PDA

Դիտել ողջ տարբերակը : Օրագրային զրույցներ



ivy
14.01.2019, 12:56
Բացում եմ թեմա՝ հատուկ էս բաժնի սահմաններում ուրիշների գրառումներին մեկնաբանություններ թողնելու համար:
Շեշտեմ, որ սա սովորական զրուցարան չի, այլ պիտի անպայմանորեն կապված լինի կոնկրետ օրագրային գրառումների հետ:

«Էն որ»-ի վերջին հատվածը տեղափոխում եմ էստեղ:

Քանի որ ինքս չեմ կարող օրագրային զրույցները տեղափոխել «Թեմայից դուրս» և դրանք ուղղակի ջնջել չեմ ուզում, ինձ համար էլ հարմար կլինի հետագայում նմանատիպ զրույցները տեղափոխել էս թեմա: Բայց նաև հուսով եմ, որ անհրաժեշտության դեպքում ինքներդ կգաք էստեղ՝ չխախտելով թեմատիկ ու անձնական օրագրերի կանոնները, որտեղ մեկնաբանություններն արգելվում են:

Adam
26.02.2019, 23:03
Էն որ, աշխարհը էն կարգի ա ցնդել, որ եթե սևամորթը ասում ա "Ես հպարտ եմ, որ ես սև եմ", իրան ծափ են տալիս, իսկ եթե սպիտակամորթն ա ասում "Ես հպարտ եմ, որ ես սպիտակ եմ", մեղադրում են ռասիզմի մեջ :D
Էն, որ աշխարհն էնքան ա ցնդել, որ հպարտանում ա առհասարա՛կ իր մաշկի գույնի, ազգության ու քաղաքական հայացքների համար…))

Բարեկամ
27.02.2019, 02:32
Էն որ, աշխարհը էն կարգի ա ցնդել, որ եթե սևամորթը ասում ա "Ես հպարտ եմ, որ ես սև եմ", իրան ծափ են տալիս, իսկ եթե սպիտակամորթն ա ասում "Ես հպարտ եմ, որ ես սպիտակ եմ", մեղադրում են ռասիզմի մեջ :D

Էն որ էս գրառումը դիպուկ ցույց ա տալիս, թե ոնց արտահայտությունները, երբ կոնտեքստից դուրս են նայվում, հանգիստ ցնդաբանություն կարող են դիտարկվել։

Adam
27.02.2019, 03:46
Էն որ ակումբում համարյա սաղ սկսել են իրար կծել ու կծմծոտել համատարած ինքնակծմծոտության հպարտ կծմծախտի մեջ կորցրել ենք բոլորս իրար կծմծած ուկծոտած ու կծոտվածաան խմածեմ կներեք …

Ծլնգ
27.02.2019, 05:36
էն որ հա՛, էլի․․․

Mephistopheles
27.02.2019, 07:13
Էն որ, մեկը երկար բացակայությունից հետո ասում է "Բարի օր ձեզ, հներից ո՞վ կա" :)

ես...

StrangeLittleGirl
27.02.2019, 12:34
Էն որ ակումբում համարյա սաղ սկսել են իրար կծել ու կծմծոտել համատարած ինքնակծմծոտության հպարտ կծմծախտի մեջ կորցրել ենք բոլորս իրար կծմծած ուկծոտած ու կծոտվածաան խմածեմ կներեք …

Էն որ էդ նորություն չի, վաղուց ա։ Ու էն որ հեսա Այվին ջղայնանալու ա։

Life
02.03.2019, 19:14
Էն, որ գնում հասնում ես Cliffs of Moher, մեկ էլ եղանակը նենց ա քաքմեջ անում ամեն ինչ, որ դաժե մի հատ ֆոտո անելուց մտածում ես. «կամ հեսա ինձ ա քամին շպրտելու ժայռից ներքև, կամ հեռախոսիս»: Ու տենց՝ հիասթափված գալիս ես տուն՝ էլ երբեք էնտեղ ոտք չդնելու ցանկությամբ:

Տնաշեն, մարտ ամսին ով ա գնում էնտեղ, հիմա էլ բողոքում ես :8

Adam
02.03.2019, 23:37
Էն որ տեղափոխությունն ինչքան էլ գլխացավանք լինի, միևնույն է լավագույն հնարավորությունն է, որ մարդ արագ ազատվի ժամանակի ընթացքում կուտակված անպետք ու հին իրերից՝ դրանք նոր տուն քարշ տալու փոխարեն:
Ըստ իս, տեղափոխությունն ընդհանրապես անհրաժեշտ բան ա՝ ժամանալ առ ժամանակ: Զուտ հոգեբանական իմաստով: Անկախ իրերից: Ես ուզում եմ ինձ համար կյանքի օրենք սարքեմ (հնարավորություններիս սահմաններում)՝ տեղափոխվել գոնե 5 տարին մեկ: Թարմանալու, հին էներգիան անցյալում թողնելու ու նոր առօրյա սկսելու համար:

StrangeLittleGirl
03.03.2019, 00:35
Ըստ իս, տեղափոխությունն ընդհանրապես անհրաժեշտ բան ա՝ ժամանալ առ ժամանակ: Զուտ հոգեբանական իմաստով: Անկախ իրերից: Ես ուզում եմ ինձ համար կյանքի օրենք սարքեմ (հնարավորություններիս սահմաններում)՝ տեղափոխվել գոնե 5 տարին մեկ: Թարմանալու, հին էներգիան անցյալում թողնելու ու նոր առօրյա սկսելու համար:

Չէ, լավ էլի, իմ սիրտն արդեն խառնում ա տեղափոխություններից։ 2011֊ից սկսած նենց օրացուցային տարի չի էղել, որ առնվազն երկու անգամ չտեղափոխվեմ։ Արդեն խնդալու չի։

Adam
03.03.2019, 00:43
Չէ, լավ էլի, իմ սիրտն արդեն խառնում ա տեղափոխություններից։ 2011֊ից սկսած նենց օրացուցային տարի չի էղել, որ առնվազն երկու անգամ չտեղափոխվեմ։ Արդեն խնդալու չի։ 5 տարին մեկ որ անես՝ կսկսի դզել :))

Գաղթական
03.03.2019, 00:59
Իսկ ես տանել չեմ կարողանում տեղափոխությունները:
Տեղափոխվում ես, տեղավորվում ես, ինչ-որ էմոցիոնալ կապեր ես ստեղծում էդ տան հետ, էդ տան շրջակա միջավայրի հետ, շրջապատում բնակվող մարդկանց հետ..
Իսկ հետո էդ ամեն ինչը թողնում ես ու գնում մեկ ուրիշ տեղ՝ ամեն ինչ նորից սկսելու..

Ինձ թվումա, թե ամեն տեղափոխվելուցս ես ինձնից մի կտոր, մի ինչ-որ մաս թողել եմ հին տեղում:

StrangeLittleGirl
03.03.2019, 01:00
Իսկ ես տանել չեմ կարողանում տեղափոխությունները:
Տեղափոխվում ես, տեղավորվում ես, ինչ-որ էմոցիոնալ կապեր ես ստեղծում էդ տան հետ, էդ տան շրջակա միջավայրի հետ, շրջապատում բնակվող մարդկանց հետ..
Իսկ հետո էդ ամեն ինչը թողնում ես ու գնում մեկ ուրիշ տեղ՝ ամեն ինչ նորից սկսելու..

Ինձ թվումա, թե ամեն տեղափոխվելուցս ես ինձնից մի կտոր, մի ինչ-որ մաս թողել եմ հին տեղում:

Ես էլ տանել չեմ կարողանում։ Կյանքի բերումով եմ էդքան տեղափոխվում։

Adam
03.03.2019, 01:01
Իսկ ես տանել չեմ կարողանում տեղափոխությունները:
Տեղափոխվում ես, տեղավորվում ես, ինչ-որ էմոցիոնալ կապեր ես ստեղծում էդ տան հետ, էդ տան շրջակա միջավայրի հետ, շրջապատում բնակվող մարդկանց հետ..
Իսկ հետո էդ ամեն ինչը թողնում ես ու գնում մեկ ուրիշ տեղ՝ ամեն ինչ նորից սկսելու..

Ինձ թվումա, թե ամեն տեղափոխվելուցս ես ինձնից մի կտոր, մի ինչ-որ մաս թողել եմ հին տեղում: Հենց էդ ա՝ մեկ-մեկ քեզ challenge-ի պիտի ենթարկես ու փոխես ամեն ինչ: :) չգիտեմ… ես տեղափոխվելը կապում եմ նաև նոր դռներ բացվելու հետ, նոր հաջողությունների քո դուռը թակելու հետ :)

Գաղթական
03.03.2019, 01:13
Հենց էդ ա՝ մեկ-մեկ քեզ challenge-ի պիտի ենթարկես ու փոխես ամեն ինչ: :) չգիտեմ… ես տեղափոխվելը կապում եմ նաև նոր դռներ բացվելու հետ, նոր հաջողությունների քո դուռը թակելու հետ :)

Փոփոխություններ, չէլընջներ, ամեն ինչ 0-ից սկսելը բան, էդ էլ վատ չի, ադրենալինա:
Բայց ինչ-որ չափ կա, որ դրանից հետո հոգնում ես ))

Ես 3 անգամ երկիր եմ փոխել՝ ամեն անգամ նորից 0-ից սկսելով: Էդ 3 երկրներում, ընդհանուր առմամբ, 15 անգամ քաղաք եմ փոխել՝ էլի ամեն անգամ նորից սկսելով: Չհաշված՝ մի քանի անգամ էլ նույն քաղաքում եմ մի տեղից մյուսը տեղափոխվել:

Թե աշխատատեղերս քանի անգամ եմ փոխել, դրա հաշիվն էլ եմ կորցրել ))

Արդեն չերեզչուռ բոլա:

Ուլուանա
03.03.2019, 04:40
Հենց էդ ա՝ մեկ-մեկ քեզ challenge-ի պիտի ենթարկես ու փոխես ամեն ինչ: :) չգիտեմ… ես տեղափոխվելը կապում եմ նաև նոր դռներ բացվելու հետ, նոր հաջողությունների քո դուռը թակելու հետ :)
Ամեն ինչ փոխել արժե մենակ էն դեպքում, երբ ամեն ինչ վատ ա: Իսկ եթե քեզ դուր ա գալիս բնակավայրդ էլ, մնացած բաներն էլ, ինչի՞ փոխել: Հա, որոշ բաներ արժե պարբերաբար փոխել չլճանալու համար, բայց, օրինակ, բնակարանը հաճախակի փոխելը հեչ էլ անհրաժեշտ չի դրա համար, եթե քեզ այն դուր ա գալիս ու ձեռ ա տալիս: Չնայած մենք էլ վերջին 10 տարվա ընթացքում, փաստորեն, քո ասածի պես` 5 տարին մեկ տեղափոխվել ենք, հիմա էլ, հինգ տարուց մի քիչ անցած` էլի տեղափոխվելու պրոցեսի մեջ ենք, բայց ես տանել չեմ կարողանում էդ տեղափոխվելը, ու եթե իսկապես անհրաժեշտ չլիներ ինչ-ինչ պատճառներով, կգերադասեի միշտ նույն տեղն ապրել: Ես կայունություն եմ սիրում, ու հատկապես տան հարցում էդ առումով ահավոր զգայուն եմ. մինչև հիմա որտեղ ապրել ենք ԱՄՆ-ում, հենց էդ ժամանակավորության գիտակցումից չեմ կարողացել ընկալել էդ տունը որպես իմ տուն, միշտ մի տեսակ ճամպրուկային տրամադրություն ա եղել ու համապատասխան վերաբերմունք նաև տունը դասավորելու, զարդարելու, լիարժեք հարմարավետ ու սիրուն դարձնելու նկատմամբ: Ու թեև կարող ա հակասական թվալ, բայց Գաղթականի ասած էմոցիոնալ կապերի պահն էլ ա գործում, ամեն դեպքում կապվում ես, իսկ հետո պիտի էդ ամեն ինչը թողնես, գնաս, մի ուրիշ տեղ զրոյից սկսես ընտելանալ, հարմարվել շրջապատին: Իսկ հատկապես երբ արդեն տնավորված, ընտանիքով ապրում ես, զուտ տեղափոխվելու պրոցեսն էլ մի առանձին տառապանք ա, որ հնարավոր չի պատկերացնել, մինչև անձամբ չանցնես դրա միջով: Ինչքան էլ անպիտան իրեր շպրտես ընթացքում, մեկ ա, լիքը իրեր կան: Մենք, օրինակ, մի ամսից ավել ա` իրեր ենք հավաքում (չնայած դեռ ոչ առանձնապես ինտենսիվ, այլ հիմնականում ձեռի հետ), ու դեռ մեծ մասը կա... :{ Ու գիտեմ, որ ամենաահավորը վերջին օրերն են լինելու:

Մենակ լինելու դեպքում, իհարկե, զգալի չափով ուրիշ ա իրավիճակը, շատ ավելի հեշտ, բայց ես, մեկ ա, էդ դեպքում էլ, կարծում եմ, չէի սիրի, ուղղակի կարող ա էս աստիճանի չզզվեի տեղափոխվելուց :)):

Ուլուանա
03.03.2019, 04:48
Փոփոխություններ, չէլընջներ, ամեն ինչ 0-ից սկսելը բան, էդ էլ վատ չի, ադրենալինա:
Բայց ինչ-որ չափ կա, որ դրանից հետո հոգնում ես ))

Ես 3 անգամ երկիր եմ փոխել՝ ամեն անգամ նորից 0-ից սկսելով: Էդ 3 երկրներում, ընդհանուր առմամբ, 15 անգամ քաղաք եմ փոխել՝ էլի ամեն անգամ նորից սկսելով: Չհաշված՝ մի քանի անգամ էլ նույն քաղաքում եմ մի տեղից մյուսը տեղափոխվել:

Թե աշխատատեղերս քանի անգամ եմ փոխել, դրա հաշիվն էլ եմ կորցրել ))

Արդեն չերեզչուռ բոլա:
Հաստատ, հատկապես եթե էրեխեք էլ կան, հաճախակի տեղափոխությունները էրեխեքի վրա էլ են շատ վատ ազդում. ամեն անգամ նոր դպրոց-մանկապարտեզ, նոր շրջապատ, հին ընկերները լրիվ մնում են անցյալում, պիտի զրոյից նոր ընկերներ գտնի: Մի քիչ էլ որ երեխան չշփվող ու ամաչկոտ եղավ, արդեն լուրջ խնդիր ա. մի տեղ մի կերպ հարմարված` ամեն ինչ թողնել ու գնալ նոր տեղ: Լրիվ սթրեսի բուն ա սա, նույնիսկ շփվող երեխու համար, կարծում եմ:

Գաղթական
03.03.2019, 10:54
Հաստատ, հատկապես եթե էրեխեք էլ կան, հաճախակի տեղափոխությունները էրեխեքի վրա էլ են շատ վատ ազդում. ամեն անգամ նոր դպրոց-մանկապարտեզ, նոր շրջապատ, հին ընկերները լրիվ մնում են անցյալում, պիտի զրոյից նոր ընկերներ գտնի: Մի քիչ էլ որ երեխան չշփվող ու ամաչկոտ եղավ, արդեն լուրջ խնդիր ա. մի տեղ մի կերպ հարմարված` ամեն ինչ թողնել ու գնալ նոր տեղ: Լրիվ սթրեսի բուն ա սա, նույնիսկ շփվող երեխու համար, կարծում եմ:

Բայց գիտե՞ս ինչնա հետաքրքիր:
Չես տեղափոխվում, նույն տեղն ես մնում, բայց մեկա՝ էստեղ երեխու շրջապատն ու ընկերներն անընդհատ արհեստականորեն փոփոխվում են:
Ամեն տարի դասարանները ցրում ու իրար են խառնում:
ՈՒ դասատուներն էլ նախօրոք ստույգ չգիտեն, թե ով որ դասարան է ընկնելու:

Աշխատություններ չեմ ուսումնասիրել, ճիշտն ասած, թե մանկավարժական տեսանկյունից ինչքանով է սա նպատակահարմար, բայց մի քանի տարբեր կոլեգաներիս փորձով եմ հետաքրքրվել, թե ինչ ազդեցություն է էս երևույթն իրենց կյանքում ունեցել:
Ոչ ոք բացսական կարծիք չհայտնեց:
Դեռ մեկն էլ խոսռովանեց, որ իրենք սա միշտ ընդունել են որպես փաստ ու երբևէ չեն էլ մտածել, թե այլ կերպ էլ կարող է լինել:

Իսկ այ երբ հարցնում էի, թե որքանո՞վ էր սա նպաստում կամ խանգարում լավ ու մտերիմ ընկերներ ձեռք բերելուն, չէ՞ որ ասում են, թե ընկերության ամրությունը տարիներով է չափվում ու շատերի մոտ դա սկիզբ է առնում հենց մանուկ հասակում՝ մարդիկ լավ չէին հասկանում, թե հարցս հատկապես ինչի մասին է..

boooooooom
03.03.2019, 13:04
Իմ մոտ ընկերը այլ ձև ա հայտնվում/ավելանում։ Ինձ պետք չի տարիներ, որպեսզի մարդուն ընկեր համարեմ, ավելի հաճախ ընդամենը ժամեր, կարա լինի, ինչ որ արարքի հետևանք կարա լինի։ Ու մարդուն ընկեր համարելով, չեմ բացառում, որ նաև ինձ օտար մտքեր ու ապրելակերպ էլ ա ունենալու, որը ես միշտ աշխատելու եմ իմ ստանդարտներին մոտեցնել, ինչպես և ինքն ա նույն բանը իմ հետ անելու։ Եթե մյուսները "քարը քարին քսվելով մաշվելու" պրոցեսից հետո են մարդուն ընկեր համարում, ես՝ էդ պրոցեսնել եմ մտցնում ընկերության մեջ։
Մեր կողքի դասարաններից աշակերտներ կային, որ տենց էլ չէինք ընկերանա, եթե իրենց դասարանը չցրվեր ու չգային մեր դասարան։ Նենց որ էդ ձևը (որ չէի լսել ) շատ հետաքրքիր ու արդյունավետ պիտի որ լինի։

Գաղթական
03.03.2019, 13:35
Բում ջան, հավանաբար մեր մարդկանց ընկեր համարելու տեխնոլոգիան մի քիչ տարբերվումա իրարից, բայց իմ գրածը մի քիչ այլ բանի մասին էր:

Երբ գրել էի, թե ընկերության ամրությունը տարիներովա չափվում՝ ի նկատի չունեի, թե 1 տարվա ընկերդ ավելի քիչ ընկերա, քան 20 տարվանը:
ՈՒղղակի դրանք տարբեր ու անհամեմատելի կատեգորիաներ են՝ իմ տեսանկյունից:
Էդ ոնց որ երեխուն հարցնես՝ մամայի՞ն ես ավելի շատ սիրում, թե՞ պապային:

Բայց, ամեն դեպքում, խոսքն էստեղ երեխեքի մասին էր:
Երեխեքը ո՞նց են ընկերություն անում..
Ասենք՝ դասին իրար կողք են նստում, հանգստի ժամին միասին են շատը խաղում, ինչ-որ իրանց գաղտնիքներն են երևի իրար պատմում, սիրելի առարկաներով փոխանակվում, միմյանց տուն գնում, էնտեղ մեկ-մեկ գիշերում և այլն չէ՞:
Դե պատկերացրու էդ երեխեն, ընթացիկ տարվա ընթացքում, արդեն ինչ-որ կապերա հաստատել մեկ կամ մի քանիսի հետ, մեկ էլ մյուս տարի հոպ՝ սաղին խառնում են իրար՝ նորից տարբեր խմբերի բաժանելով:

boooooooom
03.03.2019, 13:56
Հա, հասկանում եմ ինչ ես ասում, բայց մյուս կողմից էլ երեխան ավելի շատ մարդկանց հետ ա շփվում, ավելի բազմազան միջավայր ա ստեղծվում։ Դա պիտի որ երեխային ավելի հանդուրժող դարձնի տարբերությունների հանդեպ։
Բա գիտես իմ ջանը քար էր, որ մեր դասարանի (5 էինք) իմ սիրած աղջկան վերցրեցին ու ընդմիշտ տարան Ամերիկա)))

StrangeLittleGirl
03.03.2019, 14:07
Ուրեմն երբ Պրագայում էինք ապրում, մի ութ-ինը տարեկան կլինեի։ Էդ դասարան ցրելու տեխնոլոգիան մեզ վրա էլ կիրառեցին, բայց շատ անդուր ձևով։ Բռնեցին, ինձ ու եղբորս տեղափոխեցին ուրիշ մասնաշենք, որը քաղաքի մյուս ծայրին էր։ Իսկ իմ հին դասարանում արդեն շատ լավ ընկերներ ունեի։ Ահագին մեծ տրավմա էր ինձ համար, բայց շաբաթը մեկ հանդիպում էինք ֆիզկուլտի հանդերձարանում, իրար տուն էինք գնում-գալիս։ Հետո էկանք Հայաստան, պիտի որ կապը լրիվ կորեր, բայց նամակագրություն կար, տարիներ անց էլ Պրագայում ու Լոնդոնում էինք հանդիպում։ Շատ հետո կապը կորավ, երբ դասարնցիներս ցրվեցին աշխարհով մեկ, մարդ ա իրա ճամփով։ Բայց ասածս էն ա, որ էրեխեքի ընկերությունը կարելի ա պահպանել, հատկապես երբ ծնողները փորձում են դա անել։ Տվյալ դեպքում մեր ծնողների դերն էն որ, որ դպրոցներ տեղափոխվելիս անընդհատ էնպես էին անում, որ միմյանց տուն գնալ-գալը հնարավոր լինի, իսկ ավելի ուշ քաջալերում էին նամակ գրելը ու նենց անում, որ նամակները տեղ հասնեն։ Հիմա էլ ինտերնետ կա, նենց որ փոստի հետ գործ բռնելու տհաճ պրոցեսն ընդհանրապես չկա։

Գաղթական
03.03.2019, 14:23
Բա գիտես իմ ջանը քար էր, որ մեր դասարանի (5 էինք) իմ սիրած աղջկան վերցրեցին ու ընդմիշտ տարան Ամերիկա)))

Հա, էս արտագաղթը ազգի ճնշող մեծամասնության համարա հոգեկան տարբեր աստիճանի ծանրության տրավմաների պատճառ հանդիսացել ու հանդիսանում..

Ծլնգ
03.03.2019, 15:51
Հա, հասկանում եմ ինչ ես ասում, բայց մյուս կողմից էլ երեխան ավելի շատ մարդկանց հետ ա շփվում, ավելի բազմազան միջավայր ա ստեղծվում։ Դա պիտի որ երեխային ավելի հանդուրժող դարձնի տարբերությունների հանդեպ։
Բա գիտես իմ ջանը քար էր, որ մեր դասարանի (5 էինք) իմ սիրած աղջկան վերցրեցին ու ընդմիշտ տարան Ամերիկա)))

իմ էլ՝ դիմացի շենքի աղջկան տարան Ռուսաստան․․․ մինչև հիմա գիշերը երազներումս տեսնում եմ :(

boooooooom
03.03.2019, 16:07
իմ էլ՝ դիմացի շենքի աղջկան տարան Ռուսաստան․․․ մինչև հիմա գիշերը երազներումս տեսնում եմ :(

Ես երազներում չեմ տեսնում, որովհետև ֆբ-ով իրան գտել եմ. մեծացել ա, արտաքնապես իմ հիմիկվա նախասիրություններին չի համապատասխանում էլ։ Բայց էն ժամանակ խիստ սիրահարված էի))
"Լով իզ"-ի թղթեր էի հավաքում իրան տալիս, որ սիրտը գերեի։
Հետո մեր դասարան հարուստ բոյով տղա եկավ ու ես զգում էի, որ սա սիրահարվել ա էդ տղուն։ Կյանքը ցավ էր. լավ ա տարան Ամերիկա)))

Ծլնգ
03.03.2019, 16:15
Ես երազներում չեմ տեսնում, որովհետև ֆբ-ով իրան գտել եմ. մեծացել ա, արտաքնապես իմ հիմիկվա նախասիրություններին չի համապատասխանում էլ։ Բայց էն ժամանակ խիստ սիրահարված էի))
"Լով իզ"-ի թղթեր էի հավաքում իրան տալիս, որ սիրտը գերեի։
Հետո մեր դասարան հարուստ բոյով տղա եկավ ու ես զգում էի, որ սա սիրահարվել ա էդ տղուն։ Կյանքը ցավ էր. լավ ա տարան Ամերիկա)))

էս վերջին նախադասությունդ էն անեկդոտի նման եղավ, որ ասում ա՝ քեզ ի՞նչ անենք, որ հարևանիդ դրա կրկնակին անենք, հայն էլ ասում ա՝ տո մի աչքս հանեք :D

չէ, իմն էդ խորացվածության չէր, ու դեմքն էլ շատ լավ չեմ հիշում, բայց մի երկու արտաքին գծեր ուներ, որ դժվար ա մոռանալը․․․ դրանցով էլ ներկայանում ա :)) ու անունն էլ չեմ հիշում, որ դնեմ ՖԲ-ով գտնեմ․․․ ՖԲ/Օդնո-ով մի դասարանցուս եմ փորձել գտնել, որին նույնպես Ռուսաստան էին տարել, էն էլ էնքան տարածված անուն-ազգանուն ունի, որ սկսելուն պես թարգեցի։ Բայց դե կյանքը նաև այսպիսի բաներից էլ ա հյուսված․․․ ինձ էլ են մի երկու անգամ «գտել», բայց հեչ տրամադրվածություն չեմ ունեցել «գտնվելու»։

Գաղթական
03.03.2019, 16:25
Ընկերս մի լավ խոսք ունի, ասումա՝ մարդկանց ման ես գալիս, ման ես գալիս, գտնում ես, հետո մըլորում ես, թե բա հիմա ո՞նց կորցնես...

Բայց ես մի օր էն ինչքան խմած էի, դրել հերթով բոլոր նախկին յարերիս էջերն էի ուսումնասիրում..

Մի անգամ էլ մի աղջիկ էր ինձ գտել ու անհույս ճիգեր էր գործադրում հիշացնել, թե ոնցա իր մոտիկ ընկերուհին մեզ ծանոթացրել..
ՈՒրեմ ընկերուհին հատուկ բերել ծանոթացրել էր..
Ոչ մի ձև տեղը չէի բերում իրան: Ընկերուհուն հիշեցի:
Էնքան ասեց, մեկ ասի ասեմ՝ լավ, քեզ էլ հիշեցի, մեկ էլ ասի՝ այ մարդ, տենց կարողա ավելի փիս բան դուրս գա..
Նեղացավ, ջնջվեց գնաց:

Ուլուանա
03.03.2019, 17:34
Իմ մոտ ընկերը այլ ձև ա հայտնվում/ավելանում։ Ինձ պետք չի տարիներ, որպեսզի մարդուն ընկեր համարեմ, ավելի հաճախ ընդամենը ժամեր, կարա լինի, ինչ որ արարքի հետևանք կարա լինի։ Ու մարդուն ընկեր համարելով, չեմ բացառում, որ նաև ինձ օտար մտքեր ու ապրելակերպ էլ ա ունենալու, որը ես միշտ աշխատելու եմ իմ ստանդարտներին մոտեցնել, ինչպես և ինքն ա նույն բանը իմ հետ անելու։ Եթե մյուսները "քարը քարին քսվելով մաշվելու" պրոցեսից հետո են մարդուն ընկեր համարում, ես՝ էդ պրոցեսնել եմ մտցնում ընկերության մեջ։
Մեր կողքի դասարաններից աշակերտներ կային, որ տենց էլ չէինք ընկերանա, եթե իրենց դասարանը չցրվեր ու չգային մեր դասարան։ Նենց որ էդ ձևը (որ չէի լսել ) շատ հետաքրքիր ու արդյունավետ պիտի որ լինի։
Ինձ համար էլ ա տենց ընկերանալու առումով: Բայց էրեխեքի դեպքում իսկապես մի քիչ ուրիշ ա: Ու Բյուրի պատմածն ավելի շուտ բացառություն ա, քան օրինաչափություն: Ամեն դեպքում մեր ժամանակներում ժամանակ գտնելը տեղից էլ բարդ ա, իսկ լրացուցիչ ժամանակ գտնել նաև տարածական առումով հեռու գտնվող ընկերների հետ էրեխեքին կանոնավոր կերպով հանդիպեցնելու, ու որ իրենց էլ հարմար լինի էդ ժամանակ, գործնականում, կարելի ա ասել, անհնար ա, գուցե տարին մի երկու անգամ ստացվի, բայց ոչ նենց, որ եղած ընկերությունը պահպանվի, հատկապես որ փոքր էրեխեքի դեպքում էդ կապը պահելու պահն էլ ուժեղ չի գործում, հեռավորությունը մեծ ազդեցություն ունի: Դե, ես խոսում եմ իմ երեխայի տարիքի էրեխեքի մասին, միջին և բարձր դասարանցիների դեպքում, երբ նախաձեռնությունը նաև իրանց վրա ա զգալի չափով, իհարկե, ավելի ռեալ ա, գոնե ինտերնետով կապ կարող են պահել:

Sambitbaba
03.03.2019, 19:46
Հենց էդ ա՝ մեկ-մեկ քեզ challenge-ի պիտի ենթարկես ու փոխես ամեն ինչ: :) չգիտեմ… ես տեղափոխվելը կապում եմ նաև նոր դռներ բացվելու հետ, նոր հաջողությունների քո դուռը թակելու հետ :)

Էս առիթով տատիս սիրած խոսքերն էին. կկուն հոտած ա, կարծում ա, թե իրա բունն ա հոտած...

Ասածս այն է, որ անիմաստ են ամեն արտաքին փոփոխություններ, եթե դու քո ներսը չես փոխում:

Այլ բան է, եթե ստիպված ես տեղափոխվել, իսկ ուղղակի կյանքումդ նորություն մտցնելու համար... լավացնելու համար...
Ասում են, որ քո տունը քո ամրոցն է հո իզուր չե՞ն ասում դա: Ժամանակի ընթացքում մարդ հասցնում է ինչ-որ բարենպաստ, պաշտպանական էներգիա կուտակել իր տանը, աուրա, - ինչն անընդհատ տեղափոխվելով ուղղակի անհնար է անել: Ամբողջ օրը բանելուց հետո մարդ ինչու՞ է ձգտում վերադառնալ տուն... Հենց այդ պատճառով, որպեսզի այդ էներգիան իրեն վերալիցքավորի, լրացնի այն, ինչ կորցրել ես օրվա ընթացքում: Իսկ եթե այդ չունես, սկսում ես այդ էներգիան ուրիշ տեղ որոնել, այդպիսով կնոջդ, ամուսնուդ, երեխաներիդ համար ակամա դառնում ես վամպիր ու սկսում ես նրանց էներգիան խմել...

"Մի՞թե Հռոմ են տանում ճանապարհները բոլոր:
Չգիտեմ: Կարող է: Բայց գիտեմ ես հաստատ.
Իմ դռնից են սկսվում ճանապարհները բոլոր:
Վիճելն անիմաստ է:"

Սա տարիներ առաջ գրած մի բանաստեղծությունիցս է: Ինձ թվաց, թե հարմար է այստեղ, ցույց տալու համար, թե ինչ եմ ուզում ասել չելենջի մասին: Ես էլ՝ երեք անգամ կյանքումս խոշոր տեղափոխություններ եմ կատարել. Հայաստան, Ռուսաստան, ԱՄՆ: ՈՒ եթե հիմա հայացք եմ գցում հետ, սպանես, չեմ կարող ասել, ավելի շատ գտե՞լ եմ, թե՞ կորցրել...
Բայց մի բան սովորել եմ հաստատ: Որտեղ էլ լինեմ, իմ կյանքը բաղկացած է երկու մասից. մի կողմում ես եմ, մյուս կողմում՝ աշխարհը: Ու երբ առավոտյան բացում եմ դուռս ու մտնում եմ աշխարհ, ինձ անհրաժեշտ է գիտենալ նախ և առաջ, թե ի՞նչ եմ ես պատրաստվում վերցնել այդ աշխարհից: Իսկ որ ավելի կարևոր է, ի՞նչ եմ ցանկանում աշխարհին տալ:


Հ.Գ. Բայց ուր էլ լինեմ օրվա ընթացքում, որտեղ էլ թափառեմ, մի բան է մտքումս. երբ եմ վերջապես վերադառնալու իմ տուն իմ ամրոց: Վերալիցքավորվելու::)

Adam
03.03.2019, 22:28
Էս առիթով տատիս սիրած խոսքերն էին. կկուն հոտած ա, կարծում ա, թե իրա բունն ա հոտած...

Ասածս այն է, որ անիմաստ են ամեն արտաքին փոփոխություններ, եթե դու քո ներսը չես փոխում:

Այլ բան է, եթե ստիպված ես տեղափոխվել, իսկ ուղղակի կյանքումդ նորություն մտցնելու համար... լավացնելու համար...
Ասում են, որ քո տունը քո ամրոցն է հո իզուր չե՞ն ասում դա: Ժամանակի ընթացքում մարդ հասցնում է ինչ-որ բարենպաստ, պաշտպանական էներգիա կուտակել իր տանը, աուրա, - ինչն անընդհատ տեղափոխվելով ուղղակի անհնար է անել: Ամբողջ օրը բանելուց հետո մարդ ինչու՞ է ձգտում վերադառնալ տուն... Հենց այդ պատճառով, որպեսզի այդ էներգիան իրեն վերալիցքավորի, լրացնի այն, ինչ կորցրել ես օրվա ընթացքում: Իսկ եթե այդ չունես, սկսում ես այդ էներգիան ուրիշ տեղ որոնել, այդպիսով կնոջդ, ամուսնուդ, երեխաներիդ համար ակամա դառնում ես վամպիր ու սկսում ես նրանց էներգիան խմել...

"Մի՞թե Հռոմ են տանում ճանապարհները բոլոր:
Չգիտեմ: Կարող է: Բայց գիտեմ ես հաստատ.
Իմ դռնից են սկսվում ճանապարհները բոլոր:
Վիճելն անիմաստ է:"

Սա տարիներ առաջ գրած մի բանաստեղծությունիցս է: Ինձ թվաց, թե հարմար է այստեղ, ցույց տալու համար, թե ինչ եմ ուզում ասել չելենջի մասին: Ես էլ՝ երեք անգամ կյանքումս խոշոր տեղափոխություններ եմ կատարել. Հայաստան, Ռուսաստան, ԱՄՆ: ՈՒ եթե հիմա հայացք եմ գցում հետ, սպանես, չեմ կարող ասել, ավելի շատ գտե՞լ եմ, թե՞ կորցրել...
Բայց մի բան սովորել եմ հաստատ: Որտեղ էլ լինեմ, իմ կյանքը բաղկացած է երկու մասից. մի կողմում ես եմ, մյուս կողմում՝ աշխարհը: Ու երբ առավոտյան բացում եմ դուռս ու մտնում եմ աշխարհ, ինձ անհրաժեշտ է գիտենալ նախ և առաջ, թե ի՞նչ եմ ես պատրաստվում վերցնել այդ աշխարհից: Իսկ որ ավելի կարևոր է, ի՞նչ եմ ցանկանում աշխարհին տալ:


Հ.Գ. Բայց ուր էլ լինեմ օրվա ընթացքում, որտեղ էլ թափառեմ, մի բան է մտքումս. երբ եմ վերջապես վերադառնալու իմ տուն իմ ամրոց: Վերալիցքավորվելու::) Լսի, Սամ, դու էն ասա. scottish rite -ի 4-14 -ում ե՞ս , թե՞ 15-18 ? :D

LisBeth
03.03.2019, 22:34
Ուրեմն երբ Պրագայում էինք ապրում, մի ութ-ինը տարեկան կլինեի։ Էդ դասարան ցրելու տեխնոլոգիան մեզ վրա էլ կիրառեցին, բայց շատ անդուր ձևով։ Բռնեցին, ինձ ու եղբորս տեղափոխեցին ուրիշ մասնաշենք, որը քաղաքի մյուս ծայրին էր։ Իսկ իմ հին դասարանում արդեն շատ լավ ընկերներ ունեի։ Ահագին մեծ տրավմա էր ինձ համար, բայց շաբաթը մեկ հանդիպում էինք ֆիզկուլտի հանդերձարանում, իրար տուն էինք գնում-գալիս։ Հետո էկանք Հայաստան, պիտի որ կապը լրիվ կորեր, բայց նամակագրություն կար, տարիներ անց էլ Պրագայում ու Լոնդոնում էինք հանդիպում։ Շատ հետո կապը կորավ, երբ դասարնցիներս ցրվեցին աշխարհով մեկ, մարդ ա իրա ճամփով։ Բայց ասածս էն ա, որ էրեխեքի ընկերությունը կարելի ա պահպանել, հատկապես երբ ծնողները փորձում են դա անել։ Տվյալ դեպքում մեր ծնողների դերն էն որ, որ դպրոցներ տեղափոխվելիս անընդհատ էնպես էին անում, որ միմյանց տուն գնալ-գալը հնարավոր լինի, իսկ ավելի ուշ քաջալերում էին նամակ գրելը ու նենց անում, որ նամակները տեղ հասնեն։ Հիմա էլ ինտերնետ կա, նենց որ փոստի հետ գործ բռնելու տհաճ պրոցեսն ընդհանրապես չկա։

Ինքս մանկական տարիքից ձեռք բերած ընկերներ չունեմ, որովհետև տեղափոխվելուց հետո սաղ կապերը խզվել են, և կարիքը չեմ զգացել, ու որպես կորուստ չեմ դիտարկել դա երբևէ, գիտակցաբար համենայնդեպս, կամ էլ եթե կապերը չեն խզվել, ընդհանուր հետաքրքրությունները մինիմալ են դառել ժամանակի ընթացքում, ոչ բավարար շփում ապահովելու համար, բայց դրանից ա, որ ինձ համար ահագին հետաքրքիր են հարատև ու կայուն ընկերական հարաբերությունները, իրանց մեջ մեծ արժեք կա, քանի որ շատ բաներ պետք ա որ հաղթահարած լինեն։ Օրինակ ման գալ գտնելու պահերը։ Ինչպե՞ս են իրանք կայանում, ի՞նչ մղիչներ կա տակը։ Զուտ իներցի՞ա ա, սոշըլ նեթվորքի՞նգ, զգացմունքային, հետաքրքրակա՞ն։ Վոբշըմ․․․ սենց լիքը հարցեր։ :)

Sambitbaba
04.03.2019, 05:26
Լսի, Սամ, դու էն ասա. scottish rite -ի 4-14 -ում ե՞ս , թե՞ 15-18 ? :D

1-3-ում: Յանիմ կա՞ տենց բան...:o:8

Բարեկամ
04.03.2019, 05:42
Ինքս մանկական տարիքից ձեռք բերած ընկերներ չունեմ, որովհետև տեղափոխվելուց հետո սաղ կապերը խզվել են, և կարիքը չեմ զգացել, ու որպես կորուստ չեմ դիտարկել դա երբևէ, գիտակցաբար համենայնդեպս, կամ էլ եթե կապերը չեն խզվել, ընդհանուր հետաքրքրությունները մինիմալ են դառել ժամանակի ընթացքում, ոչ բավարար շփում ապահովելու համար, բայց դրանից ա, որ ինձ համար ահագին հետաքրքիր են հարատև ու կայուն ընկերական հարաբերությունները, իրանց մեջ մեծ արժեք կա, քանի որ շատ բաներ պետք ա որ հաղթահարած լինեն։ Օրինակ ման գալ գտնելու պահերը։ Ինչպե՞ս են իրանք կայանում, ի՞նչ մղիչներ կա տակը։ Զուտ իներցի՞ա ա, սոշըլ նեթվորքի՞նգ, զգացմունքային, հետաքրքրակա՞ն։ Վոբշըմ․․․ սենց լիքը հարցեր։ :)

Վստահություն, երևի։ Զգում ես, որ կոնկրետ դու կոնկրետ էդ մարդուն կարող ես վստահել։ Ու փնտրելու բան չի, որ գտնելու ձևեր լինեն։ Ինքը գտնվում ա, մի օր։

StrangeLittleGirl
04.03.2019, 13:24
Ինքս մանկական տարիքից ձեռք բերած ընկերներ չունեմ, որովհետև տեղափոխվելուց հետո սաղ կապերը խզվել են, և կարիքը չեմ զգացել, ու որպես կորուստ չեմ դիտարկել դա երբևէ, գիտակցաբար համենայնդեպս, կամ էլ եթե կապերը չեն խզվել, ընդհանուր հետաքրքրությունները մինիմալ են դառել ժամանակի ընթացքում, ոչ բավարար շփում ապահովելու համար, բայց դրանից ա, որ ինձ համար ահագին հետաքրքիր են հարատև ու կայուն ընկերական հարաբերությունները, իրանց մեջ մեծ արժեք կա, քանի որ շատ բաներ պետք ա որ հաղթահարած լինեն։ Օրինակ ման գալ գտնելու պահերը։ Ինչպե՞ս են իրանք կայանում, ի՞նչ մղիչներ կա տակը։ Զուտ իներցի՞ա ա, սոշըլ նեթվորքի՞նգ, զգացմունքային, հետաքրքրակա՞ն։ Վոբշըմ․․․ սենց լիքը հարցեր։ :)
Պատկերացրու, ես էլ չունեմ :D
Էդ որ տենց սիրուն֊սիրուն նկարագրում էի, մինչև տենց քսան֊քսանմեկ տարեկանն էր։ Հետո կապը կորավ։ Ու ահագին հետաքրքիր ա, որ էն, ինչ մեր ծնողների ջանքերով պահպանվել էր, մեր թեթև ձեռքով վերացվեց։ Ու հետաքրքիր ա նաև, որ կապը կորավ ֆեյսբուքից հետո (այսինքն, ֆեյսբուքում մենք ընկերներ էղել ենք)։ Ֆեյսբուքը երբ հայտնվեց, գնացի ու Պրագայի դպրոցի դասընկերներիս հատ֊հատ գտա, տեսա, որ ամեն մեկը աշխարհի մի անկյունում ա, սաղի հետ հերթով մի երկու բառ փոխանակեցի, հետո ֆեյսբուքի էդ ըքաունթս ջնջեցի, ու սաղ մնաց անցյալում։ Ինչու՞ փնտրեցի։ Դե հետաքրքիր էր, թե ով ինչ մասնագետ էր դարձել, որ համալսարանն էր գնացել։ Ու հետաքրքիր էր նաև տեսնելը, թե համալսարանի հեղինակությունը կապ չուներ առաջադիմության հետ։

Հիմա էլ Երևանի դպրոցի համադասարանցիներս են հայտնվում ու ֆրենդ ռեքուեսթ ուղարկում, մերժում եմ։ Տո նույնիսկ համակուրսեցիներինս եմ մերժում։ Ինձ համար ընկերներն առաջին հերթին նման արժեքներ ու նման հետաքրքրություններ։ Էն մարդկանց հետ կապ պահելը, որոնց հետ կյանքիս էս փուլում ոչ մի ընդհանրություն չունեմ, ավելորդ էներգիա ա խլում, ֆբ֊ի ֆիդս էլ անկապ լցնում ա։

LisBeth
05.03.2019, 22:44
Վստահություն, երևի։ Զգում ես, որ կոնկրետ դու կոնկրետ էդ մարդուն կարող ես վստահել։ Ու փնտրելու բան չի, որ գտնելու ձևեր լինեն։ Ինքը գտնվում ա, մի օր։

Ի՞նչ հիմքեր կան ենթադրելու որ մանկական ընկերը արժանի ա վստահության, զուտ նրա համար որ ծանոթ ա, ու նոստալգիկ զգացողություններ ա առաջացնո՞ւմ։ Ինչպե՞ս են անդրադառնում տարիների ընթացքում տեղ գտած փոփոխությունները, անհամաձայնություններն ու կոնֆլիկտները զուտ վստահության հաշվին կարո՞ղ են հարթվել։ Կա՞ արդյոք որևէ մի սահմանզ որից այն կողմ կարելի ա տարիների ընկերությունը չեղարկել։ Փորձում եմ շոշափել էդ վստահության, ինքը հաստատուն ա, թե պայմանական։

LisBeth
05.03.2019, 22:47
Պատկերացրու, ես էլ չունեմ :D
Էդ որ տենց սիրուն֊սիրուն նկարագրում էի, մինչև տենց քսան֊քսանմեկ տարեկանն էր։ Հետո կապը կորավ։ Ու ահագին հետաքրքիր ա, որ էն, ինչ մեր ծնողների ջանքերով պահպանվել էր, մեր թեթև ձեռքով վերացվեց։ Ու հետաքրքիր ա նաև, որ կապը կորավ ֆեյսբուքից հետո (այսինքն, ֆեյսբուքում մենք ընկերներ էղել ենք)։ Ֆեյսբուքը երբ հայտնվեց, գնացի ու Պրագայի դպրոցի դասընկերներիս հատ֊հատ գտա, տեսա, որ ամեն մեկը աշխարհի մի անկյունում ա, սաղի հետ հերթով մի երկու բառ փոխանակեցի, հետո ֆեյսբուքի էդ ըքաունթս ջնջեցի, ու սաղ մնաց անցյալում։ Ինչու՞ փնտրեցի։ Դե հետաքրքիր էր, թե ով ինչ մասնագետ էր դարձել, որ համալսարանն էր գնացել։ Ու հետաքրքիր էր նաև տեսնելը, թե համալսարանի հեղինակությունը կապ չուներ առաջադիմության հետ։

Հիմա էլ Երևանի դպրոցի համադասարանցիներս են հայտնվում ու ֆրենդ ռեքուեսթ ուղարկում, մերժում եմ։ Տո նույնիսկ համակուրսեցիներինս եմ մերժում։ Ինձ համար ընկերներն առաջին հերթին նման արժեքներ ու նման հետաքրքրություններ։ Էն մարդկանց հետ կապ պահելը, որոնց հետ կյանքիս էս փուլում ոչ մի ընդհանրություն չունեմ, ավելորդ էներգիա ա խլում, ֆբ֊ի ֆիդս էլ անկապ լցնում ա։

Շատ պրակտիկ մոտեցում ա ։)

Progart
12.03.2019, 18:37
էն որ տեսնում ես Progart-ը ինտիմ ֆանտազիաների թեմայում գրառմանդ (https://www.akumb.am/showthread.php/67899-%D4%BB%D5%B6%D5%BF%D5%AB%D5%B4-%D6%86%D5%A1%D5%B6%D5%BF%D5%A1%D5%A6%D5%AB%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D6%80-%D5%AB%D5%B4-%D5%BE%D5%A5%D6%80%D6%87%D5%AB-%D5%B4%D5%A1%D6%80%D5%A4%D5%B8%D6%82-%D5%B4%D5%A1%D5%BD%D5%AB%D5%B6?p=2586633#post2586633) շնորհակալություն ա դրել, ու մտքովդ անցնում ա, որ էս ա դասական ուղղագրությամբ «իմ վերևի մարդու մասին» ինտիմ ֆանտազիա ա գրելու, ու սառը քրտինք ա վրեդ տալիս․․․ լավ իմաստով, էլի :oy


Հ․Գ․
«Դաս իսթ ֆանտասթիշ» վիճակներ :tomato

:D վոյի ազիզ ջան։
չէ, ես տէնց ծանր հարուածի տակ չեմ դնի ակումբցիներին

John
17.03.2019, 16:28
Էն որ ինտիմ ֆանտազիաներում մի ժամից ավել տեքստ եմ հավաքում, տեղադրելու ժամանակ դուրս ա գցում ֆորումից, ու տեքստը նախօրօք չէի պահել։ :fool

Էն որ լոգին լինեիր էդ պատուհանում, նորմալ պահվելու էր հավաքածդ տեքստը :Դ

Բարեկամ
20.03.2019, 20:47
Ի՞նչ հիմքեր կան ենթադրելու որ մանկական ընկերը արժանի ա վստահության, զուտ նրա համար որ ծանոթ ա, ու նոստալգիկ զգացողություններ ա առաջացնո՞ւմ։ Ինչպե՞ս են անդրադառնում տարիների ընթացքում տեղ գտած փոփոխությունները, անհամաձայնություններն ու կոնֆլիկտները զուտ վստահության հաշվին կարո՞ղ են հարթվել։ Կա՞ արդյոք որևէ մի սահմանզ որից այն կողմ կարելի ա տարիների ընկերությունը չեղարկել։ Փորձում եմ շոշափել էդ վստահության, ինքը հաստատուն ա, թե պայմանական։

Եթե խոսքը կոնկրետ մանկության ընկերների մասին ա, որոնց կորցրել ենք տարիների ընթացքում, էդ դեպքում ավելի շուտ ոչ թե վստահության, այլ մի տեսակ մաքրության պահն ա. կարծես վերադառնում ես մանկություն, ուր ամեն ինչ ավելի մաքուր էր, դու ավելի դու էիր կամ ավելի զերծ էիր կյանքի թելադրած պայմանականություններից: Ու ընկերությունը մանկության ընկերոջդ հետ տարիներ հետո հնարավոր ա դառնում, քանի որ նրա հետ հարաբերություններում դու վերադառնում ես քո մանկության տեսակին, էն կետին, որտեղից ընդհատվել էր ձեր ընկերությունը: Ես էդպես եմ երևի պատկերացնում:

ivy
28.03.2019, 14:24
Առաջարկում եմ ձեր աշխուժացած գարնանային լիբիդոն մի քիչ էլ ռոմանտիկ ճանապարհներով տանել:
Գրեք ակումբցիների հանդեպ ձեր սիրային զգացմունքների մասին :)
Դրա համար հատուկ թեմա ունենք «Օրագրեր» բաժնում՝ «Սիրո խոստովանություն ակումբցուն» (https://www.akumb.am/showthread.php/62547-%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%B8-%D5%AD%D5%B8%D5%BD%D5%BF%D5%B8%D5%BE%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6-%D5%A1%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%A2%D6%81%D5%B8%D6%82%D5%B6). անուններ նշելը պարտադիր չի, բայց խոսոտովանությունը պիտի անպայման որևէ ակումբցու ուղղված լինի: Հիշեցնեմ, որ էդ թեմայում քննարկումներն արգելվում են, բայց հետաքրքրող գրառումները կարող եք բերել, էստեղ քննարկել:

Յոհաննես
28.03.2019, 14:50
Առաջարկում եմ ձեր աշխուժացած գարնանային լիբիդոն մի քիչ էլ ռոմանտիկ ճանապարհներով տանել:
Գրեք ակումբցիների հանդեպ ձեր սիրային զգացմունքների մասին :)
Դրա համար հատուկ թեմա ունենք «Օրագրեր» բաժնում՝ «Սիրո խոստովանություն ակումբցուն» (https://www.akumb.am/showthread.php/62547-%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%B8-%D5%AD%D5%B8%D5%BD%D5%BF%D5%B8%D5%BE%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6-%D5%A1%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%A2%D6%81%D5%B8%D6%82%D5%B6). անուններ նշելը պարտադիր չի, բայց խոսոտովանությունը պիտի անպայման որևէ ակումբցու ուղղված լինի: Հիշեցնեմ, որ էդ թեմայում քննարկումներն արգելվում են, բայց հետաքրքրող գրառումները կարող եք բերել, էստեղ քննարկել:

Գոհ ենք,մի տարի նստա գրեցի տենց էլ չջոգեց,որ իրա հետ եմ :cry

erexa
02.04.2019, 04:51
Գոհ ենք,մի տարի նստա գրեցի տենց էլ չջոգեց,որ իրա հետ եմ :cry

Նամակով տեղեկացրա: :)

Յոհաննես
02.04.2019, 10:20
Նամակով տեղեկացրա: :)

Գրում եմ չես պատասախանում :( :oy

Բարեկամ
03.04.2019, 04:52
Էն, որ ինքնաթիռում մեկն իրեն կոտորելով ուրիշի տեղն է նստում լուսամուտի մոտ, որ հետո լուսամուտը փակի ու քնի...

Ինքնաթիռի լուսամուտները գլուխը հենելու ու քնելու համար են :P

Varzor
03.04.2019, 05:25
Ինքնաթիռի լուսամուտները գլուխը հենելու ու քնելու համար են :P
Դե, եթե ուրիշ հենելու տեղ չկա...

Յոհաննես
05.04.2019, 21:59
Էն որ Ադամի հարցազրույցները չեմ հասցնում կարդալ (Յոհանինը չհաշված), բայց մի ձև համոզված եմ, որ շատ հավեսն են ։)
Դեռ կկարդամ:

Էն որ Յոհանը պիկնա :oy

ivy
05.04.2019, 22:37
Էն որ Յոհանը պիկնա :oy

Մի մեջբերեք Էն որ-ում:

Յոհաննես
05.04.2019, 23:14
Մի մեջբերեք Էն որ-ում:

բայց խի՞

ivy
06.04.2019, 00:17
բայց խի՞

Որովհետև թեմատիկ ու անձնական օրագրեր բաժիններում քննարկումներն արգելված են, թե չէ ամեն թեմա զրուցարանի կվերածվի՝ կորցնելով իր օրագրային բնույթը:
Ու սրա մասին անընդհատ գրվում է:
Բաժնի կանոնները՝ էստեղ (https://www.akumb.am/showthread.php/53734-%C2%AB%D5%95%D6%80%D5%A1%D5%A3%D6%80%D5%A5%D6%80%C2%BB-%D5%A2%D5%A1%D5%AA%D5%B6%D5%AB-%D5%AF%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D5%B6%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8?p=2586818&viewfull=1#post2586818):

ivy
06.04.2019, 20:31
Էն որ մեր տանը տղամարդը ոչ միայն անգլերեն բառ ա, այլև բայ ա :)) Ասում ա՝ he tghamarded his way :))

Ինչ հավե՜ս ա հայերենը ընկալում :))

StrangeLittleGirl
06.04.2019, 20:45
Ինչ հավե՜ս ա հայերենը ընկալում :))

Ես կասեի՝ ոչ թե հայերենը, այլ հայկական մշակույթը :))

ivy
06.04.2019, 20:45
Ես կասեի՝ ոչ թե հայերենը, այլ հայկական մշակույթը :))

Ըհն, զգացվում ա:

Ուլուանա
07.04.2019, 06:32
Ինչ հավե՜ս ա հայերենը ընկալում :))


Ես կասեի՝ ոչ թե հայերենը, այլ հայկական մշակույթը :))
Համարյա Ռիկի նման :)):

StrangeLittleGirl
07.04.2019, 14:44
Համարյա Ռիկի նման :)):
Հա՞ որ։ Բա լեզվական սխալ չի՞ տղամարդը որպես բայ օգտագործելը։

Ուլուանա
07.04.2019, 19:40
Հա՞ որ։ Բա լեզվական սխալ չի՞ տղամարդը որպես բայ օգտագործելը։
Դե, ինչպես ինքդ էիր նկատել, տվյալ դեպքում հարցը ոչ թե լեզուն ա, այլ մշակույթը:

ivy
07.04.2019, 20:38
Իբր լեզուն ու մշակույթը էնքան տարբեր բաներ են, էլ չասած :P

Adam
08.04.2019, 17:24
Էն որ Ակումբի լոգոյի տակ կարդում ես "խայտառակ քննարկումներ" :8
խի տենց չի՞ :D

ivy
10.04.2019, 12:47
Էն որ Կրեյդլին ազգանունով պրոֆեսսորը հրավիրում ա իրա լեկցիան լսելու։ Ու էն որ ասում ա որ ինքը հպումների, մարմնի լեզվի մասնագետ ա :love

Ասում էր պետք ա հպարտանամ որ իրա հետ ծանոթ եմ։ Երբ աղջիկները գլուխ էին գովում, որ իրանց հաճախորդների մեջ Ծիմըծին ա եղել, Խաբենսկին։ Ես էլ հպարտ ասեցի որ իմ հաճախորդն էլ հայտնի պրոֆեսսըր Կրեյդլինն ա։ Սաղ իբր էդ ո՞վ ա դեմքով վրաս նայեցին։ Տխուր բան ա... էս կյանքը վաբշե։

Գտա իրեն (https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9A%D1%80%D0%B5%D0%B9%D0%B4%D0%BB%D0%B8%D0%BD,_%D0%93%D1%80%D0%B8%D0%B3%D0%BE%D1%80%D0%B8%D0%B9_%D0%95%D1%84%D0%B8%D0%BC%D0%BE%D0%B2%D0%B 8%D1%87) Վիքիում :)

LisBeth
10.04.2019, 21:56
Գտա իրեն (https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9A%D1%80%D0%B5%D0%B9%D0%B4%D0%BB%D0%B8%D0%BD,_%D0%93%D1%80%D0%B8%D0%B3%D0%BE%D1%80%D0%B8%D0%B9_%D0%95%D1%84%D0%B8%D0%BC%D0%BE%D0%B2%D0%B 8%D1%87) Վիքիում :)

Մի հատ նենց ցածր ու հանգիստ տոնայնությամբ ա խոսում, ինքնավստահ, որ անսահման հաճելի ու թեթև ա խոսել իրա հետ։ Եթե հետաքրքրում ա կարող ես յութուբում գտնել ինտերվյուն։

Հետաքրքիր ա որ ինքը ինձ հենց որպես հպումների մասնագետ ներկայացավ ։) Իրականում դա իրա պրոֆիլի մի ճյուղն ա միայն։

Ուլուանա
13.04.2019, 04:19
էն որ մտածում ես, երէկ լսածդ երգը, «հին օրերի հիթերը» թեմայում, որպէս մանկութեան երգ կանցնի՞, թէ՞ չէ :/
Վույ աման: Էս ինչ բիձայանոց ենք սարքել էդ թեման, որ խեղճ ջահելները վախենում են իրանց մանկության երգերը դնել: Progart ջան, անկախ ամեն ինչից` դու ամենալավը գիտես` դա քո մանկության կամ պատանեկության երգն ա, թե չէ, անցնել-չանցնելու հարց չկա: Դուք հո մեղավո՞ր չեք, որ էդ թեմայում ավելի շատ հներով ենք հավաքվել, թեման տարիքային կամ տարեթվային սահմանափակում չունի, նենց որ արխային դիր: Ես արդեն սկսում եմ վատ զգալ ինձ, որ թեման տենց մեզնով ենք արել, տարիքով փոքրերն իրանց դուրս մնացած են զգում:

Progart
13.04.2019, 10:00
Վույ աման: Էս ինչ բիձայանոց ենք սարքել էդ թեման, որ խեղճ ջահելները վախենում են իրանց մանկության երգերը դնել: Progart ջան, անկախ ամեն ինչից` դու ամենալավը գիտես` դա քո մանկության կամ պատանեկության երգն ա, թե չէ, անցնել-չանցնելու հարց չկա: Դուք հո մեղավո՞ր չեք, որ էդ թեմայում ավելի շատ հներով ենք հավաքվել, թեման տարիքային կամ տարեթվային սահմանափակում չունի, նենց որ արխային դիր: Ես արդեն սկսում եմ վատ զգալ ինձ, որ թեման տենց մեզնով ենք արել, տարիքով փոքրերն իրանց դուրս մնացած են զգում:

:D չէ իրականում ես ինձ դուրս մնացած զգացողներից չեմ :oy :D
համ էլ հետաքրքիր ա, որ ես դնելու լինէի, մեծ մասն էլի էդ երգերն էին լինելու :D :D

ivy
22.04.2019, 18:42
Էն, որ կարծես ճակատիդ գրված լինի, որ դատապարտված ես ամբողջ կյանքում ունենալու իրար տանել չկարողացող, իրար ուտող մտերիմ ընկերներ, որոնցից ամեն մեկը քեզ միշտ մեղադրելու է, իբր, մյուսին անարդարացիորեն պաշտպանելու կամ իրեն անարդարացիորեն չպաշտպանելու համար: Էն, որ անձերը միշտ փոխվում են, իսկ երևույթը մնում է:

Դրա լուծումը (Ակումբում) մտերիմ ընկերներ չունենալն ա :P

Յոհաննես
22.04.2019, 18:54
Դրա լուծումը (Ակումբում) մտերիմ ընկերներ չունենալն ա :P

հեսա էս մտքվի վրա 2֊րդ ալիքը կսկսվի :P

Ուլուանա
22.04.2019, 18:56
Դրա լուծումը (Ակումբում) մտերիմ ընկերներ չունենալն ա :P
1. Երբեք ընկերներիս հաշվարկով չեմ ընտրել կամ հեռացրել ինձնից, ապագայում էլ մտադիր չեմ էդպես վարվել:
2. Չգիտեմ` ինչից ենթադրեցիր, թե երևույթն Ակումբով ա սահմանափակվում:
3. Չեմ հիշում` էն թեմայի դեպքում, որից մեջբերել ես գրառումս, ինչ կանոններ էին գործում, բայց եթե իմ կարծիքը որևէ նշանակություն ունի, կուզենայի էս գրառման քննարկումը սրանով ավարտվեր:

ivy
22.04.2019, 19:00
1. Երբեք ընկերներիս հաշվարկով չեմ ընտրել կամ հեռացրել ինձնից, ապագայում էլ մտադիր չեմ էդպես վարվել:
2. Չգիտեմ` ինչից ենթադրեցիր, թե երևույթն Ակումբով ա սահմանափակվում:
3. Չեմ հիշում` էն թեմայի դեպքում, որից մեջբերել ես գրառումս, ինչ կանոններ էին գործում, բայց եթե իմ կարծիքը որևէ նշանակություն ունի, կուզենայի էս գրառման քննարկումը սրանով ավարտվեր:

Երևույթը Ակումբով չի սահմանափակվում. դրա համար Ակումբը գրել եմ փակագծում և ուրիշ գույնով:
Չմտածեցի, թե գրածիս սենց լուրջ արձագանք ես տալու :)
Կանոններ չկան, բայց կհետևեմ, որ քննարկում չտարածվի:

Ուլուանա
22.04.2019, 19:03
Երևույթը Ակումբով չի սահմանափակվում. դրա համար Ակումբը գրել եմ փակագծում և ուրիշ գույնով:
Չմտածեցի, թե գրածիս սենց լուրջ արձագանք ես տալու :)
Կանոններ չկան, բայց կհետևեմ, որ քննարկում չտարածվի:
Դե, որովհետև լուրջ հարց ա ինձ համար, ու նման դեպքերում ոչ լուրջ խորհուրդները (համենայնդեպս, հուսով եմ, որ լուրջ չէր) տեղին չեն, ըստ իս:

Sambitbaba
22.04.2019, 19:16
Չմտածեցի, թե գրածիս սենց լուրջ արձագանք ես տալու :)


Եթե չմտածեցիր, ուրեմն ես էլ արձագանք չեմ տա::B