Դիտել ողջ տարբերակը : Ծեծը՝ դաստիարակության միջոց
Ուրեմն դու ես մեղավոր, որ չես կարողանում նորմալ բացատրել ու հասկացնել, որ դա սխալ ա:
Ինքը ի՞նչ մեղավորա , որ դիմացի երեխան բութա...
Մեր հարևանի երեխան ամբողջ օրը մեր տաննա, մեր ընտանիքի անդամնա համարյա, ու իրա դաստիարակությամբ ես ու քույրիկներս ավելի շատ ենք զբաղվում, քան իրա ծնողները, ու շատա եղել , երբ ինչ -որ բան ենք ուզել հասկացնել, ինքը չի հասկացել, նագլիությունա արել, ես իրա վրա ձեռք եմ բարձրացրել, ու շատ էլ ճիշտ եմ արել, եթե մի քանի անգամվա ճիշտ ասելուց, բացատրելուց չի հասկացել, պետքա նման բան կիրառել, երեխա կա, որ մենակ տենցա հասկանում...
Լուսաբեր
03.08.2010, 21:50
Ամեն երախայի նկատմամբ պետք ա յուրահատուկ մոտեցում ցույց տալ ու ինքը հաստատ կհասկանա:
Շատ հետաքրքիր կլիներ նույն թեմայի մասին կարծիքդ լսել, երբ անձամբ արդեն երկու երեխա կունենաս :)
Էտպես չի էլի բարեկամներս....կողքից խոսալը միշտ էլ հեշտա:
Ինքը ի՞նչ մեղավորա , որ դիմացի երեխան բութա...
Մեր հարևանի երեխան ամբողջ օրը մեր տաննա, մեր ընտանիքի անդամնա համարյա, ու իրա դաստիարակությամբ ես ու քույրիկներս ավելի շատ ենք զբաղվում, քան իրա ծնողները, ու շատա եղել , երբ ինչ -որ բան ենք ուզել հասկացնել, ինքը չի հասկացել, նագլիությունա արել, ես իրա վրա ձեռք եմ բարձրացրել, ու շատ էլ ճիշտ եմ արել, եթե մի քանի անգամվա ճիշտ ասելուց, բացատրելուց չի հասկացել, պետքա նման բան կիրառել, երեխա կա, որ մենակ տենցա հասկանում...
Հիմա ինչ էդ ձեռք բարձրացնելուց հետո ինքը խելոքացել ա, ու էլ նման բաներ չի անում: Որ երեխան տունը դաստիարակություն չի ստանում իրա ծողների կողմից, էլ դժվար հարևանները կարողանան մի բան անել:
---------- Ավելացվել է՝ 22:54 ---------- Սկզբնական գրառումը՝ 22:52 ----------
Շատ հետաքրքիր կլիներ նույն թեմայի մասին կարծիքդ լսել, երբ անձամբ արդեն երկու երեխա կունենաս :)
Էտպես չի էլի բարեկամներս....կողքից խոսալը միշտ էլ հեշտա:
Հա ես չեմ ասում, որ մոտս նյարդային բռնկումներ չեն լինի ու երեխայիս ընդհանրապես չեմ էլ ապտակի:Բայց ապտակն ու ճիպոտով սիստեամատիկ ծեծը ամենչնչին բաների համար դա արդեն դաժանություն ա, որը ես չեմ անի:
boooooooom
03.08.2010, 21:58
Շատ հետաքրքիր կլիներ նույն թեմայի մասին կարծիքդ լսել, երբ անձամբ արդեն երկու երեխա կունենաս :)
Էտպես չի էլի բարեկամներս....կողքից խոսալը միշտ էլ հեշտա:
Համաձայն եմ. ով երեխա չունի դեռ շուտա իր կարծիքը գրի. Հավատացեք մի հատ չար երեխա ունենալուց հետո, ձեր կարծիքը 180 աստիճանով կփոխվի:
Հիմա ինչ էդ ձեռք բարձրացնելուց հետո ինքը խելոքացել ա, ու էլ նման բաներ չի անում: Որ երեխան տունը դաստիարակություն չի ստանում իրա ծողների կողմից, էլ դժվար հարևանները կարողանան մի բան անել:
---------- Ավելացվել է՝ 22:54 ---------- Սկզբնական գրառումը՝ 22:52 ----------
Հա ես չեմ ասում, որ մոտս նյարդային բռնկումներ չեն լինի ու երեխայիս ընդհանրապես չեմ էլ ապտակի:Բայց ապտակն ու ճիպոտով սիստեամատիկ ծեծը ամենչնչին բաների համար դա արդեն դաժանություն ա, որը ես չեմ անի:
Հավատա՛, էդ երեխան փոխվելա մեզ հետ շփումից, էդ դաստիարակելն էլ, կարողա շատ չէ, բայց ստացվումա...
Իսկ ձեռքս բարձրացնելուց էլ ավելի զգաստա իրան պահում, եթե ասել եմ տենց չպիտի անի, չի անում...
Երեխեքը ռոբոտ չեն, որ բոլորն էլ մի անգամից հասկանան, էլ չեմ ասում երես առած երեխեքի մասին... Սաղին չես կարա մենակ խոսքով հասկացնես...
boooooooom
03.08.2010, 22:28
Չգիտեմ ձեր մոտ ոնց, բայց աչքիս առաջ մի հիանալի օրինակ ունեմ ծնողների, ովքեր հիմա արդեն ծեր են ունեն թոռնիկներ: Նրանք երբեք իրենց երեխաներին չեն ծեծել, բայց պետք է տեսնել, թե ինչ լավ հարգված, չափված -ձևված մարդիկ են հիմա դարձել նրանց երեխաները: Ու տեսնեք ինչ պատկառանքով, կասեի գերագույն հարգանքով են վերաբերվում իրենց ծնողներին: Այ սա ա իսկական դաստիարակությունը:
Ծեծը դաստիարակության գործիքներից մեկն է, որ պետք է տեղին լինի. Ամեն երեխաի չէ որ ծեծելով պետք է դաստիարակել. կան երեխաներ որ նրանց խոսքն էլ հերիք է, դա նրանց մեջ ի ծնէ կա: Բայց երեխաները տարբեր են ծնվում: երեխա կա որին ծեծը ուղակի անհրաժեշտ է
---------- Ավելացվել է՝ 22:28 ---------- Սկզբնական գրառումը՝ 22:26 ----------
Ձեր կարծիքով բոլոր ծնողները սիրող են....?
Էնքան անտարբեր ծնողներ կան, որ թքած ունեն իրանց երեխաների վրա: Եթե նման մարդիկ չլինեին, էսքան մանկատներ ու ինտերնատներ էլ չէին լինի:
Երևի ես վատ ծնողների քիչ եմ հանդիպել:esim
Ծեծը դաստիարակության գործիքներից մեկն է, որ պետք է տեղին լինի. Ամեն երեխաի չէ որ ծեծելով պետք է դաստիարակել. կան երեխաներ որ նրանց խոսքն էլ հերիք է, դա նրանց մեջ ի ծնէ կա: Բայց երեխաները տարբեր են ծնվում: երեխա կա որին ծեծը ուղակի անհրաժեշտ է
---------- Ավելացվել է՝ 22:28 ---------- Սկզբնական գրառումը՝ 22:26 ----------
Երևի ես վատ ծնողների քիչ եմ հանդիպել:esim
Ախր երեխան ոչխար չի է, որ մինչև չծեծես չի հասկանա, ինքն էլ արժանապատվություն ունի: Օրինակ ինձ մի անգամ ա հայրս լաաավ ծեծել, բայց մինչև հիմա, որ հիշում եմ դառնություն եմ զգում, մտածում եմ, որ արժանի չէի դրան:
Բայց իհարկե պապայիս շաաատ եմ հարգում: Էդ չնչին բանա հարգանքը կորցնելու համար:
Ախր երեխան ոչխար չի է, որ մինչև չծեծես չի հասկանա, ինքն էլ արժանապատվություն ունի: Օրինակ ինձ մի անգամ ա հայրս լաաավ ծեծել, բայց մինչև հիմա, որ հիշում եմ դառնություն եմ զգում, մտածում եմ, որ արժանի չէի դրան:
Բայց իհարկե պապայիս շաաատ եմ հարգում: Էդ չնչին բանա հարգանքը կորցնելու համար:
Ինձ հետ էլա տենց եղել, ես ոչ մի մեղք չունեի, ուղղակի էդ պահի տակ էր, պապաս ջղայնությունը վրաս թափես, բայց ես մեկա պապայից շաաատ եմ սիրում:love
boooooooom
03.08.2010, 22:36
Ախր երեխան ոչխար չի է, որ մինչև չծեծես չի հասկանա, ինքն էլ արժանապատվություն ունի: Օրինակ ինձ մի անգամ ա հայրս լաաավ ծեծել, բայց մինչև հիմա, որ հիշում եմ դառնություն եմ զգում, մտածում եմ, որ արժանի չէի դրան:
Բայց իհարկե պապայիս շաաատ եմ հարգում: Էդ չնչին բանա հարգանքը կորցնելու համար:
Ոչխարին ծեծելով բան չես հասկացնի, ինքը բնազդովա շարժվում, իսկ երեխան գոնե կիմանա որ վատ արարքը կրկնելու դեպքում ինքը նորից նույն ծեծը կուտի, և չի անում. իսկ խոսքով ասածը շատ դեպքերում բանի տեղ չի դնում
Խոստովանեմ։ Նյարդային բռնկումների պահերին մի 4-5 անգամ եղել ա, որ ճուտիկներիս ապտակել եմ։ Բայց հետո ամոթից գետինն եմ մտել՝ մի 10 անգամ ավելի ասեիր կամ 2 անգամ ավելի գոռայիր։ Եղել է, որ տանը հույզերս չեմ կարողացել կառավարել, ու հիմնականում եղել է իմ ընդհանուր լարվածության պատճառով, և ոչ թե այն պատճառով, որ նրանք ինչ որ մեծ հանցանք են գործել։
Բայց մի անգամ հետները մի շաբաթ չխոսեցի... Աններելի բան էին արել... Հիմա շատ դեպքերում մի խիստ հայացքս էլ է բավական լինում հասկացնելու համար։ Երբեմն ավելի շատ ժամանակ է պետք լինում ինչ-որ բան համոզելու համար։ Հիմա, օրինակ, փոքրիս մի շաբաթ է համոզում եմ, որ ուսին գցովի շատ գրքերով դպրոցական պայուսակը վնաս է, ավելի լավ է ուսապարկ-պայուսակ կրես՝ արդեն օրիորդական։ Մեկ է՝ համոզելու եմ:)։, ինչպես բոլոր նախորդ շատ դեպքերում, երբ տարբերակներ բացատրելով՝ պնդել եմ իմճիշտը։ Երբ իրենցն են պնդել, ոտքերը կպցրել են քարին՝ ասենք կոշիկ ընտրելու հարցում, երբ իրենք գնացել են թիթիզության, ես՝ որակի ուղղությամբ։
Են էլ ասեմ, որ երբ երեխային ծեծելը սովորություն ես դարձնում, երեխան սովորում է դրան, պարզապես չի ազդում որպես վախեցնելու միջոց...
Նաիրուհի
03.08.2010, 23:47
Նախ ասեմ, որ թշնամուս էլ ինձ նման երեխա ունենալ չէի ցանկանա։
Շատ փոքր ժամանակ ինձ չեն ծեծել, ու ես հիմա դրա համար միշտ ջղայնանում եմ մամայիս վրա, որովհետև շատ բաներ եմ արել, որոնք մի երկու անգամ ծեծ կերած լինելու դեպքում չէի անի. դե բացատրել են, չեմ հասկացել։
Մի փոքր ավելի մեծ տարիքում՝ երևի 5-6-ից սկսած, բավական շատ են ծեծել, բայց իմ մեղքով։ Էնքան երեսառած ու պրոբլեմատիկ երեխա էի դարձել, որ ոչ մի բան չէի ուզում հասկանալ։ Բայց արդեն էնքան ուշ էր, որ ծեծն էլ չէր օգնում. մինչև 13-14 տարեկանը բացատրելու դեպքում չէի ուզում հասկանալ, իմ էշն էի քշում, ծեծելու դեպքում էլ հակառակվելու համար էի ուզածս անում, էլ չասեմ, որ ինչքան հիմար արևմտյան հոգեբանության մոգոնած բարդույթ կա՝ իմ մեջ հայտնաբերում էի, իբր թե տեսեք-տեսեք՝ ես ուրիշ եմ, ոչ մեկդ ինձ չեք հասկանում, ես ճնշված եմ, ես դժբախտ եմ, չեք թողնում, որ որպես մարդ ձևավորվեմ։
Հիմարությո´ւն։ :angry
Էնքան ես իմ հորինած բարդույթներին հավատացի, որ մի մասը արմատավորվեց մեջս, ու մինչև հիմա որոշներից չեմ կարողանում վերջնականապես ազատվել։ Այնինչ եթե մի քիչ պակաս պնդաճակատ լինեի, հասկանայի, որ իրոք իմ լավն են ուզում, ոչ թե փորձում են ինձ «կոտրել», հիմա ահագին բանի հասած կլինեի։
Եթե ես ինձ նման երեխա ունենամ, երևի կգժվեմ, որովհետև մեկ-մեկ էնքան աննորմալ ու անհասկացող եմ եղել, որ հիմա հիշելիս ամոթից գետինն եմ մտնում։ Մամաս ուղղակի սուրբ է ու անսահման համբերություն ունի, որ ինձ դիմացել է։
Հ. Գ. Հիմա իմ մեջ լիքը ագրեսիա կա, բայց դրա ոչ մի տոկոսը ծեծի պատճառով չի։ Հիմնականում դրա մեղավորը ես եմ, մի քիչ էլ՝ որոշ արտաքին գործոններ, էնպես որ եթե պետք լինի, երևի կխփեմ երեխաներիս։
Բայց առաջին հերթին ոչ թե ամեն մանր-մունր բանից կպաշտպանեմ, այլ մի քանի անգամ կթողնեմ, որ իրենք սխալն անեն, իրենք էլ իրենց սարքած շիլան ուտեն, որ խելոքանան։
Տենց գնանք 99% երեխաները պիտի ծեծվեն: Ցանկացած երեխա իր ձևով պռոբլեմատիկ է և երես առած, էտ երեխա կոչված ՄԱՐԴ-ի մի մասն է, որ ծնվելուց հետո պիտի ի երես գա:
Իսկ եսիմ ոնց երես առած երեխա չդառնալու համար, պետք չէ փոքրուց եսիմ ոնց երես տալ, որ հետագայում չլինի, որ ահավոր երես առած է, էս է, էն է:
Իմ համար ահավոր անընդունելի է երեխայի վրա ձեռք բարձրացնելը:
Որ դրսում աչքովս ընկնում է նման դեպք` հիմնականում հիստերիկ մայրերի հետ համակցված, քիչ է մնում գնամ էտ ծնողին եսիմ ինչ անեմ ու տեսնելուց մի այլ կարգի նողկալի զգացմունք է առաջանում էտ տիպի ծնողների հանդեպ:
Պետք է չհոգնել ու չմոռանալ երեխայի տեսակի, էության մեջ խորանալ ու անիմաստ չքանդակել երեխային էնպես, որ չիրականացած երազանքները իրականացնի:
Ծնողներ կան, որոնք ավելի շատ են ծեծի կարիք զգում:
Ամենամեծ անեծքս աղջկաս(13)-երեխադ քեզ պես լինի
Եկեք այսպես անենք-երեխա չունեցողները պարզապես թող գրեն իրենք ճաշակել են թե ոչ,քանզի նրանց կարծիքը վերջնական չի կարող լինել:
Ծնողներն էլ թե ճաշակածի,թե մատուցածի մասին:Կարծում եմ բոլորի կյանքում էլ գոնե մեկ անգամ "արժանի" առիթ եղել է:Բացառության չեմ հանդիպել:Հետո մի հատ փափուկ տեղը շոշափելը ամենևին չարժի ծեծ համարել...
Հարդ ջան, դու քո երեխեքին ծեծել-ջարդելով կհասկացնես, իսկ ես բացատրելով: Տենց չի՞::))
Արա դե լաաաաավ էլի... ես ծեծել ջարդելու անուն եմ տվել? Էս ինչ խրոնիկ հիվանդություն ա մտել ֆորում՝ ամեն բան ծայրահեղ ձևով հասկանալը:[ Թե ես ոնց կհասկացնեմ, ես չեմ կարող ասել, որովհետև ոչ իմ ապագա երեխաներին եմ ճանաչում, ոչ էլ չգիտեմ էտ ժամանակ ոնց կմտածեմ:
Իսկ դու գնա բացատրի: Կարող ա բախտդ բերի նենց խելացի էրեխեք ունենաս, որ բացատրելը հերիք լինի:
Թեման կարդալով մի բան եմ հասկանում. ովքեր դեռ չունեն երեխա ասում են ամպագորգոռ խոսքեր, թե ինչ ծեծել ինչ բան, կբացատրեմ, կհասկացնեմ ու տենց բաներ... իսկ ովքեր արդեն ունեն՝ կամ ավելի ռեալ են խոսում, կամ «խոստովանում» որ ապտակել են:
Նենց որ հետևություններ արեք նախընտրական արշավի մասնակիցներ;)
VisTolog
04.08.2010, 09:36
Արա դե լաաաաավ էլի... ես ծեծել ջարդելու անուն եմ տվել? Էս ինչ խրոնիկ հիվանդություն ա մտել ֆորում՝ ամեն բան ծայրահեղ ձևով հասկանալը:[ Թե ես ոնց կհասկացնեմ, ես չեմ կարող ասել, որովհետև ոչ իմ ապագա երեխաներին եմ ճանաչում, ոչ էլ չգիտեմ էտ ժամանակ ոնց կմտածեմ:
Իսկ դու գնա բացատրի: Կարող ա բախտդ բերի նենց խելացի էրեխեք ունենաս, որ բացատրելը հերիք լինի:
Թեման կարդալով մի բան եմ հասկանում. ովքեր դեռ չունեն երեխա ասում են ամպագորգոռ խոսքեր, թե ինչ ծեծել ինչ բան, կբացատրեմ, կհասկացնեմ ու տենց բաներ... իսկ ովքեր արդեն ունեն՝ կամ ավելի ռեալ են խոսում, կամ «խոստովանում» որ ապտակել են:
Նենց որ հետևություններ արեք նախընտրական արշավի մասնակիցներ;)
Իմ նյարդերը հիմա էլ են հերիքում ամբողջ ձայնով ու ժամերով լացող անկարգ երեխային մատով չկպնելու ու ցավ չպատճառելու` միևնույն ժամանակ հանգստացնելու համար::)
---------- Ավելացվել է՝ 10:36 ---------- Սկզբնական գրառումը՝ 10:33 ----------
Ախր երեխան ոչխար չի է, որ մինչև չծեծես չի հասկանա, ինքն էլ արժանապատվություն ունի: Օրինակ ինձ մի անգամ ա հայրս լաաավ ծեծել, բայց մինչև հիմա, որ հիշում եմ դառնություն եմ զգում, մտածում եմ, որ արժանի չէի դրան:
Նորից (http://www.akumb.am/showthread.php/10353-%D4%B9%D5%A5%D5%B4%D5%A1%D5%B5%D5%AB%D6%81-%D5%A4%D5%B8%D6%82%D6%80%D5%BD-%D5%A2%D5%A1%D5%B5%D6%81-%D5%B0%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D6%84%D6%80%D6%84%D5%AB%D6%80-%D5%AF%D5%A1%D5%B4-%D5%AF%D5%A1%D6%80%D6%87%D5%B8%D6%80-%D5%A3%D6%80%D5%A1%D5%BC%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%B6%D5%A5%D6%80?p=2066016&viewfull=1#post2066016) հիշեցի Հիսուսի խոսքերը, որոնք մարդուն ոչխարի հետ էին համեմատում:
Իմ նյարդերը հիմա էլ են հերիքում ամբողջ ձայնով ու ժամերով լացող անկարգ երեխային մատով չկպնելու ու ցավ չպատճառելու` միևնույն ժամանակ հանգստացնելու համար::)
Ինչի քո համար անկարգությունը մենակ բարձր ձայնով լացն ա? Ես նենց անկարգների եմ տեսել... որ պտի շղթայես իրա կռավաթին որ հանգստանա: Ուրիշ ճար արդեն չկա:
Իսկ ընդհանրապես նկատել եմ, որ էրեխեքն ինձ ենթարկվում են, ինչքան էլ չար լինեն... չգիտեմ, ինձ թվում ա վախենում են ինձնից, բայց միևնույն ժամանակ սիրում են...:think
Լուսաբեր
04.08.2010, 09:51
Իմ նյարդերը հիմա էլ են հերիքում ամբողջ ձայնով ու ժամերով լացող անկարգ երեխային մատով չկպնելու ու ցավ չպատճառելու` միևնույն ժամանակ հանգստացնելու համար::)
Վիստ ջան, մի բանա երեխա ունենալ ու նրա հետ ամբողջ օրդ անցկացնել. մեկ այլ բան դրսում կամ հարևանի տանը մի քանի ժամով երեխաների հետ շփվել ու բան բացատրելը:
VisTolog
04.08.2010, 09:56
Ինչի քո համար անկարգությունը մենակ բարձր ձայնով լացն ա? Ես նենց անկարգների եմ տեսել... որ պտի շղթայես իրա կռավաթին որ հանգստանա: Ուրիշ ճար արդեն չկա:
Իսկ ընդհանրապես նկատել եմ, որ էրեխեքն ինձ ենթարկվում են, ինչքան էլ չար լինեն... չգիտեմ, ինձ թվում ա վախենում են ինձնից, բայց միևնույն ժամանակ սիրում են...:think
Չէ, սխալ հասկացար::)
Նշել եմ այն պատճառները, որոնց ժամանակ ծնողներն իրենց երեխաներին ծեծում են՝ բարձր լացի ձայնը «կտրելու» ու հնարավոր անկարգությունը վերացնելու համար: Շատերի վրա՝ այդ թվում և իմ, երեխայի բարձր լացի ձայնը ու ցանկացած այլ ձայն, որը չի կարող ոչ մի կերպ հաճելի լինել՝ ահավոր կերպով ազդում է, բայց եթե դիմացինս չի հասկանում, ուրեմն ես նրան ոչ մի ցավ էլ չեմ պատճառի::)
Ինձ չեն ծեծել: Բայց մի երկու անգամ ապտակել են՝ լավ հիշում եմ ի՞նչ առիթներով: Բայց ախր իդեալական երեխա եմ եղել՝ չխոսկան, ոչ մի պահանջ չներկայացնող, օրերով միայն մի անկյուն քաշված՝ կարդալ... կարդալ... կարդալ... Ծնողական ժողով էլ գնում էին, որ շոյված ինքնասիրությամբ տուն վերադառնան:
Երեխաներս. Երկուսին էլ պատահել է, որ փափուկ տեղերին մի երկու անգամ հասցրած լինեմ, տղայիս մի քիչ ավելի շատ: Բայց արի ու տես որ աղջիկս է արժանի այդ «շատին»: Իրենք էլ մեկ էլ տեսար կսկսեն.« Մենք մանկություն չենք ունեցել, ծեծ ու ջարդի մեջ ենք մեծանում, մեր իրավունքները կոպիտ կերպով ոտնահարվում են, շնորհակալ պիտի լինեք, որ Ստրասբուրգի դատարան նամակ չենք գրում... և այլն... և այլն»::))
Մի օր ամուսինս ասաց. «Եթե ծեծվել էլ եք՝ ձեր օգուտի համար եք ծեծվել: Բայց ափսոս քիչ եք ծեծվել, դրա համար էլ լեզուներդ այդքան երկար է»::)
Իհարկե ծեծելով անհնար է մարդ դաստիարակել: Այդ դեպքում ինչքան ուժեղ ծեծ՝ շանսերդ այնքան շատ, որ մեծանալով էլ իրենք քեզ «կծեծեն», պարտադիր չի դրա բառացի իմաստով:
Ես տենց կողմ չեմ ծեծելուն, բայց պետք եղած դեպքում մի լավ ապտակը հեչ չի խանգարի, որովհետև ծնողը ավելի լավ գիտի թե իր երեխայի համար որն ա լավ:Երեխան միշտ էլ ուզում է իր ուզածով լինի, բոլորը սիրեն, բայց որ մի հատ ծնողը չէ ա ասում, իրանց կոտորում են: Երեխա կա , որ որ իր բնավորությամբ շատ հանգիստա, մի բան ասում ես վռազ անումա, լսողա,տենցին ոնց կարելիա ծեծել, բայց նաև երեխա էլ կա, որ շատ սիրելուց արդեն լկստվումա, չարություն շատա անում, ասածդ հաշվի չի առնում,արդեն խոսքով չի հասկանում ու հաստատ հասցնումա ծնողին, որ ծնողն էլ մի լավ ճտտացնում ա ու ճիշտա անում` չնայած էդ րոպեին երեխայի համար ինքը դառնումա աչքի փուշ: Բայց մի կես ժամ հետո ինքը արդեն կարողա մոռացած էլ լինի, որ մաման իրան ծեծելա ու արդեն 2-րդ անգամ էդ վատը չի անի, որովհետև գիտի` էլի ծեծ կուտի:
Մի շատ լավ հայկական ֆիլմ կա հենց էս թեմայի մասին` "Մոր սիրտը", երբ մայրը իր երեխային վրա կյանքում ձեռք չի բարձրացնում, բայց, մեծանալով, որդին իրեն արդեն հաշվի չի առնում, շատ անգամ էլ մոռանումա իր գոյության մասին, ու վերջում մայրը նստում, խորը մտածում ա, որ ,գուցե, պետք էր? փոքր ժամանակ երեխային մի ապտակ հասցնել, որպեսզի էսքան բանի չհասներ:
Ինձ չեն ծեծել: Բայց մի երկու անգամ ապտակել են՝ լավ հիշում եմ ի՞նչ առիթներով: Բայց ախր իդեալական երեխա եմ եղել՝ չխոսկան, ոչ մի պահանջ չներկայացնող, օրերով միայն մի անկյուն քաշված՝ կարդալ... կարդալ... կարդալ... Ծնողական ժողով էլ գնում էին, որ շոյված ինքնասիրությամբ տուն վերադառնան:
Երեխաներս. Երկուսին էլ պատահել է, որ փափուկ տեղերին մի երկու անգամ հասցրած լինեմ, տղայիս մի քիչ ավելի շատ: Բայց արի ու տես որ աղջիկս է արժանի այդ «շատին»: Իրենք էլ մեկ էլ տեսար կսկսեն.« Մենք մանկություն չենք ունեցել, ծեծ ու ջարդի մեջ ենք մեծանում, մեր իրավունքները կոպիտ կերպով ոտնահարվում են, շնորհակալ պիտի լինեք, որ Ստրասբուրգի դատարան նամակ չենք գրում... և այլն... և այլն»::))
Մի օր ամուսինս ասաց. «Եթե ծեծվել էլ եք՝ ձեր օգուտի համար եք ծեծվել: Բայց ափսոս քիչ եք ծեծվել, դրա համար էլ լեզուներդ այդքան երկար է»::)
Իհարկե ծեծելով անհնար է մարդ դաստիարակել: Այդ դեպքում ինչքան ուժեղ ծեծ՝ շանսերդ այնքան շատ, որ մեծանալով էլ իրենք քեզ «կծեծեն», պարտադիր չի դրա բառացի իմաստով:
Փափուկ տեղերին խփելը ընդունելի է, բայց այ ապտակը հեչ լավ տարբերակ չի: :(
Ես փոքր ժամանակ ի «մեծ» տարբերություն ձեզ, ահավոր շարժուն եմ եղել, բայց դե ծեծելով չէին կարող ինձ «տեղում նստացնել», դրա համար կիրառել են աչքերը վրաս ոլորելու տարբերակը ու մինչև հիմա հենց մի քիչ «թարս» են նայում, աչքերս լցվում են, ու հեչ կապ չունի թե ով է թարս նայում: Նախկին թիմ լիդս մի քիչ թարս նայող դեմք է, ես էլ դե ուսանող էի ու ընթացքում աշխատում էի: Հենց ինսիտուտից գալիս էի, թարս էր նայում, էդ օրը երեկոյան մի լավ լաց ու կոծ էի անում: :esim
Իսկ եղբորս երեխայի մոտ նույն կերպ լաց ու կոծի առիթ է անկյուն կանգնելն ու առհասրակ դրա մասին խոսքը: Կարող ես վրան բարկանալ, նույնիսկ տուտուզիկին «թխկացնել», 5 րոպե հետո կսկսի չարաճճիություն անել, բայց բավական է ասես «անկյուն կկանգնես» էնպես է վիրավորվում, լաց ու կոծ անում, ժամերով խնդրում, որ իրեն անկյուն չկանգնեցնեն: :))
Մի եղանակ էլ գիտեմ, որ կիրառում են «շատ հեռու սփյուռքահայ ծանոթներից մեկի ընտանիքում», երբ երեխան տանը ոչ հայերեն արտահայտություն է անում, արդեն ինքնակապ կարմիր, աղացած բիաբրի մի գդալ դնում է բերանն ու անկյուն կանգնում: :blin
Հ.Գ. Շատ խոսեցի :pardon
Մի եղանակ էլ գիտեմ, որ կիրառում են «շատ հեռու սփյուռքահայ ծանոթներից մեկի ընտանիքում», երբ երեխան տանը ոչ հայերեն արտահայտություն է անում, արդեն ինքնակապ կարմիր, աղացած բիաբրի մի գդալ դնում է բերանն ու անկյուն կանգնում: :blin
:pardon
Ափսոս, որ այդ երեխան ոչ թե հայերի ու հայերենի համար ուղղակի կորած է, այլ դրանց ոխերիմ թշնամին է արդեն::(
Ես ճիշտն ասած չեմ հասկանում ծեծը որպես կանխարգելիչ միջոց օգտագործելը, էդ ինչքան ուժեղ պետք ա ծեծես էդ երեխային, որ ինքը էդ ծեծի վախից էդ չարությունը չանի, իսկ մի հատ տուտուզին խփելը կարծում եմ երեխայի համար հեչ էլ մի մեծ բան չի, որ դրա վախից չանի իր չարությունը։ Ես կարծում եմ, հիմնականում, երբ ծնողը ծեծում է, ավելի շատ պարզապես նյարդերն են տեղի տալիս, ինքը իրեն հանգստացնելու համար է խփում, ոչ թե երեխային վախեցնելու։ Ես օրինակ եղբորս վրա շատ եմ հարձակվել, նույնիսկ մի անգամ էնպես էի ճանկռել, խեղճ էրեխեն ոնց որ վագրի հետ մենամարտի բռնված լիներ։ Բայց էդ ընդամենը եղել ա իմ նյարդային պոռթկումը։ Հետո էնքան էր մեղքս գալիս, որ նայում էի հրեշտակային դեմքին ու երեսի ու ձեռքերի վերքերին, քոռանամ ես :) Ամեն դեպքում, ծեծելով դաստիարակելը 100% սխալ տարբերակ է։
Ափսոս, որ այդ երեխան ոչ թե հայերի ու հայերենի համար ուղղակի կորած է, այլ դրանց ոխերիմ թշնամին է արդեն::(
Ճիշտ եք, գուցե թշնամանք էլ առաջանա, բայց երեխաները շատ լավ հայերեն են խոսում: Ինքս չեմ հանդիպել երբեք իրենց, բայց հարս հանդիպել է ու ասաց, որ ինձանից ճիշտ են խոսում :pardon
Ես ճիշտն ասած չեմ հասկանում ծեծը որպես կանխարգելիչ միջոց օգտագործելը, էդ ինչքան ուժեղ պետք ա ծեծես էդ երեխային, որ ինքը էդ ծեծի վախից էդ չարությունը չանի, իսկ մի հատ տուտուզին խփելը կարծում եմ երեխայի համար հեչ էլ մի մեծ բան չի, որ դրա վախից չանի իր չարությունը։ Ես կարծում եմ, հիմնականում, երբ ծնողը ծեծում է, ավելի շատ պարզապես նյարդերն են տեղի տալիս, ինքը իրեն հանգստացնելու համար է խփում, ոչ թե երեխային վախացնելու։ Ես օրինակ եղբորս վրա շատ եմ հարձակվել, նույնիսկ մի անգամ էնպես էի ճանկռել, խեխճ էրեխեն ոնց որ վագրի հետ մենամարտի բռված լիներ։ Բայց էդ ընդամենը եղել ա իմ նյարդային փոռթկումը։ Հետո էնքան էր մեղքս գալիս, որ նայում էի հրեշտակային դեմքին ու երեսի ու ձեռքերի վերքերին, քոռանամ ես :) Ամեն դեպքում, ծեծելով դաստիարակելը 100% սխալ տարբերակ է։
Լայքեցի Ան, բայց գիտես, ավելի լավ է բղավելու փոխարեն մի անգամ տուտուզիկին խփել, եթե իհարկե չեն կարողանում նյարդերը «պինդ պահել» ու նորմալ բացատրել երեխային ինչն է լավ ու ինչը՝ վատ:
Առանց նախորդ գարռումներին ծանոթանալու հայտնեմ տեսակետս: Նախ ասեմ, որ շատ ուրախ եմ, որ ակւմբցիների մեծ մասն այդ կարծիքն է:): Հիմա անցնեմ բուն խոսքին: Ինչի՞ համար ա ծեծը: Հասկացնելու, հա, ասենք ծնողը ուզում ա երեխային հասկացնի, որ էսինչ բանը չի կարելի անել, ծեծը պարտադիր ա՞: Հնարավոր չի՞ էդ ամենը խոսքի միջոցով: Իսկական, կրնում եմ՝ իսկական ծնողը պետք ա էնպիսին լինի, իրեն այնպես դրսեւորի, որ երեխան նրա ամեն խոսքը լսի ու հարգի: Իսկ ինչ վերեբերում ա էն ծնողներին, որոնք երեխային երես են տալիս, վատ օրինակ են ծառայում, ասեմ որ մեկը պիտի լինի, որ նրանց լավ ծեծ տա: Եկեք պատկերացնենք որ հայրը մտնում ա տուն, խմած, հարբած, ընկնումա հատակին, սկսում ա հայհոյել, գոռգոռալ, էդ ծնողին էլ ո՞ր երեխան կլսի: Պարզ չի որ արդեն էդ ծնող կոչվածը պիտիտ ձեռներին տա:
Հաջորդ ծեծողները ներվայն ծնողներն են, որ կյանքի պայմանններից, կամ չգիտեմ ինչ-ինչ պատճառներով միշտ ներվային վիճակներում են ու պարզ ա, որ խոսալու երեխային բան հասկացնելու զահլա ու հավես չունեն, պիտի ծեծ տան: Բայց երեխան ինչ մեղավոր ա, եթե մարդը երեխայա բերել մեծացրել, պիտի բարի լինի նորմալ դաստիարակի՝ նորմալ մեթոդներով: Ասեմ, որ իսկական ծնողը պիտի կարողանա երեխայի դրության մեջ մտնի, իրեն փոքր պատկերացնի որ կարողանա նաեւ ինչ որ բաներ հասկացնի: Ու նաեւ պետք ա կարողանա էնպես խոսի, էնպիս բաներ ասի երեխային, որ նա հաջորդ անգամ նույն սխալը չանի:
Իմ կարծիքով ծեծն էլ ա պետք :oy, բայց արդեն էն վերջին դեպքում, որ էլ անելու բան չկա, որ եթե երեխան չծեծվի, կարող ա գլխին փորձանք բերի: Բայց պետք ա նկատել, որ էդ վիճակին բերում ա միայն ծնողների սխալ դիրքը ու սխալ դաստիարակությունը հենց երեխայի ծնվելու օրվանից: :)
Առանց նախորդ գարռումներին ծանոթանալու հայտնեմ տեսակետս: Նախ ասեմ, որ շատ ուրախ եմ, որ ակւմբցիների մեծ մասն այդ կարծիքն է:): Հիմա անցնեմ բուն խոսքին: Ինչի՞ համար ա ծեծը: Հասկացնելու, հա, ասենք ծնողը ուզում ա երեխային հասկացնի, որ էսինչ բանը չի կարելի անել, ծեծը պարտադիր ա՞: Հնարավոր չի՞ էդ ամենը խոսքի միջոցով: Իսկական, կրնում եմ՝ իսկական ծնողը պետք ա էնպիսին լինի, իրեն այնպես դրսեւորի, որ երեխան նրա ամեն խոսքը լսի ու հարգի: Իսկ ինչ վերեբերում ա էն ծնողներին, որոնք երեխային երես են տալիս, վատ օրինակ են ծառայում, ասեմ որ մեկը պիտի լինի, որ նրանց լավ ծեծ տա: Եկեք պատկերացնենք որ հայրը մտնում ա տուն, խմած, հարբած, ընկնումա հատակին, սկսում ա հայհոյել, գոռգոռալ, էդ ծնողին էլ ո՞ր երեխան կլսի: Պարզ չի որ արդեն էդ ծնող կոչվածը պիտիտ ձեռներին տա:
Հաջորդ ծեծողները ներվայն ծնողներն են, որ կյանքի պայմանններից, կամ չգիտեմ ինչ-ինչ պատճառներով միշտ ներվային վիճակներում են ու պարզ ա, որ խոսալու երեխային բան հասկացնելու զահլա ու հավես չունեն, պիտի ծեծ տան: Բայց երեխան ինչ մեղավոր ա, եթե մարդը երեխայա բերել մեծացրել, պիտի բարի լինի նորմալ դաստիարակի՝ նորմալ մեթոդներով: Ասեմ, որ իսկական ծնողը պիտի կարողանա երեխայի դրության մեջ մտնի, իրեն փոքր պատկերացնի որ կարողանա նաեւ ինչ որ բաներ հասկացնի: Ու նաեւ պետք ա կարողանա էնպես խոսի, էնպիս բաներ ասի երեխային, որ նա հաջորդ անգամ նույն սխալը չանի:
Իմ կարծիքով ծեծն էլ ա պետք :oy, բայց արդեն էն վերջին դեպքում, որ էլ անելու բան չկա, որ եթե երեխան չծեծվի, կարող ա գլխին փորձանք բերի: Բայց պետք ա նկատել, որ էդ վիճակին բերում ա միայն ծնողների սխալ դիրքը ու սխալ դաստիարակությունը հենց երեխայի ծնվելու օրվանից: :)
Երկու տարեկան երեխան անընդհատ ուզում է մատը «վարդակի» մեջ մտցնել, ծնողը նախ ինչ-որ պատշպանիչ եղանակներ է կիրառում, հետո բացատրում է երեխային ու մեկ է, չի օգնում: Հենց տեսնելիս թաթիկին խփում է, երեխան դադարում է ձեռքը դեպի էդ լեգենդար «վարդակը» տանել: Հիմա ինչ ստացվեց, ծնողը ներվային է կամ հարբեցող, կամ էլ հարգանքի ոչ արժանի? Պետք է տարբերել անտեղի երեխային ծեծելն ու հենց որպես դաստիարակչական միջոց երեխայի թաթիկին կամ տուտուզին խփելը: Բնական է, որ եթե ծնողն ամեն ապուշ առիթով երեխային դնգստում է, ուրեմն նա հոգեկան հիվանդ է:
Լայքեցի Ան, բայց գիտես, ավելի լավ է բղավելու փոխարեն մի անգամ տուտուզիկին խփել, եթե իհարկե չեն կարողանում նյարդերը «պինդ պահել» ու նորմալ բացատրել երեխային ինչն է լավ ու ինչը՝ վատ:
Դայ, մեկ ա էդ տուտուզիկին խփելու իմաստը չեմ հասկանում, եթե էնքան ա ցավալու, որ էրեխեն էդ ցավի վախից էլ չարություն չանի՝ դաժանություն ա, եթե չի ցավելու, իմաստը ո՞րն ա։ Ընկերուհիս վերջերս տղային թաթիկներին էր խփել, բայց էնքան քնքշանքով, էրեխեն ուրախացել էր, իրան թվացել էր մաման խաղում ա իրա հետ, սկսել էր ծափ տալ :)
Դայ, մեկ ա էդ տուտուզիկին խփելու իմաստը չեմ հասկանում, եթե էնքան ա ցավալու, որ էրեխեն էդ ցավի վախից էլ չարություն չանի՝ դաժանություն ա, եթե չի ցավելու, իմաստը ո՞րն ա։ Ընկերուհիս վերջերս տղային թաթիկներին էր խփել, բայց էնքան քնքշանքով, էրեխեն ուրախացել էր, իրան թվացել էր մաման խաղում ա իրա հետ, սկսել էր ծափ տալ :)
Ան, իհարկե դաժանորն չես խփում, բայց թաթիկին մի քիչ ցավացնող թխկացնելը մի քիչ վախի, ռեֆլեքսորեն նույնը չկրկնելու արդյուքն է ունենում:
Էս վերևի օրինակը եղբորս մասին էր: Փոքր ժամանակ ինչքան հնարավոր վտանգավոր հոսանքատար հատված է տեսել, ձեռք ու ոտքով ուզել է մտնել մեջը: Մերոնք էլ մտածել են, դե երեխա է, սկսել են որպես նվեր իրեն լարեր, վարդակներ ու նման բաներ նվիրել, բոլոր վարդակները փակել են «իզո.լենտով», բայց արդյունք չի տվել, մեկ է, փորձել է պոկոտել ու իր լարերը էնտեղ խցկել: Նույնը կիրառվել է արդուկի հետ, մինչև մի օր արդուկը քաշել գցել է վրան ու բարեբախտաբար շատ թեթև այրվել: Այ եթե մի անգամ թաթիկին խփեին, չէր վառվի, ինչը իրականում կարող էր շատ լուրջ լինել: Ու էստեղ ծնողի անուշադրության խնդիր չի եղել, մերոնք երեք հոգով անընդհատ հետևել են, իսկ նա ձեռքներից անընդհատ թռել ու մի վտանգավոր բան է արել: :sad
Ան, իհարկե դաժանորն չես խփում, բայց թաթիկին մի քիչ ցավացնող թխկացնելը մի քիչ վախի, ռեֆլեքսորեն նույնը չկրկնելու արդյուքն է ունենում:
Եսիմ, ես տենց երեխա չեմ տեսել, որ էդ թեթև խփելուց ավելի վախենա, քան ասենք խիստ հետը խոսելուց։
Էս թեման ինչքան էլ գրենք, չի պրծնելու, որովհետև ամեն մեկն իրա ճիշտն ունի: Մեկը խոսումա 2,5 տարեկանի մասին , մյուսը` 5 տարեկանի, էն մեկը` 10 ու տենց տարբեր տարիքում ծեծ ուտելու և չուտելու մասին, ու բոլորն էլ իրենց հերթին գոնե մի նախադասությամբ համամիտ են լինում մյուսի գրածի հետ:Եվ տվյալ դեքում երեխա չունեցողի համար աղոտա հլը, թե ինքը որ ծնող դառավ ու, որ իրա երեխեն հանկարծ իր պատկերացրածը չեղավ, ոնց կվարվի, որովհետև ինքը չի կարա ասի, թե հետագայում , ասենք, հարբեցող պապայա? լինելու ու երեխեքին անտեղի ծեծելու ա( դե հարբեցող չեն ծնվում, կամաց-կամաց դառնում են), կնկան էլ` վրադիր, որ մի հատ էլ երեխեքի աչքից ընկնի, թե? մնալու ա շատ հանգիստ ներվերով մարդ ու լավ, հարգված ծնող: Ու հաստատ ասեմ` ոչ մի ծնողի էլ հաճելի չի, որ ինքը իրա երեխու աչքից ընկնի, բայց եթե ծնողը մի բան անումա, հաստատ իմանալով,որ իրա երեխու լավի համարա, որ հետագայում երեխեն մեծանա, պիտի շնորհակալ լինի , որ էդինչ բանը արգելել ա, ուրեմն թող մի հատ էլ ապտակի, բան չի լինի:
*e}|{uka*
04.08.2010, 13:32
Եսիմ, ես տենց երեխա չեմ տեսել, որ էդ թեթև խփելուց ավելի վախենա, քան ասենք խիստ հետը խոսելուց։
100%, էրեխեքը համ էլ թեթև խփումներին սովորում են, չարություն են անում մտածելով՝ շատ-շատ թաթիկիս մի հատ ախ կանեն, կանցնի կգնա: Ես օրինակ մանուկ հասակում(:D) ինչքան էլ պապայիս հետ ընկերական եմ եղել, ամենաշատը չարություն անելուց//իսկ ես չարություն շատ եմ արել :))// պապայիս հայացքից էի վախենում, ուզում էի էտ պահին ոչնչանայի, վերանայի, հալվեի, միաձուլվեի գետնի հետ: :)), ավելի լավ էր էտ պահին ինձ ապտակեր կամ գոնե մի խոսք ասեր, քան ապտակ հասցներ նայվածքով, որ ես օպտիմալ եղանակներ չփնտրեի գետնի հետ միաձուլվելու: :))
boooooooom
04.08.2010, 20:03
Երբ դեռ ամուսնացած չէինք` ապագա կնոջս հետ այս թեմայով շատ ենք խոսել. Նա իհարկե չեր պատկերացնում, թե ինչպես կարելի է երեխային խփել. Ես այն ժամանակ էլ էի այն կարծիքի, որ մեկ մեկ ոչ թե կարելի է, այլ անհրաժեշտ է: Հիմա մենք մի աղջիկ ունենք / իհարկե ավելի չարաճճի երեխա ես դեռ չեմ հանդիպել/ և լինում է ես երեխային փախցնում եմ մոր ձեռքից. չնայած դա էլ է սխալ.
Ասածս այն է որ ովքեր դեռ ծնող չեն, դեռ տեսակետ հայտնել թող չշտապեն. "Երեխային մատով չդիպչել" այս արտահայտությունից մի քիչ անտարբեր ծնողի հոտա գալիս. իհարկե դա միանշանակ չէ. կան շատ խելոք երեխաներ /որպես կանոն դրանք ել ավելի մեծ հասակում են չարություն անում/: Մեկ մեկ երեխայի տուտուզիկին կարելի է շպացնել: Երեխային դա օգուտից բացի վնաս չի տա
Sagittarius
04.08.2010, 20:33
Երբ դեռ ամուսնացած չէինք` ապագա կնոջս հետ այս թեմայով շատ ենք խոսել. Նա իհարկե չեր պատկերացնում, թե ինչպես կարելի է երեխային խփել. Ես այն ժամանակ էլ էի այն կարծիքի, որ մեկ մեկ ոչ թե կարելի է, այլ անհրաժեշտ է: Հիմա մենք մի աղջիկ ունենք / իհարկե ավելի չարաճճի երեխա ես դեռ չեմ հանդիպել/ և լինում է ես երեխային փախցնում եմ մոր ձեռքից. չնայած դա էլ է սխալ.
խի՞ են բոլոր ծնողները նույն բանը ասում:))
Ասածս այն է որ ովքեր դեռ ծնող չեն, դեռ տեսակետ հայտնել թող չշտապեն. "Երեխային մատով չդիպչել" այս արտահայտությունից մի քիչ անտարբեր ծնողի հոտա գալիս. իհարկե դա միանշանակ չէ. կան շատ խելոք երեխաներ /որպես կանոն դրանք ել ավելի մեծ հասակում են չարություն անում/: Մեկ մեկ երեխայի տուտուզիկին կարելի է շպացնել: Երեխային դա օգուտից բացի վնաս չի տա
ծնող չեմ և չեմ ուզում մեծ-մեծ խոսալ, բայց ծեծելն էլ դա ծնողի թերությունն է,
երեխաները կատարյալ չեն և միշտ էլ չարաճճիություն անում են, նույնպես նաև կատարյալ չեն մեծերը, և ծեծը նրանց ունակությունների և համբերության սահմանափակության հետևանք է,
ամեն դեպքում ծեծելուց միշտ հիշեք, որ խնդիրը ոչ թե երեխայի մեջ է այլ ձեր, որ չեք կարողանում ձեր նպատակին հասնելու ավելի լավ տարբերակ գտնել.
բայց ինչպես աեցի, ոչ մեկս էլ կատարյալ չենք, ուղղակի ծնորղնե՛ր, փորձեք ձեզ վրա նույնպես աշխատել :)
դա չի օգնի:Բացատրել է պետք,ոչ թե նենց ծեծել,որ երեխայի ատամները թափի:
Ծեծից երեխան ոչ թե կդաստիարակվի, այլ կդառնա հոգեկան հիվանդ:
Երկու տարեկան երեխան անընդհատ ուզում է մատը «վարդակի» մեջ մտցնել, ծնողը նախ ինչ-որ պատշպանիչ եղանակներ է կիրառում, հետո բացատրում է երեխային ու մեկ է, չի օգնում: Հենց տեսնելիս թաթիկին խփում է, երեխան դադարում է ձեռքը դեպի էդ լեգենդար «վարդակը» տանել: Հիմա ինչ ստացվեց, ծնողը ներվային է կամ հարբեցող, կամ էլ հարգանքի ոչ արժանի? Պետք է տարբերել անտեղի երեխային ծեծելն ու հենց որպես դաստիարակչական միջոց երեխայի թաթիկին կամ տուտուզին խփելը: Բնական է, որ եթե ծնողն ամեն ապուշ առիթով երեխային դնգստում է, ուրեմն նա հոգեկան հիվանդ է:
Հետաքրքիր օրինակ բերեցիք: Ըստ էս տրամաբանության երեխային պետք է վարդակի մեջ մատները չխոթելու, տաք թեյնիկին չդիպչելու, պատշգամբից չկախվելու, շներին չմոտիկանալու, սպասքը չկոտրելու, սուր առարկաներին չդիպչելու, սառը տեղ չնստելու եւ այլ շատ ու շատ բաների համար թաթիկին հարվածել, այո՞::think Ես նման կերպ չեմ կարծում: Քանի դեռ երեխան էնքան չի մեծացել, որ հասկանան ասվածը, հարկավոր է նրան հետեւել, մենակ չթողնել: Բա ծնողը էլ ինչի՞ համար է: Իմ տեսակետը էս ա, ու շատերին ասեմ, որ էս էլ կմնա, եթե հետագայում երեխա դաստիարակելիս լինեմ: Իսկ վարդակների համար ասեմ, որ պլաստմասսայից կեղծ խրոցակներ կան: Կարելի է գնել եւ փակել անցքերը: ;)
Հետաքրքիր օրինակ բերեցիք: Ըստ էս տրամաբանության երեխային պետք է վարդակի մեջ մատները չխոթելու, տաք թեյնիկին չդիպչելու, պատշգամբից չկախվելու, շներին չմոտիկանալու, սպասքը չկոտրելու, սուր առարկաներին չդիպչելու, սառը տեղ չնստելու եւ այլ շատ ու շատ բաների համար թաթիկին հարվածել, այո՞::think Ես նման կերպ չեմ կարծում: Քանի դեռ երեխան էնքան չի մեծացել, որ հասկանան ասվածը, հարկավոր է նրան հետեւել, մենակ չթողնել: Բա ծնողը էլ ինչի՞ համար է: Իմ տեսակետը էս ա, ու շատերին ասեմ, որ էս էլ կմնա, եթե հետագայում երեխա դաստիարակելիս լինեմ: Իսկ վարդակների համար ասեմ, որ պլաստմասսայից կեղծ խրոցակներ կան: Կարելի է գնել եւ փակել անցքերը: ;)
Ես առաջարկում եմ մի անգամ էլ կարդալ օրինակը, որտեղ գրված էր, որ վարդակի անցքերը փակվել էին, բայց երեխան եղանակ գտել էր դա բացելու: :{
Ես առաջարկում եմ մի անգամ էլ կարդալ օրինակը, որտեղ գրված էր, որ վարդակի անցքերը փակվել էին, բայց երեխան եղանակ գտել էր դա բացելու: :{
Իսկ որտեղ էր գրված, որ երեխան այն բացել էր::o
ծնողը նախ ինչ-որ պատշպանիչ եղանակներ է կիրառում, հետո բացատրում է երեխային ու մեկ է, չի օգնում
Ի դեպ, գրվածից այդքան էլ հստակ չի զգացվում, որ խոսքը անցքերը փակելու մասին է::{
Իսկ որտեղ էր գրված, որ երեխան այն բացել էր::o
Ի դեպ, գրվածից այդքան էլ հստակ չի զգացվում, որ խոսքը անցքերը փակելու մասին է::{
Հետաքրքիր ա պաշտպանիչ եղանակ ասելուվ դու պատկերացնում էիք թե վարդակի վրա գրած էր «չի վաճառվում» ? :))
Քանի որ դուք եք սկսել, պատասխանեմ.
Հետաքրքիր ա պաշտպանիչ եղանակ ասելուվ դու պատկերացնում էիք թե վարդակի վրա գրած էր «չի վաճառվում» ? :))
Ենթադրենք հենց էդպես էլ պատկերացնում էի, դա ինչ-որ բան կփոխի՞, թե ինչ կպատկերացնեմ ես, միայն իմ գործն է, հետևաբար՝ միայն ինձ է վերաբերում: Հետո էլ ասեմ, որ «չի վաճառվում» գրելը էդքան էլ հարմար պաշտպանիչ եղանակ չի….իմ կարծիքով:
Իսկ որտեղ էր գրված, որ երեխան այն բացել էր::o
Եթե դեմ չեք, էս հարցին էլ պատասխանեք, լա՞վ:
Քանի որ դուք եք սկսել, պատասխանեմ.
Ենթադրենք հենց էդպես էլ պատկերացնում էի, դա ինչ-որ բան կփոխի՞, թե ինչ կպատկերացնեմ ես, միայն իմ գործն է, հետևաբար՝ միայն ինձ է վերաբերում: Հետո էլ ասեմ, որ «չի վաճառվում» գրելը էդքան էլ հարմար պաշտպանիչ եղանակ չի….իմ կարծիքով:
Եթե դեմ չեք, էս հարցին էլ պատասխանեք, լա՞վ:
ծնողը նախ ինչ-որ պատշպանիչ եղանակներ է կիրառում, հետո բացատրում է երեխային ու մեկ է, չի օգնում
Էս վերևի օրինակը եղբորս մասին էր: Փոքր ժամանակ ինչքան հնարավոր վտանգավոր հոսանքատար հատված է տեսել, ձեռք ու ոտքով ուզել է մտնել մեջը: Մերոնք էլ մտածել են, դե երեխա է, սկսել են որպես նվեր իրեն լարեր, վարդակներ ու նման բաներ նվիրել, բոլոր վարդակները փակել են «իզո.լենտով», բայց արդյունք չի տվել, մեկ է, փորձել է պոկոտել ու իր լարերը էնտեղ խցկել: Նույնը կիրառվել է արդուկի հետ, մինչև մի օր արդուկը քաշել գցել է վրան ու բարեբախտաբար շատ թեթև այրվել: Այ եթե մի անգամ թաթիկին խփեին, չէր վառվի, ինչը իրականում կարող էր շատ լուրջ լինել: Ու էստեղ ծնողի անուշադրության խնդիր չի եղել, մերոնք երեք հոգով անընդհատ հետևել են, իսկ նա ձեռքներից անընդհատ թռել ու մի վտանգավոր բան է արել:
Հենց էստեղ :)
Հենց էստեղ :)
Առանց նախորդ գարռումներին ծանոթանալու հայտնեմ տեսակետս: Նախ ասեմ, որ շատ ուրախ եմ, որ ակւմբցիների մեծ մասն այդ կարծիքն է:): Հիմա անցնեմ բուն խոսքին: Ինչի՞ համար ա ծեծը: ....:)
Կարելի էր, չէ՞, մի հատ մեջբերում անել, որ ամբողջական պատերացում կազմեի: Ես ել նստել եմ ութ անգամ Ձեր վերջին գրածն եմ կարդում, հետո նոր առաջ անցա ու ամեն ինչ պարզ էր: Բայց մեկ ա, ծեծելը եղանակ չի: Ու ասեմ, որ եթե Ձեր եղբոր ձեռքերին խփեին էլ, մեկ է, չէր օգնի, հակառակը. արգելված պտուղը համեղ է: Լավ, աչքիս մոդերները շատ կբարկանան: :}
Երեխաներ կան, որ սիրում են ծեծ ուտել, ազնիվ խոսք: Օրինակ ընկերուհուս տղան, նա 3,5 տարեկան է, մի օր նրանց տանն էի, մոտեցավ ու մորը հրամայեց դաշնամուրը բացել, որ նվագի, ընկերուհիս էլ բա թե հայրդ քնած ա, կարթնանա, սկսեց մորը հարվածել ու պահանջել, ընկերուհիս էլ բա թե՝ Սերգեյչիկ այ հիմա քեզ կծեծեմ եթե չդադարես, նա էլ ոգեվորված բա թե ծեծի, նրա դեմքի արտահայտությունից պարզ երեւաց, որ նա միշտ պատրաստ է ծեծ ուտել::)
Ինչքան երեխա, այնքան մոտեցում, երեխա կա, որին ծեծը կկոտրի եւ խիստ կաշկանդված մետոցում կձեւավորի կյանքի հանդեպ, երեխա էլ կա, որ հաճույքով ծեծ կուտի:
ինչպես ասում էր մի վարժապետ.
-Ծեծ ,որտեղից? ես գալիս :
_Դրախտից:
Ինչ ես բերել?
Խելք ու իմաստություն::)
Իսկ առանց կատակի ասեմ ,որ իմ կարծիքով մեծերը ձեռք են բարձրացնում երեխայի վրա ,երբ դառնում են անզոր` խոսքերով բացատրելու թե ինչ են ուզում :Այսինքն տվյալ պահին երեխան դառնում է ավելի ուժեղ`իր կապրիզով ,ինչ-որ բան անելով կամ չանելով,և մեծը իր լիդերությունը ստիպված է լինում վերահաստատել ֆիզիկական ուժի կիրառման օգնությամբ:
CactuSoul
05.08.2010, 19:07
Կարելի էր, չէ՞, մի հատ մեջբերում անել, որ ամբողջական պատերացում կազմեի:
Կարելի էր, չէ՞, մի հատ թեման կարդալ, նոր գրառում անել:): Հատկապես երբ որևէ բան են հասկանալի չի վերջին գրառումներում:
Թեմայի վերաբերյալ իմ տեսակետը՝ միանշանակ ոչ: Ոչ մի տեսակի ծեծը, բռնությունը (թեկուզ մտավոր), վախացնելը «բոբո ձյաձյաներով», ի վերջո խաբելը՝ նույնիսկ ամենաչնչին հարցերում, չեն կարող որևէ առնչություն ունենալ դաստիարակության հետ: Դրանք ամենաշատը կարող են ցույց տալ ծնողի ստացած դաստիարակությունը, ոչ ավել:
Դրանք ամենաշատը կարող են ցույց տալ ծնողի ստացած դաստիարակությունը, ոչ ավել:
Էդ տողում ամեն ինչ ասված ա: Բոլորդ կարդացեք ու ձեր մեջ հետևությունների հանգեք: ;)
CactuSoul, շատ դիպուկ ասեցիր: Իր երեխային կծեծի միայն էն մարդը, ով փոքր ժամանակ ծեծ ա կերել, իսկ ով չի ծեծվել, երբեք իր երեխային չի ծեծի:
Կարելի էր, չէ՞, մի հատ թեման կարդալ, նոր գրառում անել:): Հատկապես երբ որևէ բան են հասկանալի չի վերջին գրառումներում:
Թեմայի վերաբերյալ իմ տեսակետը՝ միանշանակ ոչ: Ոչ մի տեսակի ծեծը, բռնությունը (թեկուզ մտավոր), վախացնելը «բոբո ձյաձյաներով», ի վերջո խաբելը՝ նույնիսկ ամենաչնչին հարցերում, չեն կարող որևէ առնչություն ունենալ դաստիարակության հետ: Դրանք ամենաշատը կարող են ցույց տալ ծնողի ստացած դաստիարակությունը, ոչ ավել:
Բոբո ձյաձյա ասեցիք, հիշեցի։ Քանի որ դեռ երեխա չունեմ, դաստիարակչական միակ փորձս դա եղբայրս է եղել փոքր, մեծարգո Ձայնալարը (ի դեպ, տեսնում եք ինչ լավ եմ դաստիարակել :D), ուրեմն քանի որ նրա հետ խաղում էի որպես իմ կենդանի տիկնիկի, մաման խստագույնս զգուշացրել էր, որ էրեխուն չվախացնեմ բոբոներով ու մեշոկ պապիներով։ Ես էլ մտածեցի, մտածեցի ու հորինեցի նապաստակին։ Եթե ինքը չէր քնում նապաստակը երկաար պոչով թռնելով գալիս էր, ափսոս, մինչև իրեն տանում էինք պատուհանի մոտ արդեն անհետացած էր լինում, էդ ընթացքում Բագը վազելով գնում էր դեպի անկողին, արդյունքում նապաստակը միշտ նվերներ էր բերում իրեն լավ քնելու համար, դա կարող էր լինել մի ծամոնի կամ կոնֆետի տեսքով նույնիսկ, իսկ եթե չէինք հասցնում որևէ բան առնել, գովասանագիր էի գրում, տակը գրում էի նապաստակների հանձնաժողով ու ստորագրում։ Էդ գովասանագրից էլ էր շատ ուրախանում։ Ու էդ նապաստակը օգնում էր բոլոր դեպքերում, ոչ միայն քնելու։ Բայց դե, արդարության համար ասեմ, որ մեր էրեխեն էնքան խելոք էր, որ առանձնապես որևէ բանով վախեցնելու կամ ծեծելու կարիք չէր էլ լինում, երևի թե ավելի շատ ես իմ համար էի անում :D Պապիկս նույնիսկ պատմվածք էր գրել "Բագրատն ու շլդիկը"։ Մի երկու անգամ ռադիոյով կարդացել են երեխաների համար :)
Բոբո ձյաձյա ասեցիք, հիշեցի։ Քանի որ դեռ երեխա չունեմ, դաստիարակչական միակ փորձս դա եղբայրս է եղել փոքր, մեծարգո Ձայնալարը (ի դեպ, տեսնում եք ինչ լավ եմ դաստիարակել :D), ուրեմն քանի որ նրա հետ խաղում էի որպես իմ կենդանի տիկնիկի, մաման խստագույնս զգուշացրել էր, որ էրեխուն չվախացնեմ բոբոներով ու մեշոկ պապիներով։ Ես էլ մտածեցի, մտածեցի ու հորինեցի նապաստակին։ Եթե ինքը չէր քնում նապաստակը երկաար պոչով թռնելով գալիս էր, ափսոս, մինչև իրեն տանում էինք պատուհանի մոտ արդեն անհետացած էր լինում, էդ ընթացքում Բագը վազելով գնում էր դեպի անկողին, արդյունքում նապաստակը միշտ նվերներ էր բերում իրեն լավ քնելու համար, դա կարող էր լինել մի ծամոնի կամ կոնֆետի տեսքով նույնիսկ, իսկ եթե չէինք հասցնում որևէ բան առնել, գովասանագիր էի գրում, տակը գրում էի նապաստակների հանձնաժողով ու ստորագրում։ Էդ գովասանագրից էլ էր շատ ուրախանում։ Ու էդ նապաստակը օգնում էր բոլոր դեպքերում, ոչ միայն քնելու։ Բայց դե, արդարության համար ասեմ, որ մեր էրեխեն էնքան խելոք էր, որ առանձնապես որևէ բանով վախեցնելու կամ ծեծելու կարիք չէր էլ լինում, երևի թե ավելի շատ ես իմ համար էի անում :D Պապիկս նույնիսկ պատմվածք էր գրել "Բագրատն ու շլդիկը"։ Մի երկու անգամ ռադիոյով կարդացել են երեխաների համար :)
Ըհը՜, էս վերջի գրառումները արդեն դուրս եկան: Տեսնու՞մ եք, ժողովու:րդ, ծեծելուց բացի ավելի բարի ու հաճելի մեթոդներ կան:love՝ երեխաներին բան հասկացնելու համար:;)
Tornado ջան, պետք չի էտքան չափազանցեցնել, հավատա, կան երեխաներ, ովքեր իսկապես սիրում են ծեծ ուտել, նկատի չունեմ ճիպոտով կամ ղայիշով կամ էլ քացով, էսպիսի բան միայն հիվանդ ծնողը կարող է անել, խոսքը գնում է տուուուուզիկին բարեկամական հարված հասցնելու մասին:)
Մորաքրոջս 2 տարեկան թոռը էն կարգի ռազբոյնիկ աղջիկ է, որ այլ երեխաների անվտանգության նկատառումներից ելնելով նրան մանկապարտեզ չեն տանում: Այս երեխայի վրա ծեծեը բացարձակապես չի ազդում, բարեկամական հարված ստանալու հաջորդ վարկյանին նա խորամանկորեն ժպտում է, հասկանալով, որ ծնողները պարզապես ի զորու չեն նրան լուրջ ծեծ հասցնելու: Այս կարգի երեխաներին ծեծը ոչ մի հոգեբանական տրավմա չի կարող հասցնել, նրանց հետ, երբեմն այլ կերպ պարզապես հնարավոր չէ վարվել:
Կարելի էր, չէ՞, մի հատ մեջբերում անել, որ ամբողջական պատերացում կազմեի: Ես ել նստել եմ ութ անգամ Ձեր վերջին գրածն եմ կարդում, հետո նոր առաջ անցա ու ամեն ինչ պարզ էր: Բայց մեկ ա, ծեծելը եղանակ չի: Ու ասեմ, որ եթե Ձեր եղբոր ձեռքերին խփեին էլ, մեկ է, չէր օգնի, հակառակը. արգելված պտուղը համեղ է: Լավ, աչքիս մոդերները շատ կբարկանան: :}
Էդ չկարդալը հեչ, բայց լավ էլ վեճի ես բռնվում :))
Ես ասում եմ իմ երեխայի թաթիկին խփելու եմ եթե այլ եղանակ չգտնեմ, դու քո երեխային մի խփի: Մեկ ա, ինչքան էլ մեծ-մեծ խոսենք, չկա տենց մարդ, ով իր կյանքի ընթացքում երեխային գոնե մեկ-երկու անգամ տուտուզիկին կամ թաթիկին չի խփել: Իսկ առհասարակ, թեմայի վերանգիրը ծեծեը որպես դաստիարակչական միջոց կիրելի է թե ոչ, դա էր: Ծեծը ոչ անհրաժեշտ, ոչ էլ բավարար պայման չի կարող հանդիասանալ երեխայի դաստիարակության մեջ, սակայն նրա ի սպառ բացակայությունը դեռ գերազանց դաստիարակության սկիզբ չէ: Էդքան բան:
Tornado ջան, պետք չի էտքան չափազանցեցնել, հավատա, կան երեխաներ, ովքեր իսկապես սիրում են ծեծ ուտել, նկատի չունեմ ճիպոտով կամ ղայիշով կամ էլ քացով, էսպիսի բան միայն հիվանդ ծնողը կարող է անել, խոսքը գնում է տուուուուզիկին բարեկամական հարված հասցնելու մասին:)
Մորաքրոջս 2 տարեկան թոռը էն կարգի ռազբոյնիկ աղջիկ է, որ այլ երեխաների անվտանգության նկատառումներից ելնելով նրան մանկապարտեզ չեն տանում: Այս երեխայի վրա ծեծեը բացարձակապես չի ազդում, բարեկամական հարված ստանալու հաջորդ վարկյանին նա խորամանկորեն ժպտում է, հասկանալով, որ ծնողները պարզապես ի զորու չեն նրան լուրջ ծեծ հասցնելու: Այս կարգի երեխաներին ծեծը ոչ մի հոգեբանական տրավմա չի կարող հասցնել, նրանց հետ, երբեմն այլ կերպ պարզապես հնարավոր չէ վարվել:
Գիտե?ք ոնց, երեխա կա, որ իսկի պետքն էլ չի, երեխա էլ կա, որի համար Ձեր ասած թեթև հարվածը համապատասխան տեղին՝ կարող է հոգեբանական տրավմայի հասցնել, էդ, իհարկե, ոչ շատ փոքր տարիքում: Էստեղ կարևոր չի ինչ ուժով եք խփում, կամ՝ որտեղ եք խփում: Խփելը մնում է խփել: ;)
Էդ չկարդալը հեչ, բայց լավ էլ վեճի ես բռնվում :))
Ես ասում եմ իմ երեխայի թաթիկին խփելու եմ եթե այլ եղանակ չգտնեմ, դու քո երեխային մի խփի: Մեկ ա, ինչքան էլ մեծ-մեծ խոսենք, չկա տենց մարդ, ով իր կյանքի ընթացքում երեխային գոնե մեկ-երկու անգամ տուտուզիկին կամ թաթիկին չի խփել: Իսկ առհասարակ, թեմայի վերանգիրը ծեծեը որպես դաստիարակչական միջոց կիրելի է թե ոչ, դա էր: Ծեծը ոչ անհրաժեշտ, ոչ էլ բավարար պայման չի կարող հանդիասանալ երեխայի դաստիարակության մեջ, սակայն նրա ի սպառ բացակայությունը դեռ գերազանց դաստիարակության սկիզբ չէ: Էդքան բան:
Իմ կարծիքով ես մեծ-մեծ չեմ խոսում:
չկա տենց մարդ, ով իր կյանքի ընթացքում երեխային գոնե մեկ-երկու անգամ տուտուզիկին կամ թաթիկին չի խփել
Ինչի՞ց ենթադրեցիք:
Ծեծից ավելի բեթար դաստիարակության «միջոց» էլ կա. էն որ ծնողները անտեղի գովում են իրենց երեխաներին, երես են տալիս, հետո սկսում են ծեծել՝ խելքի բերելու համար։:(
Ծեծից ավելի բեթար դաստիարակության «միջոց» էլ կա. էն որ ծնողները անտեղի գովում են իրենց երեխաներին, երես են տալիս, հետո սկսում են ծեծել՝ խելքի բերելու համար։:(
Էդ արդեն դաստիարակության միջոց չի: Իմ ասածն էլ էդ ա, էլի: Կամ պետք ա հենց սկզբից դաստիարակել, կամ էլ՝ երես տալ՝ մինչև վերջ:
Կյանքումս երկու անգամ եմ ծեծվել, հենց նոր մամայի հետ այդ մասին էինք խոսում:Մինչև օր ծերություն կհիշեմ, բայց ոչ հիշաչարությամբ:
Ծնողն էլ ա մարդ, նյարդեր ունի, համբերություն ունի... չի դիմանում :(
բայց ինչպես իմ հոգեբան քույրիկն է ասում հոգեկան ջերմության դեմ ծեծը դաստիարակության միջոց չէ:Ավելի լավ էր մայրիկս ինձ նորմալ բացատրեր, որ չխաբեի, քան մի ապտակ հասցներ, բայց դե ես իրա տեղում չգիտեմ ոնց կանեի, ծնող դառնանք կիմանանք ;)
Չնայած հաստատ գիտեմ, որ հարևանիս նման երեխուն չեմ ծեծի ու ասի այլանդակ, հեսա կբոքսեմ բերնիդ...
դժվար ա...
StrangeLittleGirl
13.10.2016, 17:54
Էս վերջին պատմության հետ կապված ասեցի էս թեման ակտիվացնեմ։
Ուրեմն ֆեյսբուքում մի վիդեո էր շրջանառվում, որտեղ կինը երեխային ապտակում էր։ Սկզբում ասում էին՝ դայակն ա։ Բոլորը դատապարտում էին։ Հետո պարզվեց՝ մայրն ա։ Սաղ սկսեցին, թե՝ մայրն ա, բա մի հատ էլ կապտակի, բա ինչ կանի։ Մորը նաև ոստիկանություն կանչեցին։ Ֆեյսբուքում հիմա ակտիվ քննարկումներ են, բայց արժեր ակումբում էլ քննարկել էս թեման։
Դուք ի՞նչ կարծիքներ ունեք էս պատմության հետ կապված։
Վիդեոն դեռ կա՞, ծանոթ չեմ պատմությանը։
StrangeLittleGirl
13.10.2016, 18:18
Վիդեոն դեռ կա՞, ծանոթ չեմ պատմությանը։
Չգիտեմ, ես չեմ տեսել, մենակ քննարկումներն եմ կարդացել։ Ինչքան հասկանում եմ, մայրը ապտակում ա երեխային։
Էս վերջին պատմության հետ կապված ասեցի էս թեման ակտիվացնեմ։
Ուրեմն ֆեյսբուքում մի վիդեո էր շրջանառվում, որտեղ կինը երեխային ապտակում էր։ Սկզբում ասում էին՝ դայակն ա։ Բոլորը դատապարտում էին։ Հետո պարզվեց՝ մայրն ա։ Սաղ սկսեցին, թե՝ մայրն ա, բա մի հատ էլ կապտակի, բա ինչ կանի։ Մորը նաև ոստիկանություն կանչեցին։ Ֆեյսբուքում հիմա ակտիվ քննարկումներ են, բայց արժեր ակումբում էլ քննարկել էս թեման։
Դուք ի՞նչ կարծիքներ ունեք էս պատմության հետ կապված։
ես տեսել եմ վիդեոն, ու կարծում եմ որ մորը պետք ա զրկել մայրական իրավունքներից:
Ու մի քանի սուտկա գոնե նստեցնել քրեական ծանր հանցագործների խցում:
Ախր ինչպես՞ կարելի է առաջին դասարանի երեխային ապտակել:
https://www.youtube.com/watch?v=u9eku17RJZo
Ինձ իմ ծնողները չեն ծեծել, գուցե դա է պատճառը, որ ես էլ իմ երեխաներին չեմ ծեծել, ծեծում։ Փոքր ժամանակ, նայած անկարգության աստիճանին, նստեցնում էի միջանցքի աստիճանի վրա ու ասում էի հինգ րոպե նստի այստեղ, դու պատժված ես։ Մենակ էդ պատժված բառից արդեն ազդվում էին , որովհետև գիտեին, որ պատժվելը շատ վատ բան է ու լաց էին լինում։ Հետո մոտենում էի, խոսում էի, բացատրում էի ինչի համար պատժվեց, ներողություն էին խնդրում, ես էլ գրկում էի, որ հասկանային անկախ նրանից , որ իրենց
խիստ դեմքով պատժել էի,բայց ես էլի սիրում եմ իրենց շատ ու սերս չի պակասել իրենց հանդեպ։ Ու աշխատում էր այդ մեթոդը։ Փառք աստծուն լսող, խելացի երեխեք են հիմա, աղջիկս 13 տարեկան, տղաս ՝11։ Էս սերնդի երեխեքը շատ առաջադեմ են, խելացի, նայում եմ երեեքիս ու մտածում, ախր ո՞նց կարելի է ձեռք բարձրացնել էս խելացի երեխեքի վրա, հետո ո՞նց եմ արդարացնելու դա, ես, որ մեծն եմ ու օրինակ պիտի լինեմ իրենց համար։ Մի խոսքով, սխալ եմ համարում ծեծը որպես դաստիարակման մեթոդ, առանց դրա էլ հնարավոր է դաստիարակել երեխաներին, ուղղակի ամեն ծնող պիտի գտնի դաստիարակման իր մեթոդն ու մոտեցումը, առանց երեխային նվաստացնելու։