PDA

Դիտել ողջ տարբերակը : Ակվարիում



ivy
18.09.2016, 16:35
Իմ նոր պատմվածքը: Ուրախ կլինեմ, եթե կարծիք հայտնեք. հասկանամ՝ ինչ է ստացվել:


Ակվարիում

Հոկտեմբերի սկիզբն էր, երբ Ջենին հայտնվեց „TLZ“-ի մաշված գրասենյակում: Մենակ չէր, Տուրբոն էլ հետն էր:
-Հարցեր ունե՞ք,- երկու շաբաթ առաջ՝ ինտերվյուի ժամանակ, դիմել էր „TLZ“-ի տնօրենը Ջենիին:
-Եթե ինձ վերցնեք, կարո՞ղ եմ շանս հետ գալ աշխատանքի. իրեն որ տանը մենակ եմ թողնում, զանգում է հարևաններին, հաչում խոսափողին:
Ջենիին վերցրել էին, իր տաքսային էլ հետը:
Թիէլցեթում ոչ մի ջահել աշխատող չկար. մինչև Ջենիի հայտնվելն ամենափոքրը Հայդին էր, որի քառասունը մի քանի տարի առաջ էր լրացել:
-Մեկ էլ էնպես եմ քրտնում, որ բուղը տալիս է ջանս,-վերջին շրջանում հաճախ էր փնթփնթում Հայդին,-քեզ մոտ էլ էր էդպես լինո՞ւմ:
-Հա, իհարկե, կլիմաքսն էդպես գիտի, լավ է, ես արդեն դուրս եմ դրանից,-պատասխանում էր Անկեն՝ դրակոնին հաղթածի հպարտությամբ,- հավատա ինձ, ամենալավ տարիքը հիսունհինգից հետո է:

Հայդին տարիքի մասին սովորաբար չէր խոսում: Միայն տրանսպորտում լուռումունջ համեմատում էր իրեն ամեն տեսած կնոջ հետ: Թե որն է իրենից ջահել, որը՝ չէ: Էն, որ նրանից շատերն իրենից ավելի սիրուն էին, ավելի նիհար կամ ավելի լավ հագնված, իր ջանի բուղը ոչ շատացնում, ոչ քչացնում էր: Միայն տարիքը:
Հայդիի ամեն տարին մյուսից չէր տարբերվում: Հունվարից դեկտեմբեր անցնող միօրինակ շրջանը, որը կրկնվում էր տարեցտարի, պիտի որ կանգնեցներ ժամանակը Հայդիի համար: Նա պիտի որ քարանար մումիայի նման՝ այլևս չտրվելով ժամանակին: Բայց տիեզերքը դեռ չէր հասել էդ հանճարեղ մտքին, ու Հայդին հաստատուն քայլերով թոշնում էր:

Նրա դեմքին միշտ հաստ դիմափոշի էր, որը վզի մոտ կտրուկ ավարտվում էր, իսկ քթի վրա պուտերով կուտակվում ծակոտիների մեջ: Ինչ էլ հագներ, ոնց էլ իրեն դզեր-փչեր, նա տեսքի չէր գալիս: Իսկ դասական շարֆերը, որոնք միշտ վրան էին, անգամ երբ հագին գյուղական տրեխներ էին, ավելի էին բոբոշացնում նրա ամբողջ կերպարը:
Սենյակում նրա շուրջը տարբեր չափերի վենտիլյատորներ էին շարված, որոնք Հայդին միայն իրեն հայտնի հերթականությամբ միացնում էր՝ կլիմաքսի բղից ազատվելու համար:
Գուցե հենց նույն «Կ» անունով մոնստրն էլ մեղավոր էր, որ Հայդիի մարմինը գնալով ճարպակալում էր. նստելիս աթոռի կողքից կախվում էին ազդրերի ծալքերը, իսկ փորն իջնում էր գոգին:

-Գիտե՞ս էրեկ ինչ ասեց Շտեֆանի ընկերն իմ մասին:
Անկեն նայեց կոլեգային:
-Ասեց՝ Հայդին ինչ նման է Շրեկի կնոջը: Համ տեսքով, համ բարությամբ, համ քաղցրությամբ: Ու բոլորը դա շատ հաջող կոմպլիմենտ համարեցին: Շտեֆանն էլ ժպտաց, բան չասեց: Չասեց՝ չէ, նման չի:
-Շրեկի կինը ո՞րն է,- հարցրեց Անկեն:
Ու երբ Հայդին նրան ցույց տվեց մուլտի կլորիկ հերոսուհուն, Անկեն աչքերը լայն բացեց՝ կոմպի էկրանին տեսնելով իր կոլեգայի կանաչ տարբերակին:
-Չէ՜, հեչ նման չի, ինչ են խոսում, բանի տեղ մի դիր:
-Բայց Շտեֆանը ժպտաց,-կրկնեց Հայդին:
Եթե Յոհանեսն էլ լսած լիներ, ինքն էլ հաստատ կժպտար: Ութ տարեկան տղաները լավ գլուխ են հանում Շրեկերից: Բայց Հայդին իր տղայի մասին ոչինչ չասեց, միայն ամուսնու անտակտությունից դժգոհեց:

Իսկ Յոհանեսի մասին Հայդին ուրիշ բաներ էր խոսում: Թե ոնց է իր բախտը բերել, որ ինքն էդպիսի խելացի տղա ունի, թե ոնց են դպրոցում բոլորը գովում նրան, թե ինչ թվանշաններ է տուն բերում, թե ինչքան գրքեր է արդեն կարդացել, թե ոնց են իրենք հեռուստացույց միայն կիրակի առավոտները նայում, թե քանի տեսակի սպորտի է գնում, թե ոնց են աստվածներն էդպիսի կատարելություն ստեղծել ու իրեն նվիրել: Անկեն ուրախանում էր Հայդիի ուրախությամբ՝ անկախ նրանից, որ կոլեգայի մամայական փսլինքներն իրեն քիչ էին հուզում: Անկեի աղջիկը հասուն մարդ էր, ապրում էր ուրիշ քաղաքում. նրանք ամիսը երկու անգամ կարճ խոսում էին, ու ոչ մեկը մյուսի կատարելությամբ չէր տառապում:

Հայդին վաղուց էր Թիէլցեթում, իսկ Անկեն հավանաբար էնտեղ էլ ծնվել էր:
Հայդին իր աշխատանքն առաջին օրվանից էլ չէր սիրում, բայց դա մի բան էր, որ հարմար տեղավորվել էր իր քառակուսի կյանքում, զմռսվել մնացել մեջը, ու եթե մի քիչ տակերը փորեիր, հավանաբար բորբոս էլ կգտնեիր:
Թիէլցեթում օդը կանգնած էր, ու ոչինչ չէր փոխվում: Բայց մի օր թեթև քամի անցավ իրենց օֆիսով, երբ թոշակի գնացած կոլեգայի փոխարեն հայտնվեց Ջենին՝ Տուրբոյին հետևից գցած:
Ջենիին հնարավոր չէր չնկատել: Նա ճռճռան քթով դեղին մարկեր էր՝ սևուսպիտակ տեքստի վրա խազած:
Նրա ներս մտնելու պահից ջահել արյան հոտը խփեց բոլորի քթին:

-Քսանյո՞թ,- նորից հարցրեց Հայդին՝ փորձելով անցյալի խորքերից վերհիշել, թե արդյոք էդպիսի տարիք ընդհանրապես գոյություն ունի:
-Բա ինչի՞ Թիէլցեթն ընտրեցիր,-հարցրեց Անկեն:
-Շատ չխորացա էս պահին. առաջին պատահած գործը վերցրեցի, էնքան որ մի քիչ փորձ հավաքեմ, հետո կտեղափոխվեմ:
-Էհ, բոլորս էլ էդպես ենք սկսել ու թթվել մնացել էստեղ,- ծիծաղեց Անկեն:
-Մենք թթվողը չենք, չէ՞, Տուրբխեն:
Ու գաճաճը հավեսով թափ տվեց պոչը:

Հոկտեմբեր ամիսն էր, ու Տուրբոն ջահելական թիթիզ կոստյումով էր. ճաշակով իր տիրոջից հետ չէր մնում:
-Էս շորերը որտեղի՞ց ես առնում շան համար,-հետաքրքրվեց Հայդին, որը Տուրբոյի հագուկապի մեջ շարֆի պակասություն էր տեսնում:
-Կոնկրետ էս մեկը Տոկիոյից ենք առել, Տուրբոյի ցանկությամբ: Տեսավ թե չէ, ականջներով ծափ տվեց. էլ նրան ցուցափեղկից պոկել չէր լինի:
-Դու Ճապոնիայում ես եղե՞լ:
Հայդիի համար Գերմանիայից էն կողմ մեկ էլ Ավստրիա կար, ուր գնում էր ամեն արձակուրդի՝ մամայի ու պապայի մոտ, չհաշված էն արձակուրդները, երբ մնում էր տանը՝ պատուհաններն ու դարակները մաքրելու:
Ճապոնիայից բացի Ջենին ուրիշ տեղերում էլ էր եղել: Ու Հայդիի աչքերը փայլում էին, երբ նա հանգիստ ու «ինչ կա դրա մեջ» տոնով պատմում էր իր ճամփորդությունների մասին:

Օֆիսում շատերի համար Ջենին աչքի փուշ էր: Նրա կարմիր մազերը, ծվծվան ջահել ձայնը, կատակով խոսելը, զիզի շունն ու մնացած ամեն ինչը ներվահան էին անում Թիէֆցեթի նամշահոտներին: Բայց Հայդին ու Անկեն էդպես չէին: Անկեն աջը քաշած իր գործն էր անում, ու նրան ոչինչ առանձնապես չէր հուզում. կողքից կատակում էին, ինքն էլ էր ծիծաղում, բան էին պատմում, լսում էր ու ձեռքի հետ մի անշառ բան բստրում: Ոչ մեկի թանին թթու չէր ասում, ոչ մեկի հավին քշա չէր անում: Ջենիի լինել-չլինելը իր կյանքում ոչինչ չէր փոխում:
Հակառակ իր կոլեգայի, Հայդին տարված էր Ջենիով: Դա ուրիշ մոլորակ էր իր համար, որտեղ ինքը երբեք ոտք դնել չէր կարող. Միայն կարող էր զննել հեռվից ու բերանը բաց հիանալ: Նա ամեն առիթով գնում էր Ջենիի սենյակ, ոտքը կախ գցում, մինչ ջահելիկը ծվծվալով իր կատակներն էր անում ու ոգևորությամբ քննարկում աշխարհում կատարվող ամեն մի բան, որոնցից շատերի մասին Հայդին գաղափար չուներ:

Ընդմիջմանը Ջենին Տուրբոյին էր կերակրում ու մի խնձոր կրծում, մինչդեռ Հայդին հանում էր պայուսակից հաստլիկ սենդվիչները ու արագ-արագ կուլ տալիս: Երբեմն Շտեֆանն էր գալիս ու կնոջ համար մի քսան շիշ ջուր բերում: Հայդին ինքն իրեն ստիպում էր շատ ջուր խմել, որ նիհարի: Սենդվիչների դերն էդ կարևոր գործում սովորաբար անտեսվում էր:
Օրվա վերջում Հայդին երկու ցուցակ էր կազմում, մեկը՝ թե ինչ է անելու հաջորդ օրը աշխատանքին, մյուսը՝ տանը: Մի օր ոնց էր եղել, «տան ցուցակն» ընկել էր Ջենիի ձեռքը ու սա կարմիր գլուխը տրորելով կարդացել էր. «Շնորհակալություն հայտնել Մարտինային, Յոհանեսի հետ գրադարան գնալ, ջրել օրխիդեան, հավը հանել սառցախցից շաբաթ օրվա համար, ... , ...»:

-Էսօր պայմանագրերի հետ մի թուղթ էլ ավել ես դրել մոտս. ահագին կարևոր ինֆո էր իհարկե, մենակ թե Մարտինային չեմ ճանաչում, որ շնորհակալություն հայտնեմ, իսկ հավը դեռ երկու օր առաջ ենք կերել,-ժպտալով ասեց Ջենին՝ ցուցակը դնելով Հայդիի սեղանին:
Հայդին նայեց թղթին ու երջանկացավ՝ տեսնելով իր կորցրած ցուցակը:
-Հիմա ասա, որ սա կատակ էր, ու քո էս ցուցակը լուրջ չի,-ավելացրեց Ջենին:
-Ես ամեն օր էլ գրում եմ, թե հաջորդ օրն ինչ ունեմ անելու, թե չէ չեմ կարող գիշերը հանգիստ քնել:
-Մարտինային շնորհակալություն հայտնե՞լ, պիտի էսպիսի բաներն իսկապես գրի առնե՞ս:
-Հա, ինչ կա որ:
-Լավ, շատ ես ուզում՝ հեռախոսիդ մեջ ռիմայնդեր դիր, էլ ցուցակն ինչի՞դ է:

Բայց Հայդիի հեռախոսը մենակ զանգելու ու էսէմէսի համար էր. նրա հեռախոսը ուրիշ բան ոչ կարող էր, ոչ էլ թե իր տերը դրա կարիքն ուներ:
-Ո՞նց թե մենակ զանգելու համար, նույնիսկ տատիկիս հեռախոսն էդ օրին չի: Տուրբոն լսեր, թաթը կխփեր ճակատին: Ֆեյսպալմ:
Ու բոլորը միասին ծիծաղեցին, Անկեն էլ հետները:
Երեկոյան Հայդին հարցնելու էր Շտեֆանին, թե ֆեյսպալմն ինչ է:
Ու հաջորդ օրն ասելու էր Անկեին.
-Ես ու Ջենին ինչ հաճախ ենք ծիծաղում միասին, ինձ թվում է, մենք շատ նման հումորի զգացում ունենք:
Անկեն արագ պատասխանելու էր, որ էդպես էլ կա՝ մտքում ֆեսյպալմ անելով. ինքն էդ բառը վաղուց գիտեր:

Ջենիի օրը մեծ զբաղվածությամբ աչքի չէր ընկնում, ու երբ Հայդին գալիս էր իր մոտ բլբլալու, նա միայն ուրախանում էր, թեև առանձնապես ընդհանուր թեմաներ չունեին: Հայդին պատմում էր իր հրաշք երեխա Յոհանեսից, իր ամուսնուց, որից մեծամասամբ գոհ էր ու երևի թե երջանիկ էր հետը. համեմատելու բան չուներ, որ հաստատ համոզված լիներ:
-Դու ընկեր չունե՞ս,-հարցրել էր Հայդին:
-Չէ, չունեմ,-պատասխանել էր Ջենին:
-Ոչինչ, դեռ կհանդիպես քեզ հարմար տղամարդու:
-Արդեն հանդիպել եմ, -ասեց Ջենին ու գրկեց իր գաճաճին, որն անմիջապես ծափ տվեց ականջներով,- թեև «հարմարը» հեչ իմ բառը չի:
Դա Հայդիի բառն էր: Հարմար աշխատանք, հարմար ամուսին, հարմար կյանք: Ոչ լավ, ոչ վատ, այլ հենց հարմար: Դա բառապաշարից չէր գալիս, այլ ավելի խորքերից:

Տարեմուտի կորպորատիվ փարթիին գնալն էլ էր Հայդիին հարմար. Յոհանեսն ու Շտեֆանը Դրեզդենում էին:
Ջենին էնտեղ էր՝ իրեն ահագին նման մի աղջկա հետ:
-Քո՞ւյրդ է,-հարցրեց Հայդին ու ձեռքն անմիջապես մեկնեց անծանոթ աջկան,-Հայդի Համբուրգեր, ուրախ եմ ծանոթանալ: Դուք ինձ ինչ-որ մեկին եք հիշեցնում:
-Ողջույն Հայդի, ես Ռեգինան եմ,-ու աչքով արեց,- ու գուցե „Run, Lola, Run“-ի Լոլային եմ հիշեցնում:
-Լոլային ես եմ ավելի նման,-Ռեգինային գրկելով՝ մեջ մտավ Ջենին,- դու ավելի շատ „Fifth Element“-ի Լիլուն ես:
-Հա, բա չէ, լրիվ Միլա Յովովիչ եմ:
Հայդին զգաց, որ էդ զրույցն իր ակվարիումից դուրս է, ու Անկեին գտնելու ժամանակն է:
Երեկոյի ընթացքում նա դեռ աչքի պոչով հետևում էր Ջենիին ու Ռեգինային, մինչև հաստատ համոզվեց, ոչ չէ, քույրեր չեն: Բայց դրանից հետո էլ երբեք չանդրադարձավ էդ թեմային:

-Չե՞ս ուզում ուրիշ աշխատանքի դիմել,- գարնան սկզբին հարցրեց Ջենին,- ինչքան լսում եմ, հա դժգհում ես Թիէլցեթից:
-Հա, ինքդ էլ ես տեսնում, որ մի կարգին գործ չի, ուղղակի հետն էլ գիտեմ, որ դժվար թե ինձ ավելի հարմար բան ճարվի:
-Իսկ դու փորձիր:
-Համ էլ ես հավատացյալ եմ, -շարունակեց Հայդին,- կարծում եմ՝ հենց էնպես չի, որ ես էսքան երկար ժամանակ էստեղ եմ. ուրեմն էդպես է Աստծո կամքը:
-Արի դու դեռ սկսիր նոր աշխատանքների դիմել, ու եթե մի տարվա ընթացքում ոչ մի նոր բան չգտնես, նորից կվերադառնանք աստծո կամքի մասին տեսությանդ: Դո՞ւ ինչ կասես Տուրբխեն:
«Աստծո կամքի մասին տեսությունդ» թե ուրիշ մեկի շուրթերից դուրս գար, Հայդին անմիջապես կհաներ թուրթվանքը ու կընդուներ Նինձա -Կրիայի մարտական դիրք, բայց Ջենիին ամեն ինչ ներելի էր:

Ամռան վերջին Ջենին հայտնեց, որ հոկտեմբերից տեղափոխվում է Սիմենս:
-Էդ ո՞նց,- հայացքը մի պահ կտրելով թղթերից՝ հարցրեց Անկեն:
-Դիմեցի, վերցրեցին:
-Տուրբոյին է՞լ:
-Հա, բա ինչ. ես աշխատանքի դիմելուց Տուրբոյի ռեզյումեն էլ եմ ուղարկում:
Հայդին կամաց ասեց.
-Ուրախ եմ քեզ համար:
Ու էդ օրն այլևս չխոսեց Ջենիի հետ, հաջորդ օրն էլ:
Հրաժեշտ տալիս Անկեն ոգևորությամբ գրկեց Ջենիին.
-Ապրես, խելոք աջիկ, տարոսն էլ՝ մեզ:
Հայդին էլ գրկեց ու լավ բաներ մաղթեց Ջենիին:
-Կապի մեջ կմնանք,- Հայդիի ականջին ասեց ջահելիկը:

Ու խոստումը պահեց: Ամսվա մեջ գոնե մի անգամ իմեյլ էր ուղարկում Հայդիի աշխատանքային հասցեին ու հարցնում իրենից, Թիէլցեթից, հետն էլ իր նոր գործից պատմում: Հայդին պատասխանում էր հավեսով, բայց հետն էլ տխրում էր, որ Ջենին կողքի սենյակում չէր, այլ լրիվ ուրիշ տեղ: Մի անգամ որոշեց նրան հարցնել, թե կուզենա արդյոք իր հետ համերգի գնալ: Թեև ինքը համերգներ չէր սիրում, բայց ուրիշ բան մտքով չանցավ՝ Ջենիին հանդիպելու համար: Պատասխանն եկավ երկու օրից. ցավոք, չէր կարող, ուրիշ պլաններ ուներ էդ օրվա համար: Բայց նոր առաջարկ էլ չկար՝ ուրիշ անգամ հանդիպելու:
Ու Հայդին էլ ոչինչ չգրեց իրար տեսնելու մասին:

Երբ հաջորդ տարվա մարտին Ջենին իրեն ուղարկեց Սիմենսում թափուր տեղի մասին հայտարարությունն ու ասեց, որ կօգնի պատրաստել դիմումը, Հայդին մի պահ վախեցավ: Իսկ եթե ստացվե՞ր: Ու ինքը գնար Թիէլցեթից:
Երկար նայեց նամակին ու ջնջեց: Նորն այլևս չէր ստանալու:

Հայկօ
18.09.2016, 20:48
Շատ վաղուց ա՝ սենց պատմվածք չէի կարդացել: Ուղղակի էս ժանրը/ոճը էնքան էլ իմը չի, դրա համար չեմ կարդում, բայց քոնը լավ գնաց: Շինը ՖԲ-ում գրել էր, որ «չեխովյան շունչ կար մեջը». ահագին համաձայն եմ, «փոքր մարդկանց» մասին կարդալիս առաջինը երևի հենց իրեն եմ հիշում:

Սահուն ա կարդացվում, կերպարները լավն են, նկարագրությունները՝ նկարագրող: Գերմանիայի կյանքը չգիտեմ, բայց Հայդիին շատ լավ տեսա: Էն «ցույց տուրը» լրիվ տեղն էր: Անկեին ու Ջենիին ավելի քիչ տեքստ էր հատկացված, բնականաբար՝ իրենք ավելի աղոտ մնացին, բայց դե տենց էլ պիտի լիներ, չէ՞:

Հավես էր, որ հայդիներով, դրեզդեններով ու թիէլցեթներով տեքստի մեջ լիքը «բուղըջանս» ու «թուրթվանք» կար. մի տեսակ համ ուղեղդ կախում ա, համ սկսում ես իրավիճակը ավելի մոտիկից ու լավ տեսնել:

Շատ չեմ ուզում խորանալ, չեմ էլ կարող, երևի: Տեքստը մի քիչ անհարթ տեղեր ուներ, իմ կարծիքով. եթե ուզես, կարող եմ նշել, թե ինչը անհարթ թվաց, որոշես՝ փոխել, թե թողնել նույնը: Ձեռի հետ վրիպակները-բաներն էլ կուղղվեն:

ivy
18.09.2016, 21:18
Հա, թե չեք ալարում, անհարթություններն ու վրիպակներն ասեք. դեռ կարող եմ խմբագրել։
Շնորհակալ եմ ։)

Sambitbaba
18.09.2016, 21:38
Էդ "չեխովյանի" հետ մի քիչ համաձայն չեմ:
"Փոքր մարդկանց" մասին գրող լիքը գերմանական հեղինակներ էլ կան, և "Ակվարիումն" ավելի շատ նրանց է նման:

Աթեիստ
18.09.2016, 21:38
Առաջի անգամ փորձեցի կարդալ, բայց կիսատ թողեցի, որտև համ քունս էր տանում, համ ուղեղս կպած չէր ուզում ընդուներ, որ սաղ պերսոնաժները կանայք են (Տուրբոյինը չհաշված ։))։

Երկրորդ փորձին արդեն տրամադրվել էի, որ Անկեն ու Հայդին կանայք են, ու շատ թեթև կարդացվեց։
Վերջի լրջությունն իհարկե սպասելի էր։

Չհավանածս մասեր։
1. Էդ սեռերի պահը։ Կուզերի որ պերսոնաժներին ներկայացնելիս արդեն հասկացվի սեռը (եթե իհարկե սեռը հատուկ չի թաքցվում)։ Ստեղ էս նախադասությունը պտի հուշեր. «-Հա, իհարկե, կլիմաքսն էդպես գիտի, լավ է, ես արդեն դուրս եմ դրանից,-պատասխանում էր Անկեն՝ դրակոնին հաղթածի հպարտությամբ,- հավատա ինձ, ամենալավ տարիքը հիսունհինգից հետո է:», բայց ես սա ընկալել էի, որպես տղայական հումոր։
2. Կրկնակի Enter-ները կտրուկ անցումների համար ես օգտագործել, բայց տեղ կա, որ անցում չկա, բայց Enter-ը կա։ Ավելի հեշտ կկարդայի, եթե էդ անցումները ինչ որ նշաններով բաժանվեին։
3. Վրիպակները քո համար անսպասելիորեն շատ էին։
4. Բոբոշանալ բառը դուրըս չեկավ, երևի առաջի անգամ էի լսում, դրանից ա։

Բովանդակության հետ կապված էլ, որ էդքան շփվում էին, չէի զարմանա, եթե Ջենին Հայդիին իրա «ակվարիումից» հաներ։ Չգիտեմ, ժամանակն էր քի՞չ, թե՞ Հայդին էր չափազանց իներտ։

ivy
18.09.2016, 21:40
Էդ "չեխովյանի" հետ մի քիչ համաձայն չեմ:
"Փոքր մարդկանց" մասին գրող լիքը գերմանական հեղինակներ էլ կան, և "Ակվարիումն" ավելի շատ նրանց է նման:

Սամ, նամակդ որ թեմայում լիներ, ավելի մանրամասն կպատասխանեի:
Շատ շնորհակալ եմ էդքան մանրակրկիտ զննելու համար:
Նկատած տեխնիակական վրիպակները ուղղեցի:
Մնացածը վիճելի են. դեռ պիտի մտածեմ:
Մերսի քեզ շատ:

ivy
18.09.2016, 21:44
Առաջի անգամ փորձեցի կարդալ, բայց կիսատ թողեցի, որտև համ քունս էր տանում, համ ուղեղս կպած չէր ուզում ընդուներ, որ սաղ պերսոնաժները կանայք են (Տուրբոյինը չհաշված ։))։

Երկրորդ փորձին արդեն տրամադրվել էի, որ Անկեն ու Հայդին կանայք են, ու շատ թեթև կարդացվեց։
Վերջի լրջությունն իհարկե սպասելի էր։

Չհավանածս մասեր։
1. Էդ սեռերի պահը։ Կուզերի որ պերսոնաժներին ներկայացնելիս արդեն հասկացվի սեռը (եթե իհարկե սեռը հատուկ չի թաքցվում)։ Ստեղ էս նախադասությունը պտի հուշեր. «-Հա, իհարկե, կլիմաքսն էդպես գիտի, լավ է, ես արդեն դուրս եմ դրանից,-պատասխանում էր Անկեն՝ դրակոնին հաղթածի հպարտությամբ,- հավատա ինձ, ամենալավ տարիքը հիսունհինգից հետո է:», բայց ես սա ընկալել էի, որպես տղայական հումոր։
2. Կրկնակի Enter-ները կտրուկ անցումների համար ես օգտագործել, բայց տեղ կա, որ անցում չկա, բայց Enter-ը կա։ Ավելի հեշտ կկարդայի, եթե էդ անցումները ինչ որ նշաններով բաժանվեին։
3. Վրիպակները քո համար անսպասելիորեն շատ էին։
4. Բոբոշանալ բառը դուրըս չեկավ, երևի առաջի անգամ էի լսում, դրանից ա։

Բովանդակության հետ կապված էլ, որ էդքան շփվում էին, չէի զարմանա, եթե Ջենին Հայդիին իրա «ակվարիումից» հաներ։ Չգիտեմ, ժամանակն էր քի՞չ, թե՞ Հայդին էր չափազանց իներտ։

Մտքովս չէր անցել, որ անուններից սեռը չի հասկացվում:
Էնթըրները մենակ ձեզ համար են՝ Ակումբում, որ հեշտ կարդաք:
Վրիպակները փորձեցի ուղղել:
Բոբոշանալու մասին դեռ կմտածեմ:

Շնորհակալ եմ շատ:

Հայկօ
18.09.2016, 22:34
Ես որ սեռերը հասկանալու խնդիր չեմ ունեցել, չգիտեմ: Կլիմաքսը հենց սկզբից ամեն ինչ շատ լավ տեղը դրեց:

Ինձ որ մնա՝ Հայդին մի քիչ լատենտ լեսբի ա (կամ գոնե բի), բայց դե ասում եմ, չեմ ուզում շատ խորանալ, ու էդ ստեղ կարևոր էլ չի :)):

Շինարար
19.09.2016, 02:23
-Եթե ինձ վերցնեք, կարո՞ղ եմ շանս հետ գալ աշխատանքի. իրեն որ տանը մենակ եմ թողնում, զանգում է հարևաններին, հաչում խոսափողին:

Այվ, էս ստից մանրուք ա ու շատ սուբյեկտիվ, բայց դե որ վրիպակները ուղղել ես, էս մի բանն ա մնացել, ես օրինակ էս նախադասությունը կասեի առանց «իրեն» բառի, «որ տանը մենակ եմ թողնում», մեկ էլ կասեի՝ «զանգում է հարևաններին, խոսափողին հաչում է», ինձ թվում ա՝ էդպես գրական մնալով, ովալի խոսակցական կլիներ, բայց դե կենդանի խոսքն էնպիսի բան ա, ամեն մարդ մի ձև ա խոսում: Գուցե քո գրած ձևն ավելի ճիշտ ա:




-Մեկ էլ էնպես եմ քրտնում, որ բուղը տալիս է ջանս,-վերջին շրջանում հաճախ էր փնթփնթում Հայդին,-քեզ մոտ էլ էր էդպես լինո՞ւմ:

Նույն տիպի անկապ բան եմ ասում:ԴԴ Ինձ թվում ա՝ հայերենում, խոսակցականում, խնդիրը սովորաբար ստորոգյալից առաջ ա գալիս, ի տարբերություն դասական ընդունված կառույցի, բուղը ջանս է տալիս, ու հենց՝ ենթակա, խնդիր, ստորոգյալ, ինչքան էլ ասենք մեր շարադասությունը ազատ ա, իմ մտածողության մեջ սովորաբար հենց էդ հերթականությամբ են նախադասությունները կառուցվում, որ լրագրող էի աշխատում՝ դրան շատ էի ուշադրություն դարձնում, որ խոսքը ընթերցողի համար հոսի, բայց կարող ա՝ ես լոռեցի եմ, դրա համարԴԴ Օրինակ, որ Սպանված աղավնին էի նայում, էնտեղ նավակում կարծեմ տենց տեսարան կար՝ ասում ա՝ ես սիրում եմ քեզ, իմ ականջս ծակեց, այ մարդ, ասա՝ ես քեզ սիրում եմ էլի:ԴԴ

Մի հատ էլ կրկնեմ, որ կենդանի խոսքը նենց բան ա, ամեն մարդ մի ձև ա խոսում, ու շատ վիճելի բան եմ ասում, նենց որ արխային մի ընդունիր ասածներս )



Ընդհանուր ինձ շատ դուր եկավ, կերպարների սեռը ընկալելու խնդիր չեմ ունեցել, որովհետև անունները չիմանաս էլ, իրանց խոսալը, մտածողությունը շատ ընկալելի կանացի ա, իմ կարծիքով,

Չեխովյանի պահով՝ քանի որ չհամաձայնող կա:) (չնայած դա իմ զգացողությունն ա, ի՞նչ կա համաձայնել-չհամաձայնելուԴԴ), Հայկը նշեց փոքր մարդուն, ավելացնեմ, սեղմի մեջ, դիպուկ հումորով, ավարտուն կերպարներ հակիրճություն, բարի հումոր, որի մեջ իհարկե շատ թեթև քմծիծաղ ասեմ, ինչ ասեմ, զգացվում ա, որոշակի ապարդյունության զգացողություն, բայց ոչ թե իմաստ չլինելու և այլն, այլ ջանքեր չգործելու, առանձնապես ոչ մի բան չանելու առումով, ես էս ամենը մի բառով չեխովյան անվանեցի ))

ivy
19.09.2016, 02:37
Մերսի, Շին, Հայկն էլ ա ահագին էդպիսի մանրուքներ գտել՝ հիմնականում դերանունների ու բառերի տեղերի հետ կապված. պիտի ուշադիր նայեմ տեսնեմ՝ որն եմ փոխում ու ոնց։

Ուլուանա
19.09.2016, 03:29
Ընդհանուր ինձ դուր եկավ. կերպարները շատ ամբողջական էին ու իրական, հատկապես Հայդիինը։ Ջենիինն էլ, թեև շատ չէր գրված իր մասին, բայց կարդալիս լրիվ որսում ես իր տեսակը, ու ամեն մի խոսակցությունը, իրավիճակը գալիս ա ամբողջացնելու էդ կերպարը։

Վրիպակները ես էլ էի հատ–հատ նշել, որ գրեմ, բայց նոր իմացա, որ էրեխեքն արդեն ասել են, ուղղել ես։ Բայց երկու հատ գտել եմ, որ ուղղված չի :)).


Ընդմիջմանը Ջենին Տուրբոյին էր կերակրում ու մի խնձոր կրծում, մինչդեռ Հայդին հանում էր պայուսակից հատլիկ սենդվիչները ու արագ-արագ կուլ տալիս:


Իսկ դասական շարֆերը, որոնք միշտ վրան էին, անգամ երբ հագին գյուղական տրեխներ էին, ավելի էին բոբոշացնում նրա ամբոջ կերպարը:
Քանի որ էս նախադասությունն արդեն մեջբերել եմ, «բոբոշացնել» բառի մասին էլ ասեմ. ինչքան գիտեմ, էդպիսի բառ չկա, հորինովի բառ ա ու, իմ կարծիքով, գրական գործին ոչ հարիր։ Կարծում եմ՝ արժե փոխարինել այլ բառով։


Հիմա նշեմ նկատածս մյուս անհարթությունները.


Նրա դեմքին միշտ հաստ դիմափոշի էր, որը վզի մոտ կտրուկ ավարտվում էր, իսկ քթի վրա պուտերով կուտակվում ծակոտիների մեջ: Ինչ էլ հագներ, ոնց էլ իրեն դզեր-փչեր, նա տեսքի չէր գալիս:
Էս «նա»–ն ավելորդ ա լրիվ։


- Քսանյո՞թ,- նորից հարցրեց Հայդին՝ փորձելով անցյալի խորքերից վերհիշել, թե արդյոք էդպիսի տարիք ընդհանրապես գոյություն ունի:
Մի քիչ շատ ա չափազանցությունը։ Կարելի ա կարծել՝ Հայդին ընդհանրապես մարդու չէր հանդիպում իրենց օֆիսից դուրս։ Հասկանում եմ, որ իր ակվարիումում փակված էր, բայց ամեն դեպքում նույնիսկ Հայդիի համար, ըստ իս, անբնականության հասնող չափազանցություն ա նման ձևակերպումը։


Նրա կարմիր մազերը, ծվծվան ջահել ձայնը, կատակով խոսելը, զիզի շունն ու մնացած ամեն ինչը ներվահան էին անում Թիէֆցեթի նամշահոտներին:
Պատմվածքի շարադրանքը (ու քո գրելաոճն ընդհանրապես) էնպիսին ա, որ հեղինակի անձնական կարծիքն ու գնահատականներն առանձնապես չեն ներկայացվում ստեղծագործության մեջ, առնվազն ոչ ուղղակիորեն։ Իսկ էստեղ, իմ ընկալմամբ, շատ ուղղակիորեն անձնական վերաբերմունք ա շրխկացրած, մի տեսակ աչք ա ծակում էդ առումով։


Բայց Հայդիի հեռախոսը մենակ զանգելու ու էսէմէսի համար էր. նրա հեռախոսը ուրիշ բան ոչ կարող էր, ոչ էլ թե իր տերը դրա կարիքն ուներ:
«Թե»–ն ավելորդ ա էստեղ։


Էն, որ նրանից շատերն իրենից ավելի սիրուն էին, ավելի նիհար կամ ավելի լավ հագնված, իր ջանի բուղը ոչ շատացնում, ոչ քչացնում էր: Միայն տարիքը։
Իսկ ավելի ուշ իմանում ենք, որ նա իրեն ստիպում էր լիքը ջուր խմել, որ նիհարեր։ Ստացվում ա, որ նրա համար էնքան էլ մեկ չէր, որ նիհար չի։ Մանրուք ա, բայց երևի արժե նենց անել, որ նման հակասություն չառաջանա։ Ասենք, էն սկզբի մասում պարզապես չնշել, որ ուրիշ կանանց՝ ավելի նիհար լինելն իրեն հեչ չէր հուզում։


Նորն այլևս չէր ստանալու:
Էս նախադասությունը մի տեսակ անբնական ա հնչում ականջիս։ Ոնց որ հայերեն չլինի...

Ուլուանա
19.09.2016, 03:46
Մեկ էլ հատկապես հավանածս մասերը նշեմ :).


Ջենիին հնարավոր չէր չնկատել: Նա ճռճռան քթով դեղին մարկեր էր՝ սևուսպիտակ տեքստի վրա խազած:


-Դու ընկեր չունե՞ս,-հարցրել էր Հայդին:
-Չէ, չունեմ,-պատասխանել էր Ջենին:
-Ոչինչ, դեռ կհանդիպես քեզ հարմար տղամարդու:
-Արդեն հանդիպել եմ, -ասեց Ջենին ու գրկեց իր գաճաճին, որն անմիջապես ծափ տվեց ականջներով,- թեև «հարմարը» հեչ իմ բառը չի:
Դա Հայդիի բառն էր: Հարմար աշխատանք, հարմար ամուսին, հարմար կյանք: Ոչ լավ, ոչ վատ, այլ հենց հարմար: Դա բառապաշարից չէր գալիս, այլ ավելի խորքերից:

Շինարար
19.09.2016, 04:00
Նրա կարմիր մազերը, ծվծվան ջահել ձայնը, կատակով խոսելը, զիզի շունն ու մնացած ամեն ինչը ներվահան էին անում Թիէֆցեթի նամշահոտներին:
Ան, ինձ թվում ա՝ սա հեղինակը չի, սա ավելի շատ Հայդին ա տենց մտածում, հենց էս կերպարների մտածելը հեղինակի խոսքին խառնվելն էլ հենց ավելի համով ա դարձնում պատումը, փորձիր Հայդիի դիտակետից դա կարդալ, մենակ ես ու Անկեն չենք տենց, իսկ էս նամշահոտները...

Ուլուանա
19.09.2016, 04:19
Ան, ինձ թվում ա՝ սա հեղինակը չի, սա ավելի շատ Հայդին ա տենց մտածում, հենց էս կերպարների մտածելը հեղինակի խոսքին խառնվելն էլ հենց ավելի համով ա դարձնում պատումը, փորձիր Հայդիի դիտակետից դա կարդալ, մենակ ես ու Անկեն չենք տենց, իսկ էս նամշահոտները...
Չէ, Շին, հենց էդ ա, որ էդ հատվածը լրիվ հեղինակն ա, էնտեղ Հայդի չեմ տեսնում ես։ Փորձեցի քո ասածով կարդալ, բայց, մեկ ա, չհաջողվեց տենց ընկալել։ Համ էլ իրականում մի նամշահոտ էլ Հայդին էր (Անկեի մասին դժվարանում եմ ասել), իսկ հեղինակն ընդամենը Հայդիին ու Անկեին էդ առումով առանձնացրել էր մնացած նամշահոտներից :))։ Ես որ տենց եմ հասկանում։ Ուղղակի Ջենիին, չգիտես ինչի, հավանել էր Հայդին, թե չէ՝ նա հո տենց լայնամիտը չէր, մեղմ ասած, որ Ջենիի նմաններին հավաներ ընդհանրապես։

ivy
19.09.2016, 08:10
Շնորհակալ եմ, Ան։

Նիհարել ուզում էր Հայդին, բայց իր համար դա էն մեծ խնդիրը չէր, որ ուղեղն ամբողջովին զբաղեցներ` ստիպելով համեմատվել բոլոր անցող-դարձող կանանց հետ։ Ու եթե իսկապես լուրջ վերաբերվեր էդ հարցին, մի քիչ ավելի ռեալ քայլեր կաներ էդ ուղղությամբ, ոչ թե ուղղակի ջուր կխմեր։

Քանի որ Հայդին լրիվ իրական կերպար է` բոլոր նկարագրածս մանրամասնություններով (սյուժեի զարգացումը չհաշված), ապա էդ իմաստով ոչինչ փոխել չեմ ուզում։
Մենակ հույս ունեմ, որ սա մի օր իր ձեռքը չի ընկնի` իրեն հասկանալի լեզվով թարգմանված ։))

Հայկօ
19.09.2016, 14:02
Ի դեպ՝ հա, ենթադրվում էր, որ Հայդին իսկական ա:

Ռուֆուս
19.09.2016, 16:04
Ես պարզ մարդ եմ, որտեղ տաքսա եմ տեսնում, լայքում եմ :))

Իսկ եթե լուրջ, ահավոր շատ դուրս եկավ: Նաև նոստալգիկ էր, ինչ-որ տեղ Իտալիայի իմ կոլեգաներին հիշեցրեց, ոչ թե կոնկրետ ինչ-որ մեկին, այլ ընդհանուր, հավաքական ձևով: Էնտեղ էլ էին բոլոր աշխատողները 40+ ու ամենաջահելը ես էի, ու մարդիկ կային, ովքեր էդտեղ 20 տարուց ավել աշխատում էին, բայց իրենց գործը մենակ սկան ու քսերոքս անելն էր ու ինչ-որ ֆայլեր դասավորելը, բայց էդ տարիների ընթացքում լրիվ հարմարվել էին էդ իրավիճակի հետ ու իրենց քթի ծայրից էն կողմ ուրիշ ոչ մի բան չէին տեսնում: Ու երբ ես էնտեղ հայտնվեցի, ոնց որ էկզոտիկ կենդանի լինեի իրենց համար, մանավանդ առաջին ամիսը շեֆս ինձ տանում էր բոլորի հետ ծանոթացնում, բոլորն իրար էին խառնվում, հարցեր բան տալիս, ոգևորվում, որ իրենց անհայտ ինչ-որ երկրից ինչ-որ մեկը եկել հասել ա իրենց քնած օֆիս աշխատելու ու դեռ մի բան էլ գոհ ա աշխատանքից:

Chuk
19.09.2016, 16:30
Իսկ ես դեպրեսիայի մեջ ընկա, որտև Հայդիի մեջ ինձ տեսա :beee

ivy
19.09.2016, 17:55
Իսկ ես դեպրեսիայի մեջ ընկա, որտև Հայդիի մեջ ինձ տեսա :beee

Տենց տխուր բաներ մի ասա ։)

Chuk
19.09.2016, 18:06
Տենց տխուր բաներ մի ասա ։)
Ես կփոխվեմ :)

Բայց դու պատկերացրու, թե ինչ կենդանի ես կերպարը ներկայացրել, որ ես ինձ մեջը գտել եմ։ Լավ պատվածք էր :)

Ուլուանա
25.09.2016, 23:50
Իսկ ես դեպրեսիայի մեջ ընկա, որտև Հայդիի մեջ ինձ տեսա :beee
Ես էլ մի քիչ ինձ տեսա, բայց դեպրեսիայի մեջ ընկնելու միտք չունեմ :))։ Օրինակ՝ էն ցուցակների մասը լրիվ ես էի, մեկ էլ հեռախոսի պահը, որ ասում ա՝ Հայդիի հեռախոսը մենակ զանգելու ու էսէմէսի համար էր. նրա հեռախոսը ուրիշ բան ոչ կարող էր, ոչ էլ իր տերը դրա կարիքն ուներ. բառացիորեն իմ ու իմ հեռախոսի մասին ա :D։