PDA

Դիտել ողջ տարբերակը : Կարդում ենք Քիզ, Բիլլի Միլիգանի բանականությունները



Էջեր : 1 [2]

StrangeLittleGirl
04.09.2015, 15:09
Իսկ էս դեպքում կերպարները կարո՞ղ են «մեծանալ», որովհետև մի պահ կար երբ Ռեյջենը Քրիստինին կարդալ էր սովորացնում, որպեսզի կարողանար դիսլեքսիան հաղթահարեր։

Կամ գուցե Բիլլին էր Քրիստինի կերպարը թերի ստեղծել՝ տարբեր տարիքային հատկանիշներ համատեղելով։
Ռեյջենը չէ, Արթուրը :)) Ու մի քիչ էդ կարդալ սովորացնելն էլ ա պարադոքսալ: Մինչև մեկին կարդալ չսովորացնես, չես իմանա՝ ինքը դիսլեքսիա ունի, թե չէ: Ու ընդհանրապես դիսլեքսիա եթե կա, ուրեմն չի վերանում: Կարելի ա մաքսիմում կոմպենսացնել, բայց դա էլ էլի երեք տարեկանում չի լինում, այլ շատ ավելի ուշ՝ տասնհինգ-տասնվեց տարեկանում կամ նույնիսկ ավելի ուշ:
Չէ, կերպարները ոնց որ չեն մեծանում, լռվում են էն տարիքում, որում ստեղծվել են: Դե հա, պարզ ա, լիքը կերպարներ են թերի ստեղծված, բայց հենց էդ ա ինձ ներվայնացնում, որ դրան անդրադարձ չի կատարվում:

GriFFin
04.09.2015, 15:20
Ինձ թվում ա, որ կոնկրետ էս գրքի համար մնացած անձերը կարևոր չէին ու դրա համար թերի էին։ Ստեղ հարցը պտտվում ա բռնաբարության շուրջ։ Էլի կարամ ասեմ, որ օրինակ Կրիստոֆերը գրքում գրեթե չի նշվում։ Ստեղ ակցենտը դրված ա բռաբարության <<մասնակիցների>> ու Բիլլին էդ ամենում արդարացում տալու մեջ։

StrangeLittleGirl
04.09.2015, 15:35
Ինձ թվում ա, որ կոնկրետ էս գրքի համար մնացած անձերը կարևոր չէին ու դրա համար թերի էին։ Ստեղ հարցը պտտվում ա բռնաբարության շուրջ։ Էլի կարամ ասեմ, որ օրինակ Կրիստոֆերը գրքում գրեթե չի նշվում։ Ստեղ ակցենտը դրված ա բռաբարության <<մասնակիցների>> ու Բիլլին էդ ամենում արդարացում տալու մեջ։
Էս գրքում լիքը ոչ կարևոր բաներ կան, որոնց վրա անիմաստ բառեր են ծախսված: Ասենք, որ դնում, ժամերով քննարկում են էրեխեքին undesirable սարքեն, թե չէ: Ընդհանրապես, որ ուշադիր նայում ես, բոլոր կերպարների առաջին անգամ ի հայտ գալն ինչ-որ իմաստով պատճառաբանված ա: Բայց Քրիստինը մի տեսակ անիմաստ ա, համ էլ առաջացել ա բռնության երթարկվելուց շատ առաջ: Մեկ էլ էն երևակայական ընկերոջ պահն ա հետաքրքիր, բայց շատ հպանցիկ ա անցնում դրա վրայով:

StrangeLittleGirl
04.09.2015, 15:38
Էլիզ, բայց որ խորանում ես, ոնց որ դասախոսդ ճիշտ ա ասել հիստերիայի թեմայով, ուղղակի ԱԴԽ-ն ավելի ծայրահեղ դիսոցիացիա ա: Մի հատ դա էլ սկսեմ փորփրել:

GriFFin
04.09.2015, 15:41
Էս գրքում լիքը ոչ կարևոր բաներ կան, որոնց վրա անիմաստ բառեր են ծախսված: Ասենք, որ դնում, ժամերով քննարկում են էրեխեքին undesirable սարքեն, թե չէ: Ընդհանրապես, որ ուշադիր նայում ես, բոլոր կերպարների առաջին անգամ ի հայտ գալն ինչ-որ իմաստով պատճառաբանված ա: Բայց Քրիստինը մի տեսակ անիմաստ ա, համ էլ առաջացել ա բռնության երթարկվելուց շատ առաջ: Մեկ էլ էն երևակայական ընկերոջ պահն ա հետաքրքիր, բայց շատ հպանցիկ ա անցնում դրա վրայով:
Առաջինը հենց ինքն ա առաջանում։ Իմ հիշելով ինչ-որ նեգատիվ բանից՝ վեճից, տո լի ինչից։ Ես մեկ էլ մի բան ասեմ, սկզբում, բոլոր անձերը համապատասխանում էին առաջացման տարիքին։ Հետո Արթուրը ու Ռեյը հարամեցին էդ) Ու ասենք, որոշներին անկապ էին զրկում հետքի վրա կանգնելուց։ Էն ագռավին սպանողին օրինակ։

GriFFin
04.09.2015, 15:43
Էլիզ, բայց որ խորանում ես, ոնց որ դասախոսդ ճիշտ ա ասել հիստերիայի թեմայով, ուղղակի ԱԴԽ-ն ավելի ծայրահեղ դիսոցիացիա ա: Մի հատ դա էլ սկսեմ փորփրել:
Ես էլ եմ համարում, որ հիստերիա ա, բայց դասական չէ։ Ես ամեեենա սկզբում գրել էի ինչի՞ եմ տենց մտածում։ Դասախոսիս կհարցնեմ, ինքը ինչի՞ ա տենց կարծում)))

StrangeLittleGirl
04.09.2015, 15:49
Առաջինը հենց ինքն ա առաջանում։ Իմ հիշելով ինչ-որ նեգատիվ բանից՝ վեճից, տո լի ինչից։ Ես մեկ էլ մի բան ասեմ, սկզբում, բոլոր անձերը համապատասխանում էին առաջացման տարիքին։ Հետո Արթուրը ու Ռեյը հարամեցին էդ) Ու ասենք, որոշներին անկապ էին զրկում հետքի վրա կանգնելուց։ Էն ագռավին սպանողին օրինակ։
Քրիստինից առաջ էն երևակայական ընկերն ա: Դա միակ կերպարն ա, որն իրա սեփական մարմինն ունի, ավելի շուտ հալյուցինացիա ա: Ու առաջանում ա, երբ Բիլլին մենակ ա զգում իրան, որտև հետը խաղացող չի լինում (ինչը շատ նորմալ բան ա երևակայական ընկերոջ համար): Բայց Քրիստինը շատ անկապ ա. մի օր ուղղակի Բիլլիի փոխարեն Քրիստինն ա գնում դպրոց, ճամփին խնձոր ա ուզում քաղի, բոյը չի հասնում, Ռեյջենն ա գալիս, քաղում խնձորը:


Ես էլ եմ համարում, որ հիստերիա ա, բայց դասական չէ։ Ես ամեեենա սկզբում գրել էի ինչի՞ եմ տենց մտածում։ Դասախոսիս կհարցնեմ, ինքը ինչի՞ ա տենց կարծում)))
Նայի ինչու սկսեցի հիստերիայի կողմ գնալ. հիստերիայի ժամանակ էլ ունես գիտակցության նեղացում, էստեղ էլ գիտակցությունը համարյա միշտ նեղացած ա, հետո, երբ վերադառնում ես գիտակցության, հիշողության մեջ ամեն ինչ չի, որ պահպանվում ա: Բացի դրանից, չնայած հիստերիան ունի թատերական վարքագծի տարրեր, հիվանդներն իրանք չեն կարողանում կառավարել սիմպտոմները: Օրինակ, հիստերիկ խլություն ունեցող մեկն իրոք չի լսում, բայց ոչ մի կառուցվածքային ու ֆունկցիոնալ խնդիր չունի: Էս միտքն առաջացավ, որովհետև Շոնի մոտ ա հիստերիկ խլություն: Էնպիսի տպավորություն ա, որ Բիլլիի մոտ ամեն տեսակի հիստերիկ վարքագիծ առանձին անձի անուն ա ստանում:

Ռուֆուս
04.09.2015, 16:11
Այ դե սենց քննարկեք, որ մարդիկ կարդան, նոր բաներ սովորեն ու հաճույք ստանան :))

StrangeLittleGirl
04.09.2015, 16:20
Այ դե սենց քննարկեք, որ մարդիկ կարդան, նոր բաներ սովորեն ու հաճույք ստանան :))
Հա բայց սենց գիրք չես քննարկում, հիվանդություն ես քննարկում :))

GriFFin
04.09.2015, 16:41
Քրիստինից առաջ էն երևակայական ընկերն ա: Դա միակ կերպարն ա, որն իրա սեփական մարմինն ունի, ավելի շուտ հալյուցինացիա ա: Ու առաջանում ա, երբ Բիլլին մենակ ա զգում իրան, որտև հետը խաղացող չի լինում (ինչը շատ նորմալ բան ա երևակայական ընկերոջ համար): Բայց Քրիստինը շատ անկապ ա. մի օր ուղղակի Բիլլիի փոխարեն Քրիստինն ա գնում դպրոց, ճամփին խնձոր ա ուզում քաղի, բոյը չի հասնում, Ռեյջենն ա գալիս, քաղում խնձորը:


Նայի ինչու սկսեցի հիստերիայի կողմ գնալ. հիստերիայի ժամանակ էլ ունես գիտակցության նեղացում, էստեղ էլ գիտակցությունը համարյա միշտ նեղացած ա, հետո, երբ վերադառնում ես գիտակցության, հիշողության մեջ ամեն ինչ չի, որ պահպանվում ա: Բացի դրանից, չնայած հիստերիան ունի թատերական վարքագծի տարրեր, հիվանդներն իրանք չեն կարողանում կառավարել սիմպտոմները: Օրինակ, հիստերիկ խլություն ունեցող մեկն իրոք չի լսում, բայց ոչ մի կառուցվածքային ու ֆունկցիոնալ խնդիր չունի: Էս միտքն առաջացավ, որովհետև Շոնի մոտ ա հիստերիկ խլություն: Էնպիսի տպավորություն ա, որ Բիլլիի մոտ ամեն տեսակի հիստերիկ վարքագիծ առանձին անձի անուն ա ստանում:
Ես էլ էի էդ ասում։ Ուղղակի ստեղ թատերականությունը չկա ու կա ամնեզիա։ Իմ համար Ռեյի դալտոնիզմն էլ էր հիստերիա։ Պլուս Ռեյի ադրենալինային պատոկը կառավարելը։ Ես չգիտեմ ինքը ի՞ նչ ա սովորել, բայց ես իմ թեորիան ունեմ։ Ստեղ պլացեբոյի պահ կա կամ <<եթե դու հավատում ես, ուրեմն կկարողանաս>>։ Ստեղ հավատալ չի, էդ մարդը գիտի, որ ինքը շատ ուժեղ ա։ Ու ուղեղը սխալ ինֆորմացիա ունի ու սխալ վերամշակում ա անում, տալով Ռեյին ուժ։ Ասնեք իմպուլսը գնում ա մակերիկամ ու սա սկսում ա արտադրել ադրենալին բլա բլա։ Էդ էլ ա կայֆ։ Ու հիստերիա))

GriFFin
04.09.2015, 16:44
Հա բայց սենց գիրք չես քննարկում, հիվանդություն ես քննարկում :))
Ինձ օրինակ հիվանդության նկատմամբ հետաքրքրություն ա ստիպել էս գիրքը ընտրեմ։ Ինքը լավն ա նրանով, որ ինձ ստիպեց ուրիշ անկյունով նայել էդ ամենին։ Հիվանդի աչքերով։ Ես կուզենայի, որ սենց գրքեր շատ կարդան մարդիկ։ Ինձ թվում ա իրանց վերաբերմունքը կփոխվի հոգեկան հիվանդի նկատմամբ։

StrangeLittleGirl
04.09.2015, 17:00
Ես էլ էի էդ ասում։ Ուղղակի ստեղ թատերականությունը չկա ու կա ամնեզիա։ Իմ համար Ռեյի դալտոնիզմն էլ էր հիստերիա։ Պլուս Ռեյի ադրենալինային պատոկը կառավարելը։ Ես չգիտեմ ինքը ի՞ նչ ա սովորել, բայց ես իմ թեորիան ունեմ։ Ստեղ պլացեբոյի պահ կա կամ <<եթե դու հավատում ես, ուրեմն կկարողանաս>>։ Ստեղ հավատալ չի, էդ մարդը գիտի, որ ինքը շատ ուժեղ ա։ Ու ուղեղը սխալ ինֆորմացիա ունի ու սխալ վերամշակում ա անում, տալով Ռեյին ուժ։ Ասնեք իմպուլսը գնում ա մակերիկամ ու սա սկսում ա արտադրել ադրենալին բլա բլա։ Էդ էլ ա կայֆ։ Ու հիստերիա))
Հիստերիայի թատերականության պահն ա հենց շփոթության մեջ գցում: Էն ծայրահեղ ու բառիս բուն իմաստով թատերական, ուշադրություն հրավիրող վարքագիծն ըստ ժամանակակից դասակարգման հիստերիա չի, անձի հիստրիոնիկ խանգարում ա: Իսկ էն, ինչից մենք խոսում ենք, ըստ ժամանակակից դասակարգման կոչվում ա դիսոցիատիվ-կոնվերսիվ խանգարում, որի ժամանակ կարան ցնցումների մեջ ընկնեն կամ զանազան հիվանդություններ նմանակեն: Սովետում դրան հիստերիկ նևրոզ կասեին (ի դեպ, նոր գլխի ընկա, Բիլլիի առաջին դիագնոզն էլ ա էդ): Ուժի պահն էլ էնքան զարմանալի չի: Մարդն ի վերջո լիքը պահեստային ուժ ունի, ինչն ինքը չի օգտագործում, որտև կարիքը չի լինում: Իսկ Ռեյջենը գալիս ա գիտակցության ու անում ա էդ, որ ինքն իրան պաշտպանի: Ինձ թվում ա՝ սաղս էլ որ մեզ հիշենք, զանազան կրիտիկական իրավիճակներում անսպասելի վարք ցուցաբերած կլինենք:

Մի էդպիսի օրինակ պատմեմ իրական կյանքից: Մամաս իրա բջջայինից հեչ գլուխ չի հանում, սկի չգիտի՝ ոնց ձայնն անջատի: Դրա համար կարևոր հանդիպումների ժամանակ մեկ էլ կարող ա սկսի զնգալ, ջղայնանա մեզ վրա, որ զանգել ենք: Ինչքան ասում էինք՝ ձայնն անջատի, չէր անում, որտև զահլա չուներ փորփրելու ու պարզելու, թե դա ոնց ա կատարվում: Մաքսիմում հարցազրույցների ժամանակ հեռախոսն ամբողջությամբ անջատեր: Բայց հոկտեմբերի 27-ին, երբ Նաիրիենք մտել են ու սկսել կրակել, ինքը որ գետնին պառկել ա, առաջին բանը, որ արել ա, ձայնն անջատելն էր, ընդ որում՝ վայրկյաններ ա տևել: Հետո, որ ուզում էր նորից ձայնը միացնել կամ անջատել, չէր հիշում՝ ոնց ա արել: Շատ հեշտ բացատրություն ա. կրիտիկական իրավիճակում իրա կոգնիտիվ ֆունկցիաները շատ ուժեղ սրվել են, ինքը կարողացել ա վայրկենական խնդրին լուծում տալ, իսկ նորմալ, առօրյա կյանքում դրա կարիքը չունի: Նույնն էլ Ռեյն ա. կրիտիկական իրավիճակներում ինչքան ֆիզիկական ուժ ունի, գործածվում ա: Ես չեմ զարմանա, եթե պարզվի, որ իրա ամեն մի քաջագործությունից հետո ուժասպառ ա լինում: Քանի որ Բիլլին ինքը բավական էմոցիոնալ անձ ա, պատկերացնում եմ՝ իրա համար տենց կրիտիկական իրավիճակներ բավական հաճախ են լինում:


Ինձ օրինակ հիվանդության նկատմամբ հետաքրքրություն ա ստիպել էս գիրքը ընտրեմ։ Ինքը լավն ա նրանով, որ ինձ ստիպեց ուրիշ անկյունով նայել էդ ամենին։ Հիվանդի աչքերով։ Ես կուզենայի, որ սենց գրքեր շատ կարդան մարդիկ։ Ինձ թվում ա իրանց վերաբերմունքը կփոխվի հոգեկան հիվանդի նկատմամբ։
Չգիտեմ, հակառակը, հիվանդության մասին շատ բան իմանալու համար ես ոչ մեկի խորհուրդ չէի տա էս գիրքը կարդալ: Ի վերջո, ինչ իմանում ես հիվանդության մասին, կողքի լրացուցիչ նյութերը կարդալով ես իմանում: Իսկ էս գիրքը շատ միակողմանի ա, շատ ա պաշտպանում հիվանդին: Դեմ չեմ իհարկե հիվանդներին պաշտպանելուն, բայց դա պետք ա անել բազմակողմանի: Իսկ հոգեկան հիվանդների նկատմամբ վերաբերմունքը մենակ կրթելով կփոխվի, սենց գրքերը չեն փրկի:

GriFFin
04.09.2015, 18:05
Հիստերիայի թատերականության պահն ա հենց շփոթության մեջ գցում: Էն ծայրահեղ ու բառիս բուն իմաստով թատերական, ուշադրություն հրավիրող վարքագիծն ըստ ժամանակակից դասակարգման հիստերիա չի, անձի հիստրիոնիկ խանգարում ա: Իսկ էն, ինչից մենք խոսում ենք, ըստ ժամանակակից դասակարգման կոչվում ա դիսոցիատիվ-կոնվերսիվ խանգարում, որի ժամանակ կարան ցնցումների մեջ ընկնեն կամ զանազան հիվանդություններ նմանակեն: Սովետում դրան հիստերիկ նևրոզ կասեին (ի դեպ, նոր գլխի ընկա, Բիլլիի առաջին դիագնոզն էլ ա էդ): Ուժի պահն էլ էնքան զարմանալի չի: Մարդն ի վերջո լիքը պահեստային ուժ ունի, ինչն ինքը չի օգտագործում, որտև կարիքը չի լինում: Իսկ Ռեյջենը գալիս ա գիտակցության ու անում ա էդ, որ ինքն իրան պաշտպանի: Ինձ թվում ա՝ սաղս էլ որ մեզ հիշենք, զանազան կրիտիկական իրավիճակներում անսպասելի վարք ցուցաբերած կլինենք:

Մի էդպիսի օրինակ պատմեմ իրական կյանքից: Մամաս իրա բջջայինից հեչ գլուխ չի հանում, սկի չգիտի՝ ոնց ձայնն անջատի: Դրա համար կարևոր հանդիպումների ժամանակ մեկ էլ կարող ա սկսի զնգալ, ջղայնանա մեզ վրա, որ զանգել ենք: Ինչքան ասում էինք՝ ձայնն անջատի, չէր անում, որտև զահլա չուներ փորփրելու ու պարզելու, թե դա ոնց ա կատարվում: Մաքսիմում հարցազրույցների ժամանակ հեռախոսն ամբողջությամբ անջատեր: Բայց հոկտեմբերի 27-ին, երբ Նաիրիենք մտել են ու սկսել կրակել, ինքը որ գետնին պառկել ա, առաջին բանը, որ արել ա, ձայնն անջատելն էր, ընդ որում՝ վայրկյաններ ա տևել: Հետո, որ ուզում էր նորից ձայնը միացնել կամ անջատել, չէր հիշում՝ ոնց ա արել: Շատ հեշտ բացատրություն ա. կրիտիկական իրավիճակում իրա կոգնիտիվ ֆունկցիաները շատ ուժեղ սրվել են, ինքը կարողացել ա վայրկենական խնդրին լուծում տալ, իսկ նորմալ, առօրյա կյանքում դրա կարիքը չունի: Նույնն էլ Ռեյն ա. կրիտիկական իրավիճակներում ինչքան ֆիզիկական ուժ ունի, գործածվում ա: Ես չեմ զարմանա, եթե պարզվի, որ իրա ամեն մի քաջագործությունից հետո ուժասպառ ա լինում: Քանի որ Բիլլին ինքը բավական էմոցիոնալ անձ ա, պատկերացնում եմ՝ իրա համար տենց կրիտիկական իրավիճակներ բավական հաճախ են լինում:


Չգիտեմ, հակառակը, հիվանդության մասին շատ բան իմանալու համար ես ոչ մեկի խորհուրդ չէի տա էս գիրքը կարդալ: Ի վերջո, ինչ իմանում ես հիվանդության մասին, կողքի լրացուցիչ նյութերը կարդալով ես իմանում: Իսկ էս գիրքը շատ միակողմանի ա, շատ ա պաշտպանում հիվանդին: Դեմ չեմ իհարկե հիվանդներին պաշտպանելուն, բայց դա պետք ա անել բազմակողմանի: Իսկ հոգեկան հիվանդների նկատմամբ վերաբերմունքը մենակ կրթելով կփոխվի, սենց գրքերը չեն փրկի:

Հիվանդության մասին չէ, Բյուր, հիվանդի։ Այսինքն հասկանաս իրան, իրա պահվածքը, ինչի միջով ա անցնում։ Մի քիչ ավելի ըմբռնումով մոտենաս։ Հ.Գ. Ես պիտի սովորեմ նոր տերմիններով գրել, որ միտքս ճիշտ ստացվի։ Ուղղակի հները ավելի եմ սիրում)))

ivy
04.09.2015, 18:07
Ես չեմ հասկանում՝ էդ անհատականությունները ոնց էին իրար հետ կոնտակտի գնում: Կոպիտ ասած՝ «որտեղ»: Ու ոնց էր մեկը իմանում մյուսի արածի մասին, եթե spot-ի մոտ այսինքն՝ գիտակցության մեջ մի ժամանակահատվածում մենակ մեկը կարող էր լինել:
Ասում եմ՝ ֆանտաստիկ գրականություն է:

GriFFin
04.09.2015, 18:12
Ես չեմ հասկանում՝ էդ անհատականությունները ոնց էին իրար հետ կոնտակտի գնում: Կոպիտ ասած՝ «որտեղ»: Ու ոնց էր մեկը իմանում մյուսի արածի մասին, եթե spot-ի մոտ այսինքն՝ գիտակցության մեջ մի ժամանակահատվածում մենակ մեկը կարող էր լինել:
Ասում եմ՝ ֆանտաստիկ գրականություն է:
Նենց էր լինում, որ սկսում էին իրար հետ խոսալ՝ բարձրաձայն էլի)) Պատկերացնում եք, նայում ես թե ո՞ նց ա դիմացինը ակնթարթում փոխում ձայնը, դեմքը, ակցենտ ա առաջանում։ Ես ճիշտն ասած առաջին անգամ եմ հանդիպում դեպքի, երբ անձերը իրար հետ խոսում են ու գիտեն իրար մասին։

ivy
04.09.2015, 18:14
Դե հենց էդ է, որ հնարավոր չի էդպես: Եթե գիտակցության մեջ էդ պահին մեկն էր, տեսականորեն մյուսը չէր կարող նրա ասածը «լսել»:

StrangeLittleGirl
04.09.2015, 18:17
Հիվանդության մասին չէ, Բյուր, հիվանդի։ Այսինքն հասկանաս իրան, իրա պահվածքը, ինչի միջով ա անցնում։ Մի քիչ ավելի ըմբռնումով մոտենաս։ Հ.Գ. Ես պիտի սովորեմ նոր տերմիններով գրել, որ միտքս ճիշտ ստացվի։ Ուղղակի հները ավելի եմ սիրում)))
Հա, հիվանդի պահով համաձայն եմ: Բայց հիվանդությունն էլ ա պետք հասկանալ: Էստեղ Քիզը մենակ հիվանդին ա ներկայացրել, ոչ հիվանդությունը:


Ես չեմ հասկանում՝ էդ անհատականությունները ոնց էին իրար հետ կոնտակտի գնում: Կոպիտ ասած՝ «որտեղ»: Ու ոնց էր մեկը իմանում մյուսի արածի մասին, եթե spot-ի մոտ այսինքն՝ գիտակցության մեջ մի ժամանակահատվածում մենակ մեկը կարող էր լինել:
Ասում եմ՝ ֆանտաստիկ գրականություն է:
Էդ կոնտակտի գնալն ահավոր նման ա շիզոֆրենիայի: Շիզոֆրենիա ունեցողներն էլ են լիքը ձայներ լսում, ընդ որում՝ իրանց ներսից էկող: Հաճախ ձայներն անձնավորված են լինում, հաճախ ուղղակի էնպիսի զգացողություն ա, որ իրանց մտքերը բարձրաձայն են: Էդ ձայները կարան իրար հետ կռիվ անեն, հրամաններ տան (հրամայողական ցնորք), իրար հակասող պատվերներ տան՝ քայլի-մի քայլի (անտանգոիստական ցնորք) և այլն: Ես ինքս դա չեմ զգացել, բնականաբար, բայց էդպիսի հիվանդների հետ շատ-շատ եմ շփվել: Իրոք զարմանալի բան ա: Մեկ էլ կարող ա տեսնես՝ հիվանդը վեր ա կենում, սկսում իրան պատերին խփել: Ասում ես՝ ի՞նչ ես անում, ասում ա՝ ես չեմ, էսինչն ա ինձ բռնում, պատերով տալիս (կամ՝ մեջս չիպ կա, Ամերիկայից են պատերով տալիս, կամ՝ սատանան ա անում, ինչ տարբերակ ասես չես լսի): Բիլլիի պատերով խփվելն էլ ա դրան նման:
Այ էդ spot-ի պահը ես էլ չեմ ջոկում: Կամ էլ մաքսիմում ստեղ շիզոֆրենիայի ու հիստերիայի զուգակցություն ունենք, դրա համար սենց ֆանտաստիկ սիմպտոմներ ա տալիս:

GriFFin
04.09.2015, 18:29
Հա, հիվանդի պահով համաձայն եմ: Բայց հիվանդությունն էլ ա պետք հասկանալ: Էստեղ Քիզը մենակ հիվանդին ա ներկայացրել, ոչ հիվանդությունը:


Էդ կոնտակտի գնալն ահավոր նման ա շիզոֆրենիայի: Շիզոֆրենիա ունեցողներն էլ են լիքը ձայներ լսում, ընդ որում՝ իրանց ներսից էկող: Հաճախ ձայներն անձնավորված են լինում, հաճախ ուղղակի էնպիսի զգացողություն ա, որ իրանց մտքերը բարձրաձայն են: Էդ ձայները կարան իրար հետ կռիվ անեն, հրամաններ տան (հրամայողական ցնորք), իրար հակասող պատվերներ տան՝ քայլի-մի քայլի (անտանգոիստական ցնորք) և այլն: Ես ինքս դա չեմ զգացել, բնականաբար, բայց էդպիսի հիվանդների հետ շատ-շատ եմ շփվել: Իրոք զարմանալի բան ա: Մեկ էլ կարող ա տեսնես՝ հիվանդը վեր ա կենում, սկսում իրան պատերին խփել: Ասում ես՝ ի՞նչ ես անում, ասում ա՝ ես չեմ, էսինչն ա ինձ բռնում, պատերով տալիս (կամ՝ մեջս չիպ կա, Ամերիկայից են պատերով տալիս, կամ՝ սատանան ա անում, ինչ տարբերակ ասես չես լսի): Բիլլիի պատերով խփվելն էլ ա դրան նման:
Այ էդ spot-ի պահը ես էլ չեմ ջոկում: Կամ էլ մաքսիմում ստեղ շիզոֆրենիայի ու հիստերիայի զուգակցություն ունենք, դրա համար սենց ֆանտաստիկ սիմպտոմներ ա տալիս:
Բյուր, էսի սփոյլերոտ բան եմ ասում։ Իրան շիզոֆրենիա էլ են դրել ախտորոշում։

StrangeLittleGirl
04.09.2015, 18:32
Բյուր, էսի սփոյլերոտ բան եմ ասում։ Իրան շիզոֆրենիա էլ են դրել ախտորոշում։
Սփոյլեր չի :)) Գիտեմ: Ու ընդհանրապես, չնայած դեռ մի 60 քանի տոկոս եմ հասել, հազիվ թե ինչ-որ սփոյլեր կարանա լինի՝ հաշվի առնելով, որ ձեռի հետ կողքից ինչ ռիվյու ասես չեմ կարդացել:

StrangeLittleGirl
05.09.2015, 14:00
Ես չեմ հասկանում՝ էդ անհատականությունները ոնց էին իրար հետ կոնտակտի գնում: Կոպիտ ասած՝ «որտեղ»: Ու ոնց էր մեկը իմանում մյուսի արածի մասին, եթե spot-ի մոտ այսինքն՝ գիտակցության մեջ մի ժամանակահատվածում մենակ մեկը կարող էր լինել:
Ասում եմ՝ ֆանտաստիկ գրականություն է:
Ինձ թվում ա՝ դա հենց չափազանցված մասերից մեկն ա: Եթե իրանք իրար հետ տենց բարձրաձայն խոսեին, ոնց էլ չլիներ, հոգեբուժարանում էդ վարքը նկարագրված կլիներ, բայց դրա մասին ոչ մի բան չի ասվում: Ես դա ավելի շատ պատկերացնում եմ մտքերի նման, ինչը շատ հաճախ հանդիպող երևույթ ա շիզոֆրենիայի ժամանակ:

StrangeLittleGirl
05.09.2015, 23:16
Շիզոֆրենիայի օգտին խոսում ա էս հատվածը.

"Why'd you throw me in the water?"
Steve stared at him. "What are you talking about?"

Բիլլին ինքը գցվել ա ջուրը, բայց իրա մոտ նենց զգացողություն ա, որ ինչ-որ մեկը հրել ա: Լրիվ Կանդինսկի-Կլերամբո ա՝ հոգեկան ավտոմատիզմ:

StrangeLittleGirl
05.09.2015, 23:26
Ստեղ էլ հասկացվում ա, թե որտեղ են անձերը հանդիպում իրար.
Then Ragen heard a voice in his head saying, "Just who d'fuck are you to tell me to shaddup?"
"If you do not show yourself, I vill shoot."
"Shoot what?"
"Vere are you?"
"You wouldn't believe me if I told ya."

Մինչև էդ Ռեյջենը ձայներ ա լսում, ականջը դնում ա պատին, որ տեսնի՝ հարևանի տնից ա: Հետո ջոկում ա, որ հարևանի տնից չի: Հետո նոր ջոկում ա, որ իրա գլխի միջից ա: Էլի շատ բնորոշ ա շիզոֆրենիային:

GriFFin
05.09.2015, 23:35
Բայց շիզոֆրենիա չի :/

StrangeLittleGirl
05.09.2015, 23:39
Բայց շիզոֆրենիա չի :/

Էդ սիմպտոմները համարյա հերիք են շիզոֆրենիա դիագնոզելու համար: Մի երկու հատ էլ զառանցանք ես գտնում, ու վերջ: Մի հատ պետք ա փորփրել, թե երբ շիզոֆրենիան ու հիստերիան զուգակցվում են, ինչ ա լինում: Ինձ թվում ա՝ էդ զուգակցությունն ա:

StrangeLittleGirl
05.09.2015, 23:51
Հահա, վագինիզմ էլ ա նկարագրվում :)) Սա Գեորգի Կիմիչին դուր կգար:

StrangeLittleGirl
06.09.2015, 02:00
Էդ սիմպտոմները համարյա հերիք են շիզոֆրենիա դիագնոզելու համար: Մի երկու հատ էլ զառանցանք ես գտնում, ու վերջ: Մի հատ պետք ա փորփրել, թե երբ շիզոֆրենիան ու հիստերիան զուգակցվում են, ինչ ա լինում: Ինձ թվում ա՝ էդ զուգակցությունն ա:
Մեռա, Լիման մոտավորապես տենց դիագնոզ էլ դնում ա :D

Պրծ: Վերջապես կարամ վերադառնամ նորմալ գրքեր կարդալուն: Բայց էս Պուտնամի փորձը հետաքրքիր էր, պետք ա գտնել էդ հոդվածը: Մեկ էլ հետաքրքիր էր, որ բազմակիություն ունեցողների ԷՈւԳ էպիլեպսիա ունեցողներինին նման ա: Պետք ա սա փորփրել:

GriFFin
06.09.2015, 04:12
Մեռա, Լիման մոտավորապես տենց դիագնոզ էլ դնում ա :D

Պրծ: Վերջապես կարամ վերադառնամ նորմալ գրքեր կարդալուն: Բայց էս Պուտնամի փորձը հետաքրքիր էր, պետք ա գտնել էդ հոդվածը: Մեկ էլ հետաքրքիր էր, որ բազմակիություն ունեցողների ԷՈւԳ էպիլեպսիա ունեցողներինին նման ա: Պետք ա սա փորփրել:
Էդ էի էլի ասում ես, որ սփոյլերոտ բան եմ ասելու))

StrangeLittleGirl
06.09.2015, 10:41
Էդ էի էլի ասում ես, որ սփոյլերոտ բան եմ ասելու))

Հա, բայց ինչ-որ տեղ կարդացել էի, որ շիզոֆրենիա էլ են դրել, ուղղակի չէի հիշում՝ կյանքի որ փուլում:

Freeman
06.09.2015, 10:52
Չի կարա՞ հենց անձի երկատումը զառանցանքը լինի:
Ինքը միշտ Բիլլին լինի, բայց թվա, թե ուրիշ մարդ ա:
Գիրքը չեմ կարդացել, հիվանդությունն ա հետաքրքիր:

StrangeLittleGirl
06.09.2015, 10:59
Չի կարա՞ հենց անձի երկատումը զառանցանքը լինի:
Ինքը միշտ Բիլլին լինի, բայց թվա, թե ուրիշ մարդ ա:
Գիրքը չեմ կարդացել, հիվանդությունն ա հետաքրքիր:
Որ գիրքը կարդաս, կտեսնես, որ էնքան էլ չէ:

Freeman
06.09.2015, 12:41
Որ գիրքը կարդաս, կտեսնես, որ էնքան էլ չէ:

Մոտ ապագայում դժվար կարանամ, բայց ուզում եմ հասկանամ՝ ի՞նչ տարբերություն կա էն դեպքի մեջ, որ մարդը մտածում ա, թե ինքը հրեշտակ ա, ու էն դեպքի, որ մտածում ա, թե ինքը Պողոսը չի, Պետրոսն ա, հետո մտածում ա, թե Պողոսն ա, դրանից հետո էլ մտածում ա, թե Վազգեն ձյան ա:

Վահե-91
07.09.2015, 00:30
Մոտ ապագայում դժվար կարանամ, բայց ուզում եմ հասկանամ՝ ի՞նչ տարբերություն կա էն դեպքի մեջ, որ մարդը մտածում ա, թե ինքը հրեշտակ ա, ու էն դեպքի, որ մտածում ա, թե ինքը Պողոսը չի, Պետրոսն ա, հետո մտածում ա, թե Պողոսն ա, դրանից հետո էլ մտածում ա, թե Վազգեն ձյան ա:
Էն տարբերությունը, որ Պողոսն ու Վաղգենը կարան իրականում գոյություն ունենան, իսկ հրեշտակը՝ ոչ

StrangeLittleGirl
07.09.2015, 00:35
Էն տարբերությունը, որ Պողոսն ու Վաղգենը կարան իրականում գոյություն ունենան, իսկ հրեշտակը՝ ոչ

Հրեշտակի տեղ կարա մտածի, որ ինքը Պուտինի կնիկն ա, Պուտինի կնիկն էլ հո գոյություն ունի:


Մոտ ապագայում դժվար կարանամ, բայց ուզում եմ հասկանամ՝ ի՞նչ տարբերություն կա էն դեպքի մեջ, որ մարդը մտածում ա, թե ինքը հրեշտակ ա, ու էն դեպքի, որ մտածում ա, թե ինքը Պողոսը չի, Պետրոսն ա, հետո մտածում ա, թե Պողոսն ա, դրանից հետո էլ մտածում ա, թե Վազգեն ձյան ա:
Տարբերությունն էն ա, որ Պողոսն ու Պետրոսն իրանց Պողոսի ու Պետրոսի պես են պահում՝ տարբեր տարիքի, սեռի, մասնագիտությամբ և այլն, իսկ հրեշտակի դեպքում մենակ ասում ա՝ ես հրեշտակ եմ ու պըրծ:

Freeman
09.09.2015, 20:29
Հրեշտակի տեղ կարա մտածի, որ ինքը Պուտինի կնիկն ա, Պուտինի կնիկն էլ հո գոյություն ունի:


Տարբերությունն էն ա, որ Պողոսն ու Պետրոսն իրանց Պողոսի ու Պետրոսի պես են պահում՝ տարբեր տարիքի, սեռի, մասնագիտությամբ և այլն, իսկ հրեշտակի դեպքում մենակ ասում ա՝ ես հրեշտակ եմ ու պըրծ:

Տեսականորեն հնարավոր չի՞, որ մարդուն թվա, թե ինքը Պողոսն ա, իրան պահի նենց, ոնց Պողոսին պատկերացնում ա (Հրեշտակն էլ էր տենց անում, դաժե թռնելու փորձ էր արել): Եթե հնարավոր ա՝ էդ ինչո՞վ կարելի ա տարբերել երկվությունից:

StrangeLittleGirl
10.09.2015, 00:02
Տեսականորեն հնարավոր չի՞, որ մարդուն թվա, թե ինքը Պողոսն ա, իրան պահի նենց, ոնց Պողոսին պատկերացնում ա (Հրեշտակն էլ էր տենց անում, դաժե թռնելու փորձ էր արել): Եթե հնարավոր ա՝ էդ ինչո՞վ կարելի ա տարբերել երկվությունից:
Տեսականորեն ամեն ինչ էլ հնարավոր ա:
Բայց հրեշտակի ու Պողոսի տարբերություններն էն են, որ հրեշտակը պսիխոտիկ վիճակում միշտ ա հրեշտակ: Պսիխոզից դուրս ա գալիս, նոր ա թարգում հրեշտակ լինել: Իսկ Պողոսը պսիխոզ չունի (համենայնդեպս, ըստ Բիլլիի հոգեբույժների, ես մի քիչ թերահավատորեն եմ նայում դրան): Հետո, հրեշտակ լինելը թարգելուց հետո ամնեզիա չի լինում, իսկ Պողոս լինելը թարգելուց հետո լինում ա: Բացի դրանից, ինչքան էլ մարդն իրան հրեշտակ համարի, ինքն ունի էլի օրիգինալ անձի ձայնը, առոգանությունը, բնավորության գծերը, ինքը էլի նույն մարդն ա անկախ նրանից իրան հրեշտակ ա համարում, թե չէ, իսկ Պողոսը նույն մարդը չի. ունի շատ տարբերվող հատկանիշներ:

Freeman
10.09.2015, 06:33
Տեսականորեն ամեն ինչ էլ հնարավոր ա:
Բայց հրեշտակի ու Պողոսի տարբերություններն էն են, որ հրեշտակը պսիխոտիկ վիճակում միշտ ա հրեշտակ: Պսիխոզից դուրս ա գալիս, նոր ա թարգում հրեշտակ լինել: Իսկ Պողոսը պսիխոզ չունի (համենայնդեպս, ըստ Բիլլիի հոգեբույժների, ես մի քիչ թերահավատորեն եմ նայում դրան): Հետո, հրեշտակ լինելը թարգելուց հետո ամնեզիա չի լինում, իսկ Պողոս լինելը թարգելուց հետո լինում ա: Բացի դրանից, ինչքան էլ մարդն իրան հրեշտակ համարի, ինքն ունի էլի օրիգինալ անձի ձայնը, առոգանությունը, բնավորության գծերը, ինքը էլի նույն մարդն ա անկախ նրանից իրան հրեշտակ ա համարում, թե չէ, իսկ Պողոսը նույն մարդը չի. ունի շատ տարբերվող հատկանիշներ:

Երբեք փսիխոզից հետո ամնեզիա չի լինու՞մ:
Մեկ էլ եթե էդ մարդը համոզված լինի, որ հրեշտակն առոգանությամբ ա խոսում ու, օրինակ, ձախ աչքը փակելով, ինքը հրեշտակ դառնալուց առոգանությամբ ու ձախ աչքը փակած չի՞ խոսա:

StrangeLittleGirl
10.09.2015, 10:33
Երբեք փսիխոզից հետո ամնեզիա չի լինու՞մ:
Մեկ էլ եթե էդ մարդը համոզված լինի, որ հրեշտակն առոգանությամբ ա խոսում ու, օրինակ, ձախ աչքը փակելով, ինքը հրեշտակ դառնալուց առոգանությամբ ու ձախ աչքը փակած չի՞ խոսա:
Ռուբ, տեսականորեն ամեն ինչ էլ հնարավոր ա: Որ ասեմ՝ երբեք պսիխոզից հետո ամնեզիա չի լինում, կհայտնվեն մարդիկ, որոնք կասեն, որ տեսել են տենց դեպքեր, ու սխալ չեն լինի: Կարա հրեշտակ դառնալուց ձախ աչքը փակ խոսա, կարա չէ: Հոգեբուժությունը տենց մեկին գումարած մեկ չի, որ ամեն ինչի հստակ, հարյուր տոկոսանոց պատասխանը տա: Ես ուղղակի ընդհանուր չափանիշներն եմ ասում, թե ոնց ես մեկը մեկից տարբերում:

Freeman
10.09.2015, 14:48
Ռուբ, տեսականորեն ամեն ինչ էլ հնարավոր ա: Որ ասեմ՝ երբեք պսիխոզից հետո ամնեզիա չի լինում, կհայտնվեն մարդիկ, որոնք կասեն, որ տեսել են տենց դեպքեր, ու սխալ չեն լինի: Կարա հրեշտակ դառնալուց ձախ աչքը փակ խոսա, կարա չէ: Հոգեբուժությունը տենց մեկին գումարած մեկ չի, որ ամեն ինչի հստակ, հարյուր տոկոսանոց պատասխանը տա: Ես ուղղակի ընդհանուր չափանիշներն եմ ասում, թե ոնց ես մեկը մեկից տարբերում:


Հա, գիտեմ, որ ամեն ինչ հնարավոր ա, ուզում եմ իմանամ տենց ախտանիշ /նկարագրված դեպք կա՞ որտեղ իմասածները որպես օրինաչափություն են հանդիպում, ոչ թե որպես բացառություն, ու եթե կա, էդ Բիլլիի դեպքից ո՞նց ենք դիֆերենցիալ դիագնոստիկա անում:

StrangeLittleGirl
10.09.2015, 14:55
Հա, գիտեմ, որ ամեն ինչ հնարավոր ա, ուզում եմ իմանամ տենց ախտանիշ /նկարագրված դեպք կա՞ որտեղ իմասածները որպես օրինաչափություն են հանդիպում, ոչ թե որպես բացառություն, ու եթե կա, էդ Բիլլիի դեպքից ո՞նց ենք դիֆերենցիալ դիագնոստիկա անում:

Կոնկրետ Բիլլիի դեպքում դիֆերենցիալ դիագնոստիկան մինչև հիմա էլ խնդիր ա: Հոգեբուժության մեջ ընդհանրապես դա խնդիր ա: Համենայնդեպս, բազմակիություն դիագնոզելուց պետք ա շիզոֆրենիան բացառել: Իսկ շիզոֆրենիան բացառելու համար մի շարք չափանիշներ կան: Պսիխոզն ամենակարևորներից ա, դրա մասին արդեն ասեցի: Բայց Քիզի նկարագրածից էնքան էլ վստահ չեմ, որ Բիլլիի մոտ հնարավոր էր պսիխոզը բացառել:

Freeman
10.09.2015, 15:40
Կոնկրետ Բիլլիի դեպքում դիֆերենցիալ դիագնոստիկան մինչև հիմա էլ խնդիր ա: Հոգեբուժության մեջ ընդհանրապես դա խնդիր ա: Համենայնդեպս, բազմակիություն դիագնոզելուց պետք ա շիզոֆրենիան բացառել: Իսկ շիզոֆրենիան բացառելու համար մի շարք չափանիշներ կան: Պսիխոզն ամենակարևորներից ա, դրա մասին արդեն ասեցի: Բայց Քիզի նկարագրածից էնքան էլ վստահ չեմ, որ Բիլլիի մոտ հնարավոր էր պսիխոզը բացառել:

Շիզոֆրենիան բացառելու մասին նորմալ գրականություն կա՞)
թե չէ հաջորդ հարցն էլ որ տամ, թեման կգնա եսիմուր:

StrangeLittleGirl
10.09.2015, 15:47
Շիզոֆրենիան բացառելու մասին նորմալ գրականություն կա՞)
թե չէ հաջորդ հարցն էլ որ տամ, թեման կգնա եսիմուր:

Էս քեզ DSM-ի չափանիշները (http://www.schizophrenia.com/ami/diagnosis/mrBIPOL.html#), էս էլ քեզ ICD-ի (http://apps.who.int/classifications/apps/icd/icd10online2004/fr-icd.htm?gf20.htm+):
Էս էլ վիքիպեդիայում (https://en.wikipedia.org/wiki/Diagnosis_of_schizophrenia) պարզեցված տարբերակով: