PDA

Դիտել ողջ տարբերակը : Արձակ. Էնթոնի Դե Մելլո



Sambitbaba
11.01.2012, 09:24
ԷՆԹՈՆԻ ԴԵ ՄԵԼԼՈ

Ամեն մի այստեղ ներկայացված փոքրիկ պատմություն՝ սուֆիական, հասիդական, բուդդիստական, ձեն կամ քրիստոնեական, - կարող է դառնալ թող փոքրիկ, բայց կարևոր քայլ դեպի արթնացումը, ըմբռնումը, սերը:

Իզուր չէ, որ այս անեկդոտ-աղոթքները հավաքել է ճիզվիտ-վանականը:



“ԳՈՐՏԻ ԱՂՈԹՔԸ” ԳՐՔԻՑ


ԲԱԼԵՏԱՅԻՆ ԱՂՈԹՔ

Մի Վարպետ իր աշակերտների հետ նստած էր համերգադահլիճում: Նա ասաց իր աշակերտներին.
“Դուք լսել եք շատ աղոթքներ, դուք արտասանել եք շատ աղոթքներ: Այս երեկո ես կցանկանյի, որ դուք տեսնեք աղոթքը”:

Այդ ակնթարթին բարձրացավ վարագույրը և սկսվեց բալետը:

Sambitbaba
11.01.2012, 09:48
ԴԵՊԻ ՄԵՔՔԱՆ ՈՒՂՂՎԱԾ ՈՏՆԱԹԱԹԵՐԸ

Մի անգամ մի սուրբ սուֆի ուխտագնացության ճանապարհվեց Մեքքա: Քաղաքի ծայրամասին էր, երբ, ուժասպառ երկար քայլելուց, նա պառկեց ճանապարհի կողքին՝ հանգստանալու: Արդեն քնի մեջ էր, երբ անպատշաճորեն նրան հրմշտեց զայրացած մի ուխտագնաց: “Այն ժամանակ, երբ բոլոր հավատացյալները Մեքքայի կողմն են հարգալից խոնարհում իրենց գլուխները, դու դեպի սրբատեղն ես ուղղել ոտքերդ: Այս ի՞նչ մուսուլման ես դու:

Սուֆին չշարժվեց տեղից. նա ուղղակի բացեց աչքերն ու ասաց. “Եղբայր, բարի եղիր, ուղղիր ոտնաթաթերս այնտեղ, որտեղ նրանք ուղղված չեն լինի Տեր Աստծո վրա”:

Sambitbaba
11.01.2012, 11:23
ՎԻՇՆՈՒ ԱՍՏԾՈ ՀԵՏԵՎՈՐԴԻ ԱՂՈԹՔԸ

“Աղաչում եմ Քեզ, Տեր, ներել ինձ իմ երեք գլխավոր մեղքերը. Առաջին, ուխտագնացություն եմ կատարել քո շատ սրբատեղեր, մոռանալով, որ Դու ամենուր ես; երկրորդ, ես հաճախ եմ դիմել քեզ խնդրանքներով, մոռանալով, որ Դու ինձանից ավելի շատ ես հետաքրքրված իմ բարեկեցությամբ; և վերջապես, ես ներում եմ խնդրում քեզանից, գիտենալով, որ Դու ներում ես մեզ մեր մեղքերը, արդեն մինչև մենք կհասցնենք նրանք կատարել:”

Sambitbaba
12.01.2012, 07:53
ԹԵ ԻՆՉՊԵՍ ԷՐ ԱՍՏՎԱԾ ՕԳՆՈՒՄ ԳՅՈՒՂԻՆ

Գյուղի քահանան սուրբ մարդ էր: Դժվար րոպեին մարդիկ միշտ նրա մոտ էին շտապում մի խորհուրդ ստանալու համար: Այդժամ նա առանձնանում էր ինչ-որ մի տեղ անտառում և կարդում էր իր կախարդական աղոթքը: Աստված միշտ լսում էր այդ աղոթքը և օգնում էր գյուղին:

Նրա մահից հետո մարդիկ, ընկնելով փորձանքի մեջ, սկսեցին դիմել նրան փոխարինողին, որը սուրբ մարդ չէր, բայց գիտեր այն խորհրդավոր տեղն անտառում և գիտեր կախարդական աղոթքը: Նա ասում էր. “Տեր Աստված, Դու գիտես, որ ես սուրբ չեմ: Բայց չէ՞ որ Դու այդ պատճառով իմ համագյուղացիներին փորձանքի մեջ չես թողնի: Լսիր աղոթքս և եկ օգնության”: Աստված լսում էր այդ աղոթքը և օգնում էր գյուղին:

Երբ այս քահանան էլ մահացավ, գյուղացիները սկսեցին գնալ նրա հետնորդի մոտ, որը գիտեր միայն կախարդական աղոթքը, բայց չգիտեր այն գաղտնի տեղն անտառում: Նա ասում էր. “Աստված, մի՞թե տեղը Քեզ համար ինչ-որ նշանակություն ունի: Մի՞թե յուրաքանչյուր տեղ այս երկրի վրա սրբություն չի ձեռք բերում հանուն Քո ներկայության: Լսիր իմ աղոթքը և եկ օգնության”: Եվ նորից Աստված լսում էր այդ աղոթքը և օգնում էր գյուղին:

Երբ քահանան մահացավ, դժվար րոպեին մարդիկ գնում էին նրա հետնորդի մոտ, որը չգիտեր խորհրդավոր տեղն անտառում և չգիտեր գաղտնի աղոթքը: Նա ասում էր. “Մի՞թե ինչ-որ թախանձանքներ կարող են գերազանցել սրտի ցավը: Լսիր իմ աղոթքը և եկ օգնության”: Եվ նորից Աստված լսում էր այդ աղոթքը և և օգնում էր գյուղին:

Երբ այս վերջինն էլ մահացավ, ծանր րոպեներին մարդիկ սկսեցին դիմել արդեն նրան փոխարինողին: Այս քահանան հույսն ավելի շատ դնում էր փողի, այլ ոչ աղոթքի վրա: Նա ասում էր Աստծոն. “Ի՞նչ Աստված ես դու, եթե հեշտորեն կարող ես լուծել բոլոր խնդիրները, որոնք ինքդ էլ ծնել ես, բայց հրաժարվում ես մատդ անգամ շարժել, քանի դեռ մենք չենք սկսել շողոքորթել, քծնել և աղաչել քեզ: Իհարկե, դու կարող ես վերաբերվել մարդկանց այնպես, ինչպես կքմահաճես”: Դրանից հետո նա անմիջապես անցնում էր բուն հարցին:

Եվ նորից Աստված լսում էր այդ աղոթքը և օգնում էր գյուղին:

Sambitbaba
12.01.2012, 17:36
ԱՂՈԹՔՆԵՐԻ ԵՎ ԱՂՈԹՈՂՆԵՐԻ ՄԱՍԻՆ

* * *

ՏԱՏԻԿ. – Աղոթո՞ւմ ես դու արդյոք ամեն գիշեր:
ԹՈՌՆԻԿ. – Իհա՛րկե:
- Իսկ ամեն առավո՞տ:
- Ո՜չ, ցերեկները ես չեմ վախենում:

* * *

Աստվածավախ պառավը պատերազմից հետո. “Աստված գթասիրտ էր մեր նկատմամբ: Մենք երկար աղոթում էինք նրան, այդ պատճառով ռումբերն ընկնում էին քաղաքի մյուս ծայրում:”


* * *

Հիտլերի կողմից հրեաներին հետապնդելն այնքան անտանելի էր դարձել արդեն, որ երկու հրեա որոշեցին նրան սպանել: Ճանապարհին, որտեղով պետք է անցներ ֆյուրերը, նրանք դարան մտան մի հարմար տեղ և հանգամանորեն ստուգեցին իրենց զենքը: Բայց Հիտլերը երկար չէր երևում, և Սամուէլին մի սոսկալի միտք եկավ. “Յոսյա, - ասաց նա ընկերոջը, - աղոթիր, որ Հիտլերի հետ հանկարծ վատ բան պատահած չլինի…”

* * *

Ընտանիքում ամենանյա ավանդույթ էր դարձել աստվածավախ հորաքրոջը զբոսախնջույքի հրավիրելը: Բայց այդ տարի նրանք մոռացել էին անել այդ: Իսկ երբ վերջին րոպեին այնուամենայնիվ հրավիրեցին նրան, հորաքույրն ասաց. “Արդեն ուշ է: Ես աղոթել եմ, որ անձրև գա:”

Sambitbaba
13.01.2012, 08:13
ԵՐԿՈՒՍԸ ԼՍՈՒՄ ԵՆ: ՈՉ ՈՔ ՉԻ ԽՈՍՈՒՄ

Մի ծերունի ժամերով անշարժ նստում էր եկեղեցու մի անկյունում:
Մի անգամ եկեղեցու սպասավորը հարցրեց նրան, թե ի՞նչ է իրեն ասում Աստված:
- Աստված ոչինչ չի ասում: Նա միայն լսում է, - հետևեց պատասխանը:
- Լավ, այդ դեպքում ի՞նչ ես դո՛ւ ասում Նրան:
- Ես էլ ոչինչ չեմ ասում: Ես միայն լսում եմ:


Աղոթքի չորս աստիճանները.

. Ես խոսում եմ՝ դու լսում ես:
. Դու խոսում ես՝ ես լսում եմ:
. Ոչ ոք չի խոսում՝ երկուսն էլ լսում են:
. Ոչ ոք չի խոսում՝ ոչ ոք չի լսում. Լռություն:

Sambitbaba
14.01.2012, 09:49
ԱԳԲԱՐՆ ՈՒ ՆԱՄԱԶԸ

Ագբարը, Մոնղոլիայի կայսրը, մի անգամ որս էր անում անտառում: Երբ եկավ երեկոյան աղոթքի ժամը, նա իջավ ձիուց, գետնին փռեց գորգը, ծնկի եկավ ու սկսեց աղոթել, ինչպես այդ անում է ամեն մի բարեպաշտ մուսուլման:

Ճիշտ այդ ժամանակ անտառով մի գեղջկուհի էր վազում: Նա շատ էր անհանգստացած իր ամուսնու համար. վերջինս տնից դուրս էր եկել դեռ առավոտյան և մինչև այժմ չէր վերադարձել: Կինն այնքան էր անհանգիստ, որ չնկատեց ծնկաչոք կայսրին, վազելիս դիպավ նրան, ընկավ, հետո արագ ոտքի կանգնեց և, ներողության ոչ մի խոսք չասելով անգամ, նորից վազեց անտառ:

Ագբարը բարկացավ, որ իրեն խանգարեցին աղոթել, բայց, լինելով ուղղահավատ մուսուլման, նա չխախտեց օրենքը. նամազի ժամանակ ոչ մեկի հետ չխոսել:

Ագբարն արդեն վերջացրել էր աղոթելը, երբ այն կինը հետ վերադարձավ. նա ուրախ զրուցում էր ամուսնու հետ, որին վերջապես գտել էր: Կինը շատ զարմացավ և վախեցավ, տեսնելով կայսրին ու ն րա շքախումբը: Ագբարն ազատություն տվեց իր զայրույթին ու գոչեց կնոջ վրա. “Բացատրիր քո անհարգալից վերաբերմունքն իմ նկատմամբ, թե ոչ՝ ես կկարգադրեմ պատժել քեզ:”

Անսպասելիորեն կինը կորցրեց իր վախը: Նա նայեց Աբգարի աչքերի մեջ ու ասաց. “Իմ կայսր, ես այնքան վախեցած էի ամուսնուս անհետանալու պատճառով, որ ոչ միայն չնկատեցի քեզ, այլ նույնիսկ չեմ էլ հիշում, թե ինչպես եմ սայթաքել քեզ վրա:

Բայց այդ ժամանակ դու ամբողջովին խորասուզված էիր քո աղոթքի մեջ՝ ուղղված Ամենաբարձրյալին, ով անհամեմատելիորեն իմ ամուսնուց ավելի կարևոր է: Եվ ինչպե՞ս այդքան կարևոր ակնթարթին դու կարողացար նկատել ինձ:”

Կայսրն ամոթած լռեց: Ավելի ուշ նա խոստովանեց ընկերներին, որ այն գեղջկուհին, որը կրթություն չուներ և մոլլա էլ չէր, սովորեցրեց իրեն ճշմարիտ աղոթքին:

Sambitbaba
15.01.2012, 18:15
@ @ @

Ոչինչ չի կարող գերազանցել սրբությունը նրա, ով սովորել է ընդունել աշխարհն այնպիսին, ինչպիսին որ այն կա:

Կյանք կոչվող թղթախաղում հարկ է ձգտել հաղթել այն խաղաթղթով, որը որ քեզ է ընկել:

Իսկ նա, ով երազում է խաղալ ոչ թե իր խաղաթղթով, այլ նրանով, որը որ ցանկալի կլիներ ունենալ, - կյանքում անհաջողակ կդառնա:

Մեզ չեն հարցնում, ցանկանո՞ւմ ենք արդյոք մենք խաղալ: Այստեղ ընտրություն չկա: Այլ հարց է՝ ինչպե՛ս խաղալ:

Sambitbaba
16.01.2012, 08:08
ՑՈՒՐՏ ՕՐԸ՝ ՄՐՍԵԼ

Մի անգամ, մի շատ ցուրտ օր, ռաբբին և նրա աշակերտները տաքանում էին խարույկի մոտ:
Աշակերտներից մեկը, կրկնելով իր ուսուցչի ուսմունքը, գոչեց.
- Ես հաստատ գիտեմ, թե ի՛նչ է հարկավոր անել այսպիսի ցուրտ օրը:
- Ի՞նչ, - հարցրեցին բոլորը:
- Տաքանա՛լ: Բայց ես գիտեմ նաև, թե ի՛նչ է հարկավոր անել, եթե տաքանալ հնարավոր չէ:
- Ի՞նչ:
- Մրսել:

Մեզ շրջապատող աշխարհը հնարավոր չէ ոչ մերժել, ոչ ընդունել:
Փախչել նրանից՝ նույնն է, ինչ փախչել սեփական ոտքերից:
Ընդունել նրան՝ նույնն է, ինչ համբուրել սեփական շրթունքները:
Քեզ հարկավոր է միայն մեկ բան. նայել, հասկանալ և՝ հանգստանալ:

Sambitbaba
17.01.2012, 18:54
ԸՆԿԵՐՈՒԹՅՈՒՆ ՎԻՇԱՊԻ ՀԵՏ

Մի մարդ գալիս է բժշկի մոտ ու պատմում է նրան, որ ամեն գիշեր իրեն հյուր է գալիս մի հսկայական երեքգլխանի վիշապ: Եվ դա այնքան սարսափելի է այցելուի համար, որ նա չի կարողանում քնել գիշերները և արդեն գտնվում է նյարդային խանգարման եզրին: Նա սկսել է նույնիսկ ինքնասպանության մասին մտածել:

- Կարծում եմ, որ կարող եմ Ձեզ օգնել, - ասում է հոգեբույժը, - բայց պարտավոր եմ զգուշացնել. բուժումը կտևի մեկից երկու տարի, և դրա արժեքն է երեք հազար դոլար:

- Երե՜ք հազար դոլար, - գոչեց այցելուն: - Մոռացե՛ք ամենն, ինչ ես այստեղ դուրս եմ տվել: Այդ գնով ես ավելի լավ է տուն կվերադառնամ և ընկերություն կհաստատեմ վիշապի հետ:

Sambitbaba
17.01.2012, 19:03
@ @ @

Պատմում են, որ մի սուրբ, դուրս գալով տանից իր հոգևորական պարտականությունները կատարելու համար, ամեն անգամ ասում էր.
“Իսկ հիմա, Տեր Աստված, ես հրաժեշտ եմ տալիս Քեզ: Ինձ ժամանակն է գնալ եկեղեցի”:

Sambitbaba
19.01.2012, 08:07
ՎԱՆԱԿԱՆՆ ՈՒ ԹՌՉՈՒՆԸ

Մի անգամ վանականը, վանքի շուրջ զբոսնելիս, լսեց թռչնի երգը:
Հմայված, նա ականջ դրեց: Նրան թվաց, որ նախկինում երբեք չի լսել, իսկապես չի լսել, թռչնի երգը:
Երբ երգը վերջացավ, նա վերադարձավ վանք և ի սարսափ իրեն պարզեց, որ եղբայր-վանականների համար օտար է դարձել, իսկ նրանք էլ, իրենց հերթին, չէին ճանաչում վանականին:
Բավական ժամանակ անցավ, մինչև կպարզվեր. նա վերադարձել էր հարյուրամյակներ հետո: Վանականն այնքան էր խորասուզվել թռչնի երգի մեջ, որ ժամանակը նրա համար կանգ էր առել և նա հավերժություն էր սուզվել:

Աղոթքը կատարյալ է դառնում, երբ դրսևորվում է արտաժամանակայինը: Ատրաժամանակայինն ի հայտ է գալիս, երբ ընկալումը պայծառանում է: Ընկալումը պայծառանում է, երբ այն մթագնացված չէ նախախնամություններով և անձնական կորստի կամ օգուտի մասին մտորումներով: Այդժամ երևան է գալիս կախարդանքը և սիրտը լցվում է հիացմունքով:

Sambitbaba
19.01.2012, 18:26
@ @ @

…ուժասպառ փայտահատը շարունակում էր կոտորել փայտերը բթացած կացինով, որովհետև ժամանակ չուներ մի պահ կանգ առնել ու սրել կացինը:

Sambitbaba
20.01.2012, 22:31
ԿՐՈՆԻ ՀԻՄՆԱՍՅՈՒՆԵՐԸ

Մի երկրում սկսեցին հալածել հավատացյալներին՝ նրանց կրոնական համոզմունքների պատճառով: Եվ այդժամ Կրոնի երեք Հիմնասյուները՝ Սուրբ Գիրքը, Պաշտամունքը և Բարեգործությունը, - գնացին Աստծո մոտ, վախենալով, որ ստեղծված իրավիճակը կոչնչացնի կրոնը և իրենք էլ կդադարեն գոյատևել:

“Կարիք չունեք անհանգստանալու, - պատասխանեց Աստված: - Ես պատրաստվում եմ երկիր ուղարկել մեկին, ով ավելի հզոր է, քան դուք բոլորդ միասին վերցրած”:

“Իսկ ի՞նչ է այդ Վեհապետի անունը”:

“Ինքնաճանաչում: Նրա հղացումները շատ ավելի նշանակալից կլինեն, քան ձեր գործերից յուրաքանչյուրը”, - պատասխանեց Աստված:

Sambitbaba
21.01.2012, 20:10
ՈՐՍՈՐԴՆԵՐԻ ԹՌԻՉՔԸ

Մի անգամ երկու որսորդ մի օդանավ վարձեցին, հեռավոր անտառային գոտին հասնելու համար: Երկու շաբաթ անց օդաչուն վերադարձավ՝ նրանց հետ տանելու: Հայացք նետելով նրանց որսի ավարին, նա ասաց.

- Օդանավը չի կարող մի գոմեշից ավել բարձրացնել: Դուք ստիպված եք մեկն այստեղ թողնել:

- Բայց անցյալ տարի օդաչուն համաձայնվեց վերցնել երկու այս չափի գոմեշների, - սկսեցին վիճել որսորդները:

Օդաչուն մտորումների մեջ ընկավ: Վերջիվերջո նա ասաց.

- Լավ: Եթե անցյալ տարի ձեր մոտ ամեն ինչ ստացվել է, ուրեմն պետք է այս տարի էլ ստացվի:

Օդանավը փորձեց բարձրանալ երկու ուղևորի և երկու գոմեշների հետ, բայց, չկարողանալով հավաքել հարկավոր բարձրությունը, մխրճվեց մոտակա սարին: Մի կերպ դուրս պրծնելով օդանավի բեկորներից, որսորդներն իրենց շուրջը նայեցին: Եվ մեկն ասաց մյուսին.

- Ի՞նչ ես կարծում, որտե՞ղ ենք մենք:

Նրա ընկերը նայեց շուրջն ու ասաց.

- Կարծում եմ, մոտ երկու մղոն ենք հեռու այն տեղից, որտեղ ընկանք անցյալ անգամ:


Այլ ենթադրություններ էլ.


ՔԵՌԻ ՋՈՐՋԸ

Մի ընտանեկան զույգ վերադառնում էր քեռի Ջորջի թաղումից, որի հետ կողք-կողքի ապրել էին քսան տարի: Իր կենդանության օրոք վերջինս այնքան անտանելի մեկն էր, որ հազիվ քարուքանդ չարեց նրանց ընտանիքը:

- Ցանկանում եմ քեզ մի բան ասել, սիրելիս, - ասաց ամուսինը: - Եթե ես քեզ այդքան չսիրեի, մեկ օր անգամ չէի հանդուրժի քո այդ քեռի Ջորջին:

- Իմ քեռի Ջորջի՜՜՜ն, - սարսափով գոչեց կինը: - Իսկ ես կարծում էի, թե քեռի Ջորջը… ք՜ո քեռին է:

Sambitbaba
22.01.2012, 20:08
ՀԻՊՊԻՆ ԵՎ ԿՈՇԻԿԸ

Մի մարդ նստեց ավտոբուս և տեսավ իր կողքին հիպպիի նմանվող մի տղայի: Վերջինիս մեկ ոտքին միայն կոշիկ կար:
- Տղաս, կարծես թե դու կորցրել ես կոշիկդ:
- Ոչ, հայրիկ: Ես այն գտել եմ:

Այն, ինչն ինձ համար ակնհայտ է, դեռևս ճշմարտություն չի հանդիսանում:

Sambitbaba
27.01.2012, 08:46
ԴԺԲԱԽՏ ՈՍՏՐԵՆ

Մի ոստրե մի մարգարիտ տեսավ՝ օվկիանոսի հատակի ճեղքերից մեկում վռված: Մեծ ջանքերի գնով նրան հաջողվեց դուրս հանել մարգարիտը ճեղքից: Նա դրեց մարգարիտն իր կողքին, ջրիմուռի տերևի վրա: Ոստրեն գիտեր, որ մարդիկ զբաղված են մարգարիտների որսով և մտածեց. “Մարդիկ կտեսնեն մարգարիտը, կվերցնեն այն, իսկ ինձ ձեռք չեն տա”:

Վերջապես մոտ լողաց մարգարիտների որսորդը: Նրա աչքերն առաջին հերթին ոստրեներ էին փնտրում, այլ ոչ թե ջրիմուռի տերևի վրա դրված մարգարիտներ:

Նա շտապ վերցրեց դատարկ ոստրեն, իսկ իսկական մարգարիտը դանդաղ սահեց-ընկավ այն ճեղքը:


Դու հաստատ գիտես, թե որտեղ փնտրել: Այդ պատճառով քեզ չի հաջողվում գտնել Աստծոն:

Sambitbaba
28.01.2012, 21:24
ՋՐԻ ՎՐԱ ՔԱՅԼՈՂ ՇՈՒՆԸ

Մի մարդ առաջին անգամ որսի վերցրեց իր շանը: Շուտով նրան հաջողվեց մի բադ խփել, որն ընկավ ջուրը: Շունը ջրի վրա ման գալով գնաց, վերցրեց բադին ու բերեց տիրոջը:

Որսորդը շատ զարմացավ: Հետո նա մի բադ էլ խփեց: Եվ նորից, քանի նա զարմանքից աչքերն էր տրորում, շունը քայլեց ջրի վրայով ու բերեց բադին:

Այդպես էլ չհավատալով տեսածին, հաջորդ օրը նա իր հարևանին որսի հրավիրեց: Եվ ամեն անգամ, երբ նա կամ հարևանը թռչուն էին խփում, շունը ջրի վրայով քայլում ու բերում էր այն որսորդներին: Շան տերը ոչինչ չէր ասում: Հարևանն էլ չէր խախտում լռությունը: Վերջապես, ի վիճակի չլիներով այլևս զսպել հուզմունքը, տերը հարցրեց. “Նկատեցի՞ր դու արդյոք ինչ-որ յուրահատուկ բան շանս վարքի մեջ”:

Հարևանը մտահոգված տրորեց դունչը: “Այո՜, - վերջապես ասաց նա, - ես հասկացա՛, թե ինչում է բանը: Դե, շունդ ուղղակի լող տալ չգիտի՜՜՜”:


Սուտ է, թե իբր կյանքում քիչ է կախարդանքը: Հենց հակառակը, այն լիքն է գաղտնիքներով, և յուրաքանչյուրը, ով կդադարի ընկալել ամեն ինչ որպես ինքնին հասկանալի մի բան, անմիջապես կտեսնի դա:

Sambitbaba
29.01.2012, 18:47
ԹՂԹԱԽԱՂԻ ՍԻՐԱՀԱՐ ՇՈՒՆԸ

- Ի՜նչ խելոք շուն ունես, - ասաց մի մարդ, տեսնելով, որ ընկերը թուղթ է խաղում իր շան հետ:

- Այնքան էլ խելոք չէ, որքան թվում է, - հետևեց պատասխանը: - Ամեն անգամ, երբ լավ թղթեր են գալիս նրան, սկսում է պոչը խաղացնել:

Sambitbaba
03.02.2012, 08:53
ՎՏԱՆԳԱՎՈՐ Է ԸՆՏՐՅԱԼ ԱԶԳ ԼԻՆԵԼ

Իննսուներկուամյա Գոլդշտեյնը տարել էր Լեհաստանի ջարդերը, Գերմանիայի համակենտրոնացման ճամբարները և տասնյակ այլ հակասեմիտական ելույթներ:
- Տեր իմ, - աղաչեց նա մեկ անգամ: - Ճշմարի՞տ է արդյոք, որ մենք Քո ընտրյալ ազգն ենք:
Եվ պատասխանեց նրան Երկնային Ձայնը.
- Այո, Գոլդշտեյն, հրեաները՝ իմ ընտրյալ ազգն են:
- Դե, ուրեմն, միգուցէ արդեն ժամանակն է մեկ ուրիշի՞ն ընտրե՜լ…

Sambitbaba
04.02.2012, 22:06
ԺԼԱՏ ՄՈՒՍՈՒԼՄԱՆԻ ԱՂՈԹՔԸ

Եթե Ամենաբարձրյալը, թող լուսավոր մնա հավերժ Նրա սուրբ անունը, տար ինձ հարյուր հազար դոլար, - տաս հազարը ես կբաժանեի աղքատներին:
Երդվում եմ, կտայի՛:
Բայց եթե Ամենաբարձրյալը, հավերժ փառք Նրան, ինձ չի հավատում, - ուրեմն թող նախապես պահի այդ տաս հազարը և ուղարկի ինձ մնացածը:

Sambitbaba
07.02.2012, 17:46
@ @ @

- Ի՜նչ սքանչելի երեխա ունես:
- Երեխան հե՜չ: Դու դեռ նրա լուսանկարները չես տեսել:

Բառերը (և աշխարհայացքները)՝ դրանք անհատական հատկանիշներ են, այլ ոչ իրականության արտացոլումը: Արևելյան միստիկներն ասում են. երբ իմաստունը ցույց է տալիս Լուսինը, հիմարը ցույց տվող մատն է տեսնում:


@ @ @

Բառերը՝ իրականության անհամազոր արտացոլումն են:
Մարդը կարծում էր, որ գիտի, թե ինչ է Թաջ Մահալը, քանզի նրան ցույց էին տվել մարմարի մի կտոր և ասել էին, որ Թաջը՝ նման կտորների հավաքածու է: Մեկ ուրիշ մարդ համոզված էր, որ գիտի, թե ինչ ասել է Նիագարայի ջրվեժը, որովհետև դույլի մեջ Նիագարայի ջուրն էր տեսել…

Sambitbaba
08.02.2012, 18:08
ՀԱՐԲԱԾԸ ՆԱՅՈՒՄ Է ՑԱԾ՝ ԼՈՒՍՆԻՆ

Մի անգամ մի հարբած անցնում էր կամուրջի վրայով, երբ պատահաբար հանդիպեց իր ծանոթին: Ընկերները հենվեցին կամուրջի ճաղաշարին ու սկսեցին զրուցել:
- Լսիր, իսկ ի՞նչ է այնտեղ, ներքևում, - հանկարծ հարցրեց հարբածը:
- Լուսինը, - պատասխանեց ընկերը:
Հարբածը նորից ցած նայեց, չհավատալով տեսածին, ճոճեց գլուխն ու ասաց.
- Լավ, համաձայն եմ: Բայց բացատրիր ինձ. ինչպե՞ս եմ ես կարողացել այսքան բարձր թռչել:

Մենք համարյա երբեք չենք տեսնում իրականությունը: Այն, ինչ տեսնում ենք, - նրա արտացոլումն է խոսքերի և գաղափարների ձևով, ինչը մենք ընկալում ենք որպես իրականություն: Աշխարհը, որի մեջ մենք ապրում ենք, - դա առաջին հերթին մտավոր կառուցվածք է:

Sambitbaba
08.02.2012, 18:09
@ @ @

Նա, ով ապավինում է բառերին,
ով ապրում է բառերով,
առանց նրանց ուղղակի կմեռնի:

Sambitbaba
10.02.2012, 18:48
ՎԵՐՋԻՆ ՆՇԱՆԱԲԱՆԸ

Մի անգամ մի աղքատ, անցորդից դրամ խնդրեց մի բաժակ սուրճի համար: Եվ ահա, թե ինչ պատմեց նա՝ նրան.
- Նախկինում, պարոն, ես շատ հաջողակ բիզնեսմեն էի, ճիշտ ինչպես Դուք: Ես համառորեն աշխատում էի առավոտից մինչև երեկո: Աշխատասեղանիս վրա ես ամրացրել էի իմ նախանշանը. “ՄՏԱԾԻ՛Ր ՍՏԵՂԾԱՐԱՐ, ԳՈՐԾԻ՛Ր ՎՃՌԱԿԱՆՈՐԵՆ, ԱՊՐԻ՛Ր ԽԻԶԱԽ”: Ահա, այդ նախանշանով ես ապրում էի և փողը դեպի ինձ էր հոսում ջրի նման: Իսկ հետո… հետո… (նրա մարմինը ցնցվեց հեծկլտանքից)… հավաքարարուհին դեն նետեց նախանշանս աղբի հետ միասին:

Երբ ավլում ես տաճարի բակը, հին թերթեր կարդալու համար կանգ մի առ: Երբ մաքրում ես քո սիրտը, բառերով խաղալու համար կանգ մի առ:

Sambitbaba
13.02.2012, 19:04
@ @ @

Մի քրիստոնեա միստիկ սիրում էր Աստվածաշնչի մասին ասել հետևյալը. “Որքան էլ որ ճաշացուցակը համեղ թվա, ուտելու համար այն պիտանի չէ”:


@ @ @

Քանի որ լեզվի մեջ գոյություն ունի “իմաստություն” բառը, մարդիկ կարծում են, որ գիտեն, թե ինչի մասին է խոսքը: Բայց, հասկանալով “աստղագիտություն” բառի նշանակությունը, ոչ ոք աստղագետ չի դառնում:


@ @ @

Եթե փչես ջերմաչափի վրա, կարելի է գրանցել նրա ցուցմունքների մեծացումը: Բայց դրանով սենյակը չես տաքացնի:

Sambitbaba
17.02.2012, 18:24
“ԵՍ” ԿՈՉՎՈՂ ՀԻԵՐՈԳԼԻՖԸ

Ճապոնական մի գրադարանում ամեն օր կարելի էր տեսնել մեդիտացիակի մեջ խորասուզված մի վանականի:
- Ես երբեք չեմ տեսել, որ դու սուտրաներ կարդաս, - մի օր հարցրեց գրադարանավարը:
- Ես երբեք չեմ սովորել կարդալ, - պատասխանեց վանականը:
- Ինչպիսի՜ խայտառակություն: Քեզ պես վանականն անպայմա՛ն պետք է կարդալ գիտենա: Ցանկանո՞ւմ ես, որ ես քեզ սովորեցնեմ:
- Այո: Պատասխանիր ինձ, - հարցրեց վանականը, ցույց տալով ինքն իրեն, - ո՞րն է այս հիերոգլիֆի իմաստը:

Ինչո՞ւ վառել ճրագը, եթե երկնքում շողում է վառ արևը: Ինչո՞ւ ջրել հողը, եթե անձրևը ողողում է այն իր առվակներով:

Sambitbaba
18.02.2012, 19:07
@ @ @

Աշակերտ. – Ո՞րն է տարբերությունը գիտենալու և լուսավորվելու միջև:
Ուսուցիչ. – Գիտեցող մարդն օգտվում է ջահով, ցույց տալով նրանով ճանապարհը: Լուսավորված մարդն ինքն է ջահ դառնում:

Sambitbaba
19.02.2012, 21:09
ԻՆՉՊԵ՞Ս ԿՌԱՀԵՑԻՐ

Մի քամոտ օր պարաշյուտիստը թռավ ինքնաթիռից. պոռթկուն քամու ուժը նրան շատ կիլոմետրեր հեռու նետեց վայրեջքի համար նախատեսված տեղից: Նրա պարաշյուտը կառչեց ծառից, և նա ստիպված էր մի քանի ժամ կախված մնալ Աստծոց մոռացված տեղում, անընդհատ աղերսելով օգնության մասին:
Վերջապես մի անցորդ երևաց:
- Ինչպե՞ս ես դու հայտնվել ծառի վրա, - հարցրեց նա:
Պարաշյուտիստը բացատրեց: Հետո հետաքրքրվեց, թե որտե՞ղ է ինքը գտնվում:
- Ծառի վրա, - հետևեց պատասխանը:
- Լսի՛ր: Դու, հավանաբար, եկեղեցակա՜ն ես:
Անծանոթը խիստ զարմացավ:
- Ճիշտ է: Իսկ ինչպե՞ս կռահեցիր:
- Շատ հեշտ. այն, ինչ դու ասում ես, մի կողմից՝ ճշմարտություն է, իսկ մյուս կողմից՝ կատարյալ անօգուտ է:

Sambitbaba
29.02.2012, 22:50
ԹԵ ԻՆՉ ԷՐ ՆՎԱԳՈՒՄ ԵՐԱԺԻՇՏԸ

Մի խումբ ընկերներ չինական ռեստորանում հաճույքով լսում էին երաժիշտների նվագը: Հանկարծ մենակատարարն սկսեց մի նվագ նվագել. բոլորին այն ծանոթ էր, բայց ոչ ոք չէր կարողանում հիշել նվագի անունը: Ընկերները կանչեցին կոկիկ հագնված մատուցողին ու խնդրեցին իմանալ, թե ինչ է նվագում երաժիշտը: Պարող քայլվածքով մատուցողն անցավ դահլիճով և շուտով վերադարձավ՝ հաղթական ժպիտը երեսին: Եվ բարձր շշնջաց. “Ջութա՛կ”:

Գիտնականի ներդրումը հոգևորի մեջ:

Sambitbaba
04.03.2012, 07:55
@ @ @

Մի եպիսկոպոս բողոքում էր. Ուր էլ գնար Հիսուս, այնտեղ հեղափոխություն էր սկսվում; ուր էլ գնամ ես, ինձ թեյ են առաջարկում...

Sambitbaba
05.03.2012, 22:37
@ @ @

Ավաղ, փորձը ցույց է տալիս, որ մեր կրոնական համոզմունքները նույնպիսի կապ ունեն մեր անձնական սրբության հետ, ինչպես սմոքինգը՝ մարսողության հետ:

Sambitbaba
09.03.2012, 02:29
ՌԱԲԲԻԻ ՈՐԴԻՆ՝ ՔՐԻՍՏՈՆԵԱ Է

Ռաբբի Աբրահամն ապրում էր օրինակելի կյանքով: Երբ եկավ նրա ժամանակը, նա, ստանալով իր համայնքի բարեմաղթանքները, հրաժեշտ տվեց այս աշխարհին: Ծխականները նրան սուրբ էին համարում. նրանք ենթադրում էին, որ միայն ռաբբիի շնորհիվ է, որ իրենց վրա Աստծո շնորհն է իջել:

Իսկ Այն Կողմում աշխուժություն էր տիրում. հրեշտակներն աղմկոտ դիմավորում էին կազմակերպել ռաբբիի համար: Սակայն այդ տոնակատարության ժամանակ ռաբբին ինչ-որ տխուր ու միայնակ էր թվում: Նա կախել էր գլուխը ձեռքերին, և մխիթարանքի խոսքեր անգամ չէր ցանկանում լսել: Վերջապես, շրջապատված անսահման Բարությամբ և Սիրով, նա կանգնեց Դատաստանի Գահի առջև: Եվ այդ պահին նա լսեց զարմանալիորեն փափուկ մի ձայն.

- Ի՞նչն է քեզ տագնապ պատճառում, որդյակս:

- Տեր իմ, - պատասխանեց ռաբբին, - ես արժանի չեմ բոլոր այս մեծարանքներին: Չնայած այն բանին, որ մարդիկ իմ կյանքը օրինակելի էին համարում, այն անհաջող ընթացավ, քանի որ իմ միակ որդին, անկախ իմ օրինակից և ջանքերից, հրաժարվեց մեր հավատից և քրիստոնեա դարձավ:

- Թող դա այլևս չմտահոգի քեզ, որդյակս: Ես գերազանց հասկանում եմ քեզ. չէ՞ որ Իմ Սեփական Որդին էլ՝ վարվեց հենց այդպես…

Sambitbaba
10.03.2012, 22:32
ՌԱԲԲԻԻ ՄԵԾ ԵՐԱԶԱՆՔԸ

Մի անգամ Բելֆաստում, Իռլանդիա, կրոնական թեմայով թեժ վեճի մասնակիցներն էին կաթոլիկ քահանան, բողոքական պաստորը և հրեական ռաբբին: Անսպասելիորեն նրանց մեջ հայտնվեց հրեշտակն ու ասաց. “Աստված ձեզ Իր օրհնությունն է հղում: Մտածեք մի ցանկություն հանուն ձեր համընդհանուր խաղաղության, և Ամենաբարձրյալն ի կատար կածի այն”:

Բողոքականն ասաց. “Թող մեր սքանչելի կղզուց անհետանան բոլոր կաթոլիկները: Այնժամ հավերժ խաղաղություն կտիրի”:

Կաթոլիկն ասաց. “Թող սուրբ իռլանդական հողի վրա ոչ մի բողոքական չմնա: Այնժամ կղզին խաղաղություն ձեռք կբերի”:

- Դե, իսկ դո՞ւ… Ինչո՞ւ ես լռում, ռաբբի, - հարցրեց նրան հրեշտակը: - Դու ունե՞ս որևէ ցանկություն:

- Ոչ, - պատասխանեց ռաբբին: - Եթե ի կատար ածվեն այս երկու պարոնների ցանկությունները, ես շատ գոհ կլինեմ:


Փոքրիկ տղան. “Դու պրեսբիտերեկա՞ն ես”:
Փոքրիկ աղջիկը. “Ոչ: Մենք ինչ-որ ուրիշ զզվելի բանի ենք պատկանում”:

Sambitbaba
21.03.2012, 07:03
@ @ @

Ցավոք, շատ մարդկանց մոտ կրոնասիրությունը բավարար է ատելության համար և բավարար չէ՝ սիրո համար:

Sambitbaba
03.04.2012, 18:02
ԱՊԱԳԱ ՀԱՅՐԵՐԸ

Մի քանի ապագա հայրեր անհանգիստ նստած են ծննդատանը: Բուժքույրը նրանցից մեկին նշան արեց և ասաց.
- Շնորհավորում եմ, դուք տղա ունեցաք:
Սպասողներից մեկը մի կողմ նետեց ամսագիրը, վեր թռավ տեղից և գոչեց.
- Սպասեք, ի՞նչ եք դուք անում: Ես նրանից երկո՜ւ ժամ առաջ եմ եկել:

Ավա՜ղ, մեր կյանքում ոչ ամեն ինչ է հնազանդվում կարգուկանոնին:

Sambitbaba
07.04.2012, 18:02
ՊԱՇՏՈՆԱԿԱՆ ՈՐՈՇՈՒՄ

Մի անգամ մի մեծ բանկի պրեզիդենտն ընկավ հիվանդանոց: Նրա տեղակալներից մեկը եկավ տեսակցության և մի լուր բերեց հետը.
- Հաղորդում եմ բարևներ դիրեկտորների Խորհուրդի կողմից՝ արագ ապաքինման և երկար տարիների կյանքի լավագույն բարեմաղթանքներով: Այդ պաշտոնական որոշումն ընդունվել է քվեարկումով, տասնհինգ հոգու մեծամասնությամբ՝ ընդդեմ վեց դեմի և երկու ձեռնպահի:

Կդադարե՞նք մենք արդյոք երբևիցէ մեր փորձերը՝ այրել կրակը, թրջել ջուրը, ավելացնել գույներ վարդին…

Sambitbaba
10.04.2012, 01:48
ԱՎԵԼԻ ՇԱՏ ՄԱՐԴԻԿ ՎԵՐՑՆԵԼ ԱՇԽԱՏԱՆՔԻ

- Մայրիկ, ես եղբայր եմ ուզում:
- Բայց չէ՞ որ դու արդեն ունես եղբայր:
- Ես մի եղբայր էլ եմ ուզում:
- Դե, անմիջապես ոչինչ չի ստացվի: Պետք է որոշ ժամանակ սպասել:
- Իսկ ինչո՞ւ դու չես կարող անել այնպես, ինչպես հայրիկն է անում գործարանում:
- Այսի՞նքն:
- Ավելի շատ քեռիներ ընդունել աշխատանքի…

Sambitbaba
14.04.2012, 20:14
ՍԵՐՄԵՐ, ԱՅԼ ՈՉ ՊՏՈՒՂՆԵՐ

Մի կին երազում տեսավ, թե ինքը մտել է հենց նոր բացված մի խանութ, որտեղ վաճառասեղանի առջև կանգնած է ինքը՝ Աստված:
- Ի՞նչ ես Դու այստեղ վաճառում:
- Ամենն, ինչ սիրտդ կցանկանա, - պատասխանեց Աստված:
Դժվարությամբ հավատալով կատարվելիքին, կինը որոշեց խնդրել այն, ինչի մասին մարդ կարող է երազել միայն:
- Ցանկանում եմ մտքի հանգստություն, սեր, երջանկություն; ցանկանում եմ լինել իմաստուն և ոչնչից չվախենալ, - ասաց նա:
Քիչ մտածելով, նա շարունակեց.
- Եվ ոչ միայն ինձ համար, այլ նաև աշխարհի բոլոր մարդկանց համար:
Աստված ժպտաց.
- Դու Ինձ սխալ հասկացար, թանկագինս: Այստեղ պտուղներ չէ, որ վաճառվում են: Այստեղ վաճառվում են միայն սերմեր:

Sambitbaba
20.04.2012, 18:27
ՄՈՑԱՐՏԻ ԽՈՐՀՈՒՐԴԸ

Մի անգամ մի երիտասարդ երգահան եկավ Մոցարտի մոտ։ Նա ցանկանում էր իմանալ, թե ինչպե՞ս զարգացնի իր տաղանդը։
- Կարծում եմ, հարկավոր է սկսել հասարակ կոմպոզիցիաներից, - խորհուրդ տվեց Մոցարտը։ - Օրինակ, երգերից։
- Բայց չէ՞ որ դուք դեռ երեխա ժամանակ արդեն սիմֆոնիաներ եք ստեղծել, - բողոքեց երիտասարդը։
- Այո, դուք ճիշտ եք։ Բայց չէ՞ որ ես ոչ մեկից խորհուրդ չեմ հարցրել, թե ինչպես զարգացնեմ իմ տաղանդը։

Sambitbaba
27.04.2012, 08:40
ԱՍՏՎԱԾ ԳՈԼՖ Է ԽԱՂՈՒՄ

Մի անգամ, եկեղեցական ծիսակատարությունից հետո, Աստված և սուրբ Պետրոսը գնացին գոլֆ խաղալու։ Առաջինը հարվածը կատարեց Աստված։ Նա այնպիսի մի հզոր հարված հասցրեց, որ գնդակը թռավ մինչև դաշտի հեռավոր անկյունը։

Չհասցրեց գնդակը դիպնել գետնին, երբ թփերից դուրս թռավ մի նապաստակ, հափշտակեց գնդակն ու փախավ անտառ։ Հանկարծ երկնքից քարի պես ցած ընկավ մի արծիվ, ճանկեց նապաստակին ու նորից երկինք սլացավ։ Որսորդը նշան բռնեց ու հրացանազարկ արեց արծվին։ Արծիվը ճանկերից բաց թողեց նապաստակին։ Վերջինս ընկավ գետնին, նրա բերնից դուրս թռավ գնդակն ու ընկավ ուղիղ գնդափոսիկը։

Սուրբ Պետրոսը շուռ եկավ դեպի Աստված և ջղայնացած ասաց.

- Վերջացրու՛ այդ ծեծկռտոցը։ Դու այստեղ գոլֆ խաղալո՞ւ ես եկել, թե՞ Քեզ ցուցադրելու։


Իսկ դո՞ւք։ Ցանկանո՞ւմ եք արդյոք հասկանալ կյանքի խաղը, թե՞ ուղղակի հիմարի եք տալիս, հավատալով տարբեր հրաշքների։

Sambitbaba
04.05.2012, 19:51
ՋՐՄՈՒՂԱԳՈՐԾՆ ՈՒ ՆԻԱԳԱՐԱՅԻ ՋՐՎԵԺԸ

Արհեստավորի ուսումնարանը հենց նոր ավարտած մի երիտասարդ ինքնավստահ ջրմուղագործի՝ մեկ անգամ բերեցին տեսնելու Նիագարայի ջրվեժը։ Մեկ րոպե նայելով ջրվեժին, նա ասաց. “Կարծում եմ, գլուխ կհանեմ”։

Sambitbaba
08.05.2012, 17:57
ՏԻԿԻՆ ՊԱՄՖԵՄՓԹՈՆՆ ՍՊԱՍՈՒՄ Է ԸՆԿԵՐՈՋԸ

Տիկին Պամֆեմփթոնը թեյի էր հրավիրել մի ծանոթ պարոնի։ Նա լավ վարձատրեց իր սպասավորուհուն և ասաց.
- Վերցրու սա։ Երբ լսես, որ ես օգնություն եմ կանչում, կարող ես տուն գնալ։

Sambitbaba
20.05.2012, 03:22
ՀԱՐԳԱՐԺԱՆ ՀՈԳԵՎՈՐԱԿԱՆԸ ԽՈՍՏՈՎԱՆՈՒՄ Է ՀԱՆՑԱԳՈՐԾՈՒԹՅԱՆ ՄԵՋ

Իննսուներկուամյա հոգևորականին քաղաքում հարգում էին բոլորը։ Փողոցում հանդիպելիս, մարդիկ խորը խոնարհվում էին նրա առջև. նա սուրբ էր և անբասիր համբավ ուներ։
Մի անգամ նա անհետացավ։ Այնպիսի տպավորություն էր, որ նա ուղղակի չքացել է օդում, - քաղաքի բնակիչների կողմից կազմակերպված ինտենսիվ որոնումները ոչինչ չտվեցին։ Բայց մեկ ամիս անց հոգևորականն ինքը հայտնվեց։
- Տե՛ր Աստված, սուրբ հա՜յր, - գոչեցին նրան տեսնողները։ - Ո՞ւր էիք դուք այս ամբողջ ամիս։
- Բանտում, - հանգիստ պատասխանեց հոգևորականը։
- Ինչպե՞ս թե բանտում։ Ախր դուք ճանճի՛ անգամ չէք նեղացնի։
- Դա երկար պատմություն է, - պատասխանեց ծերունին։ Ես գնացքի տոմս էի գնել և սպասում էի կայարանում, երբ շլացուցիչ գեղեցկության մի աղջիկ տեսա, որին ուղեկցում էր ոստիկանը։ Նա չափեց ինձ հայացքով, հետո շուռ եկավ դեպի ոստիկանն ու ասաց. “Ահա՛ նա”։ Եթե ճշմարիտն ասեմ ձեզ, ես այնքան էի շոյված, որ ինձ վրա վերցրեցի մեղքը։

Sambitbaba
22.05.2012, 17:45
ԹԵ Ի՞ՆՉԸ ԿԱՐՈՂ Է ԲԱՐՈՆԻ ՏԻՏՂՈՍԻՑ ԱՎԵԼԻ ԼԱՎ ԲԱՆ ԼԻՆԵԼ

Բրիտանական մի ազդեցիկ քաղաքական գործիչ անդադար նեղում էր Դիզրաէլիին, որպեսզի վերջինս իրեն բարոնի տիտղոս տա։ Դիզրաէլին չէր կարող իկատար ածել այդ մարդու խնդրանքը, և վերջիվերջո նրան հաջողվեց մերժել մարդուն այդ հարցում, դրա հետ միասին չվիրավորելով խնդրողի զգացմունքները։ Դիզրաէլին ասաց.

- Ցավում եմ, որ չեմ կարող ձեզ բարոնի տիտղիս տալ, բայց ես կտամ ձեզ առավել արժեքավոր մի բան. կարող եք ասել ձեր մոտիկներին, որ ես ձեզ բարոնի տիտղոս առաջարկեցի, իսկ դուք հրաժարվեցիք այն ընդունել։

Sambitbaba
02.06.2012, 22:33
@ @ @

Երբ կոշիկիդ չափսը համապատասխանում է քեզ,
ոտքիդ մասին մոռանում ես;
երբ գոտուդ չափսը համապատասխանում է քեզ,
մեջքիդ մասին մոռանում ես;
երբ ամեն ինչ շուրջդ
ներդաշնակության մեջ է,
դու մոռանում ես
քո էգոյի մասին։
Ուրեմն,
ինչի՞դ է պետք
քո
ճգնավորությունը։

Sambitbaba
23.06.2012, 02:42
ՆԻՍՏԵՐՈՒՍԸ ՓԱԽՉՈՒՄ Է ՎԻՇԱՊԻՑ

Մեծ Նիստերուսը, եգիպտական անապատի սուրբ հայրերից մեկը, մի անգամ ման էր գալիս անապատում, շրջապատված իր բազմաթիվ աշակերտներով, որոնք նրան Աստծո կուսակալն էին համարում։

Անսպասելիորեն նրանց առջև մի վիշապ հայտնվեց, և բոլորը ցանուցիր փախան։

Անցան շատ տարիներ; Նիստերուսը մահանում էր անկողնում։ Այդ պահին աշակերտներից մեկը հարցրեց նրան.

- Հայր, մի՞թե դու վախեցար այն օրը, երբ մենք հանկարծակի հանդիպեցինք վիշապին։

- Ոչ, - պատասխանեց մահացողը։

- Ուրեմն ինչո՞ւ դու փախար մեզ հետ միասին։

- Ես մտածեցի, որ ավելի լավ է հիմա փախչեմ վիշապից, քան հետո՝ իմ սեփական սնափառությունից։

Sambitbaba
02.08.2012, 09:43
@ @ @

- Այդ ի՞նչ ես թևիդ տակ բռնել:
- Տանս դուռն է: Ես կորցրել եմ բանալիները և տանում եմ այն արհեստանոց, որ նոր կողպեքներ դնեն:
- Զգույշ, չկորցնես դուռդ: Հակառակ դեպքում՝ չես կարողանա տուն մտնել:
- Գիտես, համենայն դեպս, լուսամուտս բաց եմ թողել:

Sambitbaba
02.08.2012, 09:50
@ @ @

Աստված, ինչպես նաև գեղեցկությունը, թաքնված է դիտողի ներսում:

Sambitbaba
12.08.2012, 09:06
Ի՞ՆՉՆ ԵՆՔ ՄԵՆՔ ԳՆԱՀԱՏՈՒՄ ՈՒՐԻՇՆԵՐԻ ՄԵՋ

Մայրը.
- Ինչո՞վ ես դու հրապուրում քո ընկերուհուն։
- Նա համարում է, որ ես գեղեցիկ եմ, տաղանդավոր, խելոք և հիանալի պարում եմ։
- Իսկ ի՞նչն է նրա մեջ հրապուրում քեզ։
- Այն, որ նա համարում է, որ ես գեղեցիկ եմ, տաղանդավոր, խելոք և հիանալի պարում եմ։

Sambitbaba
24.08.2012, 07:40
ՆՎԵՐ ՄԱՅՐԻԿԻՆ

Մի ութամյա աղջիկ ծախսեց իր հավաքած փողը մայրիկին նվեր գնելու համար։ Մայրիկը շատ էր ուրախացել, չէ՞ որ նա այդքան աշխատանք է անում տանը, իսկ ոչ ոք բարի խոսք անգամ չի ասում։
Հավանաբար, աղջիկը հասկացել էր դա, որովհետև նա ասաց.
- Դու այնքան շատ ես աշխատում, մայրիկ, իսկ ոչ ոք քեզ չի գովում։
- Դե, հայրիկդ էլ է շատ աշխատում…
- Այո, բայց նա դրա շուրջ այդքան աղմուկ չի բարձրացնում։

Sambitbaba
08.11.2012, 02:47
Բարեպաշտ գործեր անել՝
ընդունակ են շատերը:
Բայց շատ քչերն են ընդունակ
բարեպաշտ մտածել:

Sambitbaba
12.11.2012, 04:49
ՀԵԾԱՆՎԻ ԳԻՆԸ

- Ասում են, հեծանիվդ վաճառե՞լ ես:
- Այո:
- Ինչքանո՞վ:
- Երեսուն բաքսով:
- Լրիվ տրամաբանությանը մոտ գին է:
- Իհարկե, վատ գին չէ, բայց եթե ես իմանայի, որ այդ տիպը չի վճարի, - երկու անգամ ավելի բարձր գին կուզեի…

Sambitbaba
24.01.2013, 10:55
ՈՏՔԻ ՑԱՎԸ ԵՎ ՏԱՐԻՔԸ

Բժիշկ.
- Ձեր ոտքի ցավի դրդապատճառը տարիքն է:

Պացիենտ.
- Ինձ հիմարի տեղ մի դրեք, բժիշկ: Երկրորդ ոտքս առաջինից ավելի երիտասարդ չի:

Sambitbaba
18.02.2013, 12:41
“ԻՆՉՈՒ՞ Է ԵՐԳՈՒՄ ԹՌՉՈՒՆԸ” ԳՐՔԻՑ


ՔՈ ՄԻՐԳՆ ԻՆՔԴ ԿԵՐ

Մի անգամ աշակերտը բողոքեց.
- Ուսուցիչ, դու շատ պատմություններ ես պատմում, բայց երբեք չես բացահայտում նրանց իսկական իմաստը:
Եվ պատասխանեց Վարպետը.
- Իսկ ի՞նչ կասեիր դու, եթե քեզ մի միրգ առաջարկեին, բայց սկզբում քիչ ծամեին այն:

Sambitbaba
20.02.2013, 02:40
ԻՆՉՈՒ՞ Է ԵՐԳՈՒՄ ԹՌՉՈՒՆԸ

Աշակերտները շատ հարցեր էին տալիս Աստծո մասին:
Եվ պատասխանեց Վարպետը.
- Աստոն չի ճանաչում ոչ ոք, ճանաչել Աստծոն մտքով` անհնար է: Յուրաքանչյուր պնդում Նրա մասին, յուրաքանչյուր պատասխան ձեր հարցերին` ընդամենը Ճշմարտության աղավաղում կլինի:
Աշակերտները տարակուսած էին:
- Ուրեմն ինչու՞ ես դու ընդհանրապես խոսում Նրա մասին:
- Իսկ ինչու՞ է երգում թռչունը: Ոչ թե այն պատճառով, որ նա ցանկանում է հայտարարել ինչ-որ բանի մասին, այլ այն պատճառով, որ նա երգ ունի երգելու:

Հասկանալ անհրաժեշտ է գիտնականի՛ խոսքերը: Վարպետի խոսքերը հասկանալ պետք չէ: Վարպետին պետք է լսել, ճիշտ այնպես, ինչպես լսում ես քամու շրշյունը ծառերի գագաթներին, գետի աղմուկը, ծտերի երգը: Վարպետի խոսքերը սրտիդ խորքում արթնացնում են այն, ինչ գտնվում է յուրաքանչյուր գիտության սահմաններից այն կողմ:

Sambitbaba
22.02.2013, 09:24
ԽԱՅԹԸ

Մի սուրբ հրաշքով սովորել էր խոսել մրջյունների լեզվով: Մի անգամ նա մոտեցավ մի մրջյունի, որն արտաքինից շատ խելոք մրջյունի տեսք ուներ, և հարցրեց.

- Ի՞նչ տեսք ունի Ամենաբարձրյալը: Ինչ-որ բանով նմա՞ն է Նա արդյոք մրջյունի:

Մրջյունը պատասխանեց.

- Ամենաբարձրյա՞լը: Ո՜չ իհարկե: Հասկանում ես, մենք, մրջյուններս, ընդամենը մեկ խայթ ունենք: Իսկ Ամենաբարձրյալն ունի ամբողջ երկու՛սը:


Հնարավոր հետ գրություն.

Երբ գիտնական-մրջյունին հարցրեցին, թե ի՞նչ է իրենից ներկայացնում դրախտը, նա հանդիսավոր կերպով արտասանեց. “Այնտեղ մենք կլինենք համարյա ինչպես Ամենաբարձրյալը, մենք երկու խայթ կունենաք, բայց քիչ ավելի փոքր”:

Հարցը, թե դրախտային մրջյունի մարմնի կոնկրետ ո՞ր մասում է գտնվելու երկրորդ խայթը, թեժ վեճերի տեղիք է տալիս տարբեր կրոնական դպրոցների միջև:

Sambitbaba
04.03.2013, 07:38
ԱՌՆԵՏՆ ՈՒ ՓԻՂԸ


Փիղը հաճույքով ընկղմվեց լճի մեջ: Հանկարծ նրան մոտեցավ մի առնետ և սկսեց պահանջել, որ նա դուրս գա այնտեղից:

- Չեմ ուզում, - պատասխանեց փիղը:
- Կրկնում եմ, դուրս եկ անմիջապես, - իրենն էր պնդում առնետը:
- Բայց ինչու՞, - չէր հասկանում փիղը:
- Հետո կիմանաս: Իսկ այժմ անմիջապես դուրս եկ ջրից:
- Չեմ էլ մտածի:

Վերջիվերջո, տնքտնքալով, փիղը դուրս եկավ ջրից ու հարցրեց.

- Դե, ի՞նչ է պատահել:
- Գիտես, ցանկանում էի տեսնել, հո դու՞ չես իմ լողազգեստը հագել:



Ավելի շուտ փղին հարմար կլինի առնետի լողազգեստը, քան Աստծոն` մեր պատկերացումներն Իր մասին:

Sambitbaba
30.04.2013, 05:22
ԱՐՔԱՅԱԿԱՆ ԱՂԱՎՆԻՆ

Մի անգամ թագավորը Նասրեդինին վարչապետ նշանակեց: Օրերից մի օր, պալատի այգում զբոսնելիս, Նասրեդինը նկատեց արքայական բազեին:
Նախկինում երբեք նա այդպիսի տարօրինակ աղավնի չէր տեսել: Այդ պատճառով բերեց մկրատը և կտրեց բազեի ճանկերը, կտուցն ու թևերը:
- Այժմ դու պատշաճ թռչնի տեսք ունես, - գոհ ասաց նա: - Երևում է, քեզ վատ էին խնամել:

Եթե դու այնպիսին չես, ինչպես բոլորը, նշանակում է, քեզ հետ ինչ-որ բան այն չէ:

Sambitbaba
30.04.2013, 05:29
@ @ @

Երկու մարդ խորասուզվեցին կրոնի մեջ:
Մեկը կենդանի մնաց, իսկ մյուսը խեղդվեց:

Sambitbaba
18.05.2013, 05:36
ՀԻՄԱՐ ՁԿՆԻԿԸ

- Կներեք, - մի անգամ հարցրեց փոքրիկ ձկնիկը մեծին, - իսկ Դուք չգիտե՞ք, թե ինչպես կարելի է գտնել օվկիանոսը:
- Օվկիանոսն այնտեղ է, որտեղ դու հիմա գտնվում ես, - պատասխանեց մեծ ձուկը:
- Հենց այստե՞ղ: Բայց սա ընդամենը ջուր է: Իսկ ես ցանկանում եմ Օվկիանո՜սը գտնել, - հիասթափված հոգոց հանեց ձկնիկն ու լողաց էլի ինչ-որ տեղ փնտրելու:


Նա եկավ Վարպետի մոտ: Նա ասաց: “Երկար տարիներ ես փնտրել եմ Աստծոն: Ես փնտրել եմ Նրան ամենուր. Սարերի կատարներին, անծայրածիր անապատներում, մենաստանների լռության մեջ և աղքատների ապաստարաններում”:

- Եվ ի՞նչ, գտա՞ր, - հարցրեց Վարպետը:
- Ոչ, չգտա: Իսկ դու՞:

Ի՞նչ կարող էր պատասխանել դրան Վարպետը: Երեկոյան արևը լուսավորում էր սենյակն իր ոսկե շողերով: Ճնճղուկների երամը ծլվլում էր թզենու տերևների մեջ: Հեռվից լսվում էր մայրուղիով ընթացող ավտոտրանսպորտի աղմուկը: Կողքին սպառնալի ճվճվաց սոված մոծակը… Իսկ այդ մարդը նստել այստեղ և ասում է, թե չի կարող գտնել Աստծո՛ն:

Որոշ ժամանակ անց հիասթափված մարդը հեռացավ, էլի ինչ-որ տեղ փնտրելու…

* * * * *

Ոչինչ մի փնտրիր, փոքրիկ ձկնիկ: Փնտրելու ոչինչ չունես: Մի բան է քեզ պետք` շուրջդ նայել:

Sambitbaba
11.06.2013, 20:43
ՓՆՏՐԻՐ ԱՅՆՏԵՂ, ՈՐՏԵՂ ԿՈՐՑՐԵԼ ԵՍ

Հարևանը հանդիպեց Նասրեդդինին` չորեքթաթ ինչ-որ բան փնտրելիս:

- Ի՞նչ ես փնտրում, մոլլա:
- Բանալիս:

Սկսեցին փնտրել երկուսով: Քիչ անց հարևանը հարցրեց.

- Իսկ որտե՞ղ ես կորցրել:
- Տանը:
- Ամենակարո՜ղ Աստված… Իսկ ինչու՞ ես այստեղ փնտրում:
- Այստեղ ավելի լավ է երևում:


Փնտրիր Աստծոն այնտեղ, որտեղ կորցրել ես Նրան:

Sambitbaba
23.06.2013, 19:53
ԿԵՆԴԱՆԻ ԿՈՒՌՔԸ


Հին հնդկական պատմությունն ասում է.

Նավաբեկության ենթարկված առևտրականին ալիքը դուրս բերեց Շրի-Լանկայի ափը, որտեղ տիրակալ էր Վիբհիշանան, Հրեշների արքան: Տեսնելով առևտրականին, նա ոգևորված գոչեց.
- Օհո՜… Նա ճիշտ նույնպիսին է, ինչպես իմ աստված Ռաման: Նույնպիսի մա՜րդ է:
Վիբհիշանան արքայական հագուստներ հագցրեց առևտրականին, վրան կախեց թանկարժեք զարդեր և սկսեց երկրպագել նրան ինչպես Աստծո:

Հնդկական միստիկ Ռամակրիշնան պատմում է. “Երբ ես առաջին անգամ լսեցի այս պատմությունը, ես աննկարագրելի ուրախություն ապրեցի: Եթե կարելի է պաշտել կավե կուռքին, ուրեմն ինչու՞ չի կարելի երկրպագել Աստծոն` մարդու մեջ:

Sambitbaba
09.08.2013, 17:10
ՍԱՏԱՆԱՆ ԵՎ ՆՐԱ ԸՆԿԵՐԸ

Սատանան ընկերոջ հետ դուրս էր եկել զբոսնելու: Նրանք մի մարդ տեսան, ով կռացավ ու մի բան վերցրեց գետնից:
- Ի՞նչ գտավ այդ մարդը, - հարցրեց ընկերը:
- Մի կտոր Ճշմարտություն, - պատասխանեց սատանան:
- Մի՞թե դա քեզ չի մտահոգում, - հարցրեց ընկերը:
- Ոչ, - պատասխանեց սատանան, - նա դրանից հավատամք կսարքի:

Կրոնական հավատամքը` ցուցաձող է Ճշմարտության ճանապարհին: Եթե մարդ կառչում է այդ ձողից, այլևս կդադարի փնտրել Ճշմարտությունը. նա համոզված է, որ արդեն գտել է այն:

Sambitbaba
26.10.2013, 18:45
ԲԱԴԻ ԱՊՈՒՐ


Մի հեռու բարեկամ հյուր եկավ Նասրեդինին և նվեր բերեց մի բադ: Բադը պատրաստեցին և կերան:

Շուտով սկսեցին մեծաքանակ հյուրեր գալ և ամեն մեկը ներկայանում էր. “ես ընկերն եմ այն մարդու, ով քեզ բադ էր բերել”: Բնականաբար, ամեն մեկը հույս ուներ ուրախ ընդունելություն և առատ հյուրասիրություն ստանալ:

Նասրեդինը երկար հանդուրժում էր անկոչ հյուրերին: Բայց մի անգամ մի անծանոթ եկավ ու ասաց.

- Ես՝ քեզ բադ բերող բարեկամիդ ընկերոջ ընկերն եմ:

Եվ, ինչպես մյուսները, նստեց ու սկսեց հյուրասիրություն սպասել:
Նասրեդինը նրա առջև դրեց եռացրած ջրով կաթսան:

- Սա ի՞նչ է, - հարցրեց անծանոթը:
- Դա ապուր է այն ապուրից, որը եփված է այն բադից, որն ինձ քո ընկերոջ ընկերն էր բերել, - պատասխանեց Նասրեդինը:



Ես լսել եմ մարդկանց մասին, ովքեր դարձել են աշակերտները մի մարդու աշակերտների, ով աստվածային փորձ է ապրել:

Կարելի՞ է արդյոք ինչ-որ մեկի միջոցով համբույր փոխանցել:

Sambitbaba
20.12.2013, 04:22
ԳՈՒՐՈՒԻ ԿԱՏՈՒՆ


Ամեն անգամ, երբ գուրուն և նրա աշակերտները հավաքվում էին աղոթելու, աշրամ էր մտնում կատուն և շեղում էր նրանց աղոթքից: Դե, գուրուն էլ կարգադրեց աշակերտներին աղոթքի ժամանակ կապել կատվին:

Գուրուի մահից հետո՝ ըստ սովորության կատվին շարունակում էին կապել: Իսկ երբ կատուն էլ սատկեց, նրա փոխարեն մի նոր կատու բերեցին աշրամ, որպեսզի Աստծո հետ շփման ժամանակ հանգամանորեն ի կատար ածեն գուրուի հրահանգները:

Անցան դարեր: Գուրուի հետնորդները գիտական աշխատություններ գրեցին, որոնց մեջ նշվում էր, որ Աստծոն երկրպագելու համար առանձնահատուկ կարևորություն ունի աղոթքի ժամանակ կատվին կապելը:

Sambitbaba
06.03.2014, 04:41
@ @ @


- Երկինքը վկա, դու ինչ է, չե՞ս զգում: Բեղերդ այրվում են:
- Գիտեմ ես, գիտեմ: Ինչ է, չե՞ս տեսնում, ես աղոթում եմ անձրևի համար:

Sambitbaba
06.03.2014, 05:46
ԱՆՕԳՆԱԿԱՆ ԱՂՎԵՍԸ
Արաբական միստիկ Սաադիի հեքիաթը.


Մի անգամ մի մարդ անտառում մի աղվես տեսավ, որը թաթեր չուներ: Մարդուն շատ հետաքրքրեց, թե ինչպե՞ս է այդ աղվեսը կարողացել կենդանի մնալ: Եվ հանկարծ նա մի վագր տեսավ, բերանին մի թռչուն: Վագրը կերավ մի քիչ, իսկ մնացածը տվեց աղվեսին:

Հաջորդ օրը նույնպես Աստված վագրին ուղարկեց աղվեսին կերակրելու: Մարդը խորհեց Աստծո գթասրտության մասին ու մտածեց. “Ես էլ պառկեմ անկյունում և հույսս դնեմ Աստծո գթասրտության վրա”:

Մի ամբողջ ամիս նա մնաց պառկած անկյունում և արդեն համարյա մահամերձ էր, երբ հանկարծ մի Ձայն լսեց. “Դու, որ գնում ես սխալների և մոլորությունների արահետով: Բացիր աչքերդ և տես ճշմարտությունը: Օրինակ վերցրու վագրից, այլ ոչ թե աղվեսից”:

* * *

Փողոցում ես մի կիսամերկ երեխա տեսա: Նա քաղցած էր և դողում էր ցրտից: Ես զայրացա և դիմեցի Աստծոն. “Ինչու՞ ես Դու թույլատրում սա: Ինչու՞ ոչինչ չես նախաձեռնում”:
Աստված ոչինչ չպատասխանեց: Բայց գիշերը ես լսեցի Նրա ձայնը. “Ես նախաձեռնել եմ: Ես ստեղծել եմ քեզ”:

Sambitbaba
04.05.2014, 06:46
ԴԻՈԳԵՆԵՍ


Դիոգենեսը պատրաստվում էր ճաշել: Նրա ճաշը բաղկացած էր հացից և ոսպից: Նրան մոտեցավ մի այլ փիլիսոփա, Արիստիպը, ով արքայական փոլիսոփա էր և բարեկեցիկ կյանք էր վարում:

- Սովորիր սիրաշահել արքային, և քո ուտելիքը միայն ոսպը չի լինի, - ասաց Արիստիպը:
- Սովորիր ոսպ ուտել, և ստիպված չես լինի շողոքորթել արքայի առջև, - պատասխանեց Դիոգենեսը:

Sambitbaba
12.05.2014, 21:18
ՈՍԿԵ ԱՐԾԻՎԸ


Մի անգամ մի մարդ արծվի ձու գտավ և դրեց թխսկան հավի տակ: Արծվի ձագը մեծացավ հավի ճուտերի հետ և շատ նմանվեց նրանց. նա կչկչում էր նրանց պես, հողի մեջ որդեր էր փնտրում, թափահարում էր թևերն ու փորձում էր թռչել...

Անցան տարիներ: Մի անգամ արդեն մեծացած արծիվն օդում մի հպարտ թռչուն տեսավ: Արտասովոր նրբագեղությամբ այդ թռչունը հաղթահարում էր քամու պոռթկումները, միայն հազվադեպ թափահարելով ոսկե թևերը:

Զմայլված, հարցրեց արծիվը. “Ո՞վ է դա”:

- Դա արծիվն է, բոլոր թչռունների արքան, - պատասխանեց հարևանը: - Նա պատկանում է երկնքին: Իսկ մենք, հավերս, հողին ենք պատկանում:

Այդպես էլ արծիվն ապրեց ինչպես հավ և մեռավ ինչպես հավ, քանզի հավատում էր, որ հավի ծնունդ է:

Sambitbaba
19.05.2014, 19:50
ԲԱԴԻԿԸ


Սուֆիական սուրբ Թաբրիզին իր մասին այսպիսի պատմություն էր պատմում.


Մանկությունից ինձ անհաջողակ էին համարում: Ոչ ոք, կարծես թե, ինձ չէր հասկանում: Նույնիսկ հայրս մի անգամ ինձ ասաց. “Դու ոնց որ թե ապուշ չես, որ քեզ գժանոց տանք, բայց այնքան բարեպաշտ չես նաև, որ մոլլա դառնաս: Ի՞նչ անեմ քեզ հետ...”

Ես պատասխանեցի. “Մի անգամ բադի ձուն դրեցին թխսկան հավի տակ: Երբ բադիկը դուրս եկավ ձվից, նա հավի հետևից հասավ լճակի եզրին և ուղիղ ջուրը թռավ: Խեղճ հավը սկսեց վախեցած ու անզոր կչկչալ ափին: Լսիր ինձ, թանկագին իմ հայր, ես դուրս եկա օվկիանոս և այնտեղ գտա իմ տունը: Մի՞թե ես մեղավոր եմ, որ դու որոշեցիր ափին մնալ”:

Sambitbaba
03.06.2014, 07:23
ԱՂԻՑ ՏԻԿՆԻԿԸ


Աղից տիկնիկը ճամփորդեց հազար մղոն և կանգ առավ ծովի ափին:
Երբևիցէ նման ոչինչ չտեսած, նա հմայված էր այդ շարժուն հեղուկ զանգվածով:

- Ո՞վ ես դու, - հարցրեց նա ծովին:
- Եկ այստեղ, և ինքդ կտեսնես, - ժպտալով պատասխանեց ծովը:

Տիկնիկը մտավ ջուրը: Որքան ավելի հեռու էր նա գնում, այնքան ավելի էր լուծվում ծովում, մինչև նրանից մնաց ընդամենը մի փոքրիկ պտղունց: Ամբողջովին անհետանալուց պահ առաջ նա հիացմունքով գոչեց.

- Այժմ ես գիտեմ, թե ով եմ ե՜ս:

Sambitbaba
31.07.2014, 04:55
ՍՐՏԻ ՆՈՊԱ


Քեռի Թոմը թույլ սիրտ ուներ: Երբ բարեկամներն իմացան, որ նրան միլիարդ դոլար ժառանգություն է հասել, չէին ցանկանում ասել նրան այդ մասին, վախենալով, որ այդպիսի նորությանը նրա սիրտը չի դիմանա: Նրանք խորհրդի գնացին քահանայի մոտ, և վերջինս հավաստիացրեց նրանց, որ հենց ինքն, ինչպես հարկն է, ամեն ինչի մասին կհոգա:

- Ասա ինձ, Թոմ, - ասաց հայր Մերֆին, - եթե Աստված ցանկանար պարգևատրել քեզ և ուղարկեր միլիարդ դոլար, ի՞նչ կանեիր դու այդ փողի հետ:
- Կեսը կտայի եկեղեցուն, հայր իմ:

Այստեղ չդիմացավ հայր Մերֆիի սիրտը:

Sambitbaba
05.08.2014, 21:06
ՀԻՍՈՒՍԻ ՀԱՅԱՑՔԸ


Ղուկասի Ավետարանում կարդում ենք.


Պետրոսն ասաց. “Ո՛վ մարդ, չգիտեմ այդ ի՛նչ ես խոսում”: Եվ նույն պահին, մինչ նա այս ասում էր, աքաղաղը կանչեց: Տերը դարձավ և նայեց Պետրոսին... և Պետրոսը դուրս եկավ ու դառնորեն լաց եղավ:


Ինձ Աստծո հետ սեղմ կապեր են կապում. ես շփվում են Նրա հետ, շնորհակալություն եմ հայտնում Նրան, օգնություն եմ խնդրում:

Սակայն ինձ երբեք չի լքել այն տհաճ զգացումը, ասես Նա ցանկանում է, որ ես նայեմ Իր վրա... Իսկ ես չէի նայում: Ես խոսում էի, բայց շուռ էի գալիս մի կողմ, երբ զգում էի, որ Նա ինձ է նայում: Ես վախենում էի Նրա աչքերում դատապարտումը տեսնել սեփական մեղսագործ արարքներիս կամ ինչ-որ պահանջ. միգուցէ, ես պետք է ինչ-որ բան անեմ:

Մի անգամ խիզախությու՛ն հավաքեցի և նայեցի Նրա վրա: Ես ոչ մի դատապարտում չտեսա: Ոչ մի պահանջ: Նրա աչքերն ուղղակի ասում էին ինձ. “Ես սիրում եմ քեզ”:

Եվ, Պետրոսի պես, ես դուրս եկա և լացեցի դառնորեն:

Sambitbaba
19.08.2014, 06:02
ՈՍԿԵ ՁՈՒՆ



Սուրբ Գրքում կարդում ենք.


Եվ ասաց Աստված. Մի ֆերմեր մի սագ ուներ, որն ամեն օր ոսկե ձու էր ածում: Բայց նրա ժլատ կնոջ համար դա քիչ էր. օրն ընդամենը մեկ ձու՞: Այդ պատճառով նա սպանեց սագին, հուսալով տիրանալ միանգամից բոլոր ձվերին:

Այդպիսի՜ն է Աստծո Փառքի խորությունը:

Լսելով այս պատմությունն, աթեիստը քմծիծաղ տվեց. “Ոսկե ձվեր ածող սա՞գ: Դա մեկ անգամ ևս ապացուցում է Սուրբ Գրերի անմտությունը”:

Կարդալով այս պատմվածքը, կրթված-աստվածաբանն ասաց. “Եթե Աստված պատմել է այդ սագի մասին, նշանակում է, այդպես էլ եղել է, որքան էլ անհեթեթ այն չթվա: Դու, իհարկե, իրավունք ունես հարցնել, թե ինչպե՞ս ձուն, որը մեկ վայրկյան անգամ չի դադարել ձու լինելուց, կարող է ոսկու որակներ ունենալ: Տարբեր փիլիսոփայական դպրոցներ տարբեր կերպ կբացատրեն դա: Այս դեպքում մարդուց, նախ և առաջ, պահանջվում է հավատ դեպի գաղտնիքը, որը տրամաբանորեն չես բացատրի”:


Ասում են, ոգեշնչված այդ պատմությամբ, հոգևորականը ոտքի տակ էր տալիս քաղաքներ ու գյուղեր, համոզելով բնակիչներին հավատալ, որ մարդկության պատմության մեջ երբևիցէ Աստված ոսկե ձվեր է ստեղծել:

Ավելի լավ է պատմես մարդկանց, թե որքան կործանիչ է ժլատությունը, քան փորձես ստիպել հավատալ ոսկե ձվերին:

Sambitbaba
25.08.2014, 17:51
ԵՍ ԱՅՍՏԵՂ ԱՆՑՈՐԴ ԵՄ


Մի ամերիկացի տուրիստ այցելեց լեհ նշանավոր ռաբբի Հոֆետց Խաիմին:
Տուրիստը զարմանքով պարզեց, որ ռաբբիի կացարանն ընդամենը գրքերով լիքը մի սենյակ ունի: Սեղան, նստարան` ահա ամբողջ կահույքը:

- Ռեբե, իսկ ու՞ր է քո կահույքը, - զարմացավ ամերիկացին:
- Իսկ քո՞նը, - հարցրեց իմաստունը:
- Ի՞մը: Բայց չէ՞ որ ես անցորդ եմ այստեղ: Ես այստեղ տուրիստ եմ:
- Ես նույնպես:

Sambitbaba
28.09.2014, 19:11
ԱԴԱՄԱՆԴԸ


Մի անգամ մի սանյասին* հասավ մի գյուղի և գիշերելու համար տեղավորվեց մի ծառի տակ։ Հանկարծ նրան մոտ վազեց մի գյուղացի և գոչեց.

- Քա՛րը, քա՛րը։ Տու՛ր ինձ թանկարժեք քարը։
- Ի՞նչ քար, - չհասկացավ սանյասինը։
- Երեկ գիշեր Շիվա աստվածը եկավ երազիս և ասաց, որ երբ մթնի, ես դուրս գամ գյուղի ծայրամաս, և որ սանյասինն ինձ կտա մի քար, որն իմ ամբողջ կյանքում ինձ հարուստ կդարձնի։
- Երևի Շիվան սա նկատի ուներ, - ասաց սանյասինը, ձեռքը մտցրեց իր պայուսակն ու այնտեղից մի քար հանեց։ - Երեկ երեկոյան ես գտա այն անտառում։ Վերցրու, եթե ցանկանում ես։

Գյուղացին սկսեց հետաքրքրությամբ զննել քարը։ Դա աշխարհի ամենամեծ ադամանդն էր, մարդու գլխի չափի։
Ամբողջ գիշեր գյուղացին շուռումուռ եկավ անկողնում, չկարողանալով աչք կոծել։ Արշալույսին նա արթնացրեց սանյասինին, վերադարձրեց ադամանդն ու ասաց.

- Տուր ինձ այն հարստությունը, որի շնորհիվ դու այնքան հեշտորեն բաժանվեցիր ադամանդից։

- - - - - - - - - -
*Սանյասին – մարդ Ճանապարհի: Մարդ, ով հրաժարվել է ամեն աշխարհիկից և իր կյանքը նվիրել է Աստծո իրացմանը:

Sambitbaba
04.10.2014, 20:50
ԿՐՈՆՆԵՐԻ ՀԱՄԱՇԽԱՐՀԱՅԻՆ ՏՈՆԱՎԱՃԱՌԸ


Ընկերոջս հետ այցելեցինք կրոնների համաշխարհային տոնավաճառը։ Դա առևտրական տոնավաճառ չէր, բայց մրցակացությունը մոլեգին էր։

Հրեական ցուցադրափեղկի մոտ բաժանվող ագիտացիոն թռուցիկների վրա ասվում էր, որ Աստված կարեկցում է բոլորին, բայց հրեաները՝ նրա ընտրյալ ազգն են։ Միայն հրեաները։ Ուրիշ ազգ ընտրյալ լինել չի կարող։

Մահմեդականների ցուցադրափեղկի մոտ մենք իմացանք, որ Ալլահը գթասիրտ է բոլորի հանդեպ, իսկ Մուհամմեդը նրա միակ մարգարեն է եղել։ Փրկություն կստանա նա, ով կլիսի միայն Տիրոջ մեծագույն մարգարեին։

Քրիստոնեաները բացատրեցին մեզ, որ Աստված Սեր է և որ առանց եկեղեցու՝ փրկություն չի կարող լինել։ Դարձիր ծխական, հակառակ դեպքում դժոխք կընկնես։
Վերադարձի ճանապարհին ես հարցրեցի ընկերոջս, թե ինչ է մտածում նա Աստծո մասին։ Նա պատասխանեց.

- Աստված դաժան է և մոլեռանդական։


Վերադառնալով տուն, ես դիմեցի Աստծոն.

- Ինչպե՞ս Դու կարող ես հաշտվել այդ ամենի հետ։ Մի՞թե չես տեսնում, որ դարեր շարունակ մարդիք անպատվում են քեզ։

Աստված պատասխանեց.

- Այդ Ես չեմ կազմակերպել տոնավաճառը։ Ճշմարիտն ասած, Ես կամաչեի այնտեղ հայտնվել։

Sambitbaba
23.10.2014, 20:57
ՀԻՍՈՒՍ՝ ՖՈՒՏԲՈԼ ԴԻՏԵԼԻՍ


Մի անգամ Հիսուս ասաց, որ երբեք ֆուտբոլի խաղի չի եղել։ Այդ պատճառով ընկերոջս հետ նրան մի խաղի հրավիրեցինք։ Դա անզիջելի խաղ էր բողոքական “Ռազմիկների” և կաթոլիկական “Խաչակիրների” միջև։

“Խաչակիրներն առաջինը բացեցին հաշիվը։ Հիսուս շատ ուրախացավ և նույնիսկ վեր նետեց իր գլխարկը։ Երբ “Ռազմիկները” հավասարեցրին հաշիվը, Հիսուս նորից ուրախացավ և նորից վեր նետեց գլխարկը։

Դա շփոթեցրեց մեր հետևոում նստած հանդիսատեսին։ Նա ձեռքը դրեց Հիսուսի ուսին ու հարցրեց.

- Դու ու՞մ կողմից ես, ընկեր։
- Ե՞ս, - հուզված գոչեց Հիսուս։ - Ոչ ոգու։ Ես ուղղակի վայելում եմ խաղը։

Մարդը շուռ եկավ դեպի հարևանն ու ասաց.

- Տեսնու՞մ ես այս աթեիստին։


Խաղից հետո մենք հարցրեցինք Հիսուսին.

- Դու մի՞շտ ես չեզոքություն պահպանում։
- Ես ժողովուրդների կողմից եմ, այլ ոչ թե կրոնների, - պատասխանեց Հիսուս։ - Մարդկանց կողմից եմ, այլ ոչ թե կրոնական տոների։

Sambitbaba
13.07.2015, 08:43
Ա՜Խ, ՄԵՂՔԻ ՈՒՐԱԽՈՒԹՅՈՒՆ...


Հրեական միստիկ Բաալ Շեմը մի արտասովոր աղոթք ուներ:

"Հիշիր, Տեր իմ, - ասում էր նա, - ես անհրաժեշտ եմ Քեզ ճիշտ նույնքան, որքան Դու ես անհրաժեշտ ինձ: Ու՞մ էի աղոթելու ես, եթե չլինեիր Դու: Իսկ ո՞վ կաղոթեր Քեզ, եթե չլիներ Բաալ Շեմը":


Ես ուրախանում եմ,
երբ գիտակցում եմ,
որ,
եթե չմեղանչեի,
Աստված ինձ ներելու
հնարավորություն չէր ունենա:

Sambitbaba
16.08.2015, 21:02
“ԵՐԲ ԱՍՏՎԱԾ ԾԻԾԱՂՈՒՄ Է”
ԳՐՔԻՑ



@ @ @


Ընտանիքը ռեստորան էր եկել ճաշի: Մատուցողուհին ընդունեց պատվերը մեծերից, իսկ հետո շուռ եկավ դեպի նրանց յոթամյա որդին:

- Դուք ի՞նչ եք ցանկանում պատվիրել:

Տղան ամաչկոտ նայեց մեծերին և ասաց.

- Ես կուզեի հոթ-դոգ...

Չհասցրեց մատուցողուհին գրի առնել պատվերը, երբ մեջ ընկավ տղայի մայրը.

- Ո՛չ մի հոթ-դոգ: Բերեք նրա համար բիֆշտեքս և գազարով կարտոֆիլի պյուրե:

Մատուցողուհին հաշվի չառավ նրա խոսքերը:

- Հոթ-դոգը դուք ցանկանում եք մանանեխո՞վ, թե կետչուպով:

- Կետչուպով:

-Մեկ րոպեից կվերեդառնամ, - ասաց մատուցողուհին և գնաց խոհանոց:

Սեղանի շուրջ խլացուցիչ լռություն տիրեց: Վերջապես տղան նայեց ներկաներին և ասաց.

- Գիտե՞ք ինչ: Նրան թվում է, թե ես իսկական եմ:

Sambitbaba
19.08.2015, 19:58
ԾԱՓԱՀԱՐՈՂ ՀՐԵՇՏԱԿԸ


Հինավուրց լեգենդը պատմում է, որ, երբ Աստված տեղծում էր աշխարհը, նրան մոտեցան չորս հրեշտակներ:

Առաջինը հարցրեց. "Ինչպե՞ս ես դու այդ անում":
Երկրորդը հարցրեց. "Ինչու՞ ես դու այդ անում":
Երրորդը հարցրեց. "Կարո՞ղ եմ ես քեզ օգնել":
Չորրորդը հարցրեց. "Արժե՞ արդյոք դրանով զբաղվել":

Առաջին հրեշտակը գիտնական էր, երկրորդը` փիլիսոփա, երրորդն ալտրուիստ էր, իսկ չորրորդն` անշարժ գույքի գործակալ:

Հինգերորդ հրեշտակը հիացմունքով նայում էր արարմանը և ծափահարում էր ամբողջ սրտով:

Այս մեկը` միստիկ էր:

Sambitbaba
25.08.2015, 19:22
ՄՈՐ ԱՊՏԱԿՆԵՐԸ

Փոքրիկ տղան նետի պես սուրում էր փողոցով: Թեքվելով շենքի անկյունը, նա բախվեց մի անցորդի հետ:

- Աստվա՛ծ իմ, - գոչեց անցորդը: - Ու՞ր ես այդպես սլանում:
- Տուն, - պատասխանեց փոքրիկը: - Շտապում եմ, որովհետև մայրս պետք է ինձ ծեծի:
- Դու այդպես շտապում ես տուն, որովհետև ցանկանում ես ստանալ մորդ ապտակնե՞րը...
- Ոչ: Բայց եթե հայրս ինձանից շուտ տուն գա, ուրեմն ապտակողը նա կլինի:


Երեխաները` մեր հայելին են: Երբ նրանք ապրում են սիրո մթնոլորտում, նրանք արտացոլում են այն: Իսկ երբ սեր չկա, երեխաներն արտացոլելու ոչինչ չունեն:

Sambitbaba
12.09.2015, 07:38
ՓՇԱԼԱՐԵ ՑԱՆԿԱՊԱՏ


Գուրուի ներկայությամբ մի երիտասարդ գիտնական պարծենում էր ժամանակակից գիտության նվաճումներով:

- Շուտով մենք կկարողանանք թռչել, ճիշտ ինչպես թռչունները, - ասում էր նա: - Կարող ենք անել այն, ինչ անում են թռչուննե՛րը:
- Բացառությամբ, որ մեզ չի հաջողվի նստել փշալարե ցանկապատի վրա, - ասաց գուրուն:

Sambitbaba
06.12.2015, 06:30
ԿՈՒՅՐ ՄԱՐԴՈՒ ԼԱՊՏԵՐԸ


Հին ժամանակների Ճապոնիայում մարդիկ թղթե լապտերներ էին օգտագործում: Թուղթն ամրացվում էր բամբուկի փայտիկներին և այդպիսով պաշտպանում էր մոմի լույսը:
Պատահեց այնպես, որ մի կույր մարդ ընկերոջը հյուր էր գնացել: Արդեն մութ էր, և տանտերը նրան խորհուրդ տվեց լապտեր վերցնել:
Լսելով այդ առաջարկը, կույրը խնդաց:

- Ախր ինձ համար մեկ է` ցերեկ է դրսում թե գիշեր, - ասաց նա: - Ինչի՞ս է լապտերը պետք:
- Ճիշտ ես, - պատասխանեց ընկերը: - Անձամբ քեզ, տանդ ճանապարհը գտնելու համար այն պետք չի գա: Բայց մեկ ուրիշին լապտերը կօգնի մթի մեջ քեզ հետ չբախվել:

Կույրը ճանապարհ ընկավ լապտերը ձեռքին: Անցավ շատ քիչ ժամանակ, երբ մեկը բախվեց նրան ու վայր գցեց:

- Հե՛յ, անշնորհ, - գոչեց կույրը: - Դու ինչ է, չե՞ս տեսնում լապտերը:
- Եղբայր, - պատասխանեց անծանոթը, - քո լապտերը հանգել է:


Ավելի անվտանգ է քայլել սեփական մթի մեջ, քան ուրիշի լույսի տակ:

Sambitbaba
18.01.2016, 22:49
ՍՈԿՐԱՏԵՍԸ ՇՈՒԿԱՅՈՒՄ


Լինելով իսկական փիլիսոփա, Սոկրատեսը հավատում էր, որ իմաստունը բնազդաբար համեստ կյանք է վարում: Նա ինքը նույնիսկ կոշիկ չէր հագնում, չնայած միշտ գնում էր շուկա նայելու առուծախվող ամենատարբեր ապրանքները:
Երբ նրա ընկերներից մեկը հարցրեց, թե ինչու է նա այդպես վարվում, Սոկրատեսը պատասխանեց. "Ինձ դուր է գալիս գնալ այնտեղ և գիտակցել, թե առանց որքա՜ն իրերի ինձ հաճելի է ապրել":


Հոգևորն արտահայտվում է ոչ թե այն գիտելիքից, թե ինչ ես դու ցանկանում: Հոգևորն արտահայտվում է այն ըմբռնումից, թե ինչ քեզ պետք չէ:


Պատմությանը հայտնի են մարդիկ,
ովքեր հարստացրել են կյանքը
ոչ միայն իրենց, այլև ուրիշների համար
նրանով, որ փաստորեն ոչինչ չունեին:

Sambitbaba
24.01.2016, 10:07
@ @ @

Չկա ավելի մեծ երջանկություն, քան տխրելու պատճառների բացակայությունը:

Չկա ավելի մեծ հարստություն, քան ուրախանալը նրան, ինչ ունես:

Sambitbaba
05.03.2016, 22:00
ՇՈՈՒ` ԱՂՈԹՔԻ ԳՈՐԳԻ ՎՐԱ


Մի անգամ գետի ափին հանդիպեցին բասրեցի Հասանն ու Ռաբիյա ալ-Ադավիյան: Հասանն իր աղոթքի գորգը գցեց ջուրը, կանգնեց վրան և ասաց.

- Ով Ռաբիյա, եկ աղոթենք միասին:

Ռաբիյան պատասխանեց.

- Ով Հասան, ինչու՞ ես դու քեզ պահում ինչպես շուկայի վաճառորդ: Դա փոքրոգությունից է:

Այս խոսքերի հետ միասին նա իր գորգն օդ նետեց, թռավ նրա վրա և գոչեց.

- Եկ այստեղ, Հասան: Թող մարդիկ տեսնեն մեզ:

Բայց Հասանն այդպես անել չէր կարող; նա խորասուզվեց լռության մեջ: Ռաբիյան, ցանկանալով շահել նրա սիրտն, ասաց.

- Ով Հասան, ձուկը կարող է անել այն, ինչ արեցիր դու, իսկ ճանճը` այն, ինչ ես արեցի: Իսկական աշխատանքը թե մեկի և թե մյուսի սահմաններից դուրս է ընկած; հենց դրանով մենք պետք է զբաղվենք:

Sambitbaba
31.08.2016, 22:38
ՍԱՐԻ ՎՐԱՅԻ ԱՍՏՂԸ


Կար-չկար, մի ճգնավոր կար, ով ձեռք չէր տալիս հացին կամ ջրին, քանի դեռ արևը կանգնած էր երկնքում: Եվ, ասես թե որպես նրա ճգնավորության աստվածային խրախուսանք, հարևան սարի գագաթին վառվեց մի աստղ, որը տեսանելի էր նույնիսկ օրը ցերեկով: Սակայն ոչ ոք չգիտեր, թե որտեղից է այն հայտնվել:

Մի անգամ ճգնավորը որոշեց բարձրանալ սարը: Գյուղացի փոքրիկ մի աղջիկ համառորեն խնդրեց, որպեսզի նա իրեն էլ վերցնի: Տոթ օր էր, և շուտով երկուսն էլ ցանկացան խմել: Մարդը տվեց ջուրը երեխային, բայց վերջինս ասաց, որ կխմի միայն նրա հետ միասին: Դժվար վիճակի մեջ ընկավ խեղճը: Նա չէր ցանկանում խախտել իր պասը, բայց նաև չէր կարողանում նայել երեխայի տառապանքներին: Վերջիվերջո նա մի քանի կում խմեց: Եվ աղջիկը խմեց նրա հետ միասին:

Երկար ժամանակ ճգնավորը չէր համարձակվում վեր նայել, վախենալով, որ աստղն անհետացել է: Բայց որոշ ժամանակ անց նա այնուամենայիվ նայեց սարի գագաթին: Եվ պատկերացրեք նրա զարմանքը, երբ նա սարի վրա վառվող երկու՛ վառ աստղ տեսավ:

Sambitbaba
10.05.2017, 17:15
ՀԵՏԱՔՐՔՐՈՒԹՅՈՒՆ ԿԱՆԱՆՑ ՀԱՆԴԵՊ

Հանդիպում են երկու փոքրիկ տղա:
- Դու քանի՞ տարեկան ես, - հարցնում է մեկը:
- Հինգ: Իսկ դու՞:
- Չգիտեմ:
- Չգիտես, թե քանի տարեկա՞ն ես:
- Հը-ըն:
- Իսկ կանայք քեզ հետաքրքրու՞մ ես:
- Հը-ըն:
- Ուրեմն չորս տարեկա՛ն ես:

Sambitbaba
15.06.2017, 23:30
ԳՆԱՑՔԸ ՖՈՐԴԵՄՈՒՄ ԿԱՆԳ ՉԻ ԱՌՆՈՒՄ

Ուղևորը թռավ դեպի Նյու-Յուրք ճանապարհվող գնացքը և ասաց վագոնավարին, որ գնում է Ֆորդեմ:
- Շաբաթ օրերը գնացքը Ֆորդեմում կանգ չի առնում, - ասաց վագոնավարը, - բայց ես գիտեմ, թե ձեզ ինչ է պետք անել: Երբ գնացքը դանդաղեցնի ընթացքը Ֆորդեմի կայարանում, ես կբացեմ դուռը և դուք դուրս կթռչեք: Զգուշացնում եմ, որոշ ժամանակ ձեզ պետք է վազել գնացքին համընթաց, հակառակ դեպքում կընկնեք և լավ կվնասվեք:
Ֆորդեմում դուռը բացվեց, ուղևորը թռավ դուրս և սկսեց վազել գնացքի կողքին: Տեսնելով այդ, մեկ ուրիշ վագոնավար բացեց դուռն ու ներս քաշեց վազողին: Գնացքն արագացրեց իր ընթացքը:
- Բախտդ բերեց, բարեկամս, - ժպտաց վագոնավարը: - Շաբաթ օրերը գնացքը Ֆորդեմում կանգ չի առնում:

Sambitbaba
16.08.2017, 23:10
ՄԱՀԸ ՇՈՒԿԱՅՈՒՄ


Բաղդադի մի վաճառական իր ծառային շուկա էր ուղարկել գնումներ կատարելու համար: Վերջինս հետ վերադարձավ, վախից դողալով:

- Տեր իմ, - ասաց նա, - շուկայում ես հանդիպեցի մի անծանոթի: Նայելով նրա դեմքին, ես տեսա որ դա՝ Մահն է: Նա մի սպառնող շարժում կատարեց իմ ուղղությամբ ու գնաց: Ես շատ վախեցա: Խնդրում եմ, տեր իմ, մի ձի տուր ինձ, ու ես անմիջապես կգնամ Սամարրա, հնարավորինս հեռու այստեղից, հեռու Մահից:

Անհանգստացած տերը մի արագընթաց ձի նվիրեց նրան: Ծառան թռավ թամքին ու սլացավ նետի պես:
Նույն երեկոյան վաճառականն ինքը գնաց շուկա և հանդիպեց ամբոխի մեջ անիմաստ թափառող Մահին:
Առևտրականը մոտեցավ Մահին և ասաց.

- Այսօր առավոտյան դու սպառնացող շարժում ես կատարել իմ ծառայի ուղղությամբ: Ի՞նչ է դա նշանակում:
- Դա սպառնացող շարժում չէր, պարոն, - պատասխանեց Մահը: - Տեսնելով նրան այստեղ, Բաղդադում, ես ուղղակի զարմացա:
- Իսկ ի՞նչ զարմանալի բան կա դրանում: Նա այստեղ էր ապրում:
- Հասկանում եմ, բայց այսօր, քիչ ավելի ուշ, մենք նրա հետ հանդիպելու ենք Սամա՛րրայում:

Sambitbaba
17.08.2017, 18:42
ՍՊԻՏԱԿՆԵ՞ՐԸ, ԹԵ ՍԵՎԵՐԸ


Հովիվն արածեցնում էր իր ոչխարներին, երբ նրա կողքով մի անծանոթ անցավ:

- Ի՜նչ գեղեցիկ ոչխարներ ունեք, - ասաց անցորդը: - Կարելի՞ է, մի երկու հարց տամ նրանց մասին:
- Իհարկե, - պատասխանեց հովիվը:
- Ինչ եք կարծում, օրեկան քանի՞ մղոն են քայլում ձեր ոչխարները:
- Որո՞նք, սևե՞րը, թե սպիտակները:
- Սպիտակները:
- Սպիտակ ոչխարներն օրեկան մի չորս մղոն կքայլեն:
- Իսկ սևե՞րը:
- Սևերը նույնպես:
- Իսկ, ձեր կարծիքով, օրեկան որքա՞ն խոտ են նրանք ուտում:
- Որո՞նք, սևե՞րը, թե սպիտակները:
- Սպիտակները:
- Դե, սպիտակներն օրեկան մի չորս ֆունտ կուտեն:
- Իսկ սևե՞րը:
- Սևերը նույնպես:
- Իսկ տարեկան որքա՞ն բուրդ են նրանք տալիս:
- Որո՞նք, սևե՞րը, թե սպիտակները:
- Սպիտակները:
- Դե, սպիտակները մի վեց ֆունտ տարեկան կտան:
- Իսկ սևե՞րը:
- Սևերը նույնպես:

Անցորդը շատ էր զարմացած:

- Ասացեք, իսկ ինչու՞, իմ հարցերին պատասխանելիս, դուք այդքան տարօրինակ կերպով առանձնացնում եք սև ու սպիտակ ոչխարներին:
- Հասկանում եք, - պատասխանեց հովիվը, - դա շատ բնական է: Սպիտակ ոչխարներն իմն են:
- Ահա՜, թե ինչ: Իսկ սևե՞րը:
- Սևերը նույնպես:


Մարդկային միտքը միշտ հիմար բաժանումներ է կատարում այնտեղ, որտեղ Սերը՝ Մեկ Բան է տեսնում:

Sambitbaba
25.09.2017, 18:44
ԻՆՉՊԵՍ ԳՐԱԶԸ ՏԱՆԵԼ


- Երեկ գրազ եկա կնոջս հետ տաս դոլարի վրա, որ մինչև կեսգիշեր տուն կվերադառնամ:
- Ե՞վ...
- Ես թույլ տվեցի, որ նա հաղթի:

Sambitbaba
23.01.2018, 22:49
"ԻՄԱՍՏՈՒԹՅԱՆ ՄԵԿ ՐՈՊԵՆ"
ԳՐՔԻՑ

ՆԵՐԴԻՏՈՂԱԿԱՆ ԱՍԱՑՎԱԾՔՆԵՐԻ
ԺՈՂՈՎԱԾՈՒ



- Կարելի՞ է արդյոք մեկ րոպեում հասնել իմաստության:
- Իհարկե, կարելի է, - պատասխանեց Վարպետը:
- Բայց չէ՞ որ մեկ րոպեն շատ է քիչ:
- Հիսունինը վայրկյանով ավելի է, քան պետք է:

Վհատված աշակերտներին վարպետն ավելի ուշ բացատրեց.
- Որքա՞ն ժամանակ է անհրաժեշտ, որպեսզի նայեք լուսնին:
- Ուրեմն ինչու՞ են պետք հոգևոր որոնումների այդ բոլոր տարիները:
- Աչքերը բացելու համար, հնարավոր է, կպահանջվի ամբողջ կյանքը: Բայց տեսնելու համար մի ակնթարթն էլ բավական է:

Sambitbaba
24.01.2018, 17:46
ՀՐԱՇՔՆԵՐԸ


Մի մարդ երկար ճանապարհ անցավ ցամաքով ու ծովով, որպեսզի անձամբ համոզվի Վարպետի արտասովոր ունակությունների վրա:

- Ի՞նչ հրաշքներ է կատարել քո Վարպետը, - հարցրեց նա մի աշակերտի:
- Նայած, թե ինչն ենք մենք հրաշք անվանում: Ձեր երկրում ընդունված է հրաշք համարել այն, երբ Աստված կատարում է ինչ-որ մեկի կամքը: Իսկ մեզ մոտ համարվում է հրաշք, երբ ինչ-որ մեկը կատարում է Աստծո կամքը:

Sambitbaba
25.01.2018, 09:55
ՊԱՏՐԱՆՔ

- Ինչպե՞ս հասնել Հավերժական Կյանքի:
- Մեր կյանքը հենց ինքը՝ Հավերժական Կյանքն է: Եղիր ներկայի մեջ:
- Բայց մի՞թե հիմա ես ներկայի մեջ չեմ:
- Ոչ:
- Ինչու՞ ոչ:
- Որովհետև դու չես ազատագրվել անցյալից:
- Ինչու՞ ես պետք է հրաժարվեմ անցյալից: Այնտեղ ամեն ինչ չէ, որ վատ է:
- Անցյալը պետք է դեն նետել ոչ թե այն պատճառով, որ այն վատն է, այլ այն պատճառով, որ այն մեռած է:

Sambitbaba
26.01.2018, 17:52
ՄԱՐԳԱՐԵՈՒԹՅՈՒՆ

- Ես ցանկանում եմ Ճշմարտության ուսուցիչ դառնալ:
- Իսկ դու պատրա՞ստ ես հանդուրժել ծաղրուծանակը, օտարացումն ու սովը մինչև քառասունհինգ տարեկանդ:
- Պատրաստ եմ: Բայց ասա ինձ, իսկ ի՞նչ կլինի քառասունհինգից հետո:
- Դու ուղղակի կսովորես այդ ամենին:

Sambitbaba
27.01.2018, 05:16
ԲԱՆՏԸ

- Դու շատ ես հպարտանում քո ինտելեկտով, ասաց Վարպետն աշակերտին: - Դրանով դու ինձ հիշեցնում ես բանտարկյալի, որը հպարտանում է, որ նստած է մեծ խցում:

Sambitbaba
30.01.2018, 00:30
ՄԻԱՍՆԱՑՈՒՄ

- Ինչպե՞ս հասնել Աստծո հետ միասնացման:
- Որքան համառորեն ես դրան ձգտում, այնքան ավելի ես հեռանում Նրանից:
- Իսկ ինչպե՞ս հաղթահարել այդ տարածությունը:
- Գիտակցելով, որ ոչ մի տարածություն չկա:
- Նշանակու՞մ է արդյոք դա, որ ես և Աստված՝ մեկ ենք:
- Ոչ թե մեկ: Բայց ոչ էլ երկու:
- Ինչպե՞ս է դա հնարավոր:
- Արևը և նրա լույսը, օվկիանոսը և ալիքները, երգիչը և նրա երգը՝ մեկ չեն: Բայց երկուս էլ չեն:

Sambitbaba
30.01.2018, 10:55
ԵՐԿՐՊԱԳՈՒԹՅՈՒՆ


Վարպետն ասաց իրեն երկրպագող աշակերտին.

- Լույսն արտացոլվում է պատից: Ինչու ուրեմն խոնարհվել պատի առջև: Ուղղիր ուշադրությունդ լույսի ակունքի վրա:

Sambitbaba
30.01.2018, 20:00
ՎԵՐԱԾՆՈՒՆԴ

- Ամբողջապես մոռացիր քո անցյալի մասին՝ և կպայծառանաս, - ասաց Վարպետը:
- Ես այդպես էլ անում եմ, միայն թե աստիճանաբար:
- Աստիճանաբար կարելի է աճել միայն: Պայծառացումը՝ ակնթարթային է:


Ավելի ուշ Վարպետը բացատրեց.

- Քեզ անհրաժեշտ է ցատկե՛լ: Փոքրիկ քայլերով անդունդը հաղթահարել անհնար է:

Sambitbaba
31.01.2018, 08:34
ՓՈԽԱԿԵՐՊՈՒՄ


Աշակերտին, որն անվերջ քննադատում էր բոլորին, Վարպետն ասաց.

- Եթե կատարելություն ես փնտրում, ձգտիր փոխել քեզ, այլ ոչ թե ուրիշներին: Ավելի հեշտ է ինքդ կոշիկ հագնես, քան ամբողջ երկրագունդը ծածկես խալիներով:

Sambitbaba
01.02.2018, 19:42
ՓԻԼԻՍՈՓԱՅՈՒԹՅՈՒՆ


Մի մարդ ցանկանում էր անպայման իսկական Վարպետի աշակերտ դառնալ և, որոշելով ստուգել, թե որքանով է ճիշտ իր ընտրությունը, հետևյալ հարցը տվեց Վարպետին.

- Կարո՞ղ ես դու ինձ բացատրել, թե որն է կյանքի նպատակը:
- Ոչ, չեմ կարող, - հետևեց պատասխանը:
- Այդ պեպքում գոնե ասա՝ ո՞րն է նրա իմաստը:
- Չեմ կարող:
- Իսկ կարո՞ղ ես ասել ինչ-որ բան մահվան բնույթի և հետմահու կյանքի մասին Այն Կողմում:
- Չեմ կարող:


Հիասթափված այցելուն հեռացավ: Աշակերտները շփոթության մեջ էին. ինչպե՞ս կարող էր Վարպետն ինչ-որ մեկի առջև իրեն այդքան անհրապույր դրսևորել:
Վարպետը հանգստացրեց նրանց, ասելով.

- Ի՞նչ օգուտ նրանից, որ գիտես կյանքի նպատակն ու իմաստը, եթե երբեք նրա համը չես ճաշակել: Ավելի լավ է կարկանդակն ուտես, քան դատողություններ անես նրա մասին:

Sambitbaba
04.02.2018, 22:45
ՕԴԸ


Ամեն օր աշակերտը միևնույն հարցն էր տալիս.

- Ինչպե՞ս ես գտնեմ Աստծոն:

Եվ ամեն օր ստանում էր միևնույն հանելուկային պատասխանը.

- Ցանկության միջով:
- Բայց ես ծարավի եմ գտնել Աստծոն իմ ամբողջ սրտո՛վ: Ինչու՞ ես մինչև օրս չեմ գտել Նրան:

Մի անգամ Վարպետն ու աշակերտը լողանում էին գետում: Հանկարծ Վարպետն աշակերտի գլուխն ընկղմեց ջրի մեջ և որոշ ժամանակ պահեց այնտեղ: Խեղճ աշակերտը հուսահատորեն փորձում էր դուրս պրծնել:
Հաջորդ օրը Վարպետը, չսպասելով աշակերտի ամենօրյա հարցին, առաջինը հարցրեց.

- Ինչու՞ էիր այդպես դիմադրում, երբ ես պահել էի գլուխդ ջրի տակ:
- Որովհետև ինձ օդ չէր հերիքում:
- Երբ Աստված անհրաժեշտ լինի քեզ այնպես, ինչպես օդը, դու անպայման Նրան կգտնես:

Sambitbaba
05.02.2018, 19:52
ԹԱՔՍՏՈՑ


Վարպետը դեռևս կյանքի օրոք դարձավ լեգենդ: Պատմում են, որ ինքն Աստված մի անգամ նրանից խորհուրդ հարցրեց.

- Ես ցանկանում եմ մարդկանց հետ պահմտոցի խաղալ: Հարցրեցի հրեշտակներիս, թե որտեղ է ավելի լավ թաքնվել: Ինձ առաջարկեցին տարբեր տեղեր. օվկիանոսի խորքում, ամենաբարձր սարի կատարին, լուսնի հակառակ կողմում և հեռավոր աստղի վրա: Իսկ դու ի՞նչ խորհուրդ կտայիր:

Վարպետը պատասխանեց.

- Թաքնվիր մարդու սրտում՝ այնտեղ նա հաստատ չի մտածի Քեզ փնտրել:

Sambitbaba
07.02.2018, 19:40
ՉԲՌՆՈՒԹՅՈՒՆ


Մի գյուղում օձի խայթոցից այնքան շատ մարդ էր տուժել, որ քչերն էին համարձակվում դաշտ դուրս գալ: Ասում են, մի Վարպետ սանձահարեց օձին ու համոզեց նրան խաղաղասեր դառնալ:

Գյուղի բնակիչները շուտով տեսան, որ օձն անվնաս է դարձել: Նրանք սկսեցին քարեր նետել նրա վրա ու քաշքշել պոչից:

Մի գիշեր, ծեծված, հազիվ կենդանի, օձը Վարպետի տուն սողաց: Վարպետը լսեց նրա բողոքներն ու ասաց.

- Բարեկամս, մարդիկ դադարել են վախենալ քեզանից՝ և դա վա՛տ է:
- Բայց չէ՞ որ դու ինքդ սովորեցրեցիր ինձ բռնություն չցուցաբերել:
- Ես ցանկանում էի, որ դու դադարես կծել՝ բայց ո՛չ ֆշշացնել:

Sambitbaba
08.02.2018, 19:28
ՎԵՐԱԴԱՐՁ ՏՈՒՆ


- Գոյություն ունեն զարգացման երեք մակարդակներ, - ասաց Վարպետը, - ֆիզիկական, հոգևոր և աստվածային:
- Ի՞նչ է նշանակում ֆիզիկական մակարդակ, - անհամբեր հարցրեցին աշակերտները:
- Այդ մակարդակի վրա դու նայում ես ծառերին՝ և տեսնում ես ծառեր, նայում ես սարերին՝ և տեսնում ես սարեր:
- Իսկ հոգևո՞ր:
- Այդ մակարդակի վրա տեսնում ես իրերի էությունը՝ ծառերը դադարում են լինել ծառեր, սարերը դադարում են լինել սարեր:
- Իսկ աստվածայի՞ն:
- Իսկ դա էլ հենց Պայծառացումն է, - քմծիծաղեց Վարպետը: - Ծառերը նորից դառնում են ծառեր, իսկ սարերը՝ սարեր:

Sambitbaba
09.02.2018, 19:27
ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՎՈՒԹՅՈՒՆ


Վարպետն իր աշակերտի հետ դուրս եկավ ճամփորդության: Գյուղի ծայրամասում նրանց հանդիպեց երկրի Տիրակալը: Եզրակացնելով, որ Վարպետն ու աշակերտը դուրս են եկել իրեն դիմավորելու, Տիրակալն ասաց.

- Հարկ չկար անհանգստանալ իմ մասին:
- Դուք սխալվում եք, ձերդ մեծություն, - պատասխանեց աշակերտը: - Մենք ճամփորդության ենք գնում: Բայց եթե գիտենայինք ձեր գալը, անպայման կդիմավորեինք:

Վարպետը ոչ մի խոսք չասաց: Միայն երեկոյան կողմ նա հարցրեց աշակերտին.

- Ի՞նչ անհրաժեշտություն կար ասել, որ մենք չէինք պատրաստվում նրան դիմավորել: Դու տեսա՞ր, թե ինչպես նա շփոթվեց:
- Բայց մի՞թե մենք կարող էինք նրան չասել ճշմարտությունը: Այդ դեպքում մենք ուղղակի կխաբեինք Տիրակալին:
- Ոչ, պատասխանեց Վարպետը, - նա ինքը կխաբեր իրեն:

Sambitbaba
10.02.2018, 18:06
ՕԳՆՈՒԹՅՈՒՆ


- Օգնիր մեզ գտնել Աստծոն:
- Այդ բանում ոչ ոք ձեզ օգնել չի կարող:
- Ինչու՞:
- Մի՞թե ինչ-որ մեկը կարող է օգնել ձկանը, որպեսզի նա գտնի օվկիանոսը:

Sambitbaba
11.02.2018, 19:43
@ @ @


- Ինչպե՞ս օգնել աշխարհին:
- Հասկացիր նրան:
- Իսկ ինչպե՞ս հասկանալ աշխարհը:
- Շուռ եկ նրանից:
- Այդ դեպքում ինչպե՞ս ծառայել մարդկանց:
- Հասկացիր ինքդ քեզ:

Sambitbaba
12.02.2018, 21:58
ԱՐՏԱՔՍՈՒՄ


Վարպետին վտարեցին երկրից. իշխանությունները նրա ուսմունքը չէին խրախուսում:

Աշակերտները հետաքրքրվեցին, թախծու՞մ է նա արդյոք հայրերնիքի մասին: Վարպետը պատասխանեց.

- Ոչ:
- Բայց չէ՞ որ մարդուն հատուկ է թախծել հարազատ տան մասին:
- Բավական է հայտնաբերել, որ քո տունը՝ Տիեզերքն է, - և այլևս երբեք քեզ վտարանդի չես զգա:

Sambitbaba
13.02.2018, 19:27
ԻՄԱՍՏՈՒԹՅՈՒՆ


Վարպետին դուր էր գալիս, երբ մարդիկ ընդունում էին իրենց անգիտությունը:

- Իմաստությունն աճում է սեփական անգիտությունը ճանաչելուն ուղիղ համեմատականորեն:

Երբ նրան խնդրեցին բացատրել, նա ասաց այսպես.

- Եթե դուք նկատել եք, որ այնքան խելոք չեք այսօր, որքան ձեզ թվում էր երեկ, նշանակում է, որ այսօր դուք ավելի իմաստուն եք դարձել:

Sambitbaba
14.02.2018, 19:02
ՍԵՐԸ


- Ի՞նչ պետք է անել, որպեսզի մեր սերն անցնի ժամանակի փորձությունները, - հարցրեցին երիտասարդ ամուսինները Վարպետին:
- Սիրեք ոչ միայն մեկմեկու, այլև ձեզ շրջապատող աշխարհը, - պատասխանեց Վարպետը:

Sambitbaba
16.02.2018, 18:48
ՀԱՐՍՏՈՒԹՅՈՒՆ


- Ինչպե՞ս հոգևորը կարող է օգնել աշխարհիկ մարդուն, ինչպիսին ես եմ, - հարցրեց բիզնեսմենը Վարպետին:
- Այն կօգնի քեզ ավելի հարուստ դառնալ, - պատասխանեց Վարպետը:
- Բայց ինչպե՞ս:
- Սովորեցնելով ավելի քիչ ցանկանալ:

Sambitbaba
17.02.2018, 19:22
ՀԱՄԸՆԴՀԱՆՐՈՒԹՅՈՒՆ


Մենաստան գնալ ցանկացող մարդկանց Վարպետը սովորաբար համոզում էր այդ չանել:

- Գրքերից օգուտ քաղելու համար բոլորովին պարտադիր չէ ապրել գրադարանում:

Sambitbaba
18.02.2018, 20:12
ԸՆԹԱՑՔ


Աշակերտները ճնշված էին: Նրանք գիտեին, որ Վարպետը շուտով մեռնելու է:

Բայց Վարպետն ասաց ժպիտով.

- Մի՞թե դուք չգիտեք, որ մահն առանձնահատուկ թովչանք է տալիս կյանքին:
- Ոչ: Մենք կուզեինք, որ դու երբեք չմեռնեիր:
- Իսկական ամեն բան պետք է մահանա: Նայեք ծաղիկներին. չեն մահանում միայն արհեստականները:

Sambitbaba
19.02.2018, 19:00
ԿԱՊԱՆՔՆԵՐ


- Ինչպե՞ս ես ազատ դառնամ:
- Պարզիր, թե ով է քեզ կապել:

Մեկ շաբաթ անց աշակերտը վերադարձավ և ասաց.

- Ինձ ոչ ոք չի կապել:
- Ուրեմն էլ ինչու՞ ես հարցնում ազատագրվելու մասին:

Դա աշակերտի պայծառացման պահն էր, որը հանկարծակի ազատագրվեց:

Sambitbaba
20.02.2018, 20:26
ՍԱՀՄԱՆԱՓԱԿՈՒԹՅՈՒՆ


Վարպետը մեծագույն հարգանքով ընդունեց իրեն այցելող պրոֆեսորներին, բայց թույլ չտվեց ներգրավել իրեն գիտական բանավեճերի մեջ:
Զարմացած աշակերտներին նա ավելի ուշ բացատրեց.

- Կա՞ արդյոք իմաստ ջրհորում ապրող գորտին պատմել օվկիանոսի մասին: Կամ իրենց սեփական համոզմունքներով սահմանափակված մարդկանց՝ Աստծո մասին:

Sambitbaba
21.02.2018, 18:31
ՆԵՐԳՐԱՎՎԱԾՈՒԹՅՈՒՆ


Չնայած և Վարպետը սիրում էր իր բոլոր աշակերտներին, բայց նաև չէր թաքցնում, որ իր հոգուն ավելի մոտ են նրանք, ովքեր ապրում են "աշխարհում", այլ ոչ մենաստանում, - ընտանիքավոր մարդիկ, առևտրականները, ֆերմերները:
Երբ նրան խնդրեցին բացատրել, նա պատասխանեց.

- Առօրեական կյանքում ձեռք բերված հոգևորն անհամեմատ ավելի բարձր է նրանից, որը ձեռք է բերվում մենաստանի լռության մեջ:

Sambitbaba
22.02.2018, 22:23
ԸՄԲՌՆՈՒՄ


- Ի՞նչ ստացար Պայծառացումից:
- Ուրախություն:
- Իսկ ի՞նչ է ուրախությունը:
- Ըմբռնում. երբ կորցրել ես ամեն ինչ, հասկանում ես, որ ընդամենը խաղալիք ես կորցրել:

Sambitbaba
23.02.2018, 18:21
ԼՌՈՒԹՅՈՒՆ


Այցելուների կուտակումից մենաստանում երբեմն աղմկոտ էր դառնում: Դա նյարդայնացնում էր աշակերտներին, բայց ոչ Վարպետին, որին, թվում է, հավասարապես դուր էին գալիս թե լռությունը, և թե աղմուկը:
Դժգոհ աշակերտներին նա մի անգամ ասաց.

- Լռությունը՝ ոչ թե ձայների բացակայությունն է, այլ էգոյի բացակայությունը:

Sambitbaba
24.02.2018, 20:26
ՏՈՆ


- Ի՞նչ կտա ինձ հոգևորը, - Վարպետին հարցրեց հարբեցողը:
- Անալկոհոլային արբեցում, - հնչեց պատասխանը:

Sambitbaba
25.02.2018, 21:18
ԽՈՍՔԵՐ



Աշակերտները տարված քննարկում էին Լաո-ձիի ասացվածքը.

"Նա, ով գիտի, չի խոսում; նա, ով խոսում է, չգիտի":

Երբ ներս մտավ ուսուցիչը, նրանք հարցրեցին նրան, թե ինչ են նշանակում այդ խոսքերը:

- Ձեզանից ո՞վ գիտի, թե ինչ հոտ ունեն վարդերը:

Բոլորը գիտեին:
Այդ ժամանակ նա առաջարկեց.

- Պատմեք այդ մասին:

Ոչ ոք ոչ մի խոսք չասաց:

Sambitbaba
26.02.2018, 19:36
ԴԱՏԵԼ


- Ինչպե՞ս սովորել ներել:
- Մի դատիր՝ և ներելու կարիք էլ չի լինի:

Sambitbaba
27.02.2018, 19:52
ՍՏԵՂԾԱԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆ


- Ինչպիսի՞ բարձրագույն գործ կարող է կատարել մարդը:
- Նստել ու ներդիտարկել:

Բայց Վարպետին հազվադեպ էին տեսնում նստած ներդիտարկելիս: Նա անընդհատ զբաղված էր՝ աշխատում էր տանն ու դաշտում, ընդունում էր այցելուների և գրքեր էր գրում: Նույնիսկ հաշվապահություն էր անում մենաստանում:

- Ինչու՞ ուրեմն դու ինքդ ամբողջ ժամանակդ անց ես կացնում աշխատանքի մեջ:
- Երբ աշխատում ես, կարիք չունես նստել ու ներդիտարկել:

Sambitbaba
28.02.2018, 18:34
ՔՆՆԱԴԱՏՈՒԹՅՈՒՆ


Մի հետաքրքրասեր աշակերտ ընկճվել էր նրանից, որ Վարպետը հաճախ է իրեն քննադատում:

- Ականջ դիր քննադատողի խոսքերին: Քննադատողը կբացահայտի քեզ համար այն, ինչ քեզանից թաքցնում են մտերիմներդ, - ասաց Վարպետը:

Ավելի ուշ նա ավելացրեց.

- Սակայն քննադատությունը չպետք է քեզ ճնշի: Քննադատների պատվին հուշարձաններ չեն կանգնեցնում: Հուշարձաններ կանգնեցնում են քննադատվողների պատվին:

Sambitbaba
01.03.2018, 19:41
ՀԱՄԱՉԱՓՈՒԹՅՈՒՆ


Մեծ հույսեր կապելով Վարպետի հետ հանդիպման հետ, այցելուն հիասթափված էր. նա լսեց ընդամենն իրեն հասցեագրված մի քանի ծամծմված արտահայտություններ:

- Ես այստեղ եկա Վարպետ որոնելու, - բողոքեց նա աշակերտին, - իսկ գտա սովորական մարդու՝ այնպիսի, ինչպես բոլորն են:

Աշակերտը պատասխանեց.

- Վարպետը՝ կոշկակար է, որը կաշվի անվերջանալի պաշար ունի: Բայց ձևում ու կարում է նա քո ոտքի չափսով:

Sambitbaba
03.03.2018, 18:58
ԱՂՈԹՔ


Վարպետն անընդմեջ քննադատում էր մարդկանց պատկերացումներն Աստծո մասին:

- Եթե ձեր Աստված գալիս է ձեզ օգնության և հանում է ձեզ փորձանքից, - կրկնում էր նա, - ուրեմն վաղուց ժամանակն է փնտրել իսկական Աստծո:

Երբ նրան խնդրեցին բացատրել, նա պատմեց մի պատմություն.


Մի մարդ հեծանիվը թողել էր շուկայում առանց հսկողության, իսկ ինքը գնացել էր առևտուր անելու:
Հեծանիվի մասին նա հիշեց մյուս օրը միայն՝ և վազեց շուկա լրիվ համոզված, որ այն վաղուց գողացել են: Բայց հեծանիվը կանգնած էր ճիշտ նույն տեղում, որտեղ նա թողել էր այն:
Լի ուրախությամբ, նա շտապեց մոտակա տաճար, որպեսզի դրա համար շնորհակալություն հայտնի Աստծուն: Իսկ երբ դուրս եկավ տաճարից, հայտնաբերեց, որ հեծանիվն անհետացել է:

Sambitbaba
04.03.2018, 20:14
ՁԵՌՆԱԾՈՒԹՅՈՒՆ


Վարպետը համբերատար լսեց, թե ինչպես մի կին բողոքում է իր ամուսնուց:

- Քո ամուսնությունը, թանկագինս, կլիներ շատ ավելի երջանիկ, եթե դու ամենալավ կինը լինեիր:
- Իսկ ի՞նչ պետք է ես անեմ:
- Վերջ տուր նրան ամենալավ ամուսինը սարքելու ջանքերիդ:

Sambitbaba
05.03.2018, 19:19
ԱՆԻՐԱԶԵԿՈՒԹՅՈՒՆ


Վարպետն անդադար կրկնում էր. Աստծո ճանապարհին ընկած ամենամեծ խոչընդոտն ինքը "Աստված" բառն ու հասկացությունն է:

Դա վրդովեց տեղի քահանային, և նա եկավ Վարպետին պատասխանի կանչելու:

- Մի՞թե "Աստված" բառը չի կարող մեզ բերել դեպի Աստված, - հարցրեց քահանան:
- Կարող է, - հանգիստ ասաց Վարպետը:
- Ինչպե՞ս ուրեմն կարելի է միաժամանակ համ օգնել, համ էլ խանգարել:

Վարպետը պատասխանեց.

- Ավանակը կարող է քեզ հասցնել դռանը, բայց չի կարող օգնել, որ դու ներս մտնես:

Sambitbaba
06.03.2018, 20:52
ՍՆԱՓԱՌՈՒԹՅՈՒՆ


Վարպետը հաճախ էր հիշեցնում իր աշակերտներին, որ սրբությունը, ինչպես նաև գեղեցկությունը, իսկական է միայն այն ժամանակ, երբ իրեն չի գիտակցում: Նա սիրում էր հաճախ բարձրաձայն կարդալ հետևյալ բանաստեղծությունը.

Վարդը ծաղկում է այն պատճառով, որ վարդ է,
չհարցնելով, թե ինչու
և չզուգվելով,
որ գրավի մեկնումեկի ուշադրությունը:

Ու նաև սիրում էր կրկնել հետևյալ ասացվածքը. "Սուրբը սուրբ է մնում այնքան ժամանակ, քանի դեռ այդ մասին չի իմացել":

Sambitbaba
07.03.2018, 19:28
ԱՂԵՏՆԵՐԸ


- Աղետները կարող են նպաստել հոգևոր աճին ու պայծառացմանը, - ասաց Վարպետը:

Եվ նա մի այսպիսի պատմություն պատմեց.

Ամեն օր թռչունը թաքստոց էր գտնում հսկայական անապատի կենտրոնում կանգնած մի չոր ծառի ճյուղերի մեջ: Մի անգամ վրա հասած մրրիկը արմատախիլ արեց այդ ծառը: Եվ թաքստոց գտնելու համար խեղճ թռչունը ստիպված էր թռչել հարյուրավոր մղոններ՝ մինչև վերջապես հասավ մի այգի, որտեղ կարկաչում էր առվակը և բուրարձակում էին մրգերի տակ ճկռած ծառերը:

- Եթե չոր ծառը փրկվեր մրրիկից, ոչ մի ուժ թռչունին չէր ստիպի լքել հայրենի վայրը, - ամփոփեց Վարպետը:

Sambitbaba
08.03.2018, 19:24
ՀԱՆՃԱՐԸ


Մի գրող եկավ մենաստան, որպեսզի գիրք գրի Վարպետի մասին:

- Ասում են, դու հանճար ես: Դա ճի՞շտ է, - հարցրեց գրողը:
- Կարելի է այդպես էլ ասել, - ծիծաղով պատասխանեց Վարպետը:
- Իսկ ի՞նչն է մարդուն հանճար դարձնում:
- Տեսնելու ունակությունը:
- Տեսնելու՝ ի՞նչ:
- Թրթուրի մեջ՝ թիթեռին, ձվի մեջ՝ արծվին, մեղավորի մեջ՝ սրբին:

Sambitbaba
09.03.2018, 20:25
"ՀԻՄԱՐՈՒԹՅԱՆ ՄԵԿ ՐՈՊԵՆ"
ԳՐՔԻՑ

ՆԵՐԴԻՏՈՂԱԿԱՆ ԱՍԱՑՎԱԾՔՆԵՐԻ
ԺՈՂՈՎԱԾՈՒ



- Այս մարդը հիմարություն է դուրս տալիս, - հայտարարեց այցելուն Վարպետի հետ հանդիպումից հետո:
- Դու էլ հիմարություն դուրս կտայիր, եթե փորձեիր արտահայտել Անարտահայտելին, - պատասխանեց նրան աշակերտներից մեկը:


Երբ այդ մասին այցելուն հարցրեց անձամբ Վարպետին, ստացավ այսպիսի պատասխան.

- Ամեն մեկը կարող է հիմարություն դուրս տալ: Գլխավորը՝ չանես այդ լուրջ տեսքով:

Sambitbaba
10.03.2018, 20:14
@ @ @



Սեփական թերությունները բացահայտելու լավ միջոց է՝ գտնել այն, թե ինչը քեզ դուր չի գալիս ուրիշների մեջ, - ասում էր Վարպետը:


Մի անգամ նա այսպիսի պատմություն պատմեց: Մի օր նրա կինը կոնֆետների տուփը դրել էր խոհանոցի դարակին, բայց արդեն մեկ ժամ անց նկատել էր, որ տուփը նկատելիորեն թեթևացել է: Կոնֆետների ամբողջ ներքին շերտը ճարպկորեն տեղափոխվել էր նոր խոհարարուհու բեռուբարձը պսակազարդող թղթե տոպրակի մեջ: Չցանկանալով խոհարարուհուն անհարմար վիճակը գցել, բարյացկամ տանտիրուհին ուղղակի հետ վերցեց կոնֆետներն ու տուփը տեղափոխեց պահարան, որպեսզի այլևս ոչ ոքու չգայթակղի:

Նույն երեկոյան ընթրիքից հետո խոհարարուհին հայտարարեց, որ հեռանում է գործից:

- Ինչու՞: Ի՞նչ է պատահել, - հարցրեց նրան Վարպետը:
- Ես չեմ աշխատում մարդկանց մոտ, որոնք գողանում են գողացածը, - հպարտ պատասխանեց այդ կինը:

Sambitbaba
11.03.2018, 21:53
@ @ @


Գիշերային կողոպտիչը պատրաստվում էր կոտրել սեյֆը, բայց հանկարծ դռան վրա մի երկտող տեսավ.
"Խնդրում եմ, մի կոտրեք: Սեյֆը բաց է: Ուղղակի պտտեք բռնակը":
Չհասցրեց նա ձեռք տալ բռնակին, ինչ նրա վրա ընկավ ավազով լի մի պարկ, վառվեց լույսը, իսկ շչակի ոռնոցը ոտքի հանեց ամբողջ մերձակայքը:
Երբ Վարպետը գնաց այցելելու խեղճին բանտում, նա տեսավ, որ վերջինս շատ է ընկճված:

- Ինչպե՞ս դրանից հետո հավատաս մարդկանց, - տրտնջում էր գող-անհաջողակը:

Sambitbaba
13.03.2018, 19:59
@ @ @


Պայծառացած մարդը, - ասաց Վարպետը, - նա է, որը յուրաքանչյուր անթարթ ճիշտ գիտի, թե որտեղ է գտնվում, իսկ դա հասարակ խնդիր չէ՛:

Եվ նա պատմեց իր ընկերոջ մասին, որը ծանոթների մեծ շրջապատ ուներ: Ընկերն արդեն ութսունն անց էր, բայց, չնայած պատկառելի տարիքին, նա հաճույքով տասնյակ երեկույթների հրավերքներ էր ընդունում: Մի անգամ հերթական ընդունելության ժամանակ նրան հարցրեցին, թե էլի քանի հանդիպում է նա ծրագրավորել այդ երեկո:

- Վեց, - պատասխանեց տարեց ջենտլմենը, չկտրելով հայացքը փոքրիկ նոթատետրից:
- Իսկ ի՞նչ եք այնտեղ փնտրում, հարցրեցին նրան: - Ցանկանում եք իմանալ, թե ուր եք գնալու հետո՞:
- Ոչ, - պատասխանեց անկոտրում ծերունին: - Ցանկանում եմ հիշել, թե որտեղ եմ գտնվում հիմա:

Sambitbaba
14.03.2018, 16:29
@ @ @


Վարպետն աշակերտի հետ անցնում էին կույր աղքատի կոքով: Վերջինս, մայթին նստած, ողորմություն էր խնդրում:

- Տուր նրան մի բան, - ասաց Վարպետը:

Աշակերտը մի մետաղադրամ նետեց մուրացկանին:

- Դու պետք է, ի նշան հարգանքի, հանեիր գլխարկդ, - ասաց Վարպետը:
- Ինչու՞, - չհասկացավ աշակերտը:
- Այդպես պետք է վարվել միշտ, երբ ողորմություն ես տալիս:
- Բայց չէ՞ որ նա կույր է:
- Իսկ ի՞նչ, եթե նա ձևացնում է:

Sambitbaba
15.03.2018, 18:11
@ @ @


- Ինչպե՞ս սովորել հավատալ Նախախնամությանը:
- Հավատալ Նախախնամությանը, - պատասխանեց Վարպետը, - նույնն է, ինչ առանց կոպեկի գրպանում գնալ թանկ ռեստորան ու պատվիրել մի դյուժին ոստրեներ այն հույսով, որ նրանց մեջ կգտնես մարգարիտ և կվճարես ճաշիդ համար:

Sambitbaba
16.03.2018, 18:23
@ @ @


Տիրակալը լքեց իր վեհասքանչ նստավայրը , եկավ Վարպետի մոտ և պահանջեց, որ նա իրեն ուսուցանի:

- Ի՞նչ ես դու ցանկանում սովորել ինձ մոտ, - հարցրեց Վարպետը:
- Իմաստություն:
- Ա՜հ, բարեկամս: Ինչիսի՜ հաճույքով ես կանեի այդ բանը, եթե ոչ մի հանգամանք:
- Ի՞նչ հանգամանք:
- Իմաստության անհնար է սովորեցնել:
- Նշանակում է, այստեղ ես սովորելու բան չունե՞մ:
- Իմաստություն կարելի է սովորել: Բայց այն ահնար է սովորեցնել:

Sambitbaba
17.03.2018, 19:40
@ @ @


Նվիրվածությունը խեղում է ընկալումը՝ Վարպետը ստիպված էր այդ մասին խոսել հաճախ:
Եվ մի անգամ աշակերտներին բախտ վիճակվեց ստանալ այդ խոսքերի ճշմարտությունը հաստատող հիանալի մի օրինակ: Վարպետը հարցրեց մի կնոջ.

- Ինչպե՞ս է ձեր դուստրը:
- Ա՜խ, իմ սիրելի աղջնակը: Նա այնքա՜ն երջանիկ է: Այնքա՜ն սքանչելի ամուսին ունի: Նա նվիրել է նրան ավտոմեքենա, գնել է զարդեր, որոնց մասին նա երազում էր, վարձել է սպասավորներ: Նա նախաճաշ է մատուցում աղջկաս անկողնում, աղջիկս կեսօրից շուտ անկողնուց վեր չի կենում: Ամուսին չէ, այլ իսկական արքայա՛զն:
- Իսկ ինչպե՞ս է ձեր որդին:
- Ա՜խ, իմ խեղճ տղաս: Ա՜յ, թե փնթփնթան կին ձեռք գցեց... Նա տվել է նրան ամենն, ինչ այդ կինը ցանկանում էր. ավտոմեքենա, զարդեր, սպասավորների մի բանակ: Իսկ սա մինչև կեսօր վե՛ր է ընկած անկողնում: Եվ նույնիսկ վեր չի կենում, որ ամուսնուն գոնե նախաճա՛շ պատրաստի:

Sambitbaba
21.03.2018, 20:52
@ @ @


- Ինչու՞... ինչու՞... ինչու՞, - զարմացած հարցնում էր աշակերտը, երբ իմացավ, որ Վարպետը պահանջել է իրենից լքել մենաստանն աշակերտ ընդունվելուց ընդամենը մեկ օր անց:

- Քեզ Վարպետ պետք չէ:
Ես կարող եմ քեզ ցույց տալ ճանապարհը,
բայց անցնել այն կարող ես դու միայն:
Ես կարող եմ քեզ ցույց տալ, թե որտեղ կա ջուր,
բայց խմել կարող ես դու միայն:
Ի՞նչ ես կորցնում ժամանակդ ու նայում
ինձ վրա երազկոտ աչքերով:
Դու ճանապարհը գիտես: Գնա՛:
Ջուրը հենց առջևումդ է: Խմի՛ր:

Sambitbaba
22.03.2018, 19:47
@ @ @


Վարպետը երբեք առիթը բաց չէր թողնում, որպեսզի մեկնաբանի լսած արտահայտությունն Աստծո մասին: Աստծո մասին բոլոր արտահայտությունները նա համարում էր Անարտահայտելիի բանաստեղծական կամ խորհրդանշական արտահայտում: Բայց մարդիկ անգիտակցորեն ընդունում են դրանք որպես աստվածայինի բառացի նկարագրություն:

Քարոզիչն ասաց.

- Ես վստահ եմ, որ Աստված իմաստուն է և բարի:

Վարպետն առարկեց.

- Ուրեմն ինչու՞ է նա անօգնական չարի դեմ:
- Որտեղի՞ց ես իմանամ, - պատասխանեց քարոզիչը, - ես ինչ է, թաքնագե՞տ եմ:


Ավելի ուշ Վարպետն ուրախացրեց իր աշակերտներին մի պատմությամբ.

Երկու մարդ լռության մեջ թեյ էին խմում: Որոշ ժամանակ անց նրանցից մեկն ասաց.

- Կյանքը նման է մի ափսե սառած ապուրի:
- Սառած ապուրի՞, - հարցրեց մյուսը: - Ինչու՞:
- Ի՞նչ իմանամ, պատասխանեց առաջինը: - Ես ինչ է, փիլիսոփա՞ եմ: