բաժին դառնալ, բայց քո դրած նկարները սրա հետ ոչ մի կապ չունեն:

    http://urbanlegends.about.com/library/bl-brainworms.htm այ էստեղ բավականին մանրամասն բացատրված է, որ հիվանդը իրականում տառապել է գլխուղեղի քաղցկեղից
  17. Chuk-ի ավատար
    Վարդ, էս ամբողջ ասածներդ պարազիտների մասին ճիշտ է:
    Մենակ թե կրկնեմ, որ առաջին գրառումդ նվիրված էր կոնկրետ դեպքի ու որպես մահացու սարսափ էր ներկայացվել սուշին: Բոլորովտի չհերքելով Սուշիի բացասական կողմերը հարցնում եմ. ու՞ր ա ապացույց, որ կոնկրետ այդ դեպքը Սուշիի հետևանք է:
  18. Apsara-ի ավատար
    Մեջբերում Grieg-ի խոսքերից
    Աըը դաժան նկարներ են, իսկ Էխինակոկը իրոք որ հեռու չի հայերի համար...
    Ուսումնասիրություններս ավելի ընդլայննելու համար երեկ գնացի և զրուցեցի բժիշկի հետ /ոչ իմ ծնողների, այլ անծանոթ/, որը զբաղվում է պարազիտների հայտնաբերմամբ և նրանցից օրգանիզմի մաքրմամբ, նա համոզվածությամբ ասում է, որ բնակչության մոտ իննսուն տոկոսը վարակված է այս կամ այն տեսակի պարազիտով, մարդիկ չեն էլ կասկածում այդ մասին և միայն շատ թույլ օրգանիզմ և իմունիտետ ունենալու դեպքում սիմպտոմները ուժեղանում են և մարդիկ դիմում են բժշկի, բայց նույնիսկ դիմելու դեպքում շատ քիչ բժիշկներ են խորհուրդ տալիս ստուգվել պարազիտների առկայության համար: Հիմնականում կատարվում է սխալ բուժում, որոշժամանակ սիմպտոմները անցնում են, իսկ հետո էլ ավելի ուժեղ են ի հայտ գալիս: Մարդ դառնում է խրոնիկ հիվանդ:

    Բացի այդ ասաց, որ այդ ճիճուները և պարազիտները ժամանակին ջրային միջավայրում ապրող են եղել, բայց հետո գերադասել են մարդուօրգանիզմը և քիչ-քիչ այնպես են ադապտացվել, որ հաճախ նրանցից ազատվելու համար երկարատև բուժումներ են հարկավոր: Նրանք նույնիսկ սովորել են թաքնվել, երբ մարդ համապատասխան դեղորայք է խմում որևէ տեսակը ոչնչացնելու համար, այդ տեսակը թաքնվում է մեկուրիշի մեջ, որի վրա տվյալ դեղը չի ազդում: Մատրյոշկեքի պես իրար մեջ մի քանի տեսակի պարազիտներկարող են հավաքվել, այդ դեպքում պայքարը նրանց դեմ շատ դժվար է լինում:
  19. Grieg-ի ավատար
    Աըը դաժան նկարներ են, իսկ Էխինակոկը իրոք որ հեռու չի հայերի համար...
  20. Chuk-ի ավատար
    Մեջբերում Apsara-ի խոսքերից
    Չուկ, ես չեմ ալարել, այսքանը կարդացել եմ, ցավոք միանգամից անգիր անել չգիտեմ, թե չէ քո բոլոր կասկածները կցրեի, http://gatchina3000.ru/brockhaus-and.../029/29077.htm
    Բացի դրանից, հո սովետական բժշկական էնցիկլոպեդիային չհավատալչես կարող, մեր տանը կա, արի բաց, կարդա, հետո կասկածի
    Մի օր չեմ ալարի, կկարդամ, հետաքրքիր է, շնորհակալություն

    Սակայն ամեն դեպքում չկա որևէ հիմք պնդելու, որ այդպես է եղել, հաշվի առնելով, որ ինտերնետում նույն դեպքը լրիվ այլ կերպ էլ է մեկնաբանվել: