PDA

Դիտել ողջ տարբերակը : Կլինի՞ արդյոք իշխանափոխություն



Էջեր : 1 [2]

Elmo
16.03.2009, 22:17
Մոդերատորական: Սադրիչ գրառումը իր 11 արձագանքներով ջնջված է: Գրառման հեղինակը ստացել է տուգանային միավորներ, իսկ գրառմանը պատասխանողներին խնդրում եմ օգտվել http://www.akumb.am/images/dargarun/buttons/report.gif նշանից՝ տեղեկացման համակարգից: Սադրիչ գրառմանը համարժեք պատասխան տալը պակաս արժանի չէ տուգանային միավորի, քան ինքը՝ գրառումը

Mephistopheles
16.03.2009, 22:37
ապեր :)
ինչ՞ ոսկերչության, վիրաբուժության, ասռնասրտության մասին էս խոսում:
մի հատ փակագծերը բաց էլի: շաաատ հետաքրքիր ա:

dvgray ջան, ասեմ… իմ տեսակետը սա է… գրել եմ սրանից առաջ…

..... հնարավոր ա ժողովրդին գազազացնել ու գցել իշխանությունների ջանը, դրա համ պատճառները, համ էլ ռեսուրսները կան և հիմա դա ավելի հեշտ ա քան երբեք, բայց մենք արդյեւնքում ունենալու ենք բոցավառված ժողովուրդ չափազանցված սպասելիքներով, ընդ որում անիրականանլի (աշխարհում չկա այդպիսի ուժ որ դա կարողանա անել), ժողովուրդ որ առաջնորդվելու է զգացմունքներով բացառապես… և արդյունքում զորքը նորից դուրս պիտի գա զսպելու ժողովրդին… սա արդեն ես կհամարեմ դավաճանություն, այսպիսին է դավաճանությունը (այն շատ հաճախ հայրենասիրության դեմքով է հանդես գալիս)… Լևոնը ընտրեց ուղի "ավելի լավ է հիմա ինձ մեղադրեն պասիվության մեջ քան հետո՝ դավաճանության"… սա իմ կարծիքն է, նրա ելույթից ես այդ տպավորությունը ստացա… տնտեսությունը շատ է վատանալու և դրա առաջն առնելը դառնալու է ավելի ու ավելի դժվար և այստեղ ժողովրդի գիտակցական և դատողությանբ մոտեցումը ճգնաժամի հաղթահարման ամենակարևոր գրավականն է, իհարկե ընտրյալ իշխանությունների հետ միասին

միշտ պետք է հիշենք, Լևոնը կոչ էր անում մեր բանականությանը և ոչ զգացմունքներին, դա է պատճառը որ նա ամեն ինչ մանրակրկիտ բացատրում է…

Էս վերջին լուրն էլ որ եկավ, կարծում եմ մասամբ վկայում է դրա մասին, չնայած պիտի ասեմ որ ես ոչ կանխատեսում էի ոչ էլ նկատի ունեի նման մի բան… սա ինձ համար անսպասելի էր ու դրանում էլ կայանում է էֆեկտիվությունը, նամանավանդ եթե հաշվի առնենք Մարտի 1-ի ելույթը…

Ասեմ նաև որ վերը նշվածը ընդամենը իմ կարծիքն էր, որ շատ կետերում սխալ դուրս եկավ, բայց ընդհանուր գաղափարը, որն է "միայն սահմանադրական ճանապարհով, առանց բռնությունների" , … "մանրակրկիտ հաշվարկված, համբերատար և սառնասիրտ" մնում է ակտուալ…

…արա դե, ես էլ չեմ համբերում ընգեր, բայց որ ալտերնատիվներին եմ նայում, մտածում եմ "ուշ լինի, նուշ լինի"

Mephistopheles
16.03.2009, 22:42
Լևոնի պահով մի բան կասեմ-եթե քեզ խաբում են մի անգամ, խաբողն ա մեղավոր, եթե նույն մարդը քեզ խաբում ա 2-դ անգամ, դու ես մեղավոր
մի բան գիտեմ-մեզ Պինոչեn ա պետք!!!!!!

ապեր մի հատ հաշվի ՌՔ-ն ու ՍՍ-ն քանի անգամ են խաբել ու հետո նոր ասա, թե քանի անգամ խաբվելուց հետո ով ինչ է լինում… եթե Պինոչետի պես մարդ ես ուզում, կարաս գնաս Իրան կամ Վենեսուելա ապրելու

Fabolous
16.03.2009, 23:12
Գրել էի մի հատ ել կգրեմ, ինձ ոչ մեկ չի խաբել, ես ինձ խաբողների հետ մեղմ ասած լավ չեմ վարվում...արդեն հոգնեցի ասելուց որ ես չեմ ասում թե Սերժը ավելի լավն ա ու ավելի քիչ ա խաբել ու խաբում....Հուգո Չավեսի ու Պինոչետի մեջ ոչ մի ընդհանուր բան չեմ կարում գտնեմ, մի բան գիտեմ որ Պինոչետը հիանալի քաղաքական գործիչ էր+ես գիտեմ որ կարամ Իրանում ու Վենեսուելայում ապրեմ, խորհրդի կարիք չունեմ

Elmo
16.03.2009, 23:24
Հիշեցնում թեմայի քննարկման նյութը՝ Կլինի՞ արդյոք իշխանափոխություն: Մեր իշխանությանը փոխարինման հավակնորդ թեկնածուների մեջ Պինոչետի նման ոչ ոք չկա ու առավել ևս անձամբ Պինոչետը չկա:

dvgray
17.03.2009, 03:07
Հիշեցնում թեմայի քննարկման նյութը՝ Կլինի՞ արդյոք իշխանափոխություն: Մեր իշխանությանը փոխարինման հավակնորդ թեկնածուների մեջ Պինոչետի նման ոչ ոք չկա ու առավել ևս անձամբ Պինոչետը չկա:

ոչ էլ Հիտլերի, Լենինի, Մարքսի ու Էնգելսի. Պապ թագավորի, Խոսրովի Ծիծակի, Բիլ Քլինտոնի, Քենեդիի ու Մեռալին Մոնռոի:
իմիջայլոց, էն Քենեդուն՞ խի խփին ;)

Rammer
17.03.2009, 10:00
Գրել էի մի հատ ել կգրեմ, ինձ ոչ մեկ չի խաբել, ես ինձ խաբողների հետ մեղմ ասած լավ չեմ վարվում...արդեն հոգնեցի ասելուց որ ես չեմ ասում թե Սերժը ավելի լավն ա ու ավելի քիչ ա խաբել ու խաբում....Հուգո Չավեսի ու Պինոչետի մեջ ոչ մի ընդհանուր բան չեմ կարում գտնեմ, մի բան գիտեմ որ Պինոչետը հիանալի քաղաքական գործիչ էր+ես գիտեմ որ կարամ Իրանում ու Վենեսուելայում ապրեմ, խորհրդի կարիք չունեմ
Հարգելի Fabolous,

1. Առաջին անգամ եմ մարդ հանդիպում, որ խորհուրդի կարիք չունի...
2. Չես կարծում արդյոք դու, որ նա ով քաղաքականւոթյան մեջ առաջնորդվում ա հավատալ կամ չհավատալով միշտ լինում ա խաբվածների մեջ?
3. Լևոնական թե հակալևոնական` դու Լևոնի P.R, -ն ես անում: Ու հաշվի առնելով երկրում այսօրվա քաղաքական իրավիճակը, շատ վիճելի է` նրա մասին վատը թե լավը ասելով կարելի ավելացնել նրա ժողովրդականությունը...
4. Քանի որ դու խորհուրդի կարիք չունես, առաջարկում եմ թողնել անձի պաշտանմունքի պռոպագանդան և դրա փոխարեն, եթե կարող ես, առաջարկիր մի արժեքավոր գաղափար, թե ոնց կարելի է պայքարել բեսպրիդելի դեմ: ՀԱԿ -ին ալտերնատիվ մի ճանապարհ, թե ինչպես անենք որ ավելի լավ լինի ապրել Հայաստանում...
5. Եթե գաղտնիք չէ` դու Վազգեն Մանուկյանին ես ընտրել?

Հայկօ
17.03.2009, 15:44
Լևոնի պահով մի բան կասեմ-եթե քեզ խաբում են մի անգամ, խաբողն ա մեղավոր, եթե նույն մարդը քեզ խաբում ա 2-դ անգամ, դու ես մեղավոր
մի բան գիտեմ-մեզ Պինոչեn ա պետք!!!!!!


Գրել էի մի հատ ել կգրեմ, ինձ ոչ մեկ չի խաբել, ես ինձ խաբողների հետ մեղմ ասած լավ չեմ վարվում...արդեն հոգնեցի ասելուց որ ես չեմ ասում թե Սերժը ավելի լավն ա ու ավելի քիչ ա խաբել ու խաբում....Հուգո Չավեսի ու Պինոչետի մեջ ոչ մի ընդհանուր բան չեմ կարում գտնեմ, մի բան գիտեմ որ Պինոչետը հիանալի քաղաքական գործիչ էր+ես գիտեմ որ կարամ Իրանում ու Վենեսուելայում ապրեմ, խորհրդի կարիք չունեմ

Բռատ, ինչ-որ շատ ես անդրադառնում էդ խաբվելու թեմային: Եթե հիմա քեզ բոլոր խաբողների հետ սկսեիր «մեղմ ասած լավ չվարվել», գերանդին առած պիտի գենոցիդ անեիր Հայաստանով մեկ: Խաբելը գիտե՞ս՝ նաև որն ա: Բենզինն ու շաքարը վրեդ երկու անգամ թանկ ծախելը: Դրսից էկած փողերով ապրող ժողովրդին դոլարի կուրսով կզցնելը: Քաղաքի մեջտեղում մարդ գյուլլելը ու կես ժամ հետո սազը առած երգելը, որ զենք չի կիրառվել: Հայլուրով առավոտից իրիկուն սրսկելը, որ երկինքը կապույտ ա, ապելսիններն էլ՝ դեղին ու քաղցր: Հինգ հազար դրամով էն խեղճուկրակներին առնելն էլ ա խաբել: «Ա1+»-ին հազար հատ պատճառաբանություններով եթեր չտալն էլ ա խաբել: «Ռոմանծիկությունն» էլ, «անթրաշությունն» էլ, «էծի պանիրն» ու «նանոտեխնոլոգիաներն» էլ են խաբել. ավելին՝ կանկրետնի կայֆավատ են: Գժի թղթով քաղաքապետն էլ ա կայֆավատ: Սխալ բարևելու համար դեմինիդ սատկցնելն էլ ա կայֆավատ ու բեսպրիձել: Հոկտեմբերի 27-ից ու մարտի 1-ից հետո կուսության ու անմեղության ալիք վառելն էլ ա խաբել: Ապեր, չորով դրած խաբում են ու խաբում. է՜ն «վագրի թռիչքներից» բռնած մինչև խնայողությունները դրամով պահելը (մի երկու հատ եթերային երկաթուղի ու գազամուղ էլ՝ քեզ նվեր) սաղ խաբոցի ու քցոցի ա: Բա էդքանը չես նկատու՞մ: Հաստատ նկատում ես: Մեզ Պինոչետ պետք չի, բռա՛տ, որովհետև էդ նույն Պինոչետը էսօր քեզ բեսամթ չդզող, թմրամոլ, հոգեխանգարված, զոմբի մարդկանց արյունն ա խմում, վաղը սկսելու ա քեզ սիրելի, մտերիմ ու համախոհ մարդկանց էլ հետապնդել ու ճնշել (եթե հլը տենց բան չի անում, ինչը, ճիշտն ասած, մեր իրականությունում անհնար ա. անմասն մարդ չկա):

Փոխել ա պետք սրանց, ու ինչքան շուտ՝ էդքան լավ: Ինձ, օրինակ, հեչ դուր չի գալիս էն հեռանկարը, որ կարող ա մի օր հելնեմ հաց առնելու ու պատահական ընկնեմ կողքովս անցնող Ռենջից արձակած կրակահերթի տակ: Կամ՝ որ հանկարծ ուզենամ ձեթ ներկրել Հայաստան, ինձ տանեն ու հետաքրքրության համար թաղեն մութ անտառներում: Կամ, խոսքի, որ հանկարծ Լուժկովի խաթր որոշեն տունս քանդել ու վրեն էլիտար լուցկու պաչկա սարքեն: Հասկանու՞մ ես. ամենաառաջնային խնդիրը սրանց վռնդելն ա: Ու վռնդվելու են՝ հաստատ, որովհետև ուրիշ տարբերակ չի կարող լինել: Կամ՝ էթում են, կամ՝ մնում են, կտոր-կտոր ուտում, ծախում, պարտքերի տեղ կամ վախից տալիս ու կրվում են ինչ կա-չկա ու մի տասնհինգ տարի հետո սաղս ենք էթում, իրանք՝ առաջինը:

Տրիբուն
17.03.2009, 15:58
«Ռոմանծիկությունն» էլ, «անթրաշությունն» էլ, «էծի պանիրն» ու «նանոտեխնոլոգիաներն» էլ են խաբել. ավելին՝ կանկրետնի կայֆավատ են:
Արմենիկումը խնդրում եմ հատուկ նշել:

Fabolous
17.03.2009, 19:29
Հարգելի Fabolous,

1. Առաջին անգամ եմ մարդ հանդիպում, որ խորհուրդի կարիք չունի...
2. Չես կարծում արդյոք դու, որ նա ով քաղաքականւոթյան մեջ առաջնորդվում ա հավատալ կամ չհավատալով միշտ լինում ա խաբվածների մեջ?
3. Լևոնական թե հակալևոնական` դու Լևոնի P.R, -ն ես անում: Ու հաշվի առնելով երկրում այսօրվա քաղաքական իրավիճակը, շատ վիճելի է` նրա մասին վատը թե լավը ասելով կարելի ավելացնել նրա ժողովրդականությունը...
4. Քանի որ դու խորհուրդի կարիք չունես, առաջարկում եմ թողնել անձի պաշտանմունքի պռոպագանդան և դրա փոխարեն, եթե կարող ես, առաջարկիր մի արժեքավոր գաղափար, թե ոնց կարելի է պայքարել բեսպրիդելի դեմ: ՀԱԿ -ին ալտերնատիվ մի ճանապարհ, թե ինչպես անենք որ ավելի լավ լինի ապրել Հայաստանում...
5. Եթե գաղտնիք չէ` դու Վազգեն Մանուկյանին ես ընտրել?

երբ որ խորհուրդ չեմ հարցնում ու տալիս են ինձ խորհուրդ դուրս չի գալիս-ետ 1
2-չէ, չեմ կարծում
ի՞նչ եմ առաջարկում...հեղափոխություն .. 100մարդ զինել, գրավել իշխանությունը ու Սերժին, Լեվոնին ու մնացած իրանց կարգի մարկանց գնդակահարել հրապարակայնորեն, կամ ցմահ բանտարկել...ու էտ ամեն ինչը անել շատ արագ ու հանգիստ..ամեն գնով հասնել դրան.ուղակի մնումա մեկը առաջնորդի մեզ, ես ինքս առանց խղճի խայթ զգալու կսատկացնեմ դրանց.միգուցե շատերը հիմա անգամ կծիծաղան ասածիս պահով, ասելով որ էտ լուծում չի ու անհնար ա տենց բան անելը, բայց հավատացեք որ հնարավորա տենց բան անել, ու հենց ետ ա ըստ իս հարցի լուծումը
ես ոչ մեկին չեմ ընտրել, ընտրելու իրավունք դեռ չունեմ
Հայկօ-համաձայն եմ քո հետ ախպերս, բայց Լեվոնին բերելով հարց չի լուծվի, ես դրանում ավելի քան համոզված եմ

Վիշապ
17.03.2009, 19:52
երբ որ խորհուրդ չեմ հարցնում ու տալիս են ինձ խորհուրդ դուրս չի գալիս-ետ 1
2-չէ, չեմ կարծում
ի՞նչ եմ առաջարկում...հեղափոխություն .. 100մարդ զինել, գրավել իշխանությունը ու Սերժին, Լեվոնին ու մնացած իրանց կարգի մարկանց գնդակահարել հրապարակայնորեն, կամ ցմահ բանտարկել...ու էտ ամեն ինչը անել շատ արագ ու հանգիստ..ամեն գնով հասնել դրան.ուղակի մնումա մեկը առաջնորդի մեզ, ես ինքս առանց խղճի խայթ զգալու կսատկացնեմ դրանց.միգուցե շատերը հիմա անգամ կծիծաղան ասածիս պահով, ասելով որ էտ լուծում չի ու անհնար ա տենց բան անելը, բայց հավատացեք որ հնարավորա տենց բան անել, ու հենց ետ ա ըստ իս հարցի լուծումը
ես ոչ մեկին չեմ ընտրել, ընտրելու իրավունք դեռ չունեմ
Հայկօ-համաձայն եմ քո հետ ախպերս, բայց Լեվոնին բերելով հարց չի լուծվի, ես դրանում ավելի քան համոզված եմ
Փաստորեն դու պոտենցիալ մարդասպան ես:o Դու ի՞նչ է, կարծում ես իշխանափոխությու՞նն է միակ անհրաժեշտ ու բավարար պայմանը երկրի հարցերը լուծելու համար։ Ֆոբոլուս, էդ 100 հոգին ասենք սպանեցին սրան նրան, ու մեկին էլ դրեցին նախագահ, 100 հոգուն էլ նախարար ու պագամավոր, ի՞նչ ես կարծում, դրանից հետո իրենք էս երկիրը դարձնելու են օրենքի երկի՞ր։ Բա որ քեզ նման մեկը հելնի ու ասի թե սրանք արյան վրա են եկել իշխանության, մարդասպաններ են, իրավունք չունեն մնացած մարդասպաններին դատելու, ճիշտ կասի, թե՞ սխալ։ Լավ կանես մեկ մեկ այնուամենայնիվ խորհուրդ հարցնես, թե չէ մեղմ ասած ագրեսիա ես պրոպագանդում, ԱԱԾ–ի ականջը խուլ…

Fabolous
17.03.2009, 21:00
Փաստորեն դու պոտենցիալ մարդասպան ես:o Դու ի՞նչ է, կարծում ես իշխանափոխությու՞նն է միակ անհրաժեշտ ու բավարար պայմանը երկրի հարցերը լուծելու համար։ Ֆոբոլուս, էդ 100 հոգին ասենք սպանեցին սրան նրան, ու մեկին էլ դրեցին նախագահ, 100 հոգուն էլ նախարար ու պագամավոր, ի՞նչ ես կարծում, դրանից հետո իրենք էս երկիրը դարձնելու են օրենքի երկի՞ր։ Բա որ քեզ նման մեկը հելնի ու ասի թե սրանք արյան վրա են եկել իշխանության, մարդասպաններ են, իրավունք չունեն մնացած մարդասպաններին դատելու, ճիշտ կասի, թե՞ սխալ։ Լավ կանես մեկ մեկ այնուամենայնիվ խորհուրդ հարցնես, թե չէ մեղմ ասած ագրեսիա ես պրոպագանդում, ԱԱԾ–ի ականջը խուլ…
հաա, ես չեմ հասկանում,խ՞ի չի կարելի սպանել պետությանը հարկ չվճարողին, դիտավորյալ մեքենայի տակ մարդկանց քցողներին, պետության փողերը ուտողներին, ախչիկ բռնաբարող օլիգառխների լակոտին, հոմոսեքսուալիզմ պռոպագանդոզներին,անընդհատ խափողներին, փողից բացի ուրիշ սրբություն չունեցողներին, անմեղ մարդու վրա գործ սարքող դատախազներին և այլն ետ եղել ա Լեվոնի ժամանակ կա և հիմա...ոչ թե կարելի ա, այլ անհրաժեշտ ա նմաններին սպանել կամ ցմահ բանտարկել....+Ֆոբոլուս չի, Ֆեյբոլս ա, կամ կարող եք անունով էլ դիմել, անունս Հրաչյա ա...ինչի՞ ես բերեցի Պինոչետի օրինակը...հեղափոխություն արեց, սատկացրեց վոջլոտ Ալյենդեին, երկիրը զգալիորեն զարգացավ, ետ փաստ ա....մեզ նման բան ա պետք, իմ կարծիքով

Վիշապ
17.03.2009, 22:26
հաա, ես չեմ հասկանում,խ՞ի չի կարելի սպանել պետությանը հարկ չվճարողին, դիտավորյալ մեքենայի տակ մարդկանց քցողներին, պետության փողերը ուտողներին, ախչիկ բռնաբարող օլիգառխների լակոտին, հոմոսեքսուալիզմ պռոպագանդոզներին,անընդհատ խափողներին, փողից բացի ուրիշ սրբություն չունեցողներին, անմեղ մարդու վրա գործ սարքող դատախազներին և այլն ետ եղել ա Լեվոնի ժամանակ կա և հիմա...ոչ թե կարելի ա, այլ անհրաժեշտ ա նմաններին սպանել կամ ցմահ բանտարկել....+Ֆոբոլուս չի, Ֆեյբոլս ա, կամ կարող եք անունով էլ դիմել, անունս Հրաչյա ա...ինչի՞ ես բերեցի Պինոչետի օրինակը...հեղափոխություն արեց, սատկացրեց վոջլոտ Ալյենդեին, երկիրը զգալիորեն զարգացավ, ետ փաստ ա....մեզ նման բան ա պետք, իմ կարծիքով

Որովհետև Հայաստանի Հանրապետությունը ունի սահմանդրություն, իսկ տնտեսական, վարչական, հասարակական կարգը պաշտպանելու համար գրված են օրենքներ: Սպանությունը առհասարակ չի խրախուսվում: Ինչ վերաբերում է Պինոչետին, ապա եթե նոր ես վերչադարձել Չիլիից, ապա խնդրում եմ ավելի մանրամասն, կոնկրետ ի՞նչն է զգալիորեն զարգացել այնտեղ: Հրաչյա, ընդգծվելու համար հեչ պարտադիր չի ծայրահեղական ու պրովոկացիոն հայտարարություններ անել, ավելի լավ է Ֆեյբոլս լսիր:

Fabolous
18.03.2009, 00:24
Եթե ինձ անձամբ ճանաչեիր «ընդգծվելու համար հեչ պարտադիր չի ծայրահեղական ու պրովոկացիոն հայտարարություններ անել» հաստատ չէիր անի, համոզված էղի....Fabolous ես լսում եմ, կարիքը չկար ինձ դրա մասին ասելու..որոշ մարդկանց սպանելը մեղք ա, իսկ որոշներին չսպանելն ա մեղք

Սամվել
18.03.2009, 00:25
Եթե ինձ անձամբ ճանաչեիր «ընդգծվելու համար հեչ պարտադիր չի ծայրահեղական ու պրովոկացիոն հայտարարություններ անել» հաստատ չէիր անի, համոզված էղի....Fabolous ես լսում եմ, կարիքը չկար ինձ դրա մասին ասելու..որոշ մարդկանց սպանելը մեղք ա, իսկ որոշներին չսպանելն ա մեղք

Ապեր Իսկ Օրենքով ո՞նցա կարելիա՞ մեկ մեկ մարդ մուրդ սպանել :8

Fabolous
18.03.2009, 00:27
նայած ում, ինչի համար

Kuk
18.03.2009, 00:43
Ապեր Իսկ Օրենքով ո՞նցա կարելիա՞ մեկ մեկ մարդ մուրդ սպանել :8


նայած ում, ինչի համար

Էս հարցին ե՞ս պատասխանել սենց:

Elmo
18.03.2009, 00:45
Մոդերատորական: թեման բազարի վերածելու հերթական փորձը կբերի համապատասխան հետևանքների

Fabolous
18.03.2009, 00:56
Էս հարցին ե՞ս պատասխանել սենց:

հա,խի՞

Kuk
18.03.2009, 00:57
Կասե՞ս, թե որ օրենքով ա թույլատրվում մարդ սպանել: Ասենք` ինչ որ տեղ գրված ա՞, որ էսինչ մարդուն էսինչ բանի համար կարելի ա սպանել:

Fabolous
18.03.2009, 01:02
դրանք չգրված օրենքներ են... բա լավ, 18 տարեկան լակոտը որ իրա Ջպի տակ մարդ ա քցւմ ինադու ու փախնում ա, աղջիկ ա բռնաբարում և այլն ո՞ր օրենքով պիտի ապրի

Kuk
18.03.2009, 01:07
դրանք չգրված օրենքներ են... բա լավ, 18 տարեկան լակոտը որ իրա Ջպի տակ մարդ ա քցւմ ինադու ու փախնում ա, աղջիկ ա բռնաբարում և այլն ո՞ր օրենքով պիտի ապրի

Հա, փաստորեն թյուրիմացություն եղավ, մենք տարբեր օրենքների մասին ենք խոսում. ես գրված օրենքները նկատի ունեի: Fabolous ջան, ինձ որ մնա, տենց մարդկանց սպանելն էլ քիչ կհամարեմ, իրանց պետքա կապել ասֆալթին ու էդ ջպով էնքան վրով գնալ-գալ, որ ասֆալթի ճաքերը լցվի էդ անասունի մսով, ավտոների ամորտիզատրները չփչանան էդ փողոցով անցնելիս:

Elmo
18.03.2009, 01:17
Մոդերատորական: Ժողովուրդ կարդացեք թեմայի վերնագիրը "Կլինի՞ արդյոք իշխանափոխություն": իսկ դուք ի՞նչ եք քննարկում: Ապօրինությունների մասին ակնարկել, կամ որոշ գրառումներ նվիրել դրանց՝ ընդունելի է: Իսկ պատմել ինքնադատաստանի մանրամասերը, դա արդեն չափից ավելի է

ministr
01.04.2009, 11:41
Էս երկրում իշխանությունը պիտի ինձ ու քեզ պատկանի՝ ժողովրդին:

Չուկ, դու իրոք հավատում ես, որ գոնե մոտակա 20 տարվա մեջ նման բան հնարավոր է ՀՀ-ում?
Իմ համար դա կատարյալ ուտոպիա է:

Chuk
01.04.2009, 15:37
Չուկ, դու իրոք հավատում ես, որ գոնե մոտակա 20 տարվա մեջ նման բան հնարավոր է ՀՀ-ում?
Իմ համար դա կատարյալ ուտոպիա է:

Ներողություն հարգելիս, սակայն ես ոչ թե հավատում եմ, որ հրաշք տեղի կունենա, այլ դրա համար պայքարում եմ, ու պայքարիս մեջ էլ մենակ չեմ: Իսկ թե դա կլինի 1 տարի հետո, 20 թե 50, այնքան էական չէ, որքան էական է այն, որ եթե դա լինելու է ասենք 20 տարի հետո, ուրեմն հիմիկվանից է պետք այդ արժեհամակարգի ձևավորումն ու պայքարը, այլ ոչ թե 10 տարի հետո, որ արդյունքն էլ 30 կամ 40 տարի հետո լինի: Ու էն մարդիկ ովքեր հստակ սրան գնալու փոխարեն դա համարում են ուտոպիա, ակամա նպաստում են դրա չկայանալուն:

Հարգանքներիս հավաստիքը :hi

Mephistopheles
02.04.2009, 04:00
Չուկ, դու իրոք հավատում ես, որ գոնե մոտակա 20 տարվա մեջ նման բան հնարավոր է ՀՀ-ում?
Իմ համար դա կատարյալ ուտոպիա է:

եթե էսօր հավատաս, էսօրվանից մինիմում 20 տարի հետո կպատկանի հաստատ… եթե չես հավատում 1000000 տարի էլ անցնի չի լինելոու

ministr
02.04.2009, 11:04
Ներողություն հարգելիս, սակայն ես ոչ թե հավատում եմ, որ հրաշք տեղի կունենա, այլ դրա համար պայքարում եմ, ու պայքարիս մեջ էլ մենակ չեմ: Իսկ թե դա կլինի 1 տարի հետո, 20 թե 50, այնքան էական չէ, որքան էական է այն, որ եթե դա լինելու է ասենք 20 տարի հետո, ուրեմն հիմիկվանից է պետք այդ արժեհամակարգի ձևավորումն ու պայքարը, այլ ոչ թե 10 տարի հետո, որ արդյունքն էլ 30 կամ 40 տարի հետո լինի: Ու էն մարդիկ ովքեր հստակ սրան գնալու փոխարեն դա համարում են ուտոպիա, ակամա նպաստում են դրա չկայանալուն:

Հարգանքներիս հավաստիքը :hi

Դու պայքարում ես, որ ժողովրդին տրվի իշխանությունը? Կարծում եմ շատ ավելի իրատեսական ա, որ պայքարում ես իշխանափոխության համար: Քաղաքական կյանքում վաղուց լճացում ա գնացել, ու դա ինչպես տեսնում ենք լավ բանի չի բերում: Փոփոխություններն անհրաժեշտ են: Բայց դա ժողովրդի իշխանության գալու հետ առհասարակ կապ չունի: Երբ որ միտինգի ժամանակ ասում են, թե իշխանությունը ժողովրդին ենք վերադարձնելու հասկանում եմ, միտինգա.. նման վեհ գաղափարներից ա պետք խոսել: Ու ինչ որ մասին էլ թվումա, որ եթե էս մարդիկ եկան հենա երկնքից մանանա ա թափվելու, քարերը ոսկի են դառնալու և այլն... Ի~նչ ժողովրդի իշխանություն, ինչ բան: Տենց բան չկա չի էլ կարող լինել: Դեմոկրատիա (ժողովրդավարություն - ժողովրդին վարի տալ:)) ասվածը ֆուֆլո բանա, թոզ փչոցի, դիվանագիտական տերմին, սրա նրա գլխին լոլո կարդալու թեմա (Հուսեյնի ականջը կանչի) ու պետությունների միջև տարբերությունը նրա մեջ ա, թե ով ժողովրդին ինչքան ա ճնշում, մեկը շատ մեկը քիչ, դա էլ կախված է շատ հանգամանքներից: Ժողովրդի իշխանության մասին սովորաբար հիշում են հեղափոխությունների, իշխանափոխությունների ժամանակ, ու դա անելուց հետո ժողովուրդը վերադառնում է ելման կետ: Հեղափոխությունների դեպքում սկսում են ապրել ավելի վատ... ամենաթարմ օրինակները Վրաստանն ու Ուկրաինան: Ի պատիվ Կոնգրեսի, ավելի ճիշտ ԼՏՊ-ի, պետք է ասել որ ընտրել են ճիշտ` սահմանադրական ուղին, որը հետո երկիրը չի պահի ցնցումների մեջ:

Ուրիշ հարց ա, որ պետքա պայքարել նրա համար, որ լինի օրենքի իշխանություն: Այ եթե էդ ուղղությամբ պայքարենք, ապա պտուղները շուտով կվայելենք: Օրենք որ եղավ, պետությունը կդառնա պետություն, ոչ թե ոնց որ հիմայա ` պեռաշկու ցեխ: Իսկ էդ օրենք պահելը պետք ա սկսվի հենց մեզնից: Որ սրան նրան կաշառք չտանք, հետո բողոքենք կոռուպցիայից, որ փողոցը նորմալ անցնենք, որ մեքենան նորմալ քշենք, որ խախտում անելուց գայիշնիկի ձեռը 3000 չտանք հետևից ել քֆուր... բա!

Հարգանքներիս կրկնակի հավաստիքը

Վիշապ
02.04.2009, 11:43
Մինիստր… Պարոն Նախարար;), քո այս միտքը.

Դու պայքարում ես, որ ժողովրդին տրվի իշխանությունը? Կարծում եմ շատ ավելի իրատեսական ա, որ պայքարում ես իշխանափոխության համար: Քաղաքական կյանքում վաղուց լճացում ա գնացել, ու դա ինչպես տեսնում ենք լավ բանի չի բերում: Փոփոխություններն անհրաժեշտ են: Բայց դա ժողովրդի իշխանության գալու հետ առհասարակ կապ չունի: Ինչո՞վ է հակասում քո այս մտքին.


Ուրիշ հարց ա, որ պետքա պայքարել նրա համար, որ լինի օրենքի իշխանություն: Այ եթե էդ ուղղությամբ պայքարենք, ապա պտուղները շուտով կվայելենք:
Այսինքն ուզում ես ասել, որ կարելի է իշխանափոխություն չանել, բայց պայքարել, որ լինի օրենքի իշխանությու՞ն։ Էդ ո՞նց, եթե իշխանություններն են ապօրինությունների համակարգողը։ Իսկ օրենքի իշխանությունը ինչո՞վ է տարբերվում ժողովրդի իշխանությունից։

Ժողովրդի իշխանության մասին սովորաբար հիշում են հեղափոխությունների, իշխանափոխությունների ժամանակ, ու դա անելուց հետո ժողովուրդը վերադառնում է ելման կետ: Հեղափոխությունների դեպքում սկսում են ապրել ավելի վատ... ամենաթարմ օրինակները Վրաստանն ու Ուկրաինան:
Ապեր, դու տեղյակ ե՞ս, որ մարդկության էվոլուցիան ծայրեծայր անցել է հեղափոխությունների միջով. բնական, տնտեսական, արդյունաբերական, գիտատեխնիկական, մշակութային, սեքսուալ(:oy), դեմոգրաֆիկ, քաղաքական… Ու քո կարծիքով բան չի՞ փոխվել։ Մեկը հենց Ուկրաինայում ու Վրաստանում ավելի վա՞տ են ապրում:o Էդ որտեղի՞ց քեզ նման ինֆորմացիան։ Առհասարակ դու տեղյա՞կ ես աշխարհի պատմությունից, ասենք Հոլանդական հեղափոխությունից, Անգլիական, Ֆրանսիական Մեծ Հեղափոխությունից, Ամերիկյան, Իտալիա, Հունգարիա, Գերմանիա, Ավստրիա… Բան չի՞ փոխվել, մարդիկ ավելի վա՞տ են ապրում…
Հեղափոխությունը առանց հասարակական պահանջի անհնար է, իսկ հասարակությունը եթե ուզում է փոխվել, մի քանի հոգի, կամ մի քանի թայֆա դրա դեմ ոչինչ չեն կարող անել։ Իսկ պատմությունը ցույց է տվել, որ ժամանակի ընթացքում ի վերջո հասարակությունը դեմ է առնում մի ինչ–որ ճգնաժամային վիճակի, ու հանգուցալուծումը այնուամենայնիվ տեղի է ունենում հեղափոխության միջոցով, քանի որ լճացած մարդիկ արհեստականորեն փորձում են պահել գոյություն ունեցող համակարգը, որից էլ այն լարվում ու ի վերջո պայթում է։

Rammer
02.04.2009, 12:07
Ի~նչ ժողովրդի իշխանություն, ինչ բան: Տենց բան չկա չի էլ կարող լինել: Դեմոկրատիա (ժողովրդավարություն - ժողովրդին վարի տալ ասվածը ֆուֆլո բանա, թոզ փչոցի, դիվանագիտական տերմին, սրա նրա գլխին լոլո կարդալու թեմա (Հուսեյնի ականջը կանչի) ու պետությունների միջև տարբերությունը նրա մեջ ա, թե ով ժողովրդին ինչքան ա ճնշում, մեկը շատ մեկը քիչ, դա էլ կախված է շատ հանգամանքներից:

Ցավոք ժամանակ չունեմ երկար գրելու ձեր այս գրառման մասին, չնայած գրելու շատ բան կա...Ընդամենը մի հասարակագույն հարց կտամ ու մնացածը հասկանալի կլինի կարծում եմ:
Օրինակ Ֆրանսիայում նախագահին ընտրում է ժողովուրդը, թե ընտակեղծքիներով մեկը դառնում է???
:think

DVG
02.04.2009, 13:15
Կլինի, թե չի լինի....այս է հարցը:::::
ուզում ա լինի, ուզում ա չլինի, մեկա ես էն կարծիքին եմ, որ դա ոչ մի փոփոխություն չի առաջացնի, մենք դեռ էդ չափ զարգացած չենք, որ իշխանափոխությամբ որևէ բան փոխենք:::

Վիշապ
02.04.2009, 13:50
Կլինի, թե չի լինի....այս է հարցը:::::
ուզում ա լինի, ուզում ա չլինի, մեկա ես էն կարծիքին եմ, որ դա ոչ մի փոփոխություն չի առաջացնի, մենք դեռ էդ չափ զարգացած չենք, որ իշխանափոխությամբ որևէ բան փոխենք:::

ԴՎԳ, իսկ ի՞նչ ես կարծում, 1688 թվին Անգլիական «Փառահեղ» հեղափոխությունը, որ ահագին փոփոխություններ առաջացրեց, էդ ժամանակվա անգլիացիները մեզնից ավելի զարգացած է՞ին։
Հ.Գ. Կներես բայց էս մի արտահայտությունդ.
մենք դեռ էդ չափ զարգացած չենք, որ իշխանափոխությամբ որևէ բան փոխենք::: որ կարդում եմ, ինձ թվում է մենք ապրում ենք քարանձավներում, ցրտերը սկսվել են, զաժիգալկա էլ չունենք, որ կրակ վառենք ու տաքանանք, ու բան չենք կարող փոխել։

Mephistopheles
02.04.2009, 14:04
Դու պայքարում ես, որ ժողովրդին տրվի իշխանությունը? Կարծում եմ շատ ավելի իրատեսական ա, որ պայքարում ես իշխանափոխության համար: Քաղաքական կյանքում վաղուց լճացում ա գնացել, ու դա ինչպես տեսնում ենք լավ բանի չի բերում: Փոփոխություններն անհրաժեշտ են: Բայց դա ժողովրդի իշխանության գալու հետ առհասարակ կապ չունի: Երբ որ միտինգի ժամանակ ասում են, թե իշխանությունը ժողովրդին ենք վերադարձնելու հասկանում եմ, միտինգա.. նման վեհ գաղափարներից ա պետք խոսել: Ու ինչ որ մասին էլ թվումա, որ եթե էս մարդիկ եկան հենա երկնքից մանանա ա թափվելու, քարերը ոսկի են դառնալու և այլն... Ի~նչ ժողովրդի իշխանություն, ինչ բան: Տենց բան չկա չի էլ կարող լինել: Դեմոկրատիա (ժողովրդավարություն - ժողովրդին վարի տալ:)) ասվածը ֆուֆլո բանա, թոզ փչոցի, դիվանագիտական տերմին, սրա նրա գլխին լոլո կարդալու թեմա (Հուսեյնի ականջը կանչի) ու պետությունների միջև տարբերությունը նրա մեջ ա, թե ով ժողովրդին ինչքան ա ճնշում, մեկը շատ մեկը քիչ, դա էլ կախված է շատ հանգամանքներից: Ժողովրդի իշխանության մասին սովորաբար հիշում են հեղափոխությունների, իշխանափոխությունների ժամանակ, ու դա անելուց հետո ժողովուրդը վերադառնում է ելման կետ: Հեղափոխությունների դեպքում սկսում են ապրել ավելի վատ... ամենաթարմ օրինակները Վրաստանն ու Ուկրաինան: Ի պատիվ Կոնգրեսի, ավելի ճիշտ ԼՏՊ-ի, պետք է ասել որ ընտրել են ճիշտ` սահմանադրական ուղին, որը հետո երկիրը չի պահի ցնցումների մեջ:

Ուրիշ հարց ա, որ պետքա պայքարել նրա համար, որ լինի օրենքի իշխանություն: Այ եթե էդ ուղղությամբ պայքարենք, ապա պտուղները շուտով կվայելենք: Օրենք որ եղավ, պետությունը կդառնա պետություն, ոչ թե ոնց որ հիմայա ` պեռաշկու ցեխ: Իսկ էդ օրենք պահելը պետք ա սկսվի հենց մեզնից: Որ սրան նրան կաշառք չտանք, հետո բողոքենք կոռուպցիայից, որ փողոցը նորմալ անցնենք, որ մեքենան նորմալ քշենք, որ խախտում անելուց գայիշնիկի ձեռը 3000 չտանք հետևից ել քֆուր... բա!

Հարգանքներիս կրկնակի հավաստիքը

Ապեր, ինչ կա չկա խառնիր իրար սարքիր աջապ-սանդալ… Ուրիշ հարց ա, որ պետքա պայքարել նրա համար, որ լինի օրենքի իշխանություն: նշանակում է դեմոկրատիա (ժողովրդավարություն, ոնց որ դու ես ասում)… եթե մեր երկրում հաստատվի օրենքի իշխանություն՝ կլինի ժողովրդավարություն…

հիմա ուզում ե՞ս թե՞ չէ… գրում-գրում ես վերջում մի նախադասությամբ "փիլիսոփայությունդ" գետնովն ես տալիս… մեզ էլ չես թողնում քննադատենք

Հարգանքներիդ եռակի հավաստիքը

Հայկօ
02.04.2009, 14:10
ուզում ա լինի, ուզում ա չլինի, մեկա ես էն կարծիքին եմ, որ դա ոչ մի փոփոխություն չի առաջացնի

Ուրեմն առաջարկում ես քաշվել ղրաղ, հա՞: Կամ թուլանալ ու հաճույք ստանա՞լ: Բռատ, բոլորն էլ «կնիկ են ուզում, չբեր են ուզում, բանն էլ հետն են ուզում»: Բայց տենց չի լինում: Ամեն ինչում էլ առաջին քայլ կա:



մենք դեռ էդ չափ զարգացած չենք, որ իշխանափոխությամբ որևէ բան փոխենք:

«Մենքը» ովքե՞ր են, կճշտե՞ս:

Mephistopheles
02.04.2009, 14:18
Կլինի, թե չի լինի....այս է հարցը:::::
ուզում ա լինի, ուզում ա չլինի, մեկա ես էն կարծիքին եմ, որ դա ոչ մի փոփոխություն չի առաջացնի, մենք դեռ էդ չափ զարգացած չենք, որ իշխանափոխությամբ որևէ բան փոխենք:::

Լրիվ ճիշտ ես ընգեր… քո համար ոչ մի տարբերություն չի լինելու… տարբերությունը լինելու է պայքարողի համար, նրանք ովքեր սպասելիքներ և անելիքներ ունեն նրանց համար շատ բան ա փոխվելու… բոլոր մտքերիդ հետ եմ համաձայն, դուք էդքան զարգացած չեք որ իշխանափոխությամբ որևէ բան փոխեք

Ապեր ոնց ասեմ որ հասկանաս… ասենք երկիրը որ կլոր ա կամ տափակ ա որոշ մարդկանց համար տարբերությունը եդքան էլ էական չի ի դեպ միչև օրս էլ այդպես ա, բայց արի ու տես որ երբ իմացան որ կլոր ա կյանքը կտրուկ փոխվեց, լուսավորվեց… բայց որոշ մարդկանց կյանքում ամեն ինչ մնաց նույնը, ոչ մի տարբերություն…

ministr
02.04.2009, 14:58
Այսինքն ուզում ես ասել, որ կարելի է իշխանափոխություն չանել, բայց պայքարել, որ լինի օրենքի իշխանությու՞ն։ Էդ ո՞նց, եթե իշխանություններն են ապօրինությունների համակարգողը։ Իսկ օրենքի իշխանությունը ինչո՞վ է տարբերվում ժողովրդի իշխանությունից։

Որտեղ կարդացիր, որ ես ասում եմ մեզ իշխանափոխություն պետք չի? Ապօրինություններն ամենուր են, մենակ իշխանությամբ չի սահմափակվում: Ու իշխանություն փոխելով դատավորները, տնօրենները դժվար թե ավելի ազնիվ դառնան, ուղղակի մթնոլորտը կառողջանա, օլիգարխիկ համակարգը կքաշվի իրա սահմանները (մինչև նորերի ի հայտ գալը), անօրինականությունները մեծամասամբ կսահմանափակվեն, բայց չեն վերանա: Ժողովուրդն իրա իշխանությունն իրականցնումա ընտրությունների միջոցով: Ընտրում են որևէ մեկին, նա էլ գնումա ԱԺ կամ նախագահական ու սկսումա կառավարել: Հիմա եթե չկա օրենքի իշխանություն, ապա էդ ընտրված մարդը շուտով դառնումա ժողովրդի գլխին նոր փորձանք, իրեն համարում ա Հայաստանի միակ տղամարդը, ալֆան ու օմեգան, և այլն, ու դա իրականացնումա որոշակի լծակների օգնությամբ : Հետո էնքանա զզվացնում, որ ժողովուրդը որոշում ա տեր դառնա (կամ ասում են գնա տեր դառի) իր իրավունքին և ամեն ինչ բարեհաջող իրականացնելու դեպքում տեղի ա ունենում իշխանափոխություն, բայց արի ու տես որ ինչ որ ժամանակ հետո գալիս կանգնում ենք նույն հարցի առաջ... Այսինքն օրենքի իշխանությամբ է պայմանավորվում ժողովրդի իշխանությունը, առանց առաջինի երկրորդը ժամանակավոր երևույթ է դառնում:


Ապեր, դու տեղյակ ե՞ս, որ մարդկության էվոլուցիան ծայրեծայր անցել է հեղափոխությունների միջով. բնական, տնտեսական, արդյունաբերական, գիտատեխնիկական, մշակութային, սեքսուալ(), դեմոգրաֆիկ, քաղաքական… Ու քո կարծիքով բան չի՞ փոխվել։ Մեկը հենց Ուկրաինայում ու Վրաստանում ավելի վա՞տ են ապրում Էդ որտեղի՞ց քեզ նման ինֆորմացիան։ Առհասարակ դու տեղյա՞կ ես աշխարհի պատմությունից, ասենք Հոլանդական հեղափոխությունից, Անգլիական, Ֆրանսիական Մեծ Հեղափոխությունից, Ամերիկյան, Իտալիա, Հունգարիա, Գերմանիա, Ավստրիա… Բան չի՞ փոխվել, մարդիկ ավելի վա՞տ են ապրում…
Հեղափոխությունը առանց հասարակական պահանջի անհնար է, իսկ հասարակությունը եթե ուզում է փոխվել, մի քանի հոգի, կամ մի քանի թայֆա դրա դեմ ոչինչ չեն կարող անել։ Իսկ պատմությունը ցույց է տվել, որ ժամանակի ընթացքում ի վերջո հասարակությունը դեմ է առնում մի ինչ–որ ճգնաժամային վիճակի, ու հանգուցալուծումը այնուամենայնիվ տեղի է ունենում հեղափոխության միջոցով, քանի որ լճացած մարդիկ արհեստականորեն փորձում են պահել գոյություն ունեցող համակարգը, որից էլ այն լարվում ու ի վերջո պայթում է։

Ապեր իսկ դու տեղյակ ես հիմա առահասարակ որ թիվնա, կամ որ դարնա? Տեղյակ ես, որ մարդկությունը վաղուց դուրսա եկել ֆեոդալական դարաշրջանից, հեղափոխությունների, դասակարգերի պատերազմների դարաշրջաններից?
Տեղյակ ես առհասարակ հեղափոխություն ինչա նշանակում?
Տեղյակ ես որ Վրաստանում ու Ուկրաինայում իրանց հիմար հեղափոխությունից հետո մեռան ընտրություն անցկացնելով, տարին մի երկուսին սպանելով, քաղաքական ճգնաժամերը հաջորդում են մեկը մյուսին, Ուկրաինայի նախագահը ամիսը մեկ կառավարությունա կազմում ու ռա
դայա ցրում: Ու էդ անկայունությունից էլ օգտվում են ուրիշ տերություններ իրենց շահը ման գալով: Արանքում ով ա տուժում ` պետությունն ու ժողովուրդը:
Հա Ֆրանսիական մեծ հեղափոխությունից հետո դարեր անց Ֆրանսիան շատ լավա զգում իրան: Ավելին ասեմ, իսկ պատերազմի ժամանակ հիմնահատակ ավերվելուց հետո Գերմանիան շատ ավելի լավա զգում իրան: Բա հարց չի առաջանում ինչու?
Ուրեմն հեղափոխություննա ամեն ինչի բարօրության աղբյուրը? Երկիր կա պատերազմով իրա սահմանները մեծացրելա , ուրեմն պատերազմը բարիք ա?
Հիմա ինչ վերաբերումա թայֆեքին: Թայֆեքը որոշում են պահել իշխանությունը, եթե էդ երկրում օրենքը չի գեևակշռում: Ու ստացվումա որ ժողովուրդը դուրսա գալիս փողոց, արյունա հեղվում: Իսկ քաղաքակիրթ երկրներում հեղափոխության կարիք չի զգացվում: Այնպես որ հեղափոխությունը կամ ավելի ճիշտ հեղաշրջումը դա անհրաժեշտություն չի: Հնարավոր ա շատ ավելի նորմալ ու քաղաքակիրթ իշխանություն փոխել, եթե իհարկե բոլորը ենթարկվում են օրենքին:

ministr
02.04.2009, 15:05
Ցավոք ժամանակ չունեմ երկար գրելու ձեր այս գրառման մասին, չնայած գրելու շատ բան կա...Ընդամենը մի հասարակագույն հարց կտամ ու մնացածը հասկանալի կլինի կարծում եմ:
Օրինակ Ֆրանսիայում նախագահին ընտրում է ժողովուրդը, թե ընտակեղծքիներով մեկը դառնում է???
:think

Ֆրանսիայում դեմ են տալի Սարկոզիին մեկ ել մի հատ մորքուրի մարդիկ գնում ընտրում են Սարկոզիին: Ընտրակեղծիք այնտեղ դժվար թե լինի: Հետո նույն Սարկոզին հրամաններ է տալիս, որոնց ժողովուրդը դեմ է: Կամ օրինակ նույն ժողովրդավար Ֆրանսիան ժամանակին զորք ուղարկեց Իրաք այնտեղի ժողովրդի հերն անիծելու: Յանի տեսեք ժողովրդավարության տարածում ա:

ministr
02.04.2009, 15:41
Ապեր, ինչ կա չկա խառնիր իրար սարքիր աջապ-սանդալ… Ուրիշ հարց ա, որ պետքա պայքարել նրա համար, որ լինի օրենքի իշխանություն: նշանակում է դեմոկրատիա (ժողովրդավարություն, ոնց որ դու ես ասում)… եթե մեր երկրում հաստատվի օրենքի իշխանություն՝ կլինի ժողովրդավարություն…

հիմա ուզում ե՞ս թե՞ չէ… գրում-գրում ես վերջում մի նախադասությամբ "փիլիսոփայությունդ" գետնովն ես տալիս… մեզ էլ չես թողնում քննադատենք

Հարգանքներիդ եռակի հավաստիքը

Գլոբալ հարցի մասին խոսելուց աջապ-սանդալի հավանականությունը մեծա :) Լրիվ համաձայն եմ, որ եթե օրեքնի իշխանություն լինի, ապա ժողովրդավարությունը ևս ասֆալտի տակից ծիլ կտա ու կաճի:

Էդ երբ եմ գրածս գետնով տվել? Ինչն եմ ուզում? Ուզում եմ որ էս պետության մեջ փոփոխություն լինի, որ ՀԱԿը հաղթի ընտրություններում, որ օրենքին հետևենք, ու պահանջենք օրենքի պահպանում առաջինը հենց մեր կողմից ընտրված ՀԱԿ-ից: Պատկերացրեք քաղաքապետարանում օրենքի ուժը լրիվ գործի: Ստեղ ընդեղ էլի անօրինական շենքեր չծլեն, կաշառք չուզեն, կարճ ասած աշխատեն օրենքով: Սրան ով պետք ա դեմ լինի? Ու որ օրենքի համն ընկավ մարդկանց բերանը, ես համոզված եմ որ օրինականություն կպահանջեն արդեն ամեն ինչում: Կարճ ասած օրինականության հաստատման առաջին օղակը պետք ա լինի քաղաքապետարանը: Իսկ եթե էլի բան չփոխվեց, ... էլ ինչ ասեմ.. էդ ել դուք ասեք

Վիշապ
02.04.2009, 16:22
…Հիմա եթե չկա օրենքի իշխանություն, ապա էդ ընտրված մարդը շուտով դառնումա ժողովրդի գլխին նոր փորձանք, իրեն համարում ա Հայաստանի միակ տղամարդը, ալֆան ու օմեգան, և այլն, ու դա իրականացնումա որոշակի լծակների օգնությամբ : Հետո էնքանա զզվացնում, որ ժողովուրդը որոշում ա տեր դառնա (կամ ասում են գնա տեր դառի) իր իրավունքին և ամեն ինչ բարեհաջող իրականացնելու դեպքում տեղի ա ունենում իշխանափոխություն, բայց արի ու տես որ ինչ որ ժամանակ հետո գալիս կանգնում ենք նույն հարցի առաջ... Այսինքն օրենքի իշխանությամբ է պայմանավորվում ժողովրդի իշխանությունը, առանց առաջինի երկրորդը ժամանակավոր երևույթ է դառնում:
Ապեր, էս քո ասածի համար Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության մեջ նշված է, որ նախագահն ու ազգային ժողովը ընտրվում են 5 տարի ժամկետով, իսկ եթե էդ ընթացքում հասցնում են իրենց միակ տղամարդ, ալֆա ու օմեգա զգալ, խելագարվել, էշություններ անել, ժողովրդին զզվացնել, ապա դրա համար էլ Սահմանադրության մեջ գրված է, որ ազգային ժողովը նախագահին կարող է հրաժարակաին պահանջ ներկայացնել, ճիշտ է մենակ պետական դավաճանության, կամ այլ ծանր հանցագործության համար, բայց գոնե «վերջի վարյանտ» ժողովուրդը ունի խաղաղ հավաքներ անցկացնելու իրավունք։ Իսկ ամենավերջին վարյանտ սաղ ժողովրդով ծալում ենք Սահմանադրությունը, որը էլի մենք ենք ի վերջո ընդունել (դե կեղծիքներով է, թե առանց կապ չունի, հանդուրժել ենք, ուրեմն ընդունել ենք)… հա, ուրեմն էդ Սահմանադրությունը ծալում, վերցնում ենք հետներս ու Նախագահի դուռն ենք գնում, կամացուկ, օրենքի սահմաններում թակում ենք դուռը, տունը մարդ լինելու դեպքում շատ քաղաքավարի ասում ենք մի հատ հել դուրս, քեզ լիքը մարդ ա սպասում, տես քո կամքով հրաժարական ես տալի՞ս, թե զանգում ենք միլիցա… Հասկանալի է չէ՞։ Իսկ եթե սաղ ժողովրդով ձեններս կտրած ոչխարավարի, խեղճ խեղճ նվնվում ենք, բնականաբար նախագահը ոչ միայն իրավունք ունի իրեն միակ տղամարդ զգալու, այլ նաև պարտավոր է, էս երկրում գոնե մի տղամարդ պիտի լինի՞ թե չէ։

Ապեր իսկ դու տեղյակ ես հիմա առահասարակ որ թիվնա, կամ որ դարնա? Տեղյակ ես, որ մարդկությունը վաղուց դուրսա եկել ֆեոդալական դարաշրջանից, հեղափոխությունների, դասակարգերի պատերազմների դարաշրջաններից?
Տեղյակ ես առհասարակ հեղափոխություն ինչա նշանակում?
Տեղյակ ես որ Վրաստանում ու Ուկրաինայում իրանց հիմար հեղափոխությունից հետո մեռան ընտրություն անցկացնելով, տարին մի երկուսին սպանելով, քաղաքական ճգնաժամերը հաջորդում են մեկը մյուսին, Ուկրաինայի նախագահը ամիսը մեկ կառավարությունա կազմում ու ռա
դայա ցրում: Ու էդ անկայունությունից էլ օգտվում են ուրիշ տերություններ իրենց շահը ման գալով: Արանքում ով ա տուժում ` պետությունն ու ժողովուրդը:
Հա Ֆրանսիական մեծ հեղափոխությունից հետո դարեր անց Ֆրանսիան շատ լավա զգում իրան: Ավելին ասեմ, իսկ պատերազմի ժամանակ հիմնահատակ ավերվելուց հետո Գերմանիան շատ ավելի լավա զգում իրան: Բա հարց չի առաջանում ինչու?
Ուրեմն հեղափոխություննա ամեն ինչի բարօրության աղբյուրը? Երկիր կա պատերազմով իրա սահմանները մեծացրելա , ուրեմն պատերազմը բարիք ա?
Հիմա ինչ վերաբերումա թայֆեքին: Թայֆեքը որոշում են պահել իշխանությունը, եթե էդ երկրում օրենքը չի գեևակշռում: Ու ստացվումա որ ժողովուրդը դուրսա գալիս փողոց, արյունա հեղվում: Իսկ քաղաքակիրթ երկրներում հեղափոխության կարիք չի զգացվում: Այնպես որ հեղափոխությունը կամ ավելի ճիշտ հեղաշրջումը դա անհրաժեշտություն չի: Հնարավոր ա շատ ավելի նորմալ ու քաղաքակիրթ իշխանություն փոխել, եթե իհարկե բոլորը ենթարկվում են օրենքին:
Ապեր, եթե սաղ ժողովրդով հակարծ որոշենք միանգամից խելոքանալ, ջոկենք, որ օրենքը լավ բան ա, բոլորիս պետք ա, ու առանց իրար քցելու, խաբելու, կուտ տալու մարդա մեր գործն անենք, հա, պետք չի էդ հեղափոխությունը, խաղաղ մարդավարի նորմալ համակարգ ենք ստեղծում ու ապրում ենք։ Իսկ եթե հակառակը, մի մասը մյուս մասին տարին 12 ամիս կուտ տալով ֆռռացնում ու քցում է, բողոքելու դեպքում էլ ներքին զորքերը գալիս քաշքշում են, ապա ի՞նչ ես ուզում, բա կռիվ էլ կլինի, արյուն էլ կթափվի տո հեղափոխություն էլ կլինի։ Դեռ կարող է տարին 4 անգամ էլ նախագահ փոխեն իրար մորթելով, մինչև բոլորը ջոկեն թե շան գլուխը որ ջհանդամում է թաղած։ Թե՞ քեզ թվում է, որ սաղ ձենները կտրեն ու սուս ու փուս նստեն, յանի կայունություն լինի, էդ դեպքում պետությունն ու ժողովուրդը շահում են։:) Ապեր եթե մի տեղ անկայունություն է, քաոս է, իրար են ուտում, ուրեմն պրոբլեմ կա, ու հաստատ իշխանությունները էդ պրոբլեմը չեն կարողացել լուծել։ Մարդիկ էդքան էլ փսիխ չեն, առանց պրոբլեմի դուրս գան փողոց։

Տեղյակ ես, որ մարդկությունը վաղուց դուրսա եկել ֆեոդալական դարաշրջանից էս մի միտքդ իմիջայլոց մտածելու տեղիք տվեց, ՀԱՍՏԱ՞Տ ԴՈՒՐՍ Ա ԵԿԵԼ…:think

ministr
02.04.2009, 16:42
Ապեր, եթե սաղ ժողովրդով հակարծ որոշենք միանգամից խելոքանալ, ջոկենք, որ օրենքը լավ բան ա, բոլորիս պետք ա, ու առանց իրար քցելու, խաբելու, կուտ տալու մարդա մեր գործն անենք, հա, պետք չի էդ հեղափոխությունը, խաղաղ մարդավարի նորմալ համակարգ ենք ստեղծում ու ապրում ենք։ Իսկ եթե հակառակը, մի մասը մյուս մասին տարին 12 ամիս կուտ տալով ֆռռացնում ու քցում է, բողոքելու դեպքում էլ ներքին զորքերը գալիս քաշքշում են, ապա ի՞նչ ես ուզում, բա կռիվ էլ կլինի, արյուն էլ կթափվի տո հեղափոխություն էլ կլինի։ Դեռ կարող է տարին 4 անգամ էլ նախագահ փոխեն իրար մորթելով, մինչև բոլորը ջոկեն թե շան գլուխը որ ջհանդամում է թաղած։ Թե՞ քեզ թվում է, որ սաղ ձենները կտրեն ու սուս ու փուս նստեն, յանի կայունություն լինի, էդ դեպքում պետությունն ու ժողովուրդը շահում են։ Ապեր եթե մի տեղ անկայունություն է, քաոս է, իրար են ուտում, ուրեմն պրոբլեմ կա, ու հաստատ իշխանությունները էդ պրոբլեմը չեն կարողացել լուծել։ Մարդիկ էդքան էլ փսիխ չեն, առանց պրոբլեմի դուրս գան փողոց։

Հիմա փողոց դուրս գալով ավելի շուտ կհասնեն իշխանափոխության, թե քաղաքապետի ընտրություններում հաղթելով ու հաջողությունը զարգացնելով? Եթե իշխանափոխությունը լինի նույն ձևի, ոնց որ Վրաստանում կամ Ուկրաինայում, կունենանք նույն վիճակը ինչ հիմա էդ երկրներումա: Համամիտ չես? Դրա համար էլ ԼՏՊ-ն ընտրել ա սահմանադրական ճանապարհը, քայլ առ քայլ .. բայց առաջ:


Ֆեոդալականից իրոք դուրս ենք եկել.. այն տարբերությամբ որ դա հիմա թաքնված ա դեմոկրատիայի քողի տակ: Իրականում մարդկային փոխհարաբերություններում քիչ բան ա փոխվել: Ուղղակի արտաքին տեսքն ա փոխվում:

Rammer
02.04.2009, 16:56
Ֆրանսիայում դեմ են տալի Սարկոզիին մեկ ել մի հատ մորքուրի մարդիկ գնում ընտրում են Սարկոզիին: Ընտրակեղծիք այնտեղ դժվար թե լինի: Հետո նույն Սարկոզին հրամաններ է տալիս, որոնց ժողովուրդը դեմ է: Կամ օրինակ նույն ժողովրդավար Ֆրանսիան ժամանակին զորք ուղարկեց Իրաք այնտեղի ժողովրդի հերն անիծելու: Յանի տեսեք ժողովրդավարության տարածում ա:
Ուզում ես ապացուցել, հիմնավորել այն պնդումդ, որ աշխարհում ժողովրդավարության չկա, ու մենք էլ ձեռ քաշենք. Բայց բերածդ` ընդամենը աղավաղած փաստեր են, որ դեմոկրատիայի հետ կապ չունի ընդհանարապես:
1. Ֆրանսիայում նախագահական ընտրություններին մասնակցում էին 13 թեկնածու: Այլընտանքը շատ մեծ էր: Ու ոչ թե դեմ էին տվել, այլ շատ թեժ ընտրապայքարում Սարկոզին հազիվ հաղթեց Ռուայալին: Հա բայց հետո ինչ???? Ինչ կապ ունի սա դեմոկրտիայի լինել չլինելու հետ …Դեմոկրատիան երկրի ղեկավարման ձև է, տեսակ ու թեկնածուների քանակի շատ ու քիչ լինելու հետ կապ չունի: Երբ ասում են ժողովրդավարութույն, էդ չի նշանակում, որ նախագահի անունը պետք ա լինի “Ժողովրդինն” , որ մենք ել ասենք հա իրոք որ իշխանությունը ժողովրդինն է: Դա նշանակում է, որ երկրի ղեկավարումը իրականցվում է ժողովրդի կողմից ընտրված մարդկանց միջոցով: Իսկ քանի որ ինքդ փաստեցիր, որ Ֆրանսիայում նախագահը ընտրվել է, ուրեմն կա ժողովրդավարություն: Ի դեպ նման երկներ շատ շատ կան: Ասեմ ավելին: Եղել է ժամանակ որ Հայաստանում ևս նախագահին ժողովորւդն է ընտրել…
2. Երբ Սարկոզին կամ որևէ այլ պետական, քաղաքական մարմին մի հատ էշ որոշում ա ուզում ընդունի, կամ ընդունում ա, ժողովրուդը դուրս ա գալիս ու սատկսնում ա աջ ու ձախ ընենց, որ դաժե ղարաբաղի սպեցնազը դեմ չի կարա առնի…Սա էլ է ժողովրդավարութոյւն արտահայտման ձև…
3. Նախ ասեմ, որ Ֆրասիան չի մասնակցել Իրաքի պատրերազմին: Հետո եթե նույնիսկ մասնակցել ա, ուրեմն վերջ, իրանց մոտ չկա դեմոկրատիա…???? Կապը չեմ ջոգում…Ուրիշ երկրի հետ պատերազմելը չի խանգարում դեմոկրատական երկիր լինել:

Ես այսօր չեմ պայքարում նրա համար, որ կոնկրետ ինչ որ մեկը գա ու նստի թագին, այլ նրա համար որ լինի արդար ընտրություններ: Թող լինի իրական քաղաքական պայքար, առանց կեղծիքների ընտրություն ու թող ժողովուրդը ընտրի նույնիսկ կարապետիչին, ուրեմն վերջ էտա մեր նախագահը: Խելոք չմնաց, ապուշություննր սկսեց անել, էլի կփոխենք…Էս ել քեզ ժողովրդավարություն: Բայց…մեր բախտը բերել ա , շատա բերել, որ այսօրվա իշխանությունների այլընտրանքը, ոչ թե կարապետիչն ա, այլ Լևոն Տեր Պետրոսյանը, մեր հայկական Շարլ Դը Գոլը…

Վիշապ
02.04.2009, 17:14
Հիմա փողոց դուրս գալով ավելի շուտ կհասնեն իշխանափոխության, թե քաղաքապետի ընտրություններում հաղթելով ու հաջողությունը զարգացնելով? Եթե իշխանափոխությունը լինի նույն ձևի, ոնց որ Վրաստանում կամ Ուկրաինայում, կունենանք նույն վիճակը ինչ հիմա էդ երկրներումա: Համամիտ չես? Դրա համար էլ ԼՏՊ-ն ընտրել ա սահմանադրական ճանապարհը, քայլ առ քայլ .. բայց առաջ:

Ապեր, որտե՞ղ տեսար, որ ես ասեմ հիմա դուրս գանք փողոց։ Սկզբից դու քուանշ տվեցիր մոտակա 20 տարում Հայաստանում ժողովրդի իշխանություն հաստատելուն, ասեցիր հեղափոխությունը վատ բան ա, որովհետև լավագույն դեպքում բան չի փոխվում, հիմա էլ ոնց որ սահմանադրական ճանապարհով իշխանափոխություն ես ակնարկում… անցյալ տարի սահմանադրական ճանապարհով ընտրություններ եղան, գոհ չե՞ս։

Rammer
02.04.2009, 17:36
Հիմա փողոց դուրս գալով ավելի շուտ կհասնեն իշխանափոխության, թե քաղաքապետի ընտրություններում հաղթելով ու հաջողությունը զարգացնելով? Եթե իշխանափոխությունը լինի նույն ձևի, ոնց որ Վրաստանում կամ Ուկրաինայում, կունենանք նույն վիճակը ինչ հիմա էդ երկրներումա: Համամիտ չես? Դրա համար էլ ԼՏՊ-ն ընտրել ա սահմանադրական ճանապարհը, քայլ առ քայլ .. բայց առաջ:


Ֆեոդալականից իրոք դուրս ենք եկել.. այն տարբերությամբ որ դա հիմա թաքնված ա դեմոկրատիայի քողի տակ: Իրականում մարդկային փոխհարաբերություններում քիչ բան ա փոխվել: Ուղղակի արտաքին տեսքն ա փոխվում:
Դու մտածում ես, որ քաղաքապետի ընտրությունները լինելու են օրենքի շրջանակներում ու հաջորդ օրն ել հայտարարելու են, որ նեգրոիդը պարտվեց ու հաղթեց Լևոնը?:D Ես դեռ չգիտեմ թե ձյաձ Լյովան ինչ ա պատրաստել սրանց համար, բայց, համոզված եմ, որ մեկ ա էլի փողոց ենք դուրս գալու...Հետո էլ, ով ասեց թե փողոց դուրս գալը հակասահմանադրական է...???

ministr
02.04.2009, 17:52
Ապեր, որտե՞ղ տեսար, որ ես ասեմ հիմա դուրս գանք փողոց։ Սկզբից դու քուանշ տվեցիր մոտակա 20 տարում Հայաստանում ժողովրդի իշխանություն հաստատելուն, ասեցիր հեղափոխությունը վատ բան ա, որովհետև լավագույն դեպքում բան չի փոխվում, հիմա էլ ոնց որ սահմանադրական ճանապարհով իշխանափոխություն ես ակնարկում… անցյալ տարի սահմանադրական ճանապարհով ընտրություններ եղան, գոհ չե՞ս։

Դե քո գրածից տենց ենթադրեցի: Հեղաշրջումով իշխանափոխությունը մի բան ա, սահմանադրական ճանապարհովը լրիվ մեկ այլ բան: Անցած տարվա ընտրություններից որ գոհ լինեի էսքան չէի խոսա: Առոք-փառոք կապրեի իմ ընտրած սիրելի կառավարությանը ծափ տալով ու Հայլուրի DVD-ներն էլ կհավաքեի որ շաբաթ-կիրակի նայեմ :)

Գոհ եմ էն ճանապարհից, որ հիմա ընտրել ա ԼՏՊ-ն:

ministr
02.04.2009, 17:53
Ուզում ես ապացուցել, հիմնավորել այն պնդումդ, որ աշխարհում ժողովրդավարության չկա, ու մենք էլ ձեռ քաշենք. Բայց բերածդ` ընդամենը աղավաղած փաստեր են, որ դեմոկրատիայի հետ կապ չունի ընդհանարապես:
1. Ֆրանսիայում նախագահական ընտրություններին մասնակցում էին 13 թեկնածու: Այլընտանքը շատ մեծ էր: Ու ոչ թե դեմ էին տվել, այլ շատ թեժ ընտրապայքարում Սարկոզին հազիվ հաղթեց Ռուայալին: Հա բայց հետո ինչ???? Ինչ կապ ունի սա դեմոկրտիայի լինել չլինելու հետ …Դեմոկրատիան երկրի ղեկավարման ձև է, տեսակ ու թեկնածուների քանակի շատ ու քիչ լինելու հետ կապ չունի: Երբ ասում են ժողովրդավարութույն, էդ չի նշանակում, որ նախագահի անունը պետք ա լինի “Ժողովրդինն” , որ մենք ել ասենք հա իրոք որ իշխանությունը ժողովրդինն է: Դա նշանակում է, որ երկրի ղեկավարումը իրականցվում է ժողովրդի կողմից ընտրված մարդկանց միջոցով: Իսկ քանի որ ինքդ փաստեցիր, որ Ֆրանսիայում նախագահը ընտրվել է, ուրեմն կա ժողովրդավարություն: Ի դեպ նման երկներ շատ շատ կան: Ասեմ ավելին: Եղել է ժամանակ որ Հայաստանում ևս նախագահին ժողովորւդն է ընտրել…
2. Երբ Սարկոզին կամ որևէ այլ պետական, քաղաքական մարմին մի հատ էշ որոշում ա ուզում ընդունի, կամ ընդունում ա, ժողովրուդը դուրս ա գալիս ու սատկսնում ա աջ ու ձախ ընենց, որ դաժե ղարաբաղի սպեցնազը դեմ չի կարա առնի…Սա էլ է ժողովրդավարութոյւն արտահայտման ձև…
3. Նախ ասեմ, որ Ֆրասիան չի մասնակցել Իրաքի պատրերազմին: Հետո եթե նույնիսկ մասնակցել ա, ուրեմն վերջ, իրանց մոտ չկա դեմոկրատիա…???? Կապը չեմ ջոգում…Ուրիշ երկրի հետ պատերազմելը չի խանգարում դեմոկրատական երկիր լինել:

Ես այսօր չեմ պայքարում նրա համար, որ կոնկրետ ինչ որ մեկը գա ու նստի թագին, այլ նրա համար որ լինի արդար ընտրություններ: Թող լինի իրական քաղաքական պայքար, առանց կեղծիքների ընտրություն ու թող ժողովուրդը ընտրի նույնիսկ կարապետիչին, ուրեմն վերջ էտա մեր նախագահը: Խելոք չմնաց, ապուշություննր սկսեց անել, էլի կփոխենք…Էս ել քեզ ժողովրդավարություն: Բայց…մեր բախտը բերել ա , շատա բերել, որ այսօրվա իշխանությունների այլընտրանքը, ոչ թե կարապետիչն ա, այլ Լևոն Տեր Պետրոսյանը, մեր հայկական Շարլ Դը Գոլը…

Ես բան էլ չեմ ապացուցում, իմ համոզվածությունն եմ արտահայտում որ դեմոկրատիա ասվածը տուֆտա բանա.. պլաստիլին, որ ով ոնց ուզի նենց հասկանա ու դրա տակ առաջնորդվի:

ministr
02.04.2009, 18:03
Դու մտածում ես, որ քաղաքապետի ընտրությունները լինելու են օրենքի շրջանակներում ու հաջորդ օրն ել հայտարարելու են, որ նեգրոիդը պարտվեց ու հաղթեց Լևոնը?:D Ես դեռ չգիտեմ թե ձյաձ Լյովան ինչ ա պատրաստել սրանց համար, բայց, համոզված եմ, որ մեկ ա էլի փողոց ենք դուրս գալու...Հետո էլ, ով ասեց թե փողոց դուրս գալը հակասահմանադրական է...???

Ես միամիտ չեմ որ նման հեքիաթների հավատամ: Բայց կարծում եմ, որ հիմա ՀԱԿ-ը շատ ավելի մեծ շանս ունի հաղթելու, քան ուներ նախագահական ընտրությունների ժամանակ: Ու տեսնենք ոնց կլինի:

Տղեք, ախպոր պես, ինչ լսում եք, դա ձևափոխում եք ստանդարտ հարցերի ծեծված շարանին, ու հերթական ծեծված հարցն եք տալիս: Ես ասեցի փողոց դուրս գալը հակասահմանադրականա? Հակասահմանադրականը հեղափոխությունով իշխանություն փոխելնա, գլուխ ջարդելով նախագահ փոխելնա: Ցույցերն ու միտինգներին ով բան ասեց????

Վիշապ
02.04.2009, 18:23
Դե քո գրածից տենց ենթադրեցի: Հեղաշրջումով իշխանափոխությունը մի բան ա, սահմանադրական ճանապարհովը լրիվ մեկ այլ բան: Անցած տարվա ընտրություններից որ գոհ լինեի էսքան չէի խոսա: Առոք-փառոք կապրեի իմ ընտրած սիրելի կառավարությանը ծափ տալով ու Հայլուրի DVD-ներն էլ կհավաքեի որ շաբաթ-կիրակի նայեմ :)

Գոհ եմ էն ճանապարհից, որ հիմա ընտրել ա ԼՏՊ-ն:

Մինիստր, հետաքրքիր է, ո՞նց ես դու մտածում, որ ասում ես դեմոկրատիան տուֆտա բան ա, իսկ սահմանադրական ճանապարհով իշխանափոխությունը ընդունում ես, այսինքն այլ կերպ իշխանափախություն չես ընդունում։ Եթե սահմանադրական ճանապարհով իշխանափոխություն կարողանում է տեղի ունենալ, դա դեմոկրատիա չի՞ արդեն։ Առհասարակ քեզ մեր սահմանադրությունը դեմոկրատական չի՞ թվում։
Ի՞նչ բան է քեզ համար դեմոկրատիան, ի՞նչ բան է հեղափոխությունը…

Ambrosine
02.04.2009, 18:26
դեմոկրատիա ասվածը տուֆտա բանա.. պլաստիլին, որ ով ոնց ուզի նենց հասկանա ու դրա տակ առաջնորդվի:
միանգամից ասեմ, որ 100 տոկոսանոց դեմոկրատական երկիր գոյություն չունի, բայց կան արժեքներ, որոնք վեր են կանգնած ամեն ինչից. մարդու իրավունքներն ու ազատությունները, որոնք խախտվում են մեր երկրում: Եթե ամեն ինչ փորձեմ հանգամանալից հիմնավորել, մի ամբողջ թեզ կգրեմ, բայց դրա կարիքը կարծում եմ չկա: Կարծեմ Չերչիլն էր ասել, որ դեմոկրատիան ծանր բեռ է, բայց դրանից լավը մարդկությունը դեռ չի ստեղծել:

Ինչում է կայանում դեմոկրատիայի էությունը? Նախ և առաջ մարդու իրավունքների /անօտարելի/ առաջնայնություն, օրենքի գերակայություն... Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրում 30 հոդվածից 2-ն է մարդու պարտականությունները նշում: Նախ Ռուսոն ասել է հետևյալը, որ հասարակությունը դաշինք է կնքում իշխանության հետ, փախանցում նրան իր իրավունքների մի մասը, իսկ վերջինս պարտավորվում է ապահովել հասարակական անվտանգությունն ու խաղաղ գոյակցումը նույն սոցիումի շրջանակներում: ԵԹե իշխանությունը խախտում է դաշինքը, հասարակությունը չեղյալ է համարում այն, այսինքն՝ իշխանություններին ստիպում է հեռանալ... ու այսպես շարունակ

Այսինքն՝ ԱՄՆ-ն, որ հայտնի է իբրև դեմոկրատական արժեքների կրող, իրականում այդպիսին չէ: Բայց այդպիսին չի մյուս պետությունների հետ հարաբերություններում, ինչը բնական է: Բայց իր երկրի ներսում մարդը գերագույն արժեք ունի

Ի դեպ, Ֆրանսիան իրոք Իրաք չի մտել: Դեռ Ռուսաստանի հետ էլ ԱՄՆ-ի դեմ պրոպագանդա էին անում: Իսպանիան էր, էն էլ Ատոչա կայարանի դեպքերից հետո իշխանափոխություն եղավ, և զորքերը դուրս բերվեցին

Տրիբուն
02.04.2009, 20:32
Ես բան էլ չեմ ապացուցում, իմ համոզվածությունն եմ արտահայտում որ դեմոկրատիա ասվածը տուֆտա բանա.. պլաստիլին, որ ով ոնց ուզի նենց հասկանա ու դրա տակ առաջնորդվի:
Ճիշտ ա, տուֆտայա - նույն ձևի տուֆտա են նաև դեմոկրատական երկրները, Ֆրանսիա, Գերմանիա, դե էն մանր մունր ասենք Չեխիա, Ավստրա, Բելգիա վաբշե հաշիվ չեն: Դրանք պլաստիրին էլ չեն, գոգլի են: Իսկ այ Թուրքմենստանը, Սուդանը, Իրանը, վերջին վարյանտ Ուզբեկստանը, նամուսով քյալամ երկրներ են: Դիկտատուրան էլ պլատիրին չի, առանձնապես հասկանալու բան չկա, ոնց ասեն նենց էլ կարվի:

Բա ընկեր, երբեք չես մտածել, որ դեմոկրատիան էլ հենց, ըստ էության, նրա համար է, որ մարդիկ մտածեն, ամեն մեկը իրա ձևով ինչ որ բաներ հասկանա, մեկնաբանի, բայց ուրիշներին չխանգարի ու ղալաթներ չանի, որ օրենքի առաջ պատասխանատվություն չկրի: Բա ոնց էիր ուզում, որ մտածելու ու մեկնաբանելու բան ընդհանրապես չլինե՞ր:

Տրիբուն
02.04.2009, 20:39
միանգամից ասեմ, որ 100 տոկոսանոց դեմոկրատական երկիր գոյություն չունի,
Աստղո ջան, արի սկսենք նրանից որ «100 տոկոսանոց դեմոկրատիա» հասկացությունն ինքին աբսուրս ա: Ի՞նչ ա նշանակում 100 տոկոսանոց դեմոկրատիա: Նշանակում ա, որ ցանկացած որոշման դեպքում պիտի գործի ուղղակի որոշումներ ընդունելու մեխանիզմ ու միաձայնության կանոն: Այսինքն, եթե մի հատ հարց ա քննարկվում, ուրեմն բոլոր քաղաքացիները պիտի ուղղակիորեն մասնակցեն քննարկմանը, պիտի բոլորի կարծիքներն ու քվեները հատ հատ հաշվի առնվի ու յուրաքանչյուրը պիտի ունենա վետոյի իրավունք: Դասկան իմաստով սա է «100 տոկոսանոց դեմոկրատիա», որը պատմության մեջ գոյության չի ունեցել ու օբյեկտիվ պատճառներով չի էլ կարող գոյություն ունենալ: Բայց մարդի մտածել են էտ պրոբլեմը լուծելու ձևեր - ներկայացուցչական դեմոկրատիա - ընտրում ենք որոշակի ժամանակով պառլամենտ, ու ասում ենք, մեր տեղը դուք որոշեք, մենակ վաժնի հարցերով մեզ կանհագնստացնեք, մենք էլ հանրաքվե կանենք: Այս իմաստով երկրներ կան, որտեղ համակարգը 100 տոկոսով աշխատում է: Այդ երկրները բոլորս էլ գիտենք, թվարկելու կարիք չկա: Ու պայմանականորեն այդ երկրներումգործող համակարգը կարելի անվանել «100 տոկոսանոց դեմոկրատիա»:

ministr
03.04.2009, 01:01
Մինիստր, հետաքրքիր է, ո՞նց ես դու մտածում, որ ասում ես դեմոկրատիան տուֆտա բան ա, իսկ սահմանադրական ճանապարհով իշխանափոխությունը ընդունում ես, այսինքն այլ կերպ իշխանափախություն չես ընդունում։ Եթե սահմանադրական ճանապարհով իշխանափոխություն կարողանում է տեղի ունենալ, դա դեմոկրատիա չի՞ արդեն։ Առհասարակ քեզ մեր սահմանադրությունը դեմոկրատական չի՞ թվում։
Ի՞նչ բան է քեզ համար դեմոկրատիան, ի՞նչ բան է հեղափոխությունը…

Օրենքով ու սահմանադրական ճանապարհով ընտրված կառավարությունը կարող ա շատ հեռու հայտնվի ժողովրդավարությունից: Հա ՀՀ-ի համար այլ իշխանափոխություն չեմ ընդունում: Չէ դա դեմոկրատիա չի, դեմոկրատիան շարունակական երևույթա ոչ թե մի հատ ընտրություն, վերը նշված պատճառով: Սահմանադրության մեջ սիրուն բաներ են գրած, բայց դրանից ինչ օգուտ, եթե օրենքի ուժ չկա: Հա դեմոկրատական բաներ գրեք եթե պահող չկա ինչ դեմոկրատիա:

Տղեք եկեք բառերից կախվելը, ու սաղ շուռ տալը մամուլի ասուլիսային տրամադրության վեջացնենք: Եթե կոնկրետ տեսանկյուն ունեք արտահայտեք խոսանք, թե չէ լրագրողական կեցվածք եք ընդունել ու նույն հարցը տարբեր ձևակերպումներով գրում եք:

Ambrosine
03.04.2009, 01:04
Ճիշտ ա, տուֆտայա - նույն ձևի տուֆտա են նաև դեմոկրատական երկրները, Ֆրանսիա, Գերմանիա, դե էն մանր մունր ասենք Չեխիա, Ավստրա, Բելգիա վաբշե հաշիվ չեն: Դրանք պլաստիրին էլ չեն, գոգլի են: Իսկ այ Թուրքմենստանը, Սուդանը, Իրանը, վերջին վարյանտ Ուզբեկստանը, նամուսով քյալամ երկրներ են: Դիկտատուրան էլ պլատիրին չի, առանձնապես հասկանալու բան չկա, ոնց ասեն նենց էլ կարվի:

Բա ընկեր, երբեք չես մտածել, որ դեմոկրատիան էլ հենց, ըստ էության, նրա համար է, որ մարդիկ մտածեն, ամեն մեկը իրա ձևով ինչ որ բաներ հասկանա, մեկնաբանի, բայց ուրիշներին չխանգարի ու ղալաթներ չանի, որ օրենքի առաջ պատասխանատվություն չկրի: Բա ոնց էիր ուզում, որ մտածելու ու մեկնաբանելու բան ընդհանրապես չլինե՞ր:
ամենադեմոկրատականն են Շվեդիան, Հոլանդիան..

Ambrosine
03.04.2009, 01:11
Աստղո ջան, արի սկսենք նրանից որ «100 տոկոսանոց դեմոկրատիա» հասկացությունն ինքին աբսուրս ա: Ի՞նչ ա նշանակում 100 տոկոսանոց դեմոկրատիա: Նշանակում ա, որ ցանկացած որոշման դեպքում պիտի գործի ուղղակի որոշումներ ընդունելու մեխանիզմ ու միաձայնության կանոն: Այսինքն, եթե մի հատ հարց ա քննարկվում, ուրեմն բոլոր քաղաքացիները պիտի ուղղակիորեն մասնակցեն քննարկմանը, պիտի բոլորի կարծիքներն ու քվեները հատ հատ հաշվի առնվի ու յուրաքանչյուրը պիտի ունենա վետոյի իրավունք: Դասկան իմաստով սա է «100 տոկոսանոց դեմոկրատիա», որը պատմության մեջ գոյության չի ունեցել ու օբյեկտիվ պատճառներով չի էլ կարող գոյություն ունենալ: Բայց մարդի մտածել են էտ պրոբլեմը լուծելու ձևեր - ներկայացուցչական դեմոկրատիա - ընտրում ենք որոշակի ժամանակով պառլամենտ, ու ասում ենք, մեր տեղը դուք որոշեք, մենակ վաժնի հարցերով մեզ կանհագնստացնեք, մենք էլ հանրաքվե կանենք: Այս իմաստով երկրներ կան, որտեղ համակարգը 100 տոկոսով աշխատում է: Այդ երկրները բոլորս էլ գիտենք, թվարկելու կարիք չկա: Ու պայմանականորեն այդ երկրներումգործող համակարգը կարելի անվանել «100 տոկոսանոց դեմոկրատիա»:
Տրիբուն ջան, քո ասած 100 տոկոսանոց դեմոկրատիան ամբոխավարությունից էլ վատ է: Պետք չի գնալ Հին Աթենք, որտեղ միայն պոլիսի քաղաքացուն էին համարում ազատ մարդ, իսկ կառավարման ղեկին նստում էին բոլորը, ով ինչ-որ գիտական տվյալներ ուներ, մնացածները ստրուկներ էին, անազատներ

Այժմյան դեմոկրատիան մենակ պառլամենտով հո չի? Նախագահն էլ է կարևոր ներկայացուցչական մարմին: Իշխանությունների տարանջատումն էլ կարևոր պայման է դեմոկրատիայում, որը առաջարկել է Մոնտեսքյոն

բայց էլի 100 տոկոսանոց դեմոկրատական երկրի գոյության հետ համաձայն չեմ:think

REAL_ist
03.04.2009, 01:41
արդեն Աթենք էլ հասաք փաստորեն:)
Տրիբունի հետ համաձայն եմ, 100 տոկոսանոց դեմոկրատիա գոյություն չունի, չի էլ կարա ունենա, ետ հեքիաթա, աբսուրդ
իմ պատկերացրած դեմոկրատիայի գոյության համար անհրաժեշտա երկու պայման, նախ, որ ընտրությունները լինեն արդար, որ ընտրվածները իսկականից "ընտրյալ" լինեն, և երկրորդը, որ ժողովրդին բանի տեղ դնեն, բողոքողների հետ հաշվի նստեն և յուրաքանչյուրը իր բողոքի ձայնը կարողանա վերև հասցնել, էս երկուսը տուֆտա բան համարելուցա որ էս օրիա մեր երկիրը հասել…

Ambrosine
03.04.2009, 01:44
արդեն Աթենք էլ հասաք փաստորեն
դեմոկրատիայի հայրենիք

ministr
03.04.2009, 08:05
Ճիշտ ա, տուֆտայա - նույն ձևի տուֆտա են նաև դեմոկրատական երկրները, Ֆրանսիա, Գերմանիա, դե էն մանր մունր ասենք Չեխիա, Ավստրա, Բելգիա վաբշե հաշիվ չեն: Դրանք պլաստիրին էլ չեն, գոգլի են: Իսկ այ Թուրքմենստանը, Սուդանը, Իրանը, վերջին վարյանտ Ուզբեկստանը, նամուսով քյալամ երկրներ են: Դիկտատուրան էլ պլատիրին չի, առանձնապես հասկանալու բան չկա, ոնց ասեն նենց էլ կարվի:

Բա ընկեր, երբեք չես մտածել, որ դեմոկրատիան էլ հենց, ըստ էության, նրա համար է, որ մարդիկ մտածեն, ամեն մեկը իրա ձևով ինչ որ բաներ հասկանա, մեկնաբանի, բայց ուրիշներին չխանգարի ու ղալաթներ չանի, որ օրենքի առաջ պատասխանատվություն չկրի: Բա ոնց էիր ուզում, որ մտածելու ու մեկնաբանելու բան ընդհանրապես չլինե՞ր:

Երևի Հարավսլավիայի գլխին ընկնող էն դեմոկրատական բոմբերի մասին մոռացել եք հա? Տեսնես բացի դեմոկրատիայի առաջնորդ ԱՄՆ-ի ռումբերից էլ որ եվրոպական երկրների ռումբերն էին ընկնում էն մարդկանց գլխին? Ընդհանրապես մարդկային զանգվածներին կառավարելու շատ մեխանիզմներ կան ու կառավարողները ոչ այն մարդիկ են ում որ տեսնում ենք: Ժողովրդին ուղղություն տալու ուղղակի և անուղղակի բազմաթիվ տարբերակներ կան: Ու ամենախորամանկ ձևը դա նա է, որ ժողովուրդը հավատում է թե ինքն է որոշում: Մյուս պարզունակ ձևը դիկտատուրայի դրսևորումներն են:

Քո ասածն ինչ կապ ուներ դեմոկրատիայի հետ? Խոսում ես օրինականության մասին: Ինչ ուզում ես արա, ինչ ուզում ես մտածի, բայց օրենքի շրջանականերում ու կողքի մարդուն մի խանգարի:

ministr
03.04.2009, 08:13
արդեն Աթենք էլ հասաք փաստորեն:)
Տրիբունի հետ համաձայն եմ, 100 տոկոսանոց դեմոկրատիա գոյություն չունի, չի էլ կարա ունենա, ետ հեքիաթա, աբսուրդ
իմ պատկերացրած դեմոկրատիայի գոյության համար անհրաժեշտա երկու պայման, նախ, որ ընտրությունները լինեն արդար, որ ընտրվածները իսկականից "ընտրյալ" լինեն, և երկրորդը, որ ժողովրդին բանի տեղ դնեն, բողոքողների հետ հաշվի նստեն և յուրաքանչյուրը իր բողոքի ձայնը կարողանա վերև հասցնել, էս երկուսը տուֆտա բան համարելուցա որ էս օրիա մեր երկիրը հասել…

Քո ասածը օրինականությունն ա: Իսկ յուրաքանչյուրի բողոքի ձայնը վերև հասնելը ոնց ես պատկերացնում?

ministr
03.04.2009, 08:15
ամենադեմոկրատականն են Շվեդիան, Հոլանդիան..

Աստղ, ինչ ա նշանակում ամենադեմոկրատական?

Elmo
03.04.2009, 09:58
Մոդերատորական: Լուրջ գրառման տեքստի մեջ մասնակցին կծող տողեր քողարկելով դուք ձեզ չեք ապահովագրում տուգանային միավորներից: Կարդացվում և մոդերավորվում են բոլոր գրառումները, բոլոր տողերը: Այս անգամ գրառման հեղինակը ստացել է զգուշացում: Բայց բանավոր զգուշացնում եմ բոլորին: Ցանկացած քննարկման մեջ անձնական վիրավորանքի կամ հեգնանքի առկայությունը անթույլատրելի է: Անկախ մարդու արտահայտած կարծիքից՝ այստեղ բոլորը պարտավոր են հարգանքով վերաբերվել միմիյանց:

Վիշապ
03.04.2009, 10:45
Օրենքով ու սահմանադրական ճանապարհով ընտրված կառավարությունը կարող ա շատ հեռու հայտնվի ժողովրդավարությունից:

Ո՞նց։ Պատկերացրու ես ինձ լավ եմ դրսևորում ինչ որ մի հիմնարկում, ու ինձ նշանակում են հիմնարկի դիրեկտոր։ Օրենքով։ Ինձնից առաջ դիրեկտոր աշխատած մարդուն հանեցին, ու ես նրա հետ կապ չունեի, հանեցին, որովհետև վատ էր աշխատում, ինքն էլ ձև չուներ, ընենց աներ, որ զոռով մնար։ Ես էլ հիմա ձև չունեմ զոռով մնալու։ Գիտեմ որ սկսեցի էշություններ անել, ինձ հանելու են։ Հիմա ինձ ասա, թե ես էդքանը իմանալով հանդերձ, ո՞նց կարող եմ շատ հեռու հայտնվել նորմալ դիրեկտոր լինելուց։ Շատ շատ մի երկու օր զվարճանամ, հետո հիմնարկի աշխատողները ինձ կհանեն, ու կարող է դատի էլ տան չէ՞։


Հա ՀՀ-ի համար այլ իշխանափոխություն չեմ ընդունում: Չէ դա դեմոկրատիա չի, դեմոկրատիան շարունակական երևույթա ոչ թե մի հատ ընտրություն, վերը նշված պատճառով: Սահմանադրության մեջ սիրուն բաներ են գրած, բայց դրանից ինչ օգուտ, եթե օրենքի ուժ չկա: Հա դեմոկրատական բաներ գրեք եթե պահող չկա ինչ դեմոկրատիա:

Ապեր, մի պահ ընդհանուր խոսենք. դիցուք սաղ ընտրությունները կեղծվում են, դու գնում ես ինչ–որ մեկին ձայն ես տալիս, հետո քո ու էլի շատերի քվեաթերթիկները հանձնում են մակուլատուրա, փոխարենը տպարանից թարմ բերած լրիվ ուրիշ թեկնածուի համար ստորագրած քվեաթերթիկներով արկղեր են դնում, սկսում լուրջ դեմքերով հաշվել, հետո հեռուստատեսությունն ու մամուլը հայտարարում են, որ սենց գժական ու արդար ընտրություններ չէր եղել, եվրոպական, համշխարհային ու միջգալակտիկական դիտորդներն էլ հաստատում են որ մեր նման դեմոկրատական երկրին նույնիսկ իրենք են նախանձում, որ իրենք մեզնից ահագին բան ունեն սովորելու, իսկ դու հաջորդ օրը քնից զարթնում ես ու տեսնում նույն փդած երկիրը, նույն քոսոտ ԺԵԿ–ի չաղ ծյոծյան, որ գրիչ չունի, բլանկ չունի, հենց 5000 դրամ տալիս ես, կրծկալի մեջից հանում է սկսում է լրացնել քո պահանջած տեղեկանքը, նույն անհասկանալի գները՝ ամենաթանկը Եվրոպայում, նույն թղթաբանական քաշքշոցին, շենքիդ դեմի խաղահրապարակը ինչ–որ կասկածելի տիպեր յանի սեփականաշնորհեցին մոյկա սարքեցին, հարկային–մաքսային, ու ինչ–որ շատ անհարմար է ապրելը… ու պատկերացրու, հենց սկսում ես կասկածել, որ իշխանությունները կարող ա՞ սաղիս քյոլել են, ապա Ռոբերտ Դե–Նիրոյի դեմքով կիրթ, հավասարակշռված մեկը գալիս է, ուսիդ թփթփացնում ու շշնջում. «հանկարծ չփորձես հեղափոխության մասին մտածել, մեր երկրում իշխանափոխությունը պիտի լինի միմիայն սահմանադրական ճանապարհով, հակառակ պարագայում անկայունություն է լինելու, հլը տես որևէ մեկը հեղափոխությունից խեր ստացած կա՞, դու գիտե՞ս, թե հիմա որ դարն է, երիտասարդ:B»… Դու քեզ ո՞նց կզգաս, երևի մանրից կսկես մտածել հոգեբուժական դիսպանսերի մասին, չէ՞…


Տղեք եկեք բառերից կախվելը, ու սաղ շուռ տալը մամուլի ասուլիսային տրամադրության վեջացնենք: Եթե կոնկրետ տեսանկյուն ունեք արտահայտեք խոսանք, թե չէ լրագրողական կեցվածք եք ընդունել ու նույն հարցը տարբեր ձևակերպումներով գրում եք:
Ապեր, բառերից չէ, մտքերից ես անձամբ կախվում եմ, ու պիտի մինչև վերջ հասկանամ քո մտքերի տրամաբանությունը, որովհետև կարող է ես սխալ հայացքներ ունեմ, փոխեմ ինձ, որ կարողանամ նորմալ, հարմարավետ ապրել։ Որովհետև ինչ–ինչ բաներից դժգոհ եմ, ու քաղաքացիական երջանկությունս էլ չեմ գտնում։

REAL_ist
03.04.2009, 12:12
Քո ասածը օրինականությունն ա: Իսկ յուրաքանչյուրի բողոքի ձայնը վերև հասնելը ոնց ես պատկերացնում?Ժողովրդավարության պարտադիր հատկանիշա օրինականությունը, եթե չլինի իրավական պետություն, չի կարող լինել ժողովրդավարություն, ժողովրդավարության հիմնական բաղադրյալը անհատի ազատությունն է ու պաշտպանվածությունը, պետությունը պետք է լինի իր քաղաքացու հովանավորը, ինչպես մեր անձնագրերում է գրված, յուրաքանչյուրի ձայնը վերև հասցնելը շատ պարզ բանա, որ յուրաքանչյուր քաղաքացու նկատմամբ հարգանքով վերաբերվեն պետական մարմինները ու ստացած բողոքներին լուրջ մոտեցում ցուցաբերեն ու ռեալ քայլեր անեն քաղաքացուն օգնելու և իրավունքները պաշտպանելու համար, իսկ մեր մոտ քաղաքացիները պետքա դատարան դիմեն, որ իրենց իրավունքները պաշտպանեն պետական մարմինների հետ փոխհարաբերություններում:[կարևորագույն հատկանիշ է ժողովրդավարության, որ պետությունը հաշվի է առնում ինչպես մեծամասնության այնպես էլ փոքրամասնության շահերը

dvgray
03.04.2009, 15:25
Ռոբերտ Դե–Նիրոյի դեմքով կիրթ, հավասարակշռված մեկը գալիս է, ուսիդ թփթփացնում ու շշնջում. «հանկարծ չփորձես հեղափոխության մասին մտածել, մեր երկրում իշխանափոխությունը պիտի լինի միմիայն սահմանադրական ճանապարհով, հակառակ պարագայում անկայունություն է լինելու, հլը տես որևէ մեկը հեղափոխությունից խեր ստացած կա՞, դու գիտե՞ս, թե հիմա որ դարն է, երիտասարդ:B»… Դու քեզ ո՞նց կզգաս, երևի մանրից կսկես մտածել հոգեբուժական դիսպանսերի մասին, չէ՞…

լավ ես ասել :hands
մենակ մոռացել ես ասել, որ ամենամեծ աբսուրդը են ա, որ էտ նույն բանը ոչ մենակ Ռոբն ա ասում այլ նաև ընդիմության լիդերը`Լևոնը ;)

սրանից հետո դիսպանսեր գնալ էլ դառնում ա անիմաստ: մինում ա մի հատ քարանձավ գտնել ու սկսել կառուցել մարդկության կյանքը ամենասկզբից :

Վիշապ
03.04.2009, 16:21
լավ ես ասել :hands
մենակ մոռացել ես ասել, որ ամենամեծ աբսուրդը են ա, որ էտ նույն բանը ոչ մենակ Ռոբն ա ասում այլ նաև ընդիմության լիդերը`Լևոնը ;)

սրանից հետո դիսպանսեր գնալ էլ դառնում ա անիմաստ: մինում ա մի հատ քարանձավ գտնել ու սկսել կառուցել մարդկության կյանքը ամենասկզբից :

Ապեր, թերևս կարելի էր նկատել, որ գրածս ընդհանուր դեպքի համար էր.

Ապեր, մի պահ ընդհանուր խոսենք. դիցուք…
Մի քիչ բարդ է հասկանալը, ոչինչ, ըմբռնում եմ։ Պարզապես փորձում ենք միասին իշխանափոխության իմաստը հասկանալ, դեմոկրատիային հասնելու ճանապարհների մասին զրուցել, իսկ կոնկրետ ներկա Հայաստանի դեպքում դու ու Նախարար ախպերը չգիտես ինչու հասկանում եք, որ ես քարոզում եմ հենց հիմա փողոց դուրս գալ ու սկսել զինված հեղաշրջումը։ Երևի բառացիորեն պետք է ամեն ինչ ասել ու նաև հեղափոխություն հասկացությունը մանրամասն բացատրել… հեղափոխությունը դա զարգացման մեջ գլոբալ որակական փոփոխությունն է՝ նախկին վիճակից դեպի հաջորդ վիճակ կտրուկ բաժանման առկայությամբ։ Իսկ Լևոնը իմ կարծիքով հեղափոխություն տերմինը կոչ է արել հանել, որպեսզի այն մարդիկ, որոնք հեղափոխություն ասելով հասկանում են զինված բախումներ, սպանություններ, ինքնադատաստան, նման բանը մտքներից հանեն։ Դժվար է, չէ՞:) Ապեր, աբսուրդն էն ա, որ մեր երկրում վաղուց պիտի հեղափոխություն լիներ, ու ժողովուրդը պիտի չսպասեր, որ Լևոն պապին գա ու մի տարուց ավել բացատրի, որ սխալ ենք ապրում։ Ու հիմա էլ քանի դեռ պահը չի հասունացել ու մի վախտ մարդ խաբար չի, թե ինչ բան է դեմոկրատիան, ինչի համար է պետք իշխանափոխություն անել, իշխանափախություն անելով ինչ խնդիրներ պիտի լուծենք, ապա ծերուկը շատ էլ ճիշտ է ասում, կտրուկ քայլերը անիմաստ բան են, մանավանդ որ իր ասելով պիտի արվեն կամ չարվեն։ Իսկ դու ասում ես աբսուրդ, դե արի հեղափոխություն անենք, տես կստացվի՞:P Մարդիկ դեռ սովից չեն մեռնում, մենք հանդուրժող ժողովուրդ ենք։

Chuk
03.04.2009, 16:28
Տղեք եկեք բառերից կախվելը, ու սաղ շուռ տալը մամուլի ասուլիսային տրամադրության վեջացնենք: Եթե կոնկրետ տեսանկյուն ունեք արտահայտեք խոսանք, թե չէ լրագրողական կեցվածք եք ընդունել ու նույն հարցը տարբեր ձևակերպումներով գրում եք:
Չէ հա՞:
Փաստորեն տղերքն են խոսքերից կախվում: Հիմա այս դեմագոգիայի ողջ էֆֆեկտը հասկանալու համար գնանք էս զրույցի (ի դեպ իմ գնահատմամբ ջուրծեծոցի զրույցի) ակունքներին ու հիշենք, թե ինչից սկսվեց: Ամեն ինչ սկսվեց կոնկրետ իմ խոսքերից «կախվելուց», երբ ես զրուցակցիս (DVGray-ին) ասել էի. «Էս երկրում իշխանությունը պիտի ինձ ու քեզ պատկանի՝ ժողովրդին» ու հանկարծ հայտնվում ես դու ու էդ խոսքերն անվանում ուտոպիա, հետո ժողովրդավարությունը ֆուֆլո ու գնա գալիս եմ: Հիմա ո՞վ ա խոսքերից կախվում: Տղե՞րքը, թե՞ դու: Կարծես թե իմ ասած նախադասության իմաստն էն էր, որ ես, Դիվին, Պողոսը, Պետրոսը ու մնացած բոլոր քաղաքացիները պիտի ամեն մեկս մի հատ նախագահական նստվայր ունենայինք Բաղրամյանի վրա, էնտեղից զանգեինք Մեդվեդևի հետ խոսեինք, Հիլարի Քլինթոնի հետ խոսեինք, մեկումեջ էլ հեռուստացույցով ելույթներ ունենայինք ու հրամաններ արձակեինք:

Հետո դու քո գրառումներում չես հերքում, որ ուզում ես, որ օրինական պետություն դառնա, որ ընտրություններում ազնիվ հաղթեն: Հիմա արի հասկանանք, թե ինչ ա նշանակում «իշխանությունը պետք ա պատկանի ժողովրդին», որ նենց լավ հասկանալի լինի, որ խոսքերից դու էիր կախվել: Մեջբերում եմ ՀՀ Սահմանադրությունից:


Հոդված 2. Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը պատկանում է ժողովրդին:

Ժողովուրդն իր իշխանությունն իրականացնում է ազատ ընտրությունների, հանրաքվեների, ինչպես նաև Սահմանադրությամբ նախատեսված պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների ու պաշտոնատար անձանց միջոցով:

Հիմա ի՞նչ, ոնց հասկանանք, դու դե՞մ ես ազատ ընտրություններին, չե՞ս հավատում դրանց հնարավորությանը, հանրաքվեներին և այլնին: Նաև հանրահավաքներին, երթերին, որոնք մեր սահմանադրական իրավունքն են: Չե՞ս հավատում, որ էդ ամենը հնարավոր է, որ ուտոպիա ու ֆուֆլո ես անվանում, թե՞ կարծում ես, որ եթե էդպես լինի, վատ կլինի, ֆուֆլո կլինի:

Հեշտ ա, չէ՞, ասել «Մենք որոշում չենք ընդունելու, ուրեմն ասածդ ուտոպիա ա» ու անունն էլ դնել, որ տղերքն են խոսքերից կախվում:

Ու ընդհանրապես ամեն ասածդ նախորդ ասածիդ հերքումն էր: Օրինակ էն, որ ասում էիր ժողովրդավարությունը ֆուֆլո ա, բայց հետո էլ ասում էիր, որ ուզում ես օրենքի իշխանություն լինի: Բա սրանից հետո դեմագոգիա չի՞ գաղափարական ու իրա ասածները հստակ հասկացող ու փաստարկող զրուցակցին սենց բան ասելը. «Եթե կոնկրետ տեսանկյուն ունեք արտահայտեք խոսանք»:

Ուզե՞ս, թե՞ չուզես, հավատա՞ս, թե՞ չհավատաս, հասնելու ենք ժողովրդավարության ու ժողովրդի իշխանության, իհարկե ոչ բացարձակ, որտև դա անհնար ա, բայց որոշակի մեզ բավարարող աստիճանի հասնելու ենք: Ու որպես դրա առաջին քայլերից մեկը (առաջին քայլերն իրականում արդեն եղել են, հաստատուն գնում ենք դրան) լինելու է նաև իշխանափոխությունը, որի մասին, ի դեպ, դրական էիր արտահայտվում:

ministr
03.04.2009, 18:17
Առանձնապես մեծ ցանկություն չունեմ ամեն մեկի հետ իր տեսակետին հարմար զրույց տանեմ այն դեպքում, երբ հղում են անում ուրիշի խոսքին, բայց հասկանալով ըստ իր համար հարմար ֆորմատի.. Էդ տեմպերով տեղական ժողովրդավարությունից գնացինք հասանք գլոբալին, հետո եկանք հետ, անգամ շարմազանով ու աշոտյանն էլ հիշվեցին: Ես գիտեմ թե ես ինչ եմ ուզում, դուք էլ ձերն եք ուզում, իրականում մեկը մյուսին չի խանգարում: Ես ոնց որ համարում էի ուտոպիա, տենց էլ համարում եմ: Հնարավոր ա վիճակի մի քիչ շտկվի, բայց ոչ Շվեյցարիա կդառնանք ոչ էլ էն ամենադեմոկրատական երկրներից որևէ մեկը: Քո ասած ջուր ծեծոցին համարում եմ ծեծած պրծած:

ministr
03.04.2009, 18:29
Ո՞նց։ Պատկերացրու ես ինձ լավ եմ դրսևորում ինչ որ մի հիմնարկում, ու ինձ նշանակում են հիմնարկի դիրեկտոր։ Օրենքով։ Ինձնից առաջ դիրեկտոր աշխատած մարդուն հանեցին, ու ես նրա հետ կապ չունեի, հանեցին, որովհետև վատ էր աշխատում, ինքն էլ ձև չուներ, ընենց աներ, որ զոռով մնար։ Ես էլ հիմա ձև չունեմ զոռով մնալու։ Գիտեմ որ սկսեցի էշություններ անել, ինձ հանելու են։ Հիմա ինձ ասա, թե ես էդքանը իմանալով հանդերձ, ո՞նց կարող եմ շատ հեռու հայտնվել նորմալ դիրեկտոր լինելուց։ Շատ շատ մի երկու օր զվարճանամ, հետո հիմնարկի աշխատողները ինձ կհանեն, ու կարող է դատի էլ տան չէ՞։

Հիտլերը ընտրվել էր լրիվ ժովորդական սկզբունքներով ու ԼԵԳԻՏԻՄ էր: Իսկ ստացվեց այն, ինչ որ գիտես:

Chuk
03.04.2009, 21:44
Առանձնապես մեծ ցանկություն չունեմ ամեն մեկի հետ իր տեսակետին հարմար զրույց տանեմ այն դեպքում, երբ հղում են անում ուրիշի խոսքին, բայց հասկանալով ըստ իր համար հարմար ֆորմատի.. Էդ տեմպերով տեղական ժողովրդավարությունից գնացինք հասանք գլոբալին, հետո եկանք հետ, անգամ շարմազանով ու աշոտյանն էլ հիշվեցին: Ես գիտեմ թե ես ինչ եմ ուզում, դուք էլ ձերն եք ուզում, իրականում մեկը մյուսին չի խանգարում: Ես ոնց որ համարում էի ուտոպիա, տենց էլ համարում եմ: Հնարավոր ա վիճակի մի քիչ շտկվի, բայց ոչ Շվեյցարիա կդառնանք ոչ էլ էն ամենադեմոկրատական երկրներից որևէ մեկը: Քո ասած ջուր ծեծոցին համարում եմ ծեծած պրծած:

Բա ինչի՞ ես շարունակում ծեծել ու ընդհանրապես ինչի՞ սկսեցիր ծեծել :think

ministr
03.04.2009, 22:04
Ծեծելը դեռ հարցա թե ովա սկսել:
Էդ մի գրառումը բաց էի թողել ու ցանկացա դրան կարճ օրինակով պատասխանեմ..

Chuk
03.04.2009, 22:07
Ծեծելը դեռ հարցա թե ովա սկսել:
Էդ մի գրառումը բաց էի թողել ու ցանկացա դրան կարճ օրինակով պատասխանեմ..

Ուրեմն ասեմ, Մինիստր ջան, ծեծելը դու ես սկսել ու դու էլ շարունակել ես, մասնավորապես դա անելով, քո խոսքերից եմ մեջբերում, հետևյալ ճանապարհով.

երբ հղում են անում ուրիշի խոսքին, բայց հասկանալով ըստ իր համար հարմար ֆորմատի
Այո՛, դու սկսեցիր ջուր ծեծելը, երբ հղում արեցիր իմ հետևյալ խոսքերին՝ «Էս երկրում իշխանությունը պիտի ինձ ու քեզ պատկանի՝ ժողովրդին», ու դա հասկացար ըստ քեզ հարմար ֆորմատի ու սկսեցիր անիմաստ առարկել ու դա ուտոպիա համարել, ու հետո էլ շարունակեցիր ջուր ծեծելը մեկը մյուսին հակասող մտքերով, վերջում էլ, այդ թվում նախորդ գրառման մեջ, դասական դեմագոգիա անելով ;)

Հաճելի չի, չէ՞, որ իրերն իրենց անունով են կոչվում: Տեր-Պետրոսյանից եմ սովորել, եղբայր ;)

ministr
03.04.2009, 22:19
Ուրեմն ասեմ, Մինիստր ջան, ծեծելը դու ես սկսել ու դու էլ շարունակել ես, մասնավորապես դա անելով, քո խոսքերից եմ մեջբերում, հետևյալ ճանապարհով.

Այո՛, դու սկսեցիր ջուր ծեծելը, երբ հղում արեցիր իմ հետևյալ խոսքերին՝ «Էս երկրում իշխանությունը պիտի ինձ ու քեզ պատկանի՝ ժողովրդին», ու դա հասկացար ըստ քեզ հարմար ֆորմատի ու սկսեցիր անիմաստ առարկել ու դա ուտոպիա համարել, ու հետո էլ շարունակեցիր ջուր ծեծելը մեկը մյուսին հակասող մտքերով, վերջում էլ, այդ թվում նախորդ գրառման մեջ, դասական դեմագոգիա անելով ;)

Հաճելի չի, չէ՞, որ իրերն իրենց անունով են կոչվում: Տեր-Պետրոսյանից եմ սովորել, եղբայր ;)

Տեր-Պետրոսյանից սովորեք ճիշտ եք անում, դեռ շատ սովորելու բան կա: Հիմա ծեծոցիից պրծանք ու քո քավորությամբ պտի անցնենք ծեծոցի վերլուծությանը? Ինչ-որ հետաքըռքըռ որակումներ ես տվել.. որ ավելորդ համարեմ անդրադառնալ չես նեղանա չէ եղբայր?

Chuk
03.04.2009, 22:21
Տեր-Պետրոսյանից սովորեք ճիշտ եք անում, դեռ շատ սովորելու բան կա: Հիմա ծեծոցիից պրծանք ու քո քավորությամբ պտի անցնենք ծեծոցի վերլուծությանը? Ինչ-որ հետաքըռքըռ որակումներ ես տվել.. որ ավելորդ համարեմ անդրադառնալ չես նեղանա չէ եղբայր?

Եթե պարզելու բան ունես, PM :)
Թեման շատ չօֆտոպենք ;)

Elmo
03.04.2009, 22:28
Մոդերատորական: Թեման խրախճանքի վերածելու գործընթացը չդադարեցնելու դեպքում՝ այն լուրջ մշակման կենթարկվի:

Ambrosine
03.04.2009, 22:39
Աստղ, ինչ ա նշանակում ամենադեմոկրատական?
էն ա նշանակում, որ եղածների մեջ ավելի ազատ երկրներ են շատ առումներով, շատ: Եթե կուզես ծավալվենք դեմոկրատիայի վերաբերյալ...:)

Mephistopheles
04.04.2009, 07:52
Առանձնապես մեծ ցանկություն չունեմ ամեն մեկի հետ իր տեսակետին հարմար զրույց տանեմ այն դեպքում, երբ հղում են անում ուրիշի խոսքին, բայց հասկանալով ըստ իր համար հարմար ֆորմատի.. Էդ տեմպերով տեղական ժողովրդավարությունից գնացինք հասանք գլոբալին, հետո եկանք հետ, անգամ շարմազանով ու աշոտյանն էլ հիշվեցին: Ես գիտեմ թե ես ինչ եմ ուզում, դուք էլ ձերն եք ուզում, իրականում մեկը մյուսին չի խանգարում: Ես ոնց որ համարում էի ուտոպիա, տենց էլ համարում եմ: Հնարավոր ա վիճակի մի քիչ շտկվի, բայց ոչ Շվեյցարիա կդառնանք ոչ էլ էն ամենադեմոկրատական երկրներից որևէ մեկը: Քո ասած ջուր ծեծոցին համարում եմ ծեծած պրծած:

Ապեր, դա քեզ համար ա ուտոպիա ու կարող ես ունենալ այդ կարծիքը, դա քո իրավունքն է, բայց էն փաստը որ դու քո իրավունքից կարողանում ես օգտվել դա արդեն դեմոկրատիայի գոյության փաստ է ու կարող եմ ասել դա քեզ լավ էլ դուր է գալիս… հիմա որ դա 100% անոց չէ, չի նշանակում որ այն պիտի դասվի ուտոպիայի շարքը… ոչ մի բանն էլ 100% անոց չէ դա չի նշանակում որ ամեն բան ուտոպիա է (ապեր դու էլ ես էլ 100%-ոց չենք ու չենք լինելու, բայց պիտի ընդունենք իրար այնպիսին ինչպիսին որ կանք)… աշխարհում ոչ մի բան իր վերջնական տեսքով չի, չի եղել և չի լինելու, դրանք մշտական փոփոխման, զարգացման և իվերջո վերացման կամ կատարյալ ձևափոխման ընթացքի մեջ են… նույնը կարելի է ասել դեմոկրատիայի մասին, նրա վերջնական տեսքը դեռ հայտնի չէ (թերևս հայտնի կլինի նրա վերացումից հետո), բայց այն որ մարդու մեջ նստած է որպես այդպիսին կասկած չկա… բոլոր դիկտատորներն էլ դարեր շարունակ այնուամենայնիվ հետաքրքրվել են թե ինչ է իրենց մասին մտածում ժողովուրդը և արել են ամեն ինչ նրա համկրանքը (քվեները) շահելու համար… "թագավորն ու չարչին" հենց ընենց գրած չի… և ընդհանրապես եթե նայես պատմության մեջ կտեսնես որ ամենահաջողակ և հզոր տիրակալները եղել են ժողովրդի կողմից սիրված, նրանք հասկացել են ժողովրդի ուժը և կարողացել են նվաճել այն

Հիմա գալով մեր պարագային, ասեմ… մեզ մոտ դեմոկրատիային ալտերնատիվ չկա… մենք որ խոսում ենք դրա մասին դա հենց ընենց բարձր խոսքեր չեն, դեմոկրատիան շատ գործնական նշանակություն ունի… եթե էսօր մեր ժողովուրդը երկրի կառուցման գործից դուրս մնաց երկիրը դառնալու է "չկայացած երկիր", այսինքն ամեն մարդ իրա գլխի ճարն է տեսնելու, յա թողնելու են գնան արտասահման, յա էլ ամենաստոր ճանապարհներով անգամ պիտի փորձեն գլուխները պահել… էդ որ ասում են "եկեք ազգովի միասին լինենք, միանանք…հայ ժողովուրդ քո ուժը քո միասնության մեջ է" ֆլան-ֆստան…դո հենց դեմոկրատիայի միջոցով է լինում… գնանք ազգովի ընտրենք նախագահ, ազգովի օրենքներ ընդունեն, ազգովի ենթարկվենք էդ օրենքներին… էս ա միասնությունը ուրիշ ձև չկա, բռատ… ու սա կարելի է անել միայն իշխանափոխության միջոցով ու ի դեպ իշխանափոխությունը դա օրինական բան է, դրա համար հատուկ ընտրություններ են նշանակվում ու երբ որ ընտրությունները տապալվում են, կամ տապալում են երկիրն ընկնում է ճգնաժամի մեջ…

ministr
04.04.2009, 09:49
էն ա նշանակում, որ եղածների մեջ ավելի ազատ երկրներ են շատ առումներով, շատ: Եթե կուզես ծավալվենք դեմոկրատիայի վերաբերյալ...:)

Ծավալվենք Աստղ ջան, մենակ երևի նոր թեմա պետք ա բացել, թե չէ ստեղ օֆֆտոպ կլինի

ministr
04.04.2009, 10:21
Ապեր, դա քեզ համար ա ուտոպիա ու կարող ես ունենալ այդ կարծիքը, դա քո իրավունքն է, բայց էն փաստը որ դու քո իրավունքից կարողանում ես օգտվել դա արդեն դեմոկրատիայի գոյության փաստ է ու կարող եմ ասել դա քեզ լավ էլ դուր է գալիս… հիմա որ դա 100% անոց չէ, չի նշանակում որ այն պիտի դասվի ուտոպիայի շարքը… ոչ մի բանն էլ 100% անոց չէ դա չի նշանակում որ ամեն բան ուտոպիա է (ապեր դու էլ ես էլ 100%-ոց չենք ու չենք լինելու, բայց պիտի ընդունենք իրար այնպիսին ինչպիսին որ կանք)…


Իհարկե մեր մոտ բացարձակ բռնակալություն չի որ միտք էլ չկարողանանք արտահայտենք: Ուտոպիա եմ համարում այն, որ մեր մոտ կլինի այն դեմոկրատիայի մակարդակը (էլի ոչ 100%) որ կա եվրոպական երկրներում: Դրա պատճառները քննարկելու համար առանձին թեմա կարելի է բացել:



աշխարհում ոչ մի բան իր վերջնական տեսքով չի, չի եղել և չի լինելու, դրանք մշտական փոփոխման, զարգացման և իվերջո վերացման կամ կատարյալ ձևափոխման ընթացքի մեջ են… նույնը կարելի է ասել դեմոկրատիայի մասին, նրա վերջնական տեսքը դեռ հայտնի չէ (թերևս հայտնի կլինի նրա վերացումից հետո), բայց այն որ մարդու մեջ նստած է որպես այդպիսին կասկած չկա… բոլոր դիկտատորներն էլ դարեր շարունակ այնուամենայնիվ հետաքրքրվել են թե ինչ է իրենց մասին մտածում ժողովուրդը և արել են ամեն ինչ նրա համկրանքը (քվեները) շահելու համար… "թագավորն ու չարչին" հենց ընենց գրած չի… և ընդհանրապես եթե նայես պատմության մեջ կտեսնես որ ամենահաջողակ և հզոր տիրակալները եղել են ժողովրդի կողմից սիրված, նրանք հասկացել են ժողովրդի ուժը և կարողացել են նվաճել այն

Ապեր, Ստալինի անունը տալով մարդիկ գնում մեռնում էին, որ մահացավ լացում էին:
Բայց էդ մարդը միլիոնով ժողովուրդ էր կոտորում միայն այն բանի համար, որ իրենց զրպարտել էին...



Հիմա գալով մեր պարագային, ասեմ… մեզ մոտ դեմոկրատիային ալտերնատիվ չկա… մենք որ խոսում ենք դրա մասին դա հենց ընենց բարձր խոսքեր չեն, դեմոկրատիան շատ գործնական նշանակություն ունի… եթե էսօր մեր ժողովուրդը երկրի կառուցման գործից դուրս մնաց երկիրը դառնալու է "չկայացած երկիր", այսինքն ամեն մարդ իրա գլխի ճարն է տեսնելու, յա թողնելու են գնան արտասահման, յա էլ ամենաստոր ճանապարհներով անգամ պիտի փորձեն գլուխները պահել… էդ որ ասում են "եկեք ազգովի միասին լինենք, միանանք…հայ ժողովուրդ քո ուժը քո միասնության մեջ է" ֆլան-ֆստան…դո հենց դեմոկրատիայի միջոցով է լինում… գնանք ազգովի ընտրենք նախագահ, ազգովի օրենքներ ընդունեն, ազգովի ենթարկվենք էդ օրենքներին… էս ա միասնությունը ուրիշ ձև չկա, բռատ… ու սա կարելի է անել միայն իշխանափոխության միջոցով ու ի դեպ իշխանափոխությունը դա օրինական բան է, դրա համար հատուկ ընտրություններ են նշանակվում ու երբ որ ընտրությունները տապալվում են, կամ տապալում են երկիրն ընկնում է ճգնաժամի մեջ…

Համամիտ եմ ապ: Լավ ես ասում: 91-ին առաջին ու վերջին նորմալ ընտրությունների ժամանակ հենց քո ասածով էլ եղավ: Ժողովուրդը միաբան էր, ու դա փրկեց էն դժվար տարիներին: Հետո ամեն ինչ փչացավ, հավատը կորավ ու թաղվեցինք ճահիճի մեջ: Մանավանդ 98-ից հետո.. հիմա ուզում ենք դուրս գալ: Ցավը գիտես ինչն է, որ նույնիսկ դեմոկրատիայի հաստատումից հետո դա սկսում ա կորել, անէանալ:Չինական հեքիաթ կար մի հատ, որ ով գնումա հրեշին սպանելու կամ մեռնում էր կամ հրեշին սպանելու դեպքում ինքն էր դառնում հրեշ: Այ ոնց անենք որ սա չլինի, թե չէ իշխանափոխությունը (համաձայն եմ որ լրիվ օրինական բանա եթե իհարկե օրինական ճանապարհով են դրան հասնում) ամենադժվարը չի:

Տրիբուն
04.04.2009, 22:54
Երևի Հարավսլավիայի գլխին ընկնող էն դեմոկրատական բոմբերի մասին մոռացել եք հա? Տեսնես բացի դեմոկրատիայի առաջնորդ ԱՄՆ-ի ռումբերից էլ որ եվրոպական երկրների ռումբերն էին ընկնում էն մարդկանց գլխին?
Քցում էին, ուրեմն հասնում էր: Թող լավ պահեին իրանց չքցեին: Ինչի Բուլղարիայի գլխին չեն քցել, կամ Չեխերի ?? Թե բոսնիացի մուսուլմանի կամ կոսովոյի ալբանացու երեխեն երեխա չէր, որ կարելի էր շարք կանգնացնել ու գյուղերով գնդակահարել: Իսկ Միլոշևիչին սերբերը, երբ խելքները գլուխները հասավ, իրանք իրանց ձեռով հանձնեցին միջազգային դատարան: Ավելի դեմոկրատական ռումբ չեմ պատկերացնում, ու չի էլ լինում:

Տրիբուն
04.04.2009, 23:01
Տրիբուն ջան, քո ասած 100 տոկոսանոց դեմոկրատիան ամբոխավարությունից էլ վատ է:
Աստղո ջան, ես տեսական օրինակ էի բերել ջանս: Ուղղակի դեմոկրտիա Աթենքում էլ չկար, քանի որ չնայած այն բանի որ կար միաձայնության կանոն, վետոյի իրավունք քվերակողները չունեին: Պատմության մեջ ուղղակի հայւոր տոկոսոանոց դեմոկրատիա չի եղել: Դա դասագրքային/տեսական օրինակ էր: Նախագահի մասին էլ չեմ մոռացել, ջան: էլի ուղղակի օրինակ էր, թե ինչպես է դեմոկրատիան ուղղակիից դառնում ներկայացուցչական:

Շվեդիան էլ լավ երկիր ա: :)))

ministr
05.04.2009, 12:13
Քցում էին, ուրեմն հասնում էր: Թող լավ պահեին իրանց չքցեին: Ինչի Բուլղարիայի գլխին չեն քցել, կամ Չեխերի ?? Թե բոսնիացի մուսուլմանի կամ կոսովոյի ալբանացու երեխեն երեխա չէր, որ կարելի էր շարք կանգնացնել ու գյուղերով գնդակահարել: Իսկ Միլոշևիչին սերբերը, երբ խելքները գլուխները հասավ, իրանք իրանց ձեռով հանձնեցին միջազգային դատարան: Ավելի դեմոկրատական ռումբ չեմ պատկերացնում, ու չի էլ լինում:

Թող պաշտպանեին ալբանացիներին իրանց գալուբոյ կասկեքով, ոչ թե Բելգրադը ռմբակոծեին: Սանկցիաներ կիրառեին, ոչ թե պետությունը կազմաքանդեին: Հանցագործը պետք պատժվի միանշանակ, բայց էդ հանցագործին պատժելու անվան տակ ուրիշ գործով էին զբաղված: Կամ Իրաքում.. հետաքրքրիրա էդ "ազատագրված" ժողովուրդը ինչի ա ամբողջ հոգով ատում իր "ազատարարներին": Որովհետև էդ ամբողջ պատմությունը քողարկելով դեմոկրատիայի տակ հետապնդում էին միանգամայն այլ` ֆինանսական նպատակներ:
Իսկ Ֆրանսիան մասնակացել է իրաքյան առաջին պատերազմին, իսկ երկրորդում ճիշտ է `դեմ էր:

Մոդերատորներ ջան էս դեմոկրատական գրառումները կարող եք տեղափոխել համապատասխան թեմա ազատ խոսենք? Թե չէ ստեղ թեմայից դուրս ենք եկել արդեն:

Elmo
05.04.2009, 12:44
Մոդերատորներ ջան էս դեմոկրատական գրառումները կարող եք տեղափոխել համապատասխան թեմա ազատ խոսենք? Թե չէ ստեղ թեմայից դուրս ենք եկել արդեն:

Համեցեք այստեղ (http://www.akumb.am/showthread.php?t=21661) ու քննարկեք:

Տրիբուն
06.04.2009, 01:13
Թող պաշտպանեին ալբանացիներին իրանց գալուբոյ կասկեքով, ոչ թե Բելգրադը ռմբակոծեին: Սանկցիաներ կիրառեին, ոչ թե պետությունը կազմաքանդեին: Հանցագործը պետք պատժվի միանշանակ, բայց էդ հանցագործին պատժելու անվան տակ ուրիշ գործով էին զբաղված: Կամ Իրաքում.. հետաքրքրիրա էդ "ազատագրված" ժողովուրդը ինչի ա ամբողջ հոգով ատում իր "ազատարարներին": Որովհետև էդ ամբողջ պատմությունը քողարկելով դեմոկրատիայի տակ հետապնդում էին միանգամայն այլ` ֆինանսական նպատակներ:
Իսկ Ֆրանսիան մասնակացել է իրաքյան առաջին պատերազմին, իսկ երկրորդում ճիշտ է `դեմ էր:

Մոդերատորներ ջան էս դեմոկրատական գրառումները կարող եք տեղափոխել համապատասխան թեմա ազատ խոսենք? Թե չէ ստեղ թեմայից դուրս ենք եկել արդեն:
բելգրադը ռմբակոծում էին, որ սերբերը ավելի արագ խելքները գոլւխները հավաքեին ու հասկանային, որ նացիստ նախագահով էս թվին Եվրոպայի կենտրոնում երկիր ունենալ չի կարելի: Սերբերը արդյունքում խելքները գլուխները հավաքեցին, մի քիչ ուշացումով, դրա համար էլ հիմա բացի ԵՄ դուռը աղիողորմ ծեծելուց զբաղված են նաև Բելգրադը վերականգնելով:

Իրաքը ռմբակոծում են, քանի որ չի կարելի որ ողջ նավթի (որից կախված է բոլոր նամուսով երկրների բարեկեցությունը) արդյունահանման ու արտահանման գլխին ու կողքին մշտական Սադամի պես շիզոֆրենիկ լինի: Շահեր ունեին? Բա ինչի պիտի չունենան ? Ինչի որ երկիրը դեմոկրատական է լինում ուրեմն պիտի միջազգային ասպարեզում ոչ մի շահ չունենա ? Լավ էլ պիտի ունենա: Ու քանի որ դեմոկրատական երկիր է, տվյալ դեպքում ԱՄՆ, ուրեմն ավելի հարուստ է, ավելի կազմակերպված, ավելի արդյունավետ ու ավելի ուժեղ, ու դրա համար էլ ուժեղի դիրքերից պիտի մնացած հարիֆներին թելադրի, թե ինչ է պետք անել: Եթե Իրաքի արաբները իրենք չեն կարողանում իրենց Սադամի հարցերը լուծել ու դրանով վտանգում եմ մնացած աշխարհի բարեկեցությունն ու անվտանգությունը, ԱՄՆ կգա ու իրենց տեղը կլուծի բոլոր հարցերը: Ու կլուծի այնպես ինչպես իրեն է պետք, ոչ թե արաբներին: Ու թող արաբները ինչքան ուզում են չսիրեն յանկիներին: Մենք էլ լինեինք չէինք սիրի: Իսկ ով է սիրում օկուպացիոն ուժերին ??

Ու այս առակի ամենասարսափելի մասն այն է, որ մենք այքան օրինակներ ունենալով խելքներս գլուխներս չենք հավաքում ու երկրի գլխին պահում ենք չընտրված ու սեփական ժողովրդի արյան վրայով նախագահ կնքված նախագահ: Դրա համար էլ մնացած դեմոկրատական երկրները հիմա ինացից գոհ, սեփական շահերից ելնելով, դրած մեզ թելադրում են Ղարաբաղի հարցի լուծում, հայ-թուրքական հարաբերություններ ու մնացած բաները: Սա էլ պատժելու մի ձև է: Եթե մենք չենք կարողանում նորմալ երկիր կառուցել, ուրեմն մնացած նորմալ երկրների հետ հավասարի իրավունքով խոսլեու տեղ չունենք: Համ կթելադրեն հիմա ինչ պիտի անենք, համ բոլոր կողմերից կճնշեն, համ մենք բան չեն կարա ասենք, համ էլ էս նախագահով եթե մտքներովս էլ անցնի մի բան ասենք հաց ու ջրից, գազ ու նավթից, կկտրեն: Կարողա Թուրքիային էլ քսի տան Բելգրադի նման մեզ էլ մի քիչ ռմբակոծի: Այ հենց սենց, ընկեր:

Նորմալ երկիր ես, խոսալու տեղ ունես, ձենդ էլ լսող կա, ռմբակոխող էլ չկա` սեփական շահերով թե առանց սեփական շահերի: Աննորմալ երկիր ես, շան տեղ դնող չկա, ամեն կողմից վրետ թքելու են, պետք լինի մի հատ էլ ռմբակոծելու են, ու մի գրամ էլ խղճի խայթ չեն ունենալու:

Հայկօ
06.04.2009, 01:30
Լավ, էսքան խոսեցիք դեմոկրատական ճանապարհով իշխանության եկած նախագահների ու իրենց գործած չարիքների մասին, բայց մի բան չասացիք: Էդ նախագահները բոլորն էլ ունեին իրենց ժողովրդի գոնե մի մասի աջակցությունը: Կարծում եք՝ Ամերիկայում բոլորը դեմ ե՞ն Իրաքի պատերազմին: Կամ Ֆրանսիայում չեն ուզու՞մ, որ Սարկոզին զորք ուղարկի Աֆղանստան: Գոնե մի զգալի մասը լավ էլ կողմ ա: Հաստատ լիքը ֆերմեր Ջոեր ու տաքսիստ Ֆրեդներ կան, որ ասում են՝ «տենց էր պետք»: Դրա համար էլ ձայն են տալիս: Որ իրանց ուզածով լինի: Հենց էդ ա դեմոկրատիան, ոչ թե վերացականն ու իդեալականը: Կա նախընտրական ծրագիր. նայում ես, ընտրում ես, քվերակում ես: Էրեկ ուզում էին՝ Բուշն էր: Էսօր Բուշին չեն ուզում՝ Օբաման ա: Վաղը Օբաման համը կհանի, ծրագիրը չի կատարի՝ իրան էլ գծերից կգցեն: Էդ ա միակ ճանապարհը:

ministr
06.04.2009, 11:26
բելգրադը ռմբակոծում էին, որ սերբերը ավելի արագ խելքները գոլւխները հավաքեին ու հասկանային, որ նացիստ նախագահով էս թվին Եվրոպայի կենտրոնում երկիր ունենալ չի կարելի: Սերբերը արդյունքում խելքները գլուխները հավաքեցին, մի քիչ ուշացումով, դրա համար էլ հիմա բացի ԵՄ դուռը աղիողորմ ծեծելուց զբաղված են նաև Բելգրադը վերականգնելով:

Իրաքը ռմբակոծում են, քանի որ չի կարելի որ ողջ նավթի (որից կախված է բոլոր նամուսով երկրների բարեկեցությունը) արդյունահանման ու արտահանման գլխին ու կողքին մշտական Սադամի պես շիզոֆրենիկ լինի: Շահեր ունեին? Բա ինչի պիտի չունենան ? Ինչի որ երկիրը դեմոկրատական է լինում ուրեմն պիտի միջազգային ասպարեզում ոչ մի շահ չունենա ? Լավ էլ պիտի ունենա: Ու քանի որ դեմոկրատական երկիր է, տվյալ դեպքում ԱՄՆ, ուրեմն ավելի հարուստ է, ավելի կազմակերպված, ավելի արդյունավետ ու ավելի ուժեղ, ու դրա համար էլ ուժեղի դիրքերից պիտի մնացած հարիֆներին թելադրի, թե ինչ է պետք անել: Եթե Իրաքի արաբները իրենք չեն կարողանում իրենց Սադամի հարցերը լուծել ու դրանով վտանգում եմ մնացած աշխարհի բարեկեցությունն ու անվտանգությունը, ԱՄՆ կգա ու իրենց տեղը կլուծի բոլոր հարցերը: Ու կլուծի այնպես ինչպես իրեն է պետք, ոչ թե արաբներին: Ու թող արաբները ինչքան ուզում են չսիրեն յանկիներին: Մենք էլ լինեինք չէինք սիրի: Իսկ ով է սիրում օկուպացիոն ուժերին ??

Ու այս առակի ամենասարսափելի մասն այն է, որ մենք այքան օրինակներ ունենալով խելքներս գլուխներս չենք հավաքում ու երկրի գլխին պահում ենք չընտրված ու սեփական ժողովրդի արյան վրայով նախագահ կնքված նախագահ: Դրա համար էլ մնացած դեմոկրատական երկրները հիմա ինացից գոհ, սեփական շահերից ելնելով, դրած մեզ թելադրում են Ղարաբաղի հարցի լուծում, հայ-թուրքական հարաբերություններ ու մնացած բաները: Սա էլ պատժելու մի ձև է: Եթե մենք չենք կարողանում նորմալ երկիր կառուցել, ուրեմն մնացած նորմալ երկրների հետ հավասարի իրավունքով խոսլեու տեղ չունենք: Համ կթելադրեն հիմա ինչ պիտի անենք, համ բոլոր կողմերից կճնշեն, համ մենք բան չեն կարա ասենք, համ էլ էս նախագահով եթե մտքներովս էլ անցնի մի բան ասենք հաց ու ջրից, գազ ու նավթից, կկտրեն: Կարողա Թուրքիային էլ քսի տան Բելգրադի նման մեզ էլ մի քիչ ռմբակոծի: Այ հենց սենց, ընկեր:

Նորմալ երկիր ես, խոսալու տեղ ունես, ձենդ էլ լսող կա, ռմբակոխող էլ չկա` սեփական շահերով թե առանց սեփական շահերի: Աննորմալ երկիր ես, շան տեղ դնող չկա, ամեն կողմից վրետ թքելու են, պետք լինի մի հատ էլ ռմբակոծելու են, ու մի գրամ էլ խղճի խայթ չեն ունենալու:

Ինչ ա նշանակում Բելգրադը ռմբակոծում են, որ սերբերը խելքները գլուխները հավաքեն? Եթե մեկը հանցագործություն ա արել պետք ա գնալ իրա տունը վառել, տնեցիներին ծեծել որ խելքը գլուխը հավաքի?

Դու ընդամենը հաստատեցիր իմ տեսակետը, որ դեմոկրատիան դա ընդամենը քողարկում է... դա քողարկումն է ֆինանսական մեծ մեքենայությունների և պլանների և այն ինչ արվում է դեմոկրատիայի անվան տակ իրականում հետապնդում է միայն մեկ վերջնական շահ ` ՓՈՂ, ՖԻՆԱՆՍ և ՀԱՄԱՇԽԱՐՀԱՅԻՆ ՏԻՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ: Հին օրենքը ուժի մեջ է դեռ ու ընդմիշտ մնալու է ուժի մեջ ` ՈՒԺԵՂԻ ՄՈՏ ՄԻՇՏ ԷԼ ԹՈՒՅԼՆ Է ՄԵՂԱՎՈՐ: Եթե ուժ ունես ուրեմն կարող ես կամ իրավունք ունես ճզմելու դիմացինին, անկախ այն բանից դա մարդ է թե պետություն: Միայն պետք է այդ ամենը սիրուն ձևակերպել: Ասենք ասել, որ բա գիտեք Իրաքում քիմիական զենք կա, երկիրն ավերել, օկուպացնել, հետո ասել, վայ ինձ սխալ տեղեկություն էր հասել, ես արդեն ջղայնացել եմ էդ մարդկանց վրա: Ու պրծավ, ով ռիսկ ունի կանգնի ասի բա էն ինչ զենք-մենք էիր ասում հլա արի ստե արա... սա էլ ասումա վայ մեռնեմ ձեր սրտին, ես եմ քանդել? ես էլ կսարքեմ... ու ամերիկյան շինարարական կազմակերպություններն ընկնում են մոր փորը...

Ինչ վերաբերում ա մեզ, ապա այո, խելքներս գլուխներս չենք հավաքում ու մեր խելքից տուժում ենք: Մեզ ովա պատժում? Էդ նույն "դեմոկրատական" երկրներին լավ էլ ձեռա տալիս էն վիճակը, որում մենք հիմա կանք: Եթե այդպես չլիներ ուղղակի չէին ճանաչի էդ մարդուն որպես նախագահ: Բայց իրանց ՇԱՀԸ թելադրում ա որ ընդունեն, որ հետո դեմը դնեն ու րանց ուզածն անեն: Ու անում են: Թուրքիայի հետ ինչ որ սիլիբիլիների մեջ ենք ու դրա օգուտը դեռ չենք տեսնում, ու ոչ ոք չի էլ բացատրում: Ինչը բացատրեն, պտի լինի որ բացատրեն:

Մենք մեր մասին չմտածենք ուրիշը հաստատ չի մտածելու..

Մարկիզ
06.04.2009, 12:02
Ինչ ա նշանակում Բելգրադը ռմբակոծում են, որ սերբերը խելքները գլուխները հավաքեն? Եթե մեկը հանցագործություն ա արել պետք ա գնալ իրա տունը վառել, տնեցիներին ծեծել որ խելքը գլուխը հավաքի?
Հա, բայց ընդունիր, որ եթե այդ նույն դեռևս Հարավսլավիան լիներ ժողովրդավարական երկիր, եթե Միլոշևիչ բռնապետը չլիներ, Հարավսլավիան չէր ռմբակոծվի: Բոլորն էլ գիտեն, որևիցե մեկի համար գաղտնիք չէ, որ յուրաքանչյուր գերտերություն ունի իր տնտեսական, ֆինանսական, քաղաքական շահերը և որևիցե մեկը առանց լուրջ պատճառի չի միջամտում այլ երկրի ներքին քաղաքականությանը: Միջամտում է, երբ մյուսը թույլ է տալիս միջամտել:
Այդպես է եղել վերջին մի քանի տարիներին: Ո՞վ չգիտի, որ ամերիկական արշավանքները Հարավսլավիա, Իրաք, Աֆղանստան ունեն հեռուն գնացող նպատակներ և ժողովրդավարության հաստատումն այդ երկրներում պարզապես քող է: Ուղղակի պետք է փաստել, որ եթե Հարավսլավիայում, Իրաքում, Աֆղանստանում չիշխեին կասկածելի լեգիտիմությամբ հանցագործ ռեժիմներ, ապա հաստատ պատճառ չէր լինի խառնվել նրանց ներքին քաղաքակնությանը: Երկիրդ ժողովրդավարակա՞ն է, երկրումդ չե՞ն ոտնահարվում մարդու իրավունքները, կա՞ խոսքի ազատություն, գործու՞մ է արդար տնտեսական համակարգ, ուրեմն երկիրդ հզոր է, լսելի է բոլորի կողմից:


Դու ընդամենը հաստատեցիր իմ տեսակետը, որ դեմոկրատիան դա ընդամենը քողարկում է... դա քողարկումն է ֆինանսական մեծ մեքենայությունների և պլանների և այն ինչ արվում է դեմոկրատիայի անվան տակ իրականում հետապնդում է միայն մեկ վերջնական շահ ` ՓՈՂ, ՖԻՆԱՆՍ և ՀԱՄԱՇԽԱՐՀԱՅԻՆ ՏԻՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ:
Իսկ ինչու՞ է քողարկում: Ֆրանսիան համարվում է կայացած ժողովրդավարական երկիր: Պարզ է, որ ցանկացած պարագայում հնարավոր են ֆինանսական մեքենայություններ, բայց կարևորն այն է, որ այդ երկրի քաղաքացին իրեն զգում է անվտանգ, պաշտպանված, ազատ ավելի շատ, քան Հայաստանի Հանրապետության, Իրաքի կամ Իրանի: Թեկուզ՝ իր երկրի ներսում: Այ, որ ժողովրդավարական Բրիտանիան մասնակցեց Իրաքում հուսեյնական ռեժիմի տապալմանը, դա կարելի համարել դեմոկրատիայի անվան տակ, իրականում, շահադիտական գործողություն: Բայց կարևորը հասարակ անգլիացու համար, այն է որ ինքն իր երկրում ապրում է, կրկնում եմ՝ ապահով, ազատ, անվտանգ

Հին օրենքը ուժի մեջ է դեռ ու ընդմիշտ մնալու է ուժի մեջ ` ՈՒԺԵՂԻ ՄՈՏ ՄԻՇՏ ԷԼ ԹՈՒՅԼՆ Է ՄԵՂԱՎՈՐ:
Է՜, հա, ո՞վ է ասում այդպես չէ: Բայց եթե ունես թեկուզ փոքրիկ, բայց ժողովրդավարական
հայրենիք/որի հետևանքով նաև կունենաս զարգացած տնտեսություն, լավ քաղաքացի, ուժեղ բանակ, միջազգային բարի համբավ/, ուրեմն՝ ունես նաև ուժեղ հայրենիք և որևիցե մեկն այդ երկրի նկատմամբ ագրեսիա չի կիրառի, կվախենա, որովհետև նման քայլի դեպքում միջազգային հանրությունը նրան կպատժի…

Տրիբուն
06.04.2009, 23:41
Ինչ ա նշանակում Բելգրադը ռմբակոծում են, որ սերբերը խելքները գլուխները հավաքեն? Եթե մեկը հանցագործություն ա արել պետք ա գնալ իրա տունը վառել, տնեցիներին ծեծել որ խելքը գլուխը հավաքի?
Ընկեր, էտ մեկը հենց-ընենց մեկը չի, երկրի նախագահն է, որին մի պահ սերբերը պաշտում էին, ու ասում էին, հա գնանք ալբանացիներին ու բոսինացիներին մորթենք; Դրա համար էլ բոլորով պատժվեցին:
Մի հատ հարցնող լինի, էսքան ժամանակ մեկդ տեսել եք, որ մի հատ նորմալ երկիր լինի, մի հատ նորմալ նախագահով, նորմալ իշխանություններով, ոչ մի վատ բան արած չլինի, ու բռնեն ռմբակծեն: Մի հատ օրինակ գիտեք ?

Ու հա հաստատում եմ համ իմ գրածը, համ էլ քո գրածը: Բոլոր երկրներն էլ ունեն լուրջ ֆինասատնտեսական շահեր: Ու նրանք ովքեր ուժեղ են ուժեղի դիրքերից էլ պիտի թելադրեն, աղքատներին ու թույլերին, թե ինչը ոնց է պետք անել: Իսկ եթե աղքատն ու թույլը կընդունի խաղի կանոնները - կանցկացնի նորմալ ընտրություններ, կունենա նորմալ իշխանություններ, կունենա նորմալ դատաիրավական համակարգ, կպաշտպանի մարդու իրավունքները, կհասկանա թե ինչ են ազատական գաղափարները, էտ երկրին գրկաբաց կընդունեն իրենց շարքերը ու կպաշտպանեն նաև այդ երկրի շահերը, այնպես ինչպես հիմա նույն ԱՄՆ պաշտպանում է ասենք չեխերին կամ լիտովցինեին: Իսկ եթե մենք ինքներս չենք ցանկանում նման երկիր ունենալ, այո, ուրիշներին դա շատ էլ ձեռ կտա, քանի որ մեզ կթելադրեն թե ինչ է պետք անել, ու եթե իրենց ասածով չանենք կպատժեն, առանց շղարշի, առանց թաքցնելու, լավ էլ պրյամոյ: Եթե մենք չենք ուզում նորմալ երկրում ապրել ֆրանսիացու բողկին չի, որ մեր տեղը ուզի որ մենք նորմալ երկրում ապրենք:

Արիացի
23.04.2009, 10:05
Իշխանության կորուստ չի լինի, եթե սուս ու փուս անի այն, ինչ պուծինն է ուզում։

Ինձ տենց չի թվում: Ինչքան էլ դրսից աջակցեն, եթե ժողովուրդը դեմ դուրս գա, հեռանալու են:

Վիշապ
23.04.2009, 10:06
Ինձ տենց չի թվում: Ինչքան էլ դրսից աջակցեն, եթե ժողովուրդը դեմ դուրս գա, հեռանալու են:

Փաստորեն ըստ քեզ ժողովուրդը հիմա կողմ է։

Արիացի
23.04.2009, 10:09
Փաստորեն ըստ քեզ ժողովուրդը հիմա կողմ է։

Ըստ իս, ժողովուրդը հիմա միասնական չի: Սենց ասեմ, մեծամասնությունը դեմ չէ: Ավելի ճիշտ, այնքան դեմ չեն, որ հրաժարական պահանջեն:

Artgeo
23.04.2009, 10:48
Ինձ տենց չի թվում: Ինչքան էլ դրսից աջակցեն, եթե ժողովուրդը դեմ դուրս գա, հեռանալու են:
Էս մի տարիա բողոքի ակցիաներ անողներն էլ տա՞նձ են :o

Վիշապ
23.04.2009, 10:52
Լրիվ աֆրիկյան ցեղ ենք, մեզ կֆռռացնեն, կթալանեն, կհրմշտեն, դուբինկով գլխներիս կխփեն, չերյոմուխա կկրակեն, սնայպերով կգյուլլեն, մեր կարծիքը հաշվի առնելուց էլ չեմ խոսի, այսքանից հետո ծիծաղելի էլ է, բայց մենք այդքան դեմ չենք, որ հրաժարական պահանջենք, ուղղակի մի քիչ դեմքներս կծկում ենք ցավից ու չենք հասկանում, թե մեզնից ինչ են ուզում։ Թողեք հանգիստ ապրենք էլի:D Ես հասկացա, թե որն է մեր խնդիրը, մենք հավես չունենք որևէ բան անելու։

Տրիբուն
23.04.2009, 11:08
Ես հասկացա, թե որն է մեր խնդիրը, մենք հավես չունենք որևէ բան անելու։
Բայց Օբաման լավ կանի արտասանի ցեղասպանություն բառը:

Արշակ
23.04.2009, 11:14
Ինձ տենց չի թվում: Ինչքան էլ դրսից աջակցեն, եթե ժողովուրդը դեմ դուրս գա, հեռանալու են:
Արիացի ջան, մարդ չգիտի էլ ծիծաղի թե լացի ասածներիդ վրա։
Եղբայր, դեմ դուրս եկողը արդեն վաղուց դուրս եկած պիտի լիներ։

Artgeo
23.04.2009, 11:40
Արտ, ես ասեցի մեծամասնությունը, իսկ բողոքի ակցիաներ անողները մեծամասնություն չեն:
Եթե մեծամասնություն չեն, ապա փոքրամասնություն են, եթե փոքրամասնություն են, ապա կա մեծամասնություն, եթե Սերժին դեմ մարդիկ փոքրամասնություն են, ապա մեծամասնությունը Սերժին կողմ է: Ճի՞շտ ա տրամաբանությունս:


Չէ, Արշակ, ես լիքը մարդ գիտեմ, որ դեմ դուրս չեն եկել, բայց որոշակի արարքների դեպքում դեմ դուրս կգան:
Դաշնակնե՞րը... Փողին մունաթ:

Արիացի
23.04.2009, 11:49
Եթե մեծամասնություն չեն, ապա փոքրամասնություն են, եթե փոքրամասնություն են, ապա կա մեծամասնություն, եթե Սերժին դեմ մարդիկ փոքրամասնություն են, ապա մեծամասնությունը Սերժին կողմ է: Ճի՞շտ ա տրամաբանությունս:
Չէ, տրամաբանությունը էն ա, որ էսօր ազգը պառակտված ա: Կա մի մաս, որը իշխանություններին դեմ ա ու պայքարում ա իշխանափոխության համար, կա մի շատ փոքր մաս, որը իշխանություններին կողմ ա ու կա մի մեծամասնություն, որը ոչ առաջիններին ա կողմ ոչ էլ երկրորդներին: Ինչ էլ ուզում է ասեն, ամենամեծ մասը երրորդն ա ու դրա հետ պետք ա հաշտվել:

Դաշնակնե՞րը... Փողին մունաթ:
Ճիշտն ասած իմ ճանաչածների մեջ դաշնակ չկա, բայց հավանական ա, որ իրանք էլ դուրս գան իշխանությունների դեմ զիջումների դեպքում:

Արիացի
23.04.2009, 11:50
Որոշակի արաքը որն է? Ղարաբաղի հարցը?

Օրինակ` Ղարաբաղի հարցը, բայց մենակ դա չի: Կան շատ այլ հարցեր ընդ որում և արտաքին քաղաքականության հետ կապված, և ներքին:

Արշակ
23.04.2009, 11:52
Չէ, Արշակ, ես լիքը մարդ գիտեմ, որ դեմ դուրս չեն եկել, բայց որոշակի արարքների դեպքում դեմ դուրս կգան:
Խաբում են, չհավատաս։ ;) Կամ առնվազն ինքնախաբեությամբ են զբաղվում ջայլամի պես գլուխը ավազի մեջ մտցնելով։

Իսկ ես արդեն չեմ պատկերացնում թե ուրիշ էլ ինչ ձևի կարելի է ստորացնել, էշի տեղ դնել տենց մարդկանց, որ դեմ դուրս գան։

Տրիբուն
23.04.2009, 11:56
ու կա մի մեծամասնություն, որը ոչ առաջիններին ա կողմ ոչ էլ երկրորդներին:
բա ինչն ա կողմ ?? արտաքին հարաբերություններին, թե զորաց քարերին ??

Rammer
23.04.2009, 11:56
Օրինակ` Ղարաբաղի հարցը, բայց մենակ դա չի: Կան շատ այլ հարցեր ընդ որում և արտաքին քաղաքականության հետ կապված, և ներքին:
Դե փաստորեն Էտ "մեծամասնության" համար և ներքին և արտաքին քաղաքականության մեջ լյոխ լյավա հա?:)
Էտ անտարբեր "մեծամասնությունը" միշտ էլ մի բան կգտնի իրա անգործությունն ու անտարբերությունը արդարացնելու համար...

Elmo
23.04.2009, 12:04
Եթե մեծամասնություն չեն, ապա փոքրամասնություն են, եթե փոքրամասնություն են, ապա կա մեծամասնություն, եթե Սերժին դեմ մարդիկ փոքրամասնություն են, ապա մեծամասնությունը Սերժին կողմ է: Ճի՞շտ ա տրամաբանությունս:

Քանի որ 1 000 000 մարդ Ազատության հրապարակում չհավաքվեց և իշխանություններին վերջնաժամկետ չտրվեց, ուրեմն մեծամասնությունը Լևոնի կոմը չէին: քանի որ Սերժի կազմակերպած հրապարակային միջոցառումներին զոռով էին բերում համարյա բոլոր մարդկանց, ուրեմն Սերժի կողմնակիցները ահավոր քիչ են/ասենք 300 000/, եթե Լևոնի ու Սերժի կողմնակիցները միասին վերացրած 1 000 000 հոգի չեն կազմում , ուրեմն մեծամասնությունը երկուսին էլ դեմ ա:

Արշակ
23.04.2009, 12:04
Չէ, տրամաբանությունը էն ա, որ էսօր ազգը պառակտված ա: Կա մի մաս, որը իշխանություններին դեմ ա ու պայքարում ա իշխանափոխության համար, կա մի շատ փոքր մաս, որը իշխանություններին կողմ ա ու կա մի մեծամասնություն, որը ոչ առաջիններին ա կողմ ոչ էլ երկրորդներին: Ինչ էլ ուզում է ասեն, ամենամեծ մասը երրորդն ա ու դրա հետ պետք ա հաշտվել:

Արիացի, եթե էդ քո ասած երրորդ մասը մեծամասնություն է, ինչու՞ էդ մեծամասնությունը չի ստեղ «ասողը»։ Գիտեմ, ինչպես միշտ կասեք առաջնորդ չկա։ Ես էլ կզարմանամ. եթե տենց մեծամասնություն են, մի՞թե էդքան մարդու մեջ մի հատ նորմալ խելքը գլխին մարդ չկա, որի հետևից գնալով սարեր շուռ կտայիք։

Ստեղից եզրակացնում ենք, որ կամ խելքը գլխին մարդ չկա էդ երրորդների մեջ, կամ իրանք մեծամասնություն չեն, կամ էլ ավելի հավանական է որ Վիշապի ասածն է՝ «հավես չունեք որևէ բան անելու». ու տենց էլ ազգի մեծ մասը թմբիրի մեջ ընկած անջատված լռված է էլի։

Դրա՞նք պիտի Սերժին չթողնեն Ղարաբաղը հանձնել։ Ասում եմ էլի. չգիտեմ լացեմ թե ծիծաղեմ էս ամենի վրա։

«Եղիր հեզ, բանող եզ, և վարիր այս անվերջ սևահողը։ Երբ կիջնի երեկոն, դու հանգիստ գնա գոմ, որոճա քեզ բաժին ընկած խոտը՝ մինչև կբացվի առավոտը»:sulel

Արիացի
23.04.2009, 12:05
Քանի որ 1 000 000 մարդ Ազատության հրապարակում չհավաքվեց և իշխանություններին վերջնաժամկետ չտրվեց, ուրեմն մեծամասնությունը Լևոնի կոմը չէին: քանի որ Սերժի կազմակերպած հրապարակային միջոցառումներին զոռով էին բերում համարյա բոլոր մարդկանց, ուրեմն Սերժի կողմնակիցները ահավոր քիչ են/ասենք 300 000/, եթե Լևոնի ու Սերժի կողմնակիցները միասին վերացրած 1 000 000 հոգի չեն կազմում , ուրեմն մեծամասնությունը երկուսին էլ դեմ ա:

Շատ ճիշտ տրամաբանություն: Մեռնեմ թվաբանությանը:))

Տրիբուն
23.04.2009, 12:07
Քանի որ 1 000 000 մարդ Ազատության հրապարակում չհավաքվեց և իշխանություններին վերջնաժամկետ չտրվեց, ուրեմն մեծամասնությունը Լևոնի կոմը չէին: քանի որ Սերժի կազմակերպած հրապարակային միջոցառումներին զոռով էին բերում համարյա բոլոր մարդկանց, ուրեմն Սերժի կողմնակիցները ահավոր քիչ են/ասենք 300 000/, եթե Լևոնի ու Սերժի կողմնակիցները միասին վերացրած 1 000 000 հոգի չեն կազմում , ուրեմն մեծամասնությունը երկուսին էլ դեմ ա:
Փաստորեն, որ Հայաստան-Թուրքիա ֆուտբոլային խաղին 50 000 մարդ ա գնում, էտ նշանակում ա, որ մնացած 2 950 000 -ը ուզում են որ Թուրքիան կրի Հայաստանին:

Elmo
23.04.2009, 12:07
Գիտեմ, ինչպես միշտ կասեք առաջնորդ չկա։

Սխալ գիտես Արշակ ջան, որ ասեն առաջնորդ չկա, էլի չհավատաս: Հավատ չկա:

Elmo
23.04.2009, 12:08
Փաստորեն, որ Հայաստան-Թուրքիա ֆուտբոլային խաղին 50 000 մարդ ա գնում, էտ նշանակում ա, որ մնացած 2 950 000 -ը ուզում են որ Թուրքիան կրի Հայաստանին:

չէ , նշանակում ա, որ մնացածը տելեվիզորով են թամաշա անում խաղին:

Rammer
23.04.2009, 12:08
Քանի որ 1 000 000 մարդ Ազատության հրապարակում չհավաքվեց և իշխանություններին վերջնաժամկետ չտրվեց, ուրեմն մեծամասնությունը Լևոնի կոմը չէին: քանի որ Սերժի կազմակերպած հրապարակային միջոցառումներին զոռով էին բերում համարյա բոլոր մարդկանց, ուրեմն Սերժի կողմնակիցները ահավոր քիչ են/ասենք 300 000/, եթե Լևոնի ու Սերժի կողմնակիցները միասին վերացրած 1 000 000 հոգի չեն կազմում , ուրեմն մեծամասնությունը երկուսին էլ դեմ ա:
Շատ ճիշտ տրամաբանություն ա...Հալալա...Առաջարկում եմ էս հաշվարկդ Սերժին գրի, թող էտ մարդը գիշերը նորմալ քնի, թե չէ ինքը գիտի մեծամասնությունը Լևոնի կողմն ա...

Արիացի
23.04.2009, 12:08
Արիացի, եթե էդ քո ասած երրորդ մասը մեծամասնություն է, ինչու՞ էդ մեծամասնությունը չի ստեղ «ասողը»։ Գիտեմ, ինչպես միշտ կասեք առաջնորդ չկա։ Ես էլ կզարմանամ. եթե տենց մեծամասնություն են, մի՞թե էդքան մարդու մեջ մի հատ նորմալ խելքը գլխին մարդ չկա, որի հետևից գնալով սարեր շուռ կտայիք։

Ստեղից եզրակացնում ենք, որ կամ խելքը գլխին մարդ չկա էդ երրորդների մեջ, կամ իրանք մեծամասնություն չեն, կամ էլ ավելի հավանական է որ Վիշապի ասածն է՝ «հավես չունեք որևէ բան անելու». տենց էլ ազգի մեծ մասը թմբիրի մեջ ընկած անջատված լռված է էլի։

«Եղիր հեզ, բանող եզ, և վարիր այս անվերջ սևահողը։ Երբ կիջնի երեկոն, դու հանգիստ գնա գոմ, որոճա քեզ բաժին ընկած խոտը՝ մինչև կբացվի առավոտը»:sulel

Արշակ, ես էսօրվա Հայաստանում լիքը մշակութային ու հոգևոր պրոբլեմներ եմ տեսնում, որոնք խիստ մտահոգիչ են իմ համար ու գտնում եմ, որ ամեն հայ պետք ա մտածի էդ պրոբլեմները լուծելու համար: Մյուս կողմից համոզված եմ, որ օրինակ դու էդ հարցերի շուրջ չես մտածում: Հիմա ինչ? Գամ ու քեզ ասեմ թմբիրի մեջ ընկած անջատված լռված ես?

Արիացի
23.04.2009, 12:10
Շատ ճիշտ տրամաբանություն ա...Հալալա...Առաջարկում եմ էս հաշվարկդ Սերժին գրի, թող էտ մարդը գիշերը նորմալ քնի, թե չէ ինքը գիտի մեծամասնությունը Լևոնի կողմն ա...

Չէ, ինքը որ տենց իմանար, հաստատ ռիսկ չէր անի նախագահ դառնալ:

Elmo
23.04.2009, 12:11
Շատ ճիշտ տրամաբանություն ա...Հալալա...Առաջարկում եմ էս հաշվարկդ Սերժին գրի, թող էտ մարդը գիշերը նորմալ քնի, թե չէ ինքը գիտի մեծամասնությունը Լևոնի կողմն ա...

Ինքը գիտի, որ մեծամասնությունը Լևոնի կողմը չի, բայց ինքը գիտի, որ մեծամասնությունը իրան դեմ ա, ու քիչ-քիչ անցնում ա Լևոնի կողմը, որոհետև ուրիշ գնալու տեղ չունի: Ես Լևոնին տանել չեմ կարողանում, բայց հիմա ստիպված եմ իրան ընտրել, եթե նախագահական լինի: Իսկ Քաղաքապետի ընտրություններին մասնակցելու իրավունք չունեմ, բայց մեկ ա բոլոր ծանոթներս իմ շնորհիվ Լևոնին են ընտրելու: Ունենք վատ ու ավելի վատ, ես ընտրում եմ վատը:

Տրիբուն
23.04.2009, 12:14
Դրա՞նք պիտի Սերժին չթողնեն Ղարաբաղը հանձնել։ Ասում եմ էլի. չգիտեմ լացեմ թե ծիծաղեմ էս ամենի վրա։
Աբեր լացի: Պրիտոմ շորերդ ճղելով, մազերդ փիդելով, քեզ արունլվա անելով:
Ուրեմն "դրանք" Սերժի կողմից թուրքերին Ղարաբաղը տալուց հետո, էլի տանը նստած Արարադին ցավը տանեմն են երգելու: Նվնվացող, սրտխառնոց առաջացնող ձայնով: Ու հենց տենան որ ք.քի տեղ դնող չկա, անցնելու են ալամ աշխարհը հայերին պիտի ղուրբան լինի թեմային: Ու հենց տենան, որ էլի դնող չկա, փասափուսեքը հավաքելու են գնան Լոս, որ արեգակին հեռվից նայեն, մեկ էլ տարին մեկ սպասեն որ պիտի նախագահը ցեղասպանություն բառը ասի կամ չասի, որ ասելուց հետո, թափով հետ գան ու թուրքերից սաղ գրավեն հետ:

Արշակ
23.04.2009, 12:20
Արշակ, ես էսօրվա Հայաստանում լիքը մշակութային ու հոգևոր պրոբլեմներ եմ տեսնում, որոնք խիստ մտահոգիչ են իմ համար ու գտնում եմ, որ ամեն հայ պետք ա մտածի էդ պրոբլեմները լուծելու համար: Մյուս կողմից համոզված եմ, որ օրինակ դու էդ հարցերի շուրջ չես մտածում: Հիմա ինչ? Գամ ու քեզ ասեմ թմբիրի մեջ ընկած անջատված լռված ես?
Արիացի, օդի մեջ շատ բան կարելի է ասել. էդ համոզմունքդ հիմնավորում–փաստարկ պիտի ունենա բարձրաձայնվելուց առաջ։
Հստակ տրամաբանական դատողություններ արեցի թմբիրի մասին խոսելուց առաջ։
Ու հետո, եթե թմբիր բառը դուրդ չի գալիս ուրիշ անուն կարաս տաս։ Էությունը հո չի՞ փոխվում։ Ուրիշ անուն տալով մեկ է էդ երրորդ ուժը հարց լուծող չի դառնում։

Տրիբուն
23.04.2009, 12:20
Արշակ, ես էսօրվա Հայաստանում լիքը մշակութային ու հոգևոր պրոբլեմներ եմ տեսնում, որոնք խիստ մտահոգիչ են իմ համար ու գտնում եմ, որ ամեն հայ պետք ա մտածի էդ պրոբլեմները լուծելու համար:
Ու ապեր, էտ մշակութային պրոբլեմներդ ումով ես լուծելու ?? Կիսատ պռատ հայերեն խոսացող նախագահով, թե ինտելկոտաւլ գիգանտների հավաքատեղի ԱԺ-ով. թե քամակ մտնող ակադեմիայով ու փողի մեռած գիտնականներով ու գրողներով: Թե դու քա համար տանը նստած, տելեվիզորի դեմը դարդ ես անում, ու մտածում ես, որ լուծվելու են էտ պրոբլեմները իրան իրան ??

Թե կայֆավատ ես ըլնում վրեքս, մենք չենք հասկանում ??

Rammer
23.04.2009, 12:33
Ինքը գիտի, որ մեծամասնությունը Լևոնի կողմը չի, բայց ինքը գիտի, որ մեծամասնությունը իրան դեմ ա, ու քիչ-քիչ անցնում ա Լևոնի կողմը, որոհետև ուրիշ գնալու տեղ չունի: Ես Լևոնին տանել չեմ կարողանում, բայց հիմա ստիպված եմ իրան ընտրել, եթե նախագահական լինի: Իսկ Քաղաքապետի ընտրություններին մասնակցելու իրավունք չունեմ, բայց մեկ ա բոլոր ծանոթներս իմ շնորհիվ Լևոնին են ընտրելու: Ունենք վատ ու ավելի վատ, ես ընտրում եմ վատը:
Էլմո ջան, եթե ինչ որ բան պնդում ես, բայց պարզվում է որ կա գոնե մի դեպք, որին չի բավարարում քո պնդումը և ստացվում է սխալ, ուրեմն քո պնդումը այլևս պնդում չի...համաձայն ես չէ?
1. Հայաստանում բոլոր տեսակի ընտրությունները և սոց հարցումները կեղծված են: Էտ դեպքում դու ինչպես կարող ես պնդել թե ով ինչքան ընտրազանգված ունի և որոշես թե ով է մեծամասնություն:
2. Ոչ մեկ չի կարող պնդել որ միտինգի ժամանակ չի հավքվի 1 միլլոն մարդ, եթե Հայաստանում չլինի օրիանական տեռոր, վախի, "մուսռնոցի" մթնոլորտ և բաց ճանապարհներ:
3. 9 օր նստացույցի ժամանակ դու մարդահամար ես անցկացրել, որ գիտես թե կոնկրետ ինքան մարդ էր ամենօր մասնակցել միտինգի?
4. Ընդհանրապես կողմանիցների ընդանուր քանակը իմանալու համար միտինգ եկածների քանակը բազմապատկում են 3 -ով...մնացածը չգրեմ:
5. Կարևորը 1 միլլիոն մարդը չի, կարևորը ընտորղների մեծամասնությունն ա: Ու ես վստահ եմ, եթե Ռ.Ք.-ն կամ Ս.Ս.-ն վստահ չլինեին որ ընտորների մեծամասնությունը Լևոնի կողմն է( կարևոր չի ինչ պատճառով), մարտի մեկ չէին անի...

Mephistopheles
23.04.2009, 12:56
Սխալ գիտես Արշակ ջան, որ ասեն առաջնորդ չկա, էլի չհավատաս: Հավատ չկա:

Էլմօ ապեր, հավատը հավատացողից է գալիս…

Marduk
23.04.2009, 12:59
հիմա արդեն հաստատ կարամ ասեմ
ոչ թե լինելու է իշխանափոխություն այլ լինելու էլիտայի մորթոց:
Արևմուտքն ու արևելքը համատեղ ջանքերով մորթելու են այս էլիտային, ինչպես դա օրինակ պարբերաբար կատարվել է Հայաստանի պատմության ընթացքում

Mephistopheles
23.04.2009, 13:03
հիմա արդեն հաստատ կարամ ասեմ
ոչ թե լինելու է իշխանափոխություն այլ լինելու էլիտայի մորթոց:
Արևմուտքն ու արևելքը համատեղ ջանքերով մորթելու են այս էլիտային, ինչպես դա օրինակ պարբերաբար կատարվել է Հայաստանի պատմության ընթացքում

արա… լավ էլի՜… մի հատ լուրջ բան ասա էլի

Elmo
23.04.2009, 13:04
5. Կարևորը 1 միլլիոն մարդը չի, կարևորը ընտորղների մեծամասնությունն ա: Ու ես վստահ եմ, եթե Ռ.Ք.-ն կամ Ս.Ս.-ն վստահ չլինեին որ ընտորների մեծամասնությունը Լևոնի կողմն է( կարևոր չի ինչ պատճառով), մարտի մեկ չէին անի...

Մարտի 1-ը հենց նրա համար եղավ, որ արդեն բոլորը գնում էին դեպի ազատության հրապարակ: Մարդիկ միանում էին ընդիմությանը: Օրեցօր Մարդկանց քանակը շատանում էր: Տենց չէին կարա երկար թողնեին, կամ պիտի հրաժարական տաին, կամ ջարդեին: Իրանք էլ ջարդեցին: Այ դրա համար եղավ մարտի 1-ը:

Իսկ քանակի մասին էլ չեմ խոսում: Եթե քանակով մեծամասնությունն ա Լևոնի կողմը, ուրեմն մասնակցողները հաստատ բոլորը չեն, ճնշող մեծամասնությունը մի անգամ ա դուրս եկել փողոց՝ մարտի 1-ի երեկոյան: Նույնիսկ նայելով էլ կարելի էր դատել ինչքան մարդ կար մարտի 1-ին Քաղաքապետարանի դիմաց, ինչքան կար, ասենք հունիս 20-ի հանրահավաքին:

ministr
23.04.2009, 13:10
Ինքը գիտի, որ մեծամասնությունը Լևոնի կողմը չի, բայց ինքը գիտի, որ մեծամասնությունը իրան դեմ ա, ու քիչ-քիչ անցնում ա Լևոնի կողմը, որոհետև ուրիշ գնալու տեղ չունի: Ես Լևոնին տանել չեմ կարողանում, բայց հիմա ստիպված եմ իրան ընտրել, եթե նախագահական լինի: Իսկ Քաղաքապետի ընտրություններին մասնակցելու իրավունք չունեմ, բայց մեկ ա բոլոր ծանոթներս իմ շնորհիվ Լևոնին են ընտրելու: Ունենք վատ ու ավելի վատ, ես ընտրում եմ վատը:

Տենց միանշանակ դժվարա ասել թե էդ զանգվածն ուրա գնում, որովհետև երկու կողմն էլ անկախ իրենցից հակաքարոզչություն են անում իրենց դեմ:

Marduk
23.04.2009, 13:17
Մեֆիստոֆել

Դրանից լուրջ բան էլ ինչ ասեմ..
Բա քո կարծիքով ոնց են կործանվել հայկական պետականությունները ու ձեռքի հետ էլ ոչնչացվել նրանց էլիտաները...

Այ այսպես խրվել են բազարների մեջ , ընկել են երկու քարի արանքը ու մորթվել են...

Դուք Եվրոնյուս նայեք տեսեք ինչ է կատարվում

Rammer
23.04.2009, 13:31
Չէ, ինքը որ տենց իմանար, հաստատ ռիսկ չէր անի նախագահ դառնալ:
Էտ որ "հաստատ" բառը գրում ես, ուրեմն ենթադրում եմ որ էտ հարցը անձամբ Սերժի հետ ես քննարկել, ինքն ել ասել է" Արիացի ջան ռազ, որ հարգիր հարցրի ասեմ ախպերս..."

Գիտես լիքը հետաքրքիր բաներ կարելի է գրել "Ես հաստահ գիտեմ որ..." ով...Օրինակ "ես հաստատ գիտեմ որ Սերժն ու Լևոնը իրար հետ պայմանավորվել են ու էս սաղ սարքին ժողովրդի գլխին,,,".
"Հաստատ գիտեմ որ Սերժը կարգին մարդ ա` ուժեղ, խելացի, հմուտ դիվանագետ, մակարդակ հռետոր, մարդասեր, դաժե հայրենասեր...."

Ինքը ռիսկ չի անի , բայց մեջքին Ղարաբաղի սպեցն ա ու մնացած ծախվածները...

Լեռնցի
11.06.2009, 11:19
Որևէ կասկած չկա, որ իշխող վարչախումբը հերթական անգամ կեղծեց ընտրությունը: Այս անգամ նա կարծես թե չբավարարվեց վարչական ռեսուրսով, տարատեսակ ընտրակաշառքներով, կաշառված ընտրողներին տեղամասեր բերման ենթարկելով և <կարուսելներ> կազմակերպելով: Ըստ երևույթի քվեարկության և ձայների հաշվարկի ընթացքում տեղի ունեցան ավելի լուրջ հանցագործություններ նույնպես: Ամեն դեպքում Գագիկ Բեգլարյանին և ՀՀԿ-ին վերագրված 47 տոկոսը իրողության հետ որևէ կապ չունեցող անհեթեթություն է: Այդպիսի թվի հրապարակումը նշանակում էր մեկ բան: Սերժ Սարգսյանը հայտարարում է, որ ինքը չի պատրաստվում հանձնել իշխանությունը, չի պատրաստվում այն կիսել որևէ մեկի հետ, չի հանդուրժի որևէ առնետավազք իր նավից, ու այդ ամենին հասնելու համար միջոցների միջև խտրականություն չի դնելու:

Որքան էլ մեծ լինեն ընտրակեղծիքները, դրանք սպասելի և կանխատեսելի էին: Սերժ Սարգսյանը չէր կարող թույլ տալ, որպեսզի իր գլխավորած կուսակցության թեկնածուից բացի որևէ մեկը քաղաքապետ դառնար: Փոխարենը ավելի մեծ ուշադրության է արժանի ընտրությունների մեկ ուրիշ, շատ ավելի կարևոր արդյունք: Այն է. առաջին նախագահի պարտությունը, ավելի ճշգրիտ, անսպասելիորեն մեծ թվով ձայների կորուստը: Քաղաքապետի թեկնածու Տեր-Պետրոսյանը առնվազն հարյուր հազարով կամ շուրջ 60 տոկոսով պակաս քվե ստացավ նախագահի թեկնածու Տեր-Պետրոսյանից: Ընդ որում պակասած ձայների միայն մի փոքր մասը գողացվեց: Իսկ մնացած ընտրողները ոչ միայն մնացին տանը նստած, նրանց կեսից ավելին նույնիսկ քվեարկեցին ասֆալտապատողների օգտին: Ինչո՞ւ:

Շատերը զարմացան, երբ Կոնգրեսի առաջնորդ նախկին նախագահը հայտարարեց քաղաքային ընտրություններին մասնակցելու իր որոշման մասին: Ոմանք հիացան նրա հերթական ձիու քայլով և ոգևորվեցին, ոմանք տարակուսեցին, թե ինչու նա իջավ նախագահական բարձունքից: Եղան նաև վախեցողներ: Պատճառներ կային: Նախագահական ընտրությունների ժամանակ Երևանում նա ստացել էր գրեթե այնքան քվե, որքան այս ընտրություններում արձանագրվեց իշխանական կուսակցության օգտին: Այն ժամանակ էլ էին ընտրությունները կեղծվել, բայց շուրջ 180 հազար մարդ այնուամենայնիվ քվեարկել էր ընդդիմության առաջնորդի օգտին: Բացի այդ Տեր-Պետրոսյանը վարպետորեն խաղից հանեց Րաֆֆի Հովհաննիսյանին և մնաց միակ ընդդիմադիր ուժը: Իսկ իշխանական թևը ներկայանում էր միմյանց հետ մրցակցող, նույնիսկ հակամարտող կուսակցություններով: Ավելին, միայն Երևանում քվեատուփերը հսկելը շատ ավելի հեշտ էր, քան ողջ երկրում, իսկ Կոնգրեսը արդեն որոշ չափով կազմակերպված կառույց ուներ: Մի խոսքով, հաղթելու բոլոր նախադրյալներն առկա էին:

Սակայն հաղթանակի օգտին խոսող այդ նախադրյալների կողքին կար մեկ ծանրակշիռ պատճառ, որը կանխորոշեց պարտությունը: Ընդդիմադիր տրամադրված ընտրազանգվածի մեծ մասի կողմից առաջին նախագահը այլևս չէր ընկալվում որպես արագ իշխանափոխության հասնելու գործիք: Եվ նրանք իրավացի էին: Մարդիկ հոգնել էին Տեր-Պետրոսյանի պատմագիտական վերլուծություններից, նրանից հեղափոխություն էին ակնկալում, սակայն ստացան <սահմանադրական պայքար>: Մարտի 1-ին ընդդիմության առաջամարտիկները բարիկադներ կառուցեցին, անձնազոհաբար կռվեցին և կարող էին հաղթել, սակայն այդպես էլ մնացին առանց առաջնորդ: Ոչ ոք չէր կասկածում, որ քաղաքային ընտրությունները նույնպես կեղծվելու էին, որից հետո սահմանադրական պայքարը շարունակելը անիմաստ էր լինելու: Հասկանալի էր նաև, որ եթե անգամ, եթե Տեր-Պետրոսյանը դառնար քաղաքապետ, նա անմիջապես չէր զարգացնելու հաջողությունը, այլ կաբելային հեռուստատեսություն էր ստեղծելու:

Տեր-Պետրոսյանը առաջին գործիչը չէ, որ փորձեց օգտագործել ժողովրդի ատելությունը իշխանությունների հանդեպ: Սակայն, եթե մյուսները դա անում էին իշխանության հասնելու կամ առնվազն խորհրդարանում ներկայացված լինելու համար, ապա <հիմնադիր> նախագահը շատ լավ հասկանում էր, որ ինքը նորից նախագահ չի դառնալու, պատգամավոր դառնալ էլ չէր երազում: Շարժումը նա օգտագործեց պատմության առջև ինքնամաքրվելու, Արցախը ծախողի, թուրքամետ և արևմտամետ գործչի պիտակներից ձերբազատվելու, իր կառավարման տարիների սխալների ու հանցանքների համար արդարանալու, նախկին ընդդիմախոսների հետ ունեցած հին վեճերը իր օգտին լուծելու և ժողովրդի հիշողության մեջ որպես ժողովրդավարության առաջամարտիկ և ծանրակշիռ քաղաքական գործիչ մնալու համար: Որպեսզի այս ամենը կարողանար անել, առաջին նախագահին մեծ և ուշադիր լսարան էր պետք իր երկար վերլուծական ճառերի համար: Իսկ 20 հազար մարդու, Լևոնին լսելու ակնկալիքով, հրապարակում կարող էր հավաքել միայն արագ իշխանափոխության հույսը: Եվ նա տվեց այդ հույսը, ներկայացավ որպես լավագույն <գործիք>, որին օգտագործելով ժողովուրդը վերջապես կարող է հասնել իր նպատակին:

Սակայն հիմա իշխանափոխության գործիքը այլևս մաշված է: Բոլոր գործիքներն էլ վաղ թե ուշ մաշվում են և անպիտան դառնում: Իրենց առաջին վերելքից հետո նույն բախտին են արժանացել Վազգեն Մանուկյանը, Դեմիրճյանները, Գեղամյանը: Սակայն Լևոն Տեր-Պետրոսյանի դեպքը առանձնահատուկ է: Գործիքների այդ տեսակի մեջ նա լավագույնն էր և պետք է ենթադրել կլինի վերջինը: Նրա հետ միասին բարոյապես մաշվում է նման <գործիքների> հին սերունդը: Քաղաքական պայքարի նոր գործիքներ են պետք, ոչ թե անհատներ, այլ կառույցներ, ոչ թե ամբոխվար կուռքեր, այլ ընտրված առաջնորդներ, որոնք հայ ժողովրդին կհամախմբեն և կառաջնորդեն ոչ թե <ընդդեմ> իշխանավոր անհատների, այլ <հանուն> ազգային նպատակների:

Արմեն ԱՂԱՅԱՆ
http://www.natnews.info/index.php?news=2452

ministr
11.06.2009, 11:35
Հետաքրքիր հոդված էր:
Հայաստանում միայն մի եղանակով ա հնարավոր սահմանադրական ճանապարհով իշխանափոխություն անել ` պալատական հեղաշրջումով: Մարդիկ ստիպված հրաժարական կտան, արտաքինից ամեն ինչ սահմանադրական կլինի: Մնացած բոլոր ձևերը Հայաստանում չեն աշխատում: Իսկ ուժի միջոցով հեղաշրջումը հղի է բազմատեսակ վտանգներով առաջին հերթին հենց հեղաշրջում կազմակերպողների ու անողների համար, էլ չասեմ պետության: Իսկ պալատական հեղաշրջում համենայն դեպս մոտակա ժամանակներում անհնար է իրականացնել, քանի որ օլիգարխիան և մոնարխիան, գեներալիտետի հետ միասին, ունեն նույն շահերը և քայլում են ձեռք ձեռքի բռնած: Բաստիլի գրավումների ժամանակներն անցել են:

Տատ
11.06.2009, 21:07
Քաղաքական պայքարի նոր գործիքներ են պետք, ոչ թե անհատներ, այլ կառույցներ, ոչ թե ամբոխվար կուռքեր, այլ ընտրված առաջնորդներ,
Այդ կուռքային իրավիճակն ինձ ամենից շատն է խանգարում ԼՏՊ և ՀԱԿ-ի մեջ: Եվ այն, որ ԼՏՊ շատ հմուտ ձևով ինքն է ստեղծել ու խնամում է մինչև հիմա իր իմիջը՝ Առաջին նախագահ... լևոն-լևոն (ոչ թե ազատություն և այլն) կոչեր...քաղաքապետի ցուցակի համար մեկ...

Հայկօ
12.06.2009, 01:39
Այդ կուռքային իրավիճակն ինձ ամենից շատն է խանգարում ԼՏՊ և ՀԱԿ-ի մեջ: Եվ այն, որ ԼՏՊ շատ հմուտ ձևով ինքն է ստեղծել ու խնամում է մինչև հիմա իր իմիջը՝ Առաջին նախագահ... լևոն-լևոն (ոչ թե ազատություն և այլն) կոչեր...քաղաքապետի ցուցակի համար մեկ...

Տատ ջան, անձամբ ես ավելի շատ ընդդեմ եմ, քան թե հանուն :): Այսինքն՝ կուռք ուզեմ էլ՝ չեմ կարող ունենալ: Կան մի քանի հիմնարար գաղափարներ, կան այդ գաղափարներից շեղվողներ ու կա այլընտրանք: Բնականաբար, ընտրելու եմ որ թե նաղդ վատը, այլ «երևի» վատը: Թեկուզ մենակ նրա համար, որ ոչ թե նաղդ ա, այլ «երևի»: Ու որտև եթե, ասենք, փոսի մեջ նաղդ սովից մեռնում ես, ու մի հիվանդ մարդ ձեռքը պարզում ա, որ քեզ հանի, հաստատ ձեռքդ կտաս, չես ասի՝ «չէ, դու գնա, թող բժշկական ռեզինից ձեռնոցներով ու մեծ բյուստով սիրուն բուժքույր գա», որտև կարող ա վարակվես, կարող ա՝ չէ, բայց որ մնաս, հաստատ մեռնելու ես:

Վիտա ջան, դու հավատու՞մ ես, որ իշխանափոխության դեպքում ավելի վատ ա լինելու: Չէ, լուրջ, հավատու՞մ ես: Ո՞նց ես պատկերացնում էդ ավելի վատը: Իմ կարծիքով՝ ծայրահեղ դեպքում, ասենք, ոչ մի բան էլ չի փոխվի, բայց ավելի վատ հաստատ չի լինի: Էդ դեպքում՝ ինչու՞ ոչ:

ministr
15.06.2009, 14:48
ՄԻԹԵ ՈՍՏԻԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ ՊԱՏՐԱՍՏ ԷՐ ԲԱՑԵԼ ԱԶԱՏՈՒԹՅԱՆ ՀՐԱՊԱՐԱԿԸ
Եթե մարտի 1-ին Մյասնիկյանի արձանի մոտ հավաքված բազմությունը վերադառնար հետ Ազատության հրապարակ, ապա հեղափոխությունը կլիներ հաղթած: Այդ միտքը հունիսի 15-ին Դե ֆակտո ակումբում հայտնել է ՆԺԿ առաջնորդ Արամ Կարապետյանը, լրագրողների համար մեկնաբանելով հունիսի 12-ին ՀԱԿ հանրահավաքի իր ելույթի այն դրույթը, որ պետք է ժողովրդական նոր հզոր ալիք, որի անունը “եթե կուզեք, դրեք հեղափոխություն”:

“Հայաստանում, ինչպես Հարավային Կովկասի բոլոր երկրներում, երբ որ իշխանությունը քայլ է անում եւ չի հաջողում, իշխանական բուրգը սկսում է փլվել: Եթե առավոտյան մտել էին ծեծուջարդով ցրել էին, բայց դրանից հետո ժողովուրդը չէր համակերպվել դրա հետ, հավաքվել էր, եւ եթե հետ գար ու Ազատության հրապարակը էլի վերցներ, իմիջայլոց, ուզում եմ նշել, որ դա կաներ խաղաղ ճանապարհով, համոզված եղեք: Այդ ժամանակ, այդ հավաքի ժամանակ, որը Ավարայրի նման ժողովուրդն ինքնուրույն հավաքվել էր եւ պատրաստ էր յուրաքանչյուր գործողության, դրա համար էլ ոստիկանությունը, իսկ իմ մոտ կան բավականաչափ փաստաթղթեր, որպես մարտի 1-ի հանձնաժողովի անդամ, բավականաչափ փաստաթղթեր, որոնք դուք դեռ չեք տեսել, չեք լսել, թույլ է տալիս ինձ կարծել, որ ոստիկանությունը լիովին պատրաստ էր, եթե այդ ժամանակ այդ ամեն ինչն ուղղորդվեր դեպի Ազատության հրապարակ, այլ ոչ թե Մատենադարան, նույնպես համաձայնվելու էին եւ թույլատրելու էին Ազատության հրապարակ գնալ: Հաջորդ օրը, այդ հանրահավաքը, դառնալու էր երկակի: Սա տրամաբանություն է, ինչպես այդ հանրահավաքը դարձավ երկակի, երբ որ հիշում եք Սերժ Սարգսյանն արեց իր հանրահավաքը հանրապետության հրապարակում, որը միացավ Ազատության հրապարակի հանրահավաքին: Դրա համար, խաղաղ ճանապարհը դա այն է, երբ որ միանշանակ երեւում է, որ ժողովուրդը անկոտրում կանգնած է եւ սկսում է բավականաչափ լուրջ փլուզվել բուրգը”, ասում է Արամ Կարապետյանը:


http://lragir.am (http://lragir.am/src/index.php?id=lrahos||country&pid=27258)

Artgeo
15.06.2009, 20:39
Կլինի, անպայման կլինի... Վերջին տվյալներով սեպտեմբերի 18-ին:

Վիշապ
29.10.2009, 21:57
ԱՊԱԳԱ ՀԵՂԱՓՈԽՈՒԹՅԱՆ ՈՒՐՎԱԿԱՆԸ (http://www.lragir.am/armsrc/comments30065.html)

Ժամանակակից հասարակության մեջ բիզնեսի նշանակությունն անուրանալի է: Բիզնեսը ժամանակակից մարդու կրոնն է, ուր “անհավատների” դեմ վարվող պատերազմներին փոխարինել է շուկայական մրցակցությունը: Արևմուտքում արիստոկրատների դինաստիական ամբարտավանությունն իր տեղը զիջեց ձեռնարկատիրական էգոիզմին և շահույթի մոլուցքին: Համարվում է, որ բուրժական պետության գործառույթներից մեկն էլ այդ էգոիզմը սանձելն է և այն ենթարկելը հասարակության ընդհանուր շահերին: Դեռ Ա. Սմիթն էր նկատել, որ կապիտալիստների նպատակը ոչ թե մրցակցությունն է՝ ազատ շուկան, այլ շահույթի մաքսիմալացումը:

Եթե մեզ հարց տանք՝ ի՞նչ ծրագրով է զարգացել հայկական “կապիտալիզմը”, ապա պետք է պատասխանենք՝ խորհրդային քաղտնտեսական ձեռնարկներից վերցված մոդելներով: Եթե հիշում եք, այդ դասագրքերում կապիտալիստները բնութագրվում են որպես ագահ և հանցագործ մարդիկ, իսկ բուրժուական պետությունը ոչ միայն չի սանձում նրանց էգոիզմը, այլ ընդհակառակը՝ ճնշում է շահագործվողների ելույթները: Որքան էր այդ պնդումներում ճշմարտությունը, թողնենք այդ դասագրքերի հեղինակների խղճին. կարևորն այն է, որ ամբողջատիրական համակարգից հոգնած խորհրդային մարդիկ պատրաստ էին փոխանակել կոմունիստական “դրախտը” կապիտալիստական “դժոխքով”: Մնում էր այդ ծրագիրն իրագործել, ինչը հետևողականորեն արվում է հետխորհրդային բոլոր տարիներին: Ահա թե ինչու մեր կապիտալիստ-օլիգարխները կարծես իջել են խորհրդային Հասարակագիտություն դպրոցական դասագրքի էջերի ծաղրանկարներից: Բայց կան նաև շեղումներ այդ ծրագրից:

Նախ և առաջ նկատենք, որ դասական բուժուական պետության մոդելում իշխանությունը բաշխված է կուսակցական տարբեր խմբերի միջև. Հայաստանում այն կենտրոնացած է նախագահի և նրա շուրջ համախմբված փոքրիկ խմբի ձեռքում՝ ձևավորվել է “իշխանական մոնոլիտ”: Փորձագետներն անվանում են տարբեր՝ ոմանք 15, մյուսները՝ 50 ընտանիքների անուններ:

Նրանք բոլորը մոնոպոլիստներ են, իրենց ձեռքում կենտրոնացրել են ներմուծման կամ արտադրության որևէ ճյուղ, որը նրանց հնարավորություն է տալիս ստանալ գերշահույթներ, բայց խուսափել հարկեր վճարելուց: Իրենց այդ դիրքին նրանք պարտական չեն իրենց ձեռնարկատիրական տաղանդներին: Իշխանությունը պարզապես նրանց նշանակել է մոնոպոլիստ. դու բենզին ես բերում, դու՝ շաքարավազ և այլն: Սխեման այնքան էր դուր եկել իշխանություններին, որ նույնիսկ շոու աստղերն էին սկսել “նշանակովի” լինել: Չափանիշը երկու դեպքում էլ նույնն էր՝ իշխանության նկատմամբ հավատարմությունը:

Համապատասխանաբար, իշխանությունն է որոշում, թե որքան հարկ պետք է մուծի օլիգարխը, որքան՝ “ստվերային” կասսան՝ “պատրիմոնիում”: Պատրիմոնիում էր կոչվում այն գանձարանը, որ հիմնել էր Հուլիոս Կեսարը և որի առանձնահատկությունն այն էր, որ այդ գանձարանից արված ծախսերի համար նա հաշվետու չէր սենատի առջև: “Պատրիմոնիումը” դարձավ կայսերական իշխանության ֆինանսական հիմքը և այդ պատճառով Հայաստանի տիպի հասարակությունները սոցիոլոգները և տնտեսագետները անվանում են “պատրիոմոնիալ”:

Քանի որ այդ “կապիտալիստների” շահույթները և գերշահույթները երաշխավորված են իշխանության կողմից, ապա ոչ մի ազատ շուկայի՝ մրցակցության մասին խոսելն ավելորդ է: Հենց այս պատճառով էլ այդ “ընտրյալների” ցուցակը վերջին 15 տարվա ընթացքում փոփոխության չի ենթարկվել:

Իսկ ինչպե՞ս կարող է գործել “չլիցենզավորված” բիզնեսմենը: Այդ ռեժիմն անվանում են “խորհրդատվական ռեժիմ”, քանզի ձեռնարկատիրությամբ զբաղվելու համար նրանք թույլտվություն պետք է ստանան իշխանությունների կողմից “լիցենզավորված” ոչ-ձևական, հիմնականում՝ քրեականացված կառույցներից և միայն դրանից հետո ստանալ նաև ձևական համաձայնություն:

Այսպիսով, հայկական բիզնեսը կախված է գործող իշխանություններից և ձգտում է ձուլվել նրան. ձեռնարկատերը ձգտում է դառնալ դեպուտատ, նախարար և այլն: Սա այն լոբբինգը չէ, որ մեզ հայտնի է Արևմտյան համակարգից: Սա համակարգային սկզբունք է. հասարակական շահերը փոխարինվում են մի քանի ընտանիքների էգոիստական շահերով: Լրագրողներն այն անվանեցին “կլանային համակարգ, իսկ նախագահության թեկնածուներից մեկը՝ “մոնղոլ-թաթարական ավազակապետություն”:

Խոշոր կապիտալի և պետական իշխանության միաձուլումը տեղի ունեցավ արտոնության մեխանիզմի շնորհիվ: Ձեռնարկատերերի մի մասը պատրաստ էր իր վրա վերցնել կենտրոնական իշխանության գործառույթները, օրինակ՝ ընտրությունների ժամանակ, և իշխանության նկատմամբ իրենց հավատարմության փոխարեն ստացան քաղաքական, ադմինիստրատիվ և բյուրոկրատական հովանավորություններ: Նախագահական իշխանությունը դարձավ պատրոնաժային, իսկ ձեռնարկատերերը՝ պատրոնի հաճախորդներ:

Հայաստանում կան բազմաթիվ բիզնես կազմակերպություններ, որոնք ներկայացնում են միջին և մանր բիզնեսի խմբերի շահերը: Սակայն իշխանությունները չեն աշխատում այդ կազմակերպությունների հետ, գերադասելով “անհատական” մոտեցումը:

Իշխանական “մոնոլիտը” սկսում է երերալ միայն ընտրությունների ժամանակ, երբ պատրոն-հաճախորդ հարաբերություններում բալանսը խախտվում է և խնդրողի դերում հանդես է գալիս “պատրոնը”: Իշխանությունը դառնում է բազմաբևեռ և առաջանում են խնդիրներ: Երբ աջակցությունը անբավարար է իշխանություններին վերարտադրվելու համար, նա դիմում է կոշտ ուժին՝ գնդակահարում է բողոքողների, ինչպես արդեն եղել է:

Իշխանություններն իրենք սահմանել են կոշտ կանոններ. ընտրություններում հաղթողը ստանում է ամեն ինչ, պարտվողը՝ ոչինչ: Հենց այդ պատճառով դրանք կրում են անզիջում բնույթ: Դրան հարկավոր է ավելացնել լեգիտիմության պակասը:

Եթե բացառենք ընտրակաշառքի ազդեցության տակ քվեարկած ընտրողներին, ապա պետք է նշենք, որ ընդիմությունը ստանում է ձայների ճնշող մեծամասնությունը: Մյուս կողմից, իշխանությունների կողմից ձայներ հավաքելու ավելի “օրինական” ձև ստեղծված չէ: Այսինքն ոչ միայն լեգիտիմության պակաս կա, այլ նաև առկա է իշխանությունների լեգիտիմության անընդհատ անկում մինչև զրոյական մակարդակ:
Բայց լեգիտիմության բացակայությունը խնդիր չէ իշխանությունների համար, քանզի վաղուց արդեն քաղաքական պայքար չկա, այլ միայն՝ տնտեսական, միասնությունը ոչ թե գաղափարական է, այլ՝ կոռուպցիոն և ընտանեկան-կլանային:

Բարգավաճ Հայաստան կուսակցության ստեղծումը խիստ խորհրդանշական սահմանագիծ էր. սա նշանակում էր, որ իրական կուսակցական քաղաքականության վերջին փշրանքներն իշխանությունները վերացրել են. այլևս կա միայն մի կուսակցություն՝ իշխանական կլանի “ձեռնարկատիրական” կուսակցությունը: Սակայն ամենաբնորոշը Հանրապետական կուսակցությունն է, որի անդամներին համախմբողը փոխադարձ կոռուպցիոն և ընտանեկան-կլանային շահերն են, ամրապնդվող “դինաստիական” ամուսնությունների միջոցով: Նման համակարգում պետությունը դիտվում է, որպես կապիտալիստական շահույթ բերող ձեռնարկություն, իսկ ժողովուրդը՝ շահագործման և կեղեքման ենթակա բազմություն: Պետության գաղափարի նման այլասերումը համարժեք է հակասահմանադրական հեղաշրջմանը, երբ վերջնականապես ոչ-ձևական կանոնները, օլիգարխների կարտելային համաձայնությունը լիովին և անշրջելի փոխարինում են ձևական օրենքներին:

Իշխանական “մոնոլիտը” բաղկացած է տարաբնույթ վերնախավային խմբերից, որոնց շահերը տարբեր են: Թվում է, որ դա պետք է ընտրությունների ժամանակ հարուցի քաղաքական մրցակցություն: Բայց նրանք չեն պայքարում, քանզի կարծում են, որ մնացած խմբերը չեն պաշտպանի իրենց, իրենք կմնան փոքրամասնություն, իսկ նախագահը ուժայինների և այլ ռեսուրսների միջոցով կպատժի նրանց “դավաճանության” համար: Սա, իհարկե, որոշակի կայունության գործոն է:
Բայց սա միայն թվացյալ կայունություն է: Հենց նախագահը կորցնում է իր հեղինակությունը, վերնախավային խմբերը սկսում են մտածել իրենց այնպիսի ապագայի մասին, երբ գործող նախագահը չի լինի պատժող և պարգևատրող բարձրագույն ատյանը, փորձում են կռահել, թե որ քաղաքական գործիչը կզբաղեցնի այդ տեղը և կլինի այդ՝ պատժող և պարգևատրող գործառույթի կրողը:

Պատրոնաժային նախագահությունը “մոնոլիտ” է, պայքարի արդյունքում խմբերից մեկն ունենալու է ամեն ինչ, մյուսները՝ ոչինչ. նույնիսկ գյուղապետերը, առանց բացառության, պետք է լինեն իշխող կլանին հավատարիմ: Սա մրցակցություն չէ, այլ՝ իսկական քաղաքացիական պատերազմ: Այստեղից այն տհաճ երևույթը, որ անվանում են “առնետավազք”, երբ նախկին “վասալները” մեկ գիշերվա մեջ փոխում են իրենց “գույնը”: Ընտրությունների ժամանակ մյուս վերնախավային խմբերի համար իրադրությունն այնքան հուսահատական է և ճգնաժամային, և ամեն ինչ կորցնելու վտանգն՝ այնքան մեծ, որ անխուսափելիորեն ծնում է հեղափոխական իրադրություն:

Այս իրադրությունում, ռենեգատ՝ “հավատուրաց” խումբը սկսում է օգտագործել այն ռեսուրսները, որոնք մինչ այդ օգտագործվում էին նախագահին աջակցելու համար: Դա կարող է լինել հսկողությունը հեռուստատեսային նորությունների վրա, քրեական գործերի հարուցումը, բիզնեսի ֆինանսական աջակցությունը և այլն:

Հայկական բռնապետությունը, ինչպես բազմաթիվ այլ ժամանակակից բռնապետություններ, “ռեյտինգային բռնապետություն” է: ԶԼՄ-ները կանոնավոր կերպով հրապարակում են քաղաքական ուժերի ռեյտինգները, որոնք խիստ հակասական են, համարյա միշտ՝ վստահություն չներշնչող: Հատկապես այդ “ռեյտինգները” կարևոր են ընդիմության համար, քանզի իշխանությունների սպառնալու հարմար միջոց են: Որոշակի ռեյտինգը նրանց թույլ է տալիս մեծ զանգվածներին դուրս բերել փողոց: Ընդդիմությունը զանգվածային ելույթները կարող է օգտագործել երկակի. կամ պետական և կառավարական հաստատությունները զավթելու համար, ինչպես դա եղավ 1996 թ.-ին, այնպես էլ իշխանափոխության անխուսափելիությունը ցուցադրելու համար, ինչպես 2003 կամ 2008-ին:
Իշխանափոխության ձգտող խմբերը կարող են ակտիվանալ ինչպես սոցիալական դժգոհության աճին զուգընթաց, այնպես էլ տարաբնույթ հայրենասիրական լոզունգների ներքո, ինչպես դա եղավ 1997-1998 թ.-ին: Հեղափոխության, ինչպես իշխանափոխության բանաձևն, արդեն 200 տարի նույնն է՝ “Վերևները չեն կարողանում, ներքևները չեն ցանկանում”: Թվացյալ սիմետրիկ այս պայմանը իրականում ասիմետրիկ է. նույնիսկ համընդհանուր սոցիալական դժգոհության պայմաններում իշխանափոխությունն անհնար է, եթե վերնախավը տրոհված չէ, իմա՝ “մոնոլիտը” սասանված չէ:

Հեղափոխական իրադրությունում նախագահի հեղինակությունը “թրջված” է, բայց մեր պայմաններում դա դեռ վճռական փաստարկ չէ, եթե ուժայինները միակամ աջակցում են նախագահին: Մյուս կողմից, եթե սկսում է աշխատել “հայրենասիրական” գործոնը, հիմնական վերնախավային խումբը՝ բանակը, Ազգային անվտանգությունը կարող են երես թեքել գործող նախագահից և փորձել բերել իրենց դրածոյին, ինչպես դա եղավ Վ. Պուտինի դեպքում: Երեք “գունավոր” հեղափոխությունների ժամանակ էլ, սկսած որոշակի պահից, ուժայինները, օրինակ, սկսեցին կոմպրոմատ մատակարարել ընդիմությանը:

Հայաստանում սոցիալական դժգոհությունն անընդհատ աճում է, սրվում է նաև տարբեր տնտեսական խմբերի դեռևս անդրկուլիսային պայքարը: Ղարաբաղյան խնդրի անհաջող զարգացման սցենարի դեպքում կարող է աշխատել նաև “հայրենասիրական” գործոնը. ՀՅԴ-ն արդեն խոսում է իշխանափոխության մասին: Սակայն եթե կրկնվելու է 1998 թ-ի սցենարը, ապա հասարակության և պետության առանցքային՝ մոնոպոլիստական տնտեսության և օլիգարխիական կառավարման խնդիրը չի լուծվելու, կամ լինելու են կոսմետիկական բարելավումներ, ինչը փորձում էր անել նաև Տիգրան Սարգսյանը:

Օլիգարխական համակարգի հիմնական հենարանը, սոցիալական անարդարության քաղաքական պատվարը Հանրապետական “կուսակցությունն” է: Դժվար է պատկերացնել, որ այդ կլան-կազմակերպությունը ինքնակամ կվերափոխվի, հետևաբար արմատական բարեփոխումների հաջողության երաշխիքը Հանրապետական “կուսակցության” լուծարումն է, իսկ նրա անդամներին քաղաքական գործունեության իրավունքից զրկելը: Հաշվի առնելով, որ այդ “կուսակցության” գործունեությունն ընդհանուր առմամբ կարելի է բնորոշել որպես հակասահմանադրական, ապա իդեալական սցենարում այդ հարցը պետք է քննարկի և լուծի Սահմանադրական դատարանը: Սակայն առկա իրավիճակում ակնհայտ է, որ Սահմանադրական դատարանը չի դիմի այդ արմատական քայլին, հետևաբար ուրվագծվում են ապագա այլ՝ սոցիալական հեղափոխության կոնտուրները:

ՎԱՐԴԱՆ ՋԱԼՈՅԱՆ
Կարգին պրագմատիկ վերլուծություն է, չէ՞: Այստեղ ուղղակի մի խնդիր է ինձ հուզում. Կլանային բուրգի ստորոտի մակերեսը կարգին էլ մեծ է, ուշադրություն դարձրել ե՞ք մեր երկրում ինչքան շատ են մլիցեքը, ԿԳԲշնիկները, բերետները... Ովքե՞ր են թաղապետերը, գյուղապետերը, մարզպետերը, այլ պետերը, դիրեկտորները, վարիչները, շեֆերը... իրենց մանկլավիկներով, թուլեքով, կայացած դրվածքով, մտածելակերպով, աշխարհայացքով, կամ ավելի շուտ վերջիններիս բացակայությամբ... կենդանիներ, անդեմ կերպարներ, աննպատակ, բայց ճղճիմ կյանքում ոչինչ չփոխելու բութ համառությամբ: Սրանց համար փոփոխությունը մահ է... Պատկերացրեք վախեցած ոչխար, որին հովիվը փորձում է փրկել ձորը գլորվելուց, բայց սա համառորեն քարշ է գալիս դեպի ձորի կողմը: Այ էս օրին ենք:

Chuk
30.10.2009, 00:09
Կարգին պրագմատիկ վերլուծություն է, չէ՞:
Վերնագիրն էր «Ապագա հեղափոխության ուրվականը», իսկ նյութում ընդամենը նախկին տարբեր վերլուծությունների յուրատիպ սինթեզ :)

Adriano
30.10.2009, 03:33
Ես կարծում եմ ոչ: Եվ ավելի լավ որ ոչ: Քանի որ Հայաստանի համար այդքան կարևոր չէ թե մի թագավորին որը կփոխարինի: Մեզ անհրաժեշտ է կայուն կառավարման պետական համակարգ, ինչպես ՌԴ-ում ասում են <ստաբիլնի վեռտիկալ վլաստի>: Քանի որ մեզ անհրաժեշտ է կայուն տնտեսական , սոցիալական զարգացում: Այն էլ այս խառը աշխարհում, ուր գայլերը ատամները սրած սպասում են թե ով կթուլանա , որ իրենց պահանջները ներկայացնեն::think

Հակոբ Գեւորգյան
30.10.2009, 05:20
Մի քաղաքագետ ժամանակին ասել է, «Երբ ժողովուրդը չի հավանում իշխանությանը, ապա իշխանությունը պետք է փնտրի նոր իշխանությունը։»

Տրիբուն
30.10.2009, 08:34
Կարգին պրագմատիկ վերլուծություն է, չէ՞: Այստեղ ուղղակի մի խնդիր է ինձ հուզում. Կլանային բուրգի ստորոտի մակերեսը կարգին էլ մեծ է, ուշադրություն դարձրել ե՞ք մեր երկրում ինչքան շատ են մլիցեքը, ԿԳԲշնիկները, բերետները... Ովքե՞ր են թաղապետերը, գյուղապետերը, մարզպետերը, այլ պետերը, դիրեկտորները, վարիչները, շեֆերը... իրենց մանկլավիկներով, թուլեքով, կայացած դրվածքով, մտածելակերպով, աշխարհայացքով, կամ ավելի շուտ վերջիններիս բացակայությամբ... կենդանիներ, անդեմ կերպարներ, աննպատակ, բայց ճղճիմ կյանքում ոչինչ չփոխելու բութ համառությամբ: Սրանց համար փոփոխությունը մահ է... Պատկերացրեք վախեցած ոչխար, որին հովիվը փորձում է փրկել ձորը գլորվելուց, բայց սա համառորեն քարշ է գալիս դեպի ձորի կողմը: Այ էս օրին ենք:
Հոպար, կարգին վերլուծություն էր, բայց ոչ մի նոր բան չկար: Մի քիչ ավելի կազմակերված գրված էր այն, ինչի մասին բոլորս էլ շատ լավ գիտենք:
Ու ապեր, ես քո էտ բերած ցուցակին, կավելացնեի նաև մնացած ժողովրդին՝ բոլորիս - թաղապետերը, գյուղապետերը, մարզպետերը, այլ պետերը, դիրեկտորները, վարիչները, շեֆերը, միջին ու մանր չինովնիկները, պետական համակարգի բոլոր աշխատողները, օլիգարխնրեի բազարներում առևտուր անողները, դրանց տաքսի սերվիզներում աշխատողները, տաքսի սերվիզներից օգտվողները, խանութների վաճառողները, էտ խանութներից առևտուր անողները, սաղս, ալամ Հայոց աշխարհը, ներառյալ կաթողիկոսը իր բոլոր թեմերով, եպիսկոպոսներով, քահանաներով ու սարկավագներով, մեր հարևան շենքի լիֆտյոռը ու իմ վարսավիրը - անդեմ կերպարներ ենք, աննպատակ, բայց ճղճիմ կյանքում ոչինչ չփոխելու բութ համառությամբ: Հանճարեղ միտք էր, էս միտքդ, Վիշապ հոպար:

Վիշապ
30.10.2009, 08:57
Հոպար, կարգին վերլուծություն էր, բայց ոչ մի նոր բան չկար: Մի քիչ ավելի կազմակերված գրված էր այն, ինչի մասին բոլորս էլ շատ լավ գիտենք:

Հա, նոր բան չկար, բայց դե եղածը օյաղ մարդու աչքերով նկարագրելն էլ է հիմա հավագյուտ երևույթ: Ցավում եմ, որ այնպիսի ճշմարտանման վերլուծություն, որը հագեցնում է էսօր-էգուցվա իշխանափոխության, դեռ չեմ հանդիպել, թե չէ Ակումբի քաղաքականության բաժինը կցնծացնեինք:noti

Ու ապեր, ես քո էտ բերած ցուցակին, կավելացնեի նաև մնացած ժողովրդին՝ բոլորիս - թաղապետերը, գյուղապետերը, մարզպետերը, այլ պետերը, դիրեկտորները, վարիչները, շեֆերը, միջին ու մանր չինովնիկները, պետական համակարգի բոլոր աշխատողները, օլիգարխնրեի բազարներում առևտուր անողները, դրանց տաքսի սերվիզներում աշխատողները, տաքսի սերվիզներից օգտվողները, խանութների վաճառողները, էտ խանութներից առևտուր անողները, սաղս, ալամ Հայոց աշխարհը, ներառյալ կաթողիկոսը իր բոլոր թեմերով, եպիսկոպոսներով, քահանաներով ու սարկավագներով, մեր հարևան շենքի լիֆտյոռը ու իմ վարսավիրը - անդեմ կերպարներ ենք, աննպատակ, բայց ճղճիմ կյանքում ոչինչ չփոխելու բութ համառությամբ: Հանճարեղ միտք էր, էս միտքդ, Վիշապ հոպար:
Ես ուզում եմ բան փոխել, բայց չգիտեմ ոնց: Օրինակ ո՞նց անենք, մեր պրեզիդենտի, կառավարության աշխատողների ու պատգամավորների աշխատավարձը մի քիչ բարձրանա... շատ չէ, ամիսը հինգից տաս հազար դոլար:

ministr
30.10.2009, 09:16
Ես կարծում եմ ոչ:

Ես էլ եմ կարծում որ ոչ, քանի որ դրա համար յս պահին նախադրյալներ չկան:


Եվ ավելի լավ որ ոչ: Քանի որ Հայաստանի համար այդքան կարևոր չէ թե մի թագավորին որը կփոխարինի:

Նայած թե այդ փոխարինողն ով է: Եթե նույն արժեքների կրողն է, ինչ նախորդը, ապա ոչ մի բան էլ չի փոխվի` մնալով վատ:


Մեզ անհրաժեշտ է կայուն կառավարման պետական համակարգ, ինչպես ՌԴ-ում ասում են <ստաբիլնի վեռտիկալ վլաստի>: Քանի որ մեզ անհրաժեշտ է կայուն տնտեսական , սոցիալական զարգացում:

Դե հենա լավ էլ կայուն համակարգա էլի: 10 տարուց ավելա չի փոխվում: Դրանից առաջ էլ փոխվեցին դեմքերը, բայց ըստ էության ոչ համակարգը Էլ ինչ ենք ուզում: Բայց մի վատ բան կա: Հաստատված ստաբիլնի վեռտիկալը կայուն տնտեսական զարգացման հերն անիծումա: Ու ասում ես լավա, որ չի փոխվի :)


Այն էլ այս խառը աշխարհում, ուր գայլերը ատամները սրած սպասում են թե ով կթուլանա , որ իրենց պահանջները ներկայացնեն:

Էդ համակարգը կայուն լինելով հանդերձ հանդիսանում է հենց այն թույլ օղակը, որի պատճառով էլ շարունակաբար բավարարվում են գայլերի պահանջները` իհարկե Հայաստանի հաշվին:

Տրիբուն
30.10.2009, 09:28
Օրինակ ո՞նց անենք, մեր պրեզիդենտի, կառավարության աշխատողների ու պատգամավորների աշխատավարձը մի քիչ բարձրանա... շատ չէ, ամիսը հինգից տաս հազար դոլար:
ՀԿ բացի - «Հանուն Հայոց վերնախավի սոցիալական ու իրավական պաշտպանության»: Կարաս ձեռի հետ նաև բնապահպանական խնդիրներով զբաղվես - արոտավայրերի բարելավումը վատ գործ չի, մանր ու խոշոր եղջերավորները մաքուր խոտ կարածեն: Ֆոնդ բացի, աշխատավարձիցդ փախանցում արա ամեն ամիս պատգամավորների ու արոտավայրերի ֆոնդին: Հեռուստամարաթոն կազմակերպի ու հանգանակություն հավաքի դեպուտատների համար: Որ երկրում էլ մեր դեպուտատների նկարները ցույց տաս մարաթոնի ժամանակ, մարդիկ կհավատան, որ ծանր հոգեկան հիվանդների կամ ռադիոակտիվ ճառագայթումից տուժածների համար ես փող հավաքում:

Վիշապ
30.10.2009, 10:07
ՀԿ բացի - «Հանուն Հայոց վերնախավի սոցիալական ու իրավական պաշտպանության»: Կարաս ձեռի հետ նաև բնապահպանական խնդիրներով զբաղվես - արոտավայրերի բարելավումը վատ գործ չի, մանր ու խոշոր եղջերավորները մաքուր խոտ կարածեն: Ֆոնդ բացի, աշխատավարձիցդ փախանցում արա ամեն ամիս պատգամավորների ու արոտավայրերի ֆոնդին: Հեռուստամարաթոն կազմակերպի ու հանգանակություն հավաքի դեպուտատների համար: Որ երկրում էլ մեր դեպուտատների նկարները ցույց տաս մարաթոնի ժամանակ, մարդիկ կհավատան, որ ծանր հոգեկան հիվանդների կամ ռադիոակտիվ ճառագայթումից տուժածների համար ես փող հավաքում:

Ապեր, Հայաստանում ՀԿ–ները ինչու հարց էլ ե՞ն լուծում, ես գիտեի դեկորացիայի համար են, դե որ երկիրը հարուստ գաղափարական դաշտ ունենա։ Չէ, ուզում եմ՝ օրինական, պետական բյուջեյից ստացվող իրենց աշխատավարձները ահագին բարձրանան։ Ես համոզված եմ, որ էդ դեպքում ընդհանուր առմամբ իրենց գոյությունը մնացածի վրա հաստատ ավելի էժան կնստի։

Rammer
30.10.2009, 12:53
Ապեր, Հայաստանում ՀԿ–ները ինչու հարց էլ ե՞ն լուծում, ես գիտեի դեկորացիայի համար են, դե որ երկիրը հարուստ գաղափարական դաշտ ունենա։ Չէ, ուզում եմ՝ օրինական, պետական բյուջեյից ստացվող իրենց աշխատավարձները ահագին բարձրանան։ Ես համոզված եմ, որ էդ դեպքում ընդհանուր առմամբ իրենց գոյությունը մնացածի վրա հաստատ ավելի էժան կնստի։
Ապեր մի հատ կայք ես սարքում որտեղ տեղադրված կլինի հարցում " Արդյոք կողմ եք որ դեպուտատնների աշխատավարձը բարձրանա մինչև ...": Հետո արդյունքնները կեղծում ես: Օրինակ ներկայացնում ես, որ մի 500000 մարդ գիշերը չի քնում որ մեր ազգային երեսփոխանները այդքան ցածր աշխատավարձ են ստանում: Հետո մի նամակ ես գրում Հովիկ Աբրահամյանին, որ երկրի քաղաքացինների մի մեծ զանգված, հղում կատարելով կայքի արդյունքններին, խիստ մտահոգված է իրենց աշխատավարձերով: Ու առաջարկի որ փոփխություն մտցնեն: Իրենք դա ամբիոնից կներկայանեն որպես հասարակական պահանջ համ իրենց աշխատավարձերը կբարձրանա համ էլ ցույց կտան որ Հայաստնում ժողովուրդը լիքը հարցա լուծում...Դու էլ մեծ ներդրում կունենաս երկրում ժողովրդավարության կայացման հարցում:)

Adriano
30.10.2009, 14:24
Դե հենա լավ էլ կայուն համակարգա էլի: 10 տարուց ավելա չի փոխվում: Դրանից առաջ էլ փոխվեցին դեմքերը, բայց ըստ էության ոչ համակարգը Էլ ինչ ենք ուզում: Բայց մի վատ բան կա: Հաստատված ստաբիլնի վեռտիկալը կայուն տնտեսական զարգացման հերն անիծումա: Ու ասում ես լավա, որ չի փոխվի :)



Ես չեմ շեշտում , որ ձևավորված համակարգը իդեալական մի բանա, բայց և այնպես նախընտրում եմ այս վիճակը, որը հնարավոր է, որ ժամանակի ընթացքում ստաբիլ մնալով կարող է ինքն ուղղել տնտեսությունը արգելակող սահմանափակումները, սակայն այստեղ դուք պետք է նշեք կոնկրետ, որ խնդւրը ի նկատի ունեք: Իսկ անընդհատ շարունակվելիք թագավորատեղյան կռիվները, այնուամենայնիվ, էլ ավելի կխորացնեն տնտեսական խնդիրները: Ես ինքս կողմ եմ կառավարման պառլամենտական ձևին կամ ուժեղ նախագահական համակարգին::think

Adriano
30.10.2009, 14:27
Դե հենա լավ էլ կայուն համակարգա էլի: 10 տարուց ավելա չի փոխվում: Դրանից առաջ էլ փոխվեցին դեմքերը, բայց ըստ էության ոչ համակարգը Էլ ինչ ենք ուզում: Բայց մի վատ բան կա: Հաստատված ստաբիլնի վեռտիկալը կայուն տնտեսական զարգացման հերն անիծումա: Ու ասում ես լավա, որ չի փոխվի

Ես չեմ շեշտում , որ ձևավորված համակարգը իդեալական մի բանա, բայց և այնպես նախընտրում եմ այս վիճակը, որը հնարավոր է, որ ժամանակի ընթացքում ստաբիլ մնալով կարող է ինքն ուղղել տնտեսությունը արգելակող սահմանափակումները, սակայն այստեղ դուք պետք է նշեք կոնկրետ, որ խնդւրը ի նկատի ունեք: Իսկ անընդհատ շարունակվելիք թագավորատեղյան կռիվները, այնուամենայնիվ, էլ ավելի կխորացնեն տնտեսական խնդիրները: Ես ինքս կողմ եմ կառավարման պառլամենտական ձևին կամ ուժեղ նախագահական համակարգին:

Տրիբուն
30.10.2009, 15:37
Ես չեմ շեշտում , որ ձևավորված համակարգը իդեալական մի բանա, բայց և այնպես նախընտրում եմ այս վիճակը, որը հնարավոր է, որ ժամանակի ընթացքում ստաբիլ մնալով կարող է ինքն ուղղել տնտեսությունը արգելակող սահմանափակումները, սակայն այստեղ դուք պետք է նշեք կոնկրետ, որ խնդւրը ի նկատի ունեք: Իսկ անընդհատ շարունակվելիք թագավորատեղյան կռիվները, այնուամենայնիվ, էլ ավելի կխորացնեն տնտեսական խնդիրները: Ես ինքս կողմ եմ կառավարման պառլամենտական ձևին կամ ուժեղ նախագահական համակարգին:
Մարքսի փիլիսոփայական դիալեկտիկան կամ դիլակետիկական փլիսոփայությունը, տոշնի չեմ հիշում, կարծեմ սենց մի միտք էր արտահայտում «քանակական փոփոխություններն ի վերջո հանգեցնում են որակական փոփոխության»: Հիմա, Ադրիանո ջան, մենք քանակի վրա ենք աշխատում…

Վիշապ
08.11.2009, 21:15
…Կարող ա՞ մեզնից ա… մեզնից ա Վիշ, մեզնից…
Մեֆ, մեզ ու՞մ նկատի ունես, ինձ ու քե՞զ, հասարակ ժողովդրի՞ն, բանվոր-գյուղացիությա՞նը, արվեստագետ-մտավորականների՞ն, թե՞ առհասարակ հայ ազգին: Գուցե Հայաստանի Հանրապետության չեղած քաղաքացիական հասարակությա՞նը: Հասկանու՞մ ես, հասարակությունն ինքը բազմաշերտ է իր մտավոր, ֆինանսական կարողություններով, իր ունեցած ինֆորմացիայով, մտածելակերպով, գրագիտության աստիճանով, աշխարհայացքով, հիմա բոլորին մեղավոր համարելը ինձ թվում է այդքան էլ արդյունավետ մոտեցում չի:


ու՞մ գնանք բողոքենք, ստորագրություն հավաքենք որ մեզ էլ չխաբել… ապեր ասում ես ժողովուրդն առնվազն պետք ա վստահ լինի որ մի լավ բանի կհասնի, համաձայն եմ, բայց որտեղից էդ վստահությունը ներշնչեն(ք) ու ով, սովորաբար ժողովուրդն ինքն է լինում ներշնչանք ու "հաջողության գարանտ"… Տղես գիրքը կորցրել էր դպրոցում, ասեցի "գող ու ավազակ են, կգամ կխոսեմ դասատուի հետ" ու գնացի… մի քանի օր հետո եկավ ասեց հիմա էլ բնագիտության գիրքն են գողացել, ասի "գյադա՛… կգնաս որտեղից կուզես գիրքդ կճարես… դու ես մեղավոր… ինչու՞ են մենակ քեզնից գողանում"… իրական դեպք ա…
Մեֆ, ազնիվ խոսք չեմ հասկանում: Ժողովուրդը այդ ինչպե՞ս է ինքն իրեն ներշնչում ու հաջողության գարանտ ինքն իրեն ներկայացնում: Եթե առաջնորդ չկա, ապա մեծամասնությունը միայն բողոքելու է, բայց չի պատկերացնելու, թե ինչպես է լուծելու իր խնդիրները, դրա համար փորձելու է լուծել այնպես, ինչպես հիմա են լուծում՝ մարդա իր համար, իսկ պետությունը կապ չունի, պետությունը միայն հարկեր հավաքելու համար է:


Ապեր, լոզունգն աշխատում է բոլոր հասարակարգերում… տառացիորեն բոլոր…որովհետև բոլոր հասարակարգերում էլ ժողովուրդը ֆակտոր է, լինի ստրկատիրական, բռնապետական թե դեմոկրատական ու պատմության մեջ միշտ էլ ժողովրդի կարծիքի հետ հաշվի են նստել… փարավոններն ու թագավորները միշտ էլ ուզեցել են իմանալ թե ինչ է մտածում ժողովուրդն իր մասին ու միշտ էլ աշխատել են այս կամ այն չափով գոհացնել… նրանք հասկացել են որ երկրի հիմքը դա ժողովուրդն է ու ինչպիսի ժողովուրդ որ ունեցար էդպիսին էլ երկիրդ ու քո ուժը կլինի…
Համաձայն եմ, մեր ժողովրդի ողնաշարը կոտրված է, բայց ո՞վ է սարքելու-բուժելու… Լևոնը՞… Գանդին էլ գա չի կարա… հա, Լևոնը սխալներ գործեց, էս ընտրությունների ժամանակ էլ ու նրանից հետո էլ, բայց դա չի կարող ողնաշար ջարդել: Բոլոր քաղաքական գործիչներն էլ սխալներ գործել են ու պիտի գործեն, բայց դա կատաստրոֆիկ չի կարող լինել… մեր ժողովրդի ողնաշարը 600 տարի է ջարդած է, սա է պրոբլեմը ու փոխանակ ման գանք թե ով է ջարդել որ մեղքը վրան գցենք ավելի լավ է մտածենք ոնց բուժենք… հա Վիշապ ջան, ճիշտ ես ասում ու դու ճշգրիտ նկարագրեցիր վիճակն ու տրամադրությունը , բայց խաբված զգալն ու խռովելը ելք չի (քեզ ինկատի չունեմ, ալյ ժողովրդին)… ես բոլորովին էլ ՀԱԿ-ի քարոզչությունը չեմ անում ու ոչ էլ ասում եմ անվերապահորեն որևէ ուժի պետք է վստահել… ուղղակի ժողովուրդն այնքան ակտիվ ու անհանդուրժող պետք է լինի որ նրան խաբելը լինի արկածախնդրություն, լինի դա իշխանություն թե ընդդիմություն… էդ վախն ու հարգանքը պետք է վաստակել… եթե չեն վախենում ու հարգում, ուրեմն չենք վաստակել
Վիշ-ապեր, ֆրանսիացիները 200 տարի առաջ մի բան էին սարքում որի մոդելը պատմության մեջ չկար ու դրա համար դա նրանցից 200 տարի պահանջվեց… մենք այսօր մի բան ենք ուզում անել որն արդեն 200 տարի է արված է ստուգված է ու աշխատում է, ինչու՞ պիտի 200 տարի քաշի… բայց մնացած բոլոր գրածներիդ հետ համաձայն եմ…
Ապեր իմ ասածն էն ա որ սա մենակ ժողովուրդը կարա ուղղի ուրիշ ոչ ոք… ով էլ որ անի առանց ժողովրդի ու ինչքան էլ բարի նպատակներով անի, մեկ ա, պերեվառոտ ա լինելու ու վերջն էլի նույնը… էսի ես 100% եմ ասում

…և հենց այս կերպ էլ պետք է արվի 10-րդ ընտրատարածքում
Մեֆ, կարճ կկապեմ: Ժողովուրդը ինքնուրույն ու ինքնաբուխ ոչինչ չի կարող անել բացի բողոքելուց: Հիմիկվա դրությամբ բողոքելու համապատասխան ձև էլ չի կարող ինքնուրույն ընտրել, քանի որ թե տարակարծությունն է շատ, թե շահերն են տարբեր, թե պատկերացումներն են տարբեր, գումարած ռադիկալ բողոքի բոլոր ձևերն էլ ճնշվում են ուժով: Իսկ բողոքելու բացի, ելք, ճանապարհ ժողովրդին կարող են ցույց տալ միայն առաջնորդները, և ժողովուրդը կգնա այն առաջնորդի հետևից, որը կկարողանա հաջողակ թվացող ու ճշմարտանման ծրագիր կամ ճանապարհ ցույց տալ ժողովդրին հասկանալի լեզվով ու վստահություն ներշնչել: Հենց այդ ծրագրի շուրջ էլ կմիավորվի ժողովուրդը: Իսկ առանց որևէ ծրագրի ու առաջնորդի ամբոխը լինելու է անկազմակերպ, տարամիտված, բազմաբևեռ, ապակողմնորոշված ու մոլորված, ոնց որ հիմա է: Ժողովդրի մեղավորությունը միայն այն է, որ ժողովուրդը լիդերներ քիչ է ծնում, կամ գրեթե չի ծնում, որովհետև մեր ժողովուրդը վաղուց կորցրել է իր դեմքն ու հպարտությունը: Սա հետադարձ կապերով փակվող ցիկլ է, Մեֆ, ճոճանակի մարող տատանումներ, վերածվել ենք Սոդոմ-Գոմորի, մի ազնիվ մարդ չի մնացել, որ անձնական ճղճիմ շահերի մակարդակից վեր լինի ու առաջնորդի ժողովրդին, մենակ թասիբից զուրկ սերժանտներ ու ռոբոտներ են…

Տրիբուն
08.11.2009, 22:30
Ախ ախպերներ, էս ժողովուրդը մեղք ա, սկզբից քցում են քաքի մեջ, հետո երկաաաար պահում են մեջը, որ ջանը սովորի, հետո գալիս ասում են, եկել եմ ձեզ քաքից հանեմ, հույս են տալիս, հետո էլ ասում են, չէ, քաքից հելները քո պրոբլեմն ա, ոնց ուզում ես դուրս արի, եթե չես կարում դուրս գաս, ուրեմն արժանի ես դրան, համ էլ մեկա արդեն սովորել ես, որ դուրս էլ չգաս, բան չի լինի:

Մարդիկ ընդդիմություն են դառնում, առաջնորդ են դառնում, պայքար են ձևավորում, ծիպա, ռազմավարություն ու մարտավարություն են քարոզում, ու հետո ասում են, էտ մեր գործը չի, ժողովրդի գործն ա: Ի՞նչ եք ուզում էս ժողովրդից, հանգիստ թողեք, կամ հելեք ս.....ր եղեք գնացեք: Մեր ինչին ա պետք լսել առավոտից իրիկուն թե ինչքան հետույքային ա մեր վիճկաը, մենք առանց քարոզի էլ գիտենք, որ ավելի հետույքային չի լինում:

dvgray
10.11.2009, 08:19
ոչ, չի լինի իշխանափոխություն: Գոնե այնպիսին, ինչպիսին ցանկանում է որ լինի մեզանից շատերը:
Հայաստանում իշխում է կլանը-թայֆան: Այն բավականաչափ կուռ է ու ունի սկզբունքներ ու հիերարխիա: Այն արատավոր մեթոդիկան, որը կիրառվում էր մինչ այժմ Հայաստանում ՝ ինչն է այսպես կոչված "սահմանադրական պայքար" կոչվող ինքնախաբերությունը, կամ ժողովրդին ֆռացնելը, դատապարտված է Հայաստանի պես հասարակարգ ունեցող երկրներում: Ժամանակին՝ Լենինը, Պլեխանովը … և նրանց պես խոշորագույն մտածողները եկել էին այն եզրակացության, որ եթե այսպիսի հասարակարգում ուզում ես հասնել իշխանափոխության ապա միակ ձևը ՝ զինված պայքարն է:
Հայկական ընդիմադիր էլիտան դրան պատրաստ չէ, մի շարք պատճառներով, որոնցից հիմնականը՝ վախկոտությունն է, իրենց արած թալանի ձեռը գերի լինելը ու վերջին հաշվով մորթապաշտությունը:
Այսպիսիվ , իշխանափոխության համար չկան ոչ մի կադրևային բազա:
Իսկ պալատական հեղաշրջումները ՝ դրանք իշխանափոխույթնա հետ ոչ մի առընչություն չունեն, քանի որ համակարգային ոչ մի փոփոխության դրանք չեն բերել ու չեն էլ բերի: Նայի պալատական հեղաշրջման ընթացքում Լևոնին քցելը ու Վազգեն- ապա Քոչի գալը: Ոչ մի համակարգային փոփոխություն չեղավ, այլ ավելի շատ զարգացվեց Լևրոնի օրոք ստեղծված ու ներդրված հանցավոր-հակաժողովրդական համակարգը:

Այնպես որ՝ սպասենք /միգուցե մի 100 տարի՞՞՞/ ավելի լավ ժամանակների:

Mephistopheles
11.11.2009, 09:43
Մեֆ, մեզ ու՞մ նկատի ունես, ինձ ու քե՞զ, հասարակ ժողովդրի՞ն, բանվոր-գյուղացիությա՞նը, արվեստագետ-մտավորականների՞ն, թե՞ առհասարակ հայ ազգին: Գուցե Հայաստանի Հանրապետության չեղած քաղաքացիական հասարակությա՞նը: Հասկանու՞մ ես, հասարակությունն ինքը բազմաշերտ է իր մտավոր, ֆինանսական կարողություններով, իր ունեցած ինֆորմացիայով, մտածելակերպով, գրագիտության աստիճանով, աշխարհայացքով, հիմա բոլորին մեղավոր համարելը ինձ թվում է այդքան էլ արդյունավետ մոտեցում չի:


Մեֆ, ազնիվ խոսք չեմ հասկանում: Ժողովուրդը այդ ինչպե՞ս է ինքն իրեն ներշնչում ու հաջողության գարանտ ինքն իրեն ներկայացնում: Եթե առաջնորդ չկա, ապա մեծամասնությունը միայն բողոքելու է, բայց չի պատկերացնելու, թե ինչպես է լուծելու իր խնդիրները, դրա համար փորձելու է լուծել այնպես, ինչպես հիմա են լուծում՝ մարդա իր համար, իսկ պետությունը կապ չունի, պետությունը միայն հարկեր հավաքելու համար է:


Մեֆ, կարճ կկապեմ: Ժողովուրդը ինքնուրույն ու ինքնաբուխ ոչինչ չի կարող անել բացի բողոքելուց: Հիմիկվա դրությամբ բողոքելու համապատասխան ձև էլ չի կարող ինքնուրույն ընտրել, քանի որ թե տարակարծությունն է շատ, թե շահերն են տարբեր, թե պատկերացումներն են տարբեր, գումարած ռադիկալ բողոքի բոլոր ձևերն էլ ճնշվում են ուժով: Իսկ բողոքելու բացի, ելք, ճանապարհ ժողովրդին կարող են ցույց տալ միայն առաջնորդները, և ժողովուրդը կգնա այն առաջնորդի հետևից, որը կկարողանա հաջողակ թվացող ու ճշմարտանման ծրագիր կամ ճանապարհ ցույց տալ ժողովդրին հասկանալի լեզվով ու վստահություն ներշնչել: Հենց այդ ծրագրի շուրջ էլ կմիավորվի ժողովուրդը: Իսկ առանց որևէ ծրագրի ու առաջնորդի ամբոխը լինելու է անկազմակերպ, տարամիտված, բազմաբևեռ, ապակողմնորոշված ու մոլորված, ոնց որ հիմա է: Ժողովդրի մեղավորությունը միայն այն է, որ ժողովուրդը լիդերներ քիչ է ծնում, կամ գրեթե չի ծնում, որովհետև մեր ժողովուրդը վաղուց կորցրել է իր դեմքն ու հպարտությունը: Սա հետադարձ կապերով փակվող ցիկլ է, Մեֆ, ճոճանակի մարող տատանումներ, վերածվել ենք Սոդոմ-Գոմորի, մի ազնիվ մարդ չի մնացել, որ անձնական ճղճիմ շահերի մակարդակից վեր լինի ու առաջնորդի ժողովրդին, մենակ թասիբից զուրկ սերժանտներ ու ռոբոտներ են…

Վիշապ ջան, մեր հասարակությունը բազմաշերտ չի… բազմաշերտ են լինում կազմավեորված հասարակությունները անկախ դրանք դեմոկրատական են թե չէ… ես լրիվ համաձայն եմ քեզ հետ որ մեր հասարակությունը դեռ կազմավորված չէ ու սա էլ պատճառն է որ ոչ ընդդիմությունն է էֆֆեկտիվե ոչ էլ էֆֆեկտիվե կառավարություն է կազմավորվում… ապեր մեր երկրում 2 անգամ իշխանափոխություն է եղել 1998-ին ու 1999-ին ու ոչ մի անգամ ժողովուրդը չի մասնակցել դրան… ժողովուրդն ընդհանրապես երկրի կառավարմանը չի մասնակցել (մի կողմ թողնենք պատճառները) ու կարծես ոչ էլ ցանկություն է ունեցել… այս տեսանկյունից եթե նայենք ընդդիմության խնդիրը շատ դժվար է եղել (ես չեմ փորձում արդարացնել, որովհետև արդարացումը ընդհանրապես սխալ է ընկալվում… մեկ ա մեղավոր են)

… Վիշապ ջան, աշխարհում միշտ էլ ժողովուրդ/հասարակությունն է եղել ոգեշնչողը… նա է ծնում հանճարներին, քաղաքական գործիչներին, հանցագործներին ու մնացածին… մեր շատ շնորհալի ու խելացի մարդիկ իրենց դրսեվորել են շատ շատ երկրներում (ոչ միայն դեմոկրատական), բայց Հայաստանում մատների վրա էլ է դժվար հաշվել… ի՞նչն է պատճառը… մարդիկ նկարիչ դառնալու համար Փարիզ են գնում ու դա հենց այնպես չեն անում… սա ինկատի ունեմ ոգեշնչել ասելով…

… բռատ համաձայն եմ, բայց սա միակողմանի փողոց չի, մենակ առաջնորդների ապիկարության ու չգոյության վրա ամեն ինչը բարդելը ազնիվ չի… ճշմարտությունը մենակ դա չի… հա ձախողել ենք ու կարող է էլի ձախողենք, բայց մենք առաջինը չենք որ ձախողել ենք ու ամենաշատը չենք ձախողել, բայց մնացած ժողովուրդներն իրենց ձախողումից սովորում են իսկ մենք խռովում ենք ինքներս մեզնից (ես էլ… սաղ օրը քրֆելով ման եմ գալիս… հայկական կանալների հետ էլ կռիվ եմ տալիս, բայց ինչ)… երբ որ հուսահատությունն ու ջղայնությունը փարատվում է նստում են ու սխալները մեկ մեկ քննարկում որքան էլ որ դաժան լինի… ընկնելուց հետո վեր ես կենում արցուքներդ սրբում, վրեդ թափ տալիս ու շարժվում առաջ… ուրիշ բան չկա անելու … մինչև ստացվի…

Mephistopheles
11.11.2009, 19:27
ճիշտն ասած ես իշխանափոխույուն կարծում եմ կլինի, բայց հնարավոր ա որ ոչ ժողովրդի միջոցով… Սերժը համենայն դեպս Ղարաբաղի հարցով պիտի սկսի քայլեր անել կամ չանել երկու դեպքում էլ լավբան չի սպասվում

dvgray
12.11.2009, 07:40
այ երբ որ մեր ժողովուրդը այս բուֆալոների մակարդակին հասնի. այն ժամանակ արդեն կարելի է երազել իշխանափոխության մասին:
Նայեք, չեք փոշմանի, այսպիսի :)


http://www.youtube.com/watch?v=LU8DDYz68kM

Վիշապ
12.11.2009, 12:25
[QUOTE=dvgray;1849563]այ երբ որ մեր ժողովուրդը այս բուֆալոների մակարդակին հասնի. այն ժամանակ արդեն կարելի է երազել իշխանափոխության մասին:
Նայեք, չեք փոշմանի, այսպիսի :)

Դիվ, այդ բուֆալոները առաջնորդ ունեն, առյուծներին լարեցին մի երկու համարձակներ, ոնց տեսնում ես։ Մնացածը ուղղակի նրանց թիկունքում կանգնած էին։ Մոդելը պա՞րզ է։

Վիշապ
12.11.2009, 12:33
Վիշապ ջան, մեր հասարակությունը բազմաշերտ չի… բազմաշերտ են լինում կազմավեորված հասարակությունները անկախ դրանք դեմոկրատական են թե չէ… ես լրիվ համաձայն եմ քեզ հետ որ մեր հասարակությունը դեռ կազմավորված չէ ու սա էլ պատճառն է որ ոչ ընդդիմությունն է էֆֆեկտիվե ոչ էլ էֆֆեկտիվե կառավարություն է կազմավորվում… ապեր մեր երկրում 2 անգամ իշխանափոխություն է եղել 1998-ին ու 1999-ին ու ոչ մի անգամ ժողովուրդը չի մասնակցել դրան… ժողովուրդն ընդհանրապես երկրի կառավարմանը չի մասնակցել (մի կողմ թողնենք պատճառները) ու կարծես ոչ էլ ցանկություն է ունեցել… այս տեսանկյունից եթե նայենք ընդդիմության խնդիրը շատ դժվար է եղել (ես չեմ փորձում արդարացնել, որովհետև արդարացումը ընդհանրապես սխալ է ընկալվում… մեկ ա մեղավոր են)

… Վիշապ ջան, աշխարհում միշտ էլ ժողովուրդ/հասարակությունն է եղել ոգեշնչողը… նա է ծնում հանճարներին, քաղաքական գործիչներին, հանցագործներին ու մնացածին… մեր շատ շնորհալի ու խելացի մարդիկ իրենց դրսեվորել են շատ շատ երկրներում (ոչ միայն դեմոկրատական), բայց Հայաստանում մատների վրա էլ է դժվար հաշվել… ի՞նչն է պատճառը… մարդիկ նկարիչ դառնալու համար Փարիզ են գնում ու դա հենց այնպես չեն անում… սա ինկատի ունեմ ոգեշնչել ասելով…

… բռատ համաձայն եմ, բայց սա միակողմանի փողոց չի, մենակ առաջնորդների ապիկարության ու չգոյության վրա ամեն ինչը բարդելը ազնիվ չի… ճշմարտությունը մենակ դա չի… հա ձախողել ենք ու կարող է էլի ձախողենք, բայց մենք առաջինը չենք որ ձախողել ենք ու ամենաշատը չենք ձախողել, բայց մնացած ժողովուրդներն իրենց ձախողումից սովորում են իսկ մենք խռովում ենք ինքներս մեզնից (ես էլ… սաղ օրը քրֆելով ման եմ գալիս… հայկական կանալների հետ էլ կռիվ եմ տալիս, բայց ինչ)… երբ որ հուսահատությունն ու ջղայնությունը փարատվում է նստում են ու սխալները մեկ մեկ քննարկում որքան էլ որ դաժան լինի… ընկնելուց հետո վեր ես կենում արցուքներդ սրբում, վրեդ թափ տալիս ու շարժվում առաջ… ուրիշ բան չկա անելու … մինչև ստացվի…
Մեֆ ժողովուրդը չի մասնակցում, որովհետև հույս չունի, հավատ չունի, ծրագիր չունի։ Ինչու չունի՞, որովհետև ոչ մեկ չի տվել։ Լևոնն էլ ժողովրդին ուղարկել է տուն, չեմ հասկանում, ի՞նչ պիտի անի ժողովուրդը։ Տելեպատիկ կապերով իրար հետ հաղորդակցվեն ու նույն օրը նույն ժամին դուրս գան ու իշխանափոխությու՞ն անեն։ Վերջում էլ Լևոնը գա ու կառավարի՞։ Մի հատ հեղափոխություն ասեք առանց կազմակերպչի։ Մի հատ պետության ձևի փոփոխություն ասեք առանց կազմակերպչի։ Չի՛ք։ Մեր ժողովուրդը մեղավոր է այնքանով, որ հնազանդ ու խեղճ ժողովուրդ է։ Իսկ իշխանության ձգտողներն էլ միայն… … չասեմ ովքեր են…

Rammer
26.11.2009, 10:55
ՀԱՄԱԶԳԱՅԻՆ ՏԺՎԺԻԿ

21.11.2009թ.
Երեւան

Մեր նախնական մի զրույցում հարգարժան տիկին Լյուդմիլա Տեր-Պետրոսյանն այնպիսի մի հարգանքով խոսեց հայ գրող Ատրպետի (Սարգիս Մուբայաջյան – 1860-1937) ՙՏժվժիկ՚ նովելի մասին, որ ստիպված եղա 25 տարի անց նորից կարդալ միայն համանուն ֆիլմով հիշվող հեղինակի այդ եւ մի քանի այլ գործեր: Դրանք կարդալիս եւ ֆիլմը վերստին դիտելիս` ականջիս մեջ էին նրա խոսքերը. ՙԱյդ մարդու գիրքը 100 տարի սպասել է, որ իրեն նորից եւ այլ կերպ կարդան՚: Բանասերիս համար դա իրոք հայտնություն եղավ: Շնորհակալություն: Խոսքն ամենեւին այն մասին չէ, որ կարծիքս փոխվեց հեղինակի գեղարվեստի մասին: Տվյալ դեպքում դա այնքան էլ կարեւոր չէ: Խնդիրն այն է, որ մենք ունեցել ենք մի նրբորեն ու խորությամբ զգացող, ավելին` տեսանո°ղ մարդ մեր մտավոր աշխարհում, սակայն դա մեզ պետք չի եղել 100 տարի, եթե չհաշվենք Երվանդ եւ Արման Մանարյանների շնորհակալ գործը` ֆիլմը:

ՙՏժվժիկի՚ մասին խոսելիս` կուզենայի հստակ տարանջատմամբ մի քանի կտրվածքի անդրադառնալ, դրանք են` ա) Ընդհանրապես հայ մարդկանց ոչ տիպական` Ատրպետի քաղաքակրթական աշխարհընկալումը, բ) ՙՏժվժիկի՚ հոգեբանական հատույթը, գ) ՙՏժվժիկի՚ սոցիալական հատույթը, դ) ՙՏժվժիկի՚ էթիկական հատույթը, ե) ՙՏժվժիկի՚ էսթետիկական հատույթը: Սրանք այնպիսի ողբերգական մոդելներ են, որ գործել են մեր ժողովրդական կյանքում եւ այսօր առավել ցցունորեն հավակնություն ունեն դառնալու պետության եւ հասարակության մոդել, մինչդեռ երջանիկ ժողովուրդները ճիշտ հակառակի շնորհիվ են կենսունակ: Այս ամենը մենք կփորձենք պրոյեկտել 21-րդ դարի առաջին տասնամյակի Հայաստանի կյանքի վրա:


Ա. ԸՆԴՀԱՆՐԱՊԵՍ ՀԱՅ ՄԱՐԴԿԱՆՑ ՈՉ ՏԻՊԱԿԱՆ`
ԱՏՐՊԵՏԻ ՔԱՂԱՔԱԿՐԹԱԿԱՆ ԱՇԽԱՐՀԸՆԿԱԼՈՒՄԸ

Եվ այսպես. Ատրպետը ծնվել է Կարսում, հարուստ առեւտրականի ընտանիքում: Նա 18 տարեկան էր, երբ Կարսը Թուրքիայից անցավ Ռուսաստանին: Մեզ դպրոցներում եւ բուհերում սովորեցրել են, որ հայ ժողովուրդը պարզապես երջանիկ էր այդ փաստից, որ թուրքական հետամնացությունից դուրս գալով` հայ ժողովուրդը շանս ստացավ հաղորդակցվելու ռուսական առաջադիմության հետ: Այդպե՞ս է դա արդյոք: Իր որդուն հարուստ հայրը կարող էր ուսման ուղարկել Ռուսասատան (թեեւ Եվրոպա ուղարկելու մտադրություն ունեցել է), բայց նախընտրեց Թուրքիան: Կարսեցի հայրը կարող էր նաեւ հենց իր առեւտրական գործերը կատարել այժմ էլ ռուսների հետ, մինչդեռ նախընտրեց Թուրքիան: Սովետական պրոպագանդան, որի զոհերն են հայ մի քանի սերունդներ, սա դժվարությամբ կընկալի: Ինչպես որ` դժվար ընկալելի է, թե ինչու՞ Զոհրապը, Վարուժանը, Սեւակը, Սիամանթոն եւ էլի տասնյակ ամենապայծառ մտավորականներ չէին հեռանում օսմանյան մայրաքաղաքից` նախընտրելով ռուսական կենտրոնները: Ավելին` եվրոպական կրթություն ստանալուց հետո վերադառնում էին Թուրքիա: Է°լ ավելին` ռուսական հատվածից հայ մտավորականները երբեմն տեղափոխվում էին թուրքական հատված, ինչպես մեր բոլորի սիրելի Կոմիտասը: Կա°մ` դուք բոլորդ գիտեք Ռուսասատանում գործած հայազգի նշանավորների մասին` սկսած Լոռիս-Մելիքովից, Մադաթովից եւ վերջացրած Բաղրամյանով ու Բաբաջանյանով: Ի՞նչ է` նրանք Հայաստանի համա՞ր էին գործում, թե՞ Ռուսական կայսրության, Հայաստանի համա՞ր էր մարշալ Բաբաջանյանը չքնաղ Պրահայում ազատատենչ մարդկանց տրորում տանկերի թրթուրների տակ: Լինենք անկեղծ. եթե հպարտանալու խնդիրը միայն հայազգի լինելն է, ապա ինչու՞ չգիտենք եւ չենք հպարտանում Օսմանյան կայսրության հայազգի վարչապետներով, նախարարներով, զորավարներով: Ուրեմն մենք կա°մ ինքներս ենք մեզ խաբում, թե մեր հիացման հիմքը ազգային պատկանելությունն է, կա°մ մեզ խաբել են կայսերական կենտրոնից: Ատրպետը եւ էլի շատ քչերը հրաժարվեցին այդ ինքնախաբեությունից: Ատրպետն իր ազգային` ուսուցչական եւ հրատարակչական գործունեությունը ծավալեց հիմնականում իսլամական միջավայրի հայության մեջ` Իրանում եւ Թուրքիայում: Նրա համար չկային լավ եւ վատ օտարներ, այլ կային օտարներ եւ յուրայիններ: Ավելին` այդ օտարն ու յուրայինը առաջին հերթին որոշվում էր ոչ թե ազգային պատկանելությամբ, այլ մարդկային որակներով: Եթե կարդաք նրա գործերը, կտեսնեք, որ նրա համար ոչ մի տարբերություն չկա, թե մարդ արարածին հալածողը հա՞յ է, թե՞ մուսուլման, հալածված արդարը հա՞յ է, թե՞ մուսուլման: Խնդիրն այստեղ Մարդն է, որ բացակայել է մեր ազգային մշակույթում: Ի դեպ, այդ մասին հրաշալի գրել է Վահան Տերյանը, թե հայ գրականության մեջ կգտնեք ամեն ինչ, բացի Մարդուց: Մարդու արժեքի այդպիսի ցցուն բացառմանը մենք բախվեցինք 2008-ի մարտի 1-ին եւ հետագայում: Դա օրինաչափ հանգրվանն էր Մարդուն բացառող մեր մշակույթի տրամաբանության: Եվ մարտիմեկեր լինելու են այնքան ժամանակ, քանի դեռ մեր քաղաքակրթական աշխարհընկալման հիմքում դրված չէ Մարդը, քանի դեռ Մարդու տեղը զբաղեցրել են կեղծ հայրենասիրությունը, կեղծ եկեղեցասիրությունը, կեղծավոր հարաբերությունները:


Բ. ՙՏԺՎԺԻԿԻ՚ ՀՈԳԵԲԱՆԱԿԱՆ ՀԱՏՈՒՅԹԸ

Ես երջանիկ մարդ եմ, քանի որ ինձ դասավանդել է մեծագույն հայերից մեկը` Լեւոն Ներսիսիյանը: (Ի դպե, նրա հայրը` անզուգական Հրաչյա Ներսիսյանն է ՙՏժվժիկ՚ ֆիլմում խաղացել Ներսես-ախպարի դերը:) Մի զրույցի ժամանակ, երբ խոսում էինք, թե ինչպես են գեղարվեստական գործերից որոշ արտահայտություններ մտնում ժողովրդի մեջ ու դառնում թեւավոր արտահայտություններ, նա ցավով նշեց, թե հայերս այդպիսիք չունենք, ինպես Շեքսպիրի ՙԵվ դու՞, Բրուտոս՚ արտահայտությունը: Երբ պարզապես հակառակելու համար ասացի, թե ունենք, նա պահանջեց, որ օրինակ բերեմ: Այդ պահին երկու բան եկավ մտքիս. առաջինը Թումանյանի ՙմի կաթիլ մեղր՚ արտահայտությունն էր, երկրորդը` Ատրպետի ՙտժվժիկը՚: Ներսիսյանը ժպտաց եւ սիրով ընդունեց հատկապես երկրորդը, քանի որ ինքն էլ իրեն արեւմտահայ, ավելին` պոլսեցի էր համարում:

Rammer
26.11.2009, 10:56
( շարունակություն )

Այսպես. ո՞ր մեկիս մանուկ հասակում, երբ մի բան անընդհատ կրկնել ենք, մեծերը չեն ասել, թե` ՙՏժվժիկը սարքեցիր՚: Բաներ կան, որ երբ արվում են մանուկ հասակում, նույնիսկ հաճելիորեն ու ժպիտով են ընկալվում շրջապատի կողմից, իսկ երբ նույնն անում է հասուն մարդը, դա դառնում է զզվելի եւ մերժելի: Դա մենք տեսնում ենք ներկա Հայաստանում ամեն քայլափոխի: Այդ մասին շատ դիպուկ ասաց Նիկոլ Փաշինյանը` 2008-ի փետրվարյան հանրահավաքում, թե` եթե մեր շախմատիստները հաղթում են, ապա դա Սերժ Սարգսյանի ձեռքի գործն է, եթե մի բան կառուցվում է, ապա դա Սերժ Սարգսյանի ձեռքի գործն է, եթե մի բան լինում է Հայաստանում, ապա դա Սերժ Սարգսյանի ձեռքի գործն է, ուրեմն հոկտեմբերի 27-ն է՞լ նրա ձեռքի գործն է: Մենք սովոր ենք ամեն լավ բան ստորաքարշորեն վերագրել ղեկավարությանը: Այդպես ավելի քան 10 տարի վարվում է հայկական հեռուստատեսությունը, երբ ուղեղներ է լվանում` ցույց տալով Երեւանում իրականացվող տպավորիչ շինարարությունը` դա համարելով օրվա իշխանության խելամիտ քաղաքականության արդյունքը: Մինչդեռ առնվազն սրիկա է պետք լինել` այդպես լկտիաբար ստելու համար. ցանկացած մարդ, որի ուղեղն աշխատում է, կհասկանա, որ օրվա իշխանությունը շատ քիչ դեր ունի այդտեղ, քանի որ անգամ ցանկացած թուրք, մոնղոլ, պարսիկ կառավարիչ կկառուցապատեր, եթե ստիպված չլիներ գումարները պատերազմող երկրի սահմանների վրա ծախսելու: Այսինքն` այդ կառուցապատումը ոչ թե քոչարյանների շնորհքն էր, այլ Խաղաղության: Զինադադարից հետո պատերազմի վրա ծախսվող հարյուր միլիոնավոր գումարների մի մասն այժմ հնարավոր էր ուղղել դեպի տնտեսություն: Իշխանությունները ՙՏժվժիկի՚ պես պահանջում են, որ մենք շնորհակալ լինենք իրենցից: Եվ դրա համար չեն խորշում ամենազզվելի կեղծիքն անել ժողովրդի առջեւ. նրանք առավոտից երեկո ցուցադրում են պատերազմող երկրի` 1990-1994 թվականների կադրեր եւ համեմատում չպատերազմող, այսինքն` պատերազմի վրա հսկայական միջոցներ չծախսող երկրի` 2000-ականների կադրերի հետ: Ես առաջարկում եմ նույն տրամաբնությամբ ավելի ազնիվ համեմատություն: Ցույց տալ քոչարյանների, սարգսյանների կարողությունը, նրանց հագուկապը, վարքը 1990-1994 թվականներին եւ նույնը 2000-ականներին: Կտեսնեք, որ եթե ամբողջ երկրում կենսամակարդակը բարցրացել է ինչ-որ X տոկոսով, ապա իրենցը` հազար անգամ X տոկոսով: Առաջարկում եմ ցուցադրել 1990-1994 թվականների որեւէ վարորդի կենսամակարդակը եւ 2000-ականների նրա մակարդակը. կտեսնեք, որ առաջընթացը չնչին է, մինչդեռ աներեւակայելի է տարբերությունը, եթե նույն վարորդը իշխողների ցեղից է: Մի դեպքում վարորդն ընդամենը հացի հերթ չի կանգնում, իսկ մյուս դեպքում, երբ վարորդն այդ ցեղից է, դարձել է միլիոնատեր ու պատգամավոր, դարձել է իր տգիտությամբ տասնյակ հազարավոր գիտունների երեխաների ճակատագիրը տնօրինող: Ատրպետի այս նովելի հենց առաջին տողերում այդպես էլ գրված է. ՙՆերսես ախպարն այնպես մոլորվել, այնպես հուսահատվել էր, որ ամեն բան` ապրելը, կյանքն անգամ աչքից ընկել էր՚: Մարդու այս հոգեվիճակը, որ ներկա հայաստանցուն է բնորոշ, Ատրպետը նկարագրել է դեռ 100 տարի առաջ:

Հոգեբանական մեկ այլ շերտ է երախտիք-երախտագիտությունը: Սա հետապնդող գաղափար է եղել Ատրպետի համար: Նա այդ թեմային անդրադարձել է բազմիցս, նույնիսկ ՙԵրախտիք՚ վերնագրով առանձին պատմվածք ունի, ուր վերջաբանը նույնպես այնպիսին է, ինչպիսին ՙՏժվժիկում՚: Հերոսը` Ղասըմը, կտրում է սեփական ձեռքն ու նետում Միր-Մուրթուզայի դեմքին` ասելով. ՙԻնձ պետք չէ քո ազատած թեւը… ոչ էլ քո մուննաթը: Երանի թե տասը տարի առաջ դահիճը կտրեր, եւ այնքան ժամանակ պարտավորված չլինեի քեզ ծառայելու: Մի թեւ պահելու համար ես այսքան չեմ կարող ստորանալ՚: Այս մուսուլմանն է իսկական քրիստոնյան, քանի որ Քրիստոսի Ավետարանում է գրված. ՙԱվելի լավ է, որ կորչի մարմնիդ մի անդամը, քան ամբողջ մարմինդ այրվի հավիտենական գեհենում՚: Հայաստանում կառուցվում է հենց այն հոգեբանության մոդելը, որ 100 տարի առաջ ցուցանել է Ատրպետը: Մենք կորցրել ենք երախտիքի, երախտագիտության, երախտամոռության չափորոշիչները. հայկական էլիտան ամեն բան լղոզել է` ջնջելով բոլոր սահմանները, քաոս մտցնելով հայաստանցու հոգում ու մտքում, մինչդեռ աշխարհի բոլոր կրոններում Աստծո առաջին գործը քաոսի վերացումն է եղել, համակարգումը, դասդասումը: Իսկ մարդ արարածը քաոսից փախչելու, ազատագրվելու մեխանիզմ ունի դրված իր ներսում: Արժեհամակարգի, չափորոշիչների այս նողկալի քաոսն է արտագաղթի հիմնապատճառը. այլապես ավելի վատ ժամանակներ էլ են եղել, սակայն ժողովուրդը չի լքել իր հայրենիքը, հակառակը` ներգաղթել է:

Հերթով անցեք հայկական հեռուստատեսության ալիքների վրայով, թերթեք հայկական մամուլը եւ կտեսնեք, թե մեզ ինչ հոգեբանության են վարժեցնում. որ այսինչ գյուղում բացվող ջրագծի համար շնորհակալ լինենք ինչ-որ մի անհասկացողի, որ այսինչ դպրոցում տեղադրված համակարգիչների համար շնորհակալ լինենք հերթական թալանչուն, որ այսինչ երգչի համերգը լսելու համար շնորհակալ լինենք հերթական մաֆիոզ կառույցին: Ավելին` մեր ուղեղները լվանում են, որ շնորհակալ լինենք այս կամ այն ապաշնորհին, որ այսօր պետություն, ազատագրված տարածքներ, բանակ ու նման թերի ու հիվանդ բաներ ունենք. մինչդեռ շնորհակալ պիտի լինեինք առաջին հերթին Արեւմտյան ազատ աշխարհին ու Անդրեյ Սախարովին, Հելսինկյան կոմիտեներին ու Միխայիլ Գորբաչովին, ռազմի դաշտում մատաղ եղած մեր հերոսներին ու այն ժամանակվա Հայաստանի ղեկավարներից ընդամենը մի քանիսին, որ այսօր գոնե այսքանը կա: Մենք կդառնանք աշխարհի ամենախայտառակ երկիրը, եթե օրվա իշխանություններին վերջնականապես հաջողվի հոգեբանական իր թաթար-մոնղոլական այս մոդելն ամրակայել:

Rammer
26.11.2009, 10:57
( շարունակություն )
Գ. ՙՏԺՎԺԻԿԻ՚ ՍՈՑԻԱԼԱԿԱՆ ՀԱՏՈՒՅԹԸ

Տարիներ առաջ, երբ դեռ, ինչպես ՙմեծն մարքսիստը՚ կասեր, վիկինգների հետքն էլ չկար Հայաստանում, մի շրջանային ոստիկանապետ, լսելով իմ մերժումը Հայաստանի իշխանավորների անհատական որակների մասին, ասաց. ՙԵս սովորական սպեկուլյանտ էի, բայց այսօր` գնդապետ եմ, այսինչն է ինձ ՀԱՑԻ ՏԵՐ դարձրել, ես պարտական եմ նրան՚: Այսինչները փոխվեցին, սակայն չի փոխվում մեր աշխարհընկալման կերպը, այլ խորանում է մինչեւ ախտորոշման ու դատավճռի աստիճան: Մենք ամեն անգամ անտեղի հոխորտում ենք, թե առաջին քրիստոնյա պետությունն ենք մոլորակի վրա: Դա, եթե իրոք այդպես է, ապա պիտի իմանանք, որ Տերունական աղոթքում Տիրոջի°ց է հայցվում հացը` ՙԶհաց մեր հանապազորդ տուր մեզ այսօր՚: Պիտի իմանանք, որ իրական քրիստոնյաներն ամեն անգամ սեղան նստելիս Աստծու°ն են գոհություն հայտնում իրենց ճաշակած հացի համար: Մինչդեռ մենք արդեն տրանսֆորմացվելու վրա ենք, երբ պիտի երախտագիտությամբ լցվենք ամեն անգամ տեսնելով, թե ինչպես է հերթական անգրագետն այս կամ այն ծերանոցին ու որբանոցին փշրանքներ նետում սեփական գազանանոցի մնացորդներից: Իսկ Աստվածաշնչում հակառակն է` շները պետք է օգտվեն սեղանի փշրանքներից, ոչ թե մարդիկ` շների սեղանի մնացորդները ստանալու համար շնորհակալություն հայտնեն: Գոհություն հայտնում են Աստծուն, ոչ թե գողությամբ, թալանով հարստացածներին: Հայաստանում չի կարող լինել ոչ մի օլիգարխ, որ նախնական կապիտալը թալանով, սովորական մարդկանց հաշվին կուտակած չլինի: Մետամորֆոզն այն է, երբ հսկայական ու ճարպոտ գլուխ ունեցողները, ուր դատարկության վրա սավառնում է ընդամենը մեկ բջիջ` ուղիղ կապված ստամոքսի հետ, պատերազմի մեջ են մտել ոչ այնքան մեզ հետ, որքան Աստծո հետ: Կամենում են մեր գիտակցություններում զբաղեցնել Աստծո տեղը: Սա խայտառակություն է ցանկացած ազգի համար, որը նաեւ քաղաքակիրթ երեւալու չարդարացված հավակնություններ ունի: Բայց այս խայտառակությունն է հենց ներկա Հայաստանի սոցիալական մոդելը: Դրա հիմքերը դրված են, ու եթե հանկարծ ցեմենտը կարծրանա մինչեւ վերջ, ապա մեզ ոչ մի փրկություն չի լինելու: Պարզապես Հայաստան չի լինելու, քանի որ ավելորդ բեռ է դառնալու մոլորակի համար եւ ճամփին ընկած քար` տարածաշրջանում:

ՙՏժվժիկում՚ էլ Ներսես-ախպարը, որ նախկինում ազնիվ վաճառական է եղել, հիմա սնանկացել է, հիմա մի տժվժիկացուի դիմաց նորօրյա հարուստի` Նիկողոս-աղայի տուն պիտի ուղարկի իր կնոջը, որդուն, դստերը, որպեսզի ծառայություններ մատուցեն այդ ՙբիրդան-աղայի՚ ընտանիքում: Ափսոս, այս կարեւոր հանգամանքը ներառված չէ ֆիլմի սցենարում, որ գրել է մեր բոլորի սիրելի Երվանդ Մանարյանը: Այսօր էլ, եթե ամեն բան նույնությամբ մնա, ապա մեր զավակները ստիպված են լինելու կա°մ հեռանալ երկրից, ինչպես թաթար-մոնղոլների ժամանակներում, կա°մ քոծություն անել հարստացած այս տգետների լամուկների առջեւ: Մեկանգամյա տժվժիկացու տալուց հետո Նիկողոս-աղան այսպես է ասում Ներսես-ախպարին. ՙԻ¯նչ մեծ բան է, որ տղայիդ ուղարկես մի օր գա մեր աթարը կտրե, խո հոգին չի° դուրս գալ, ձեռները չի° չորանալ: Ես տանը մի քանի տեսակ ծառաներ ունիմ. այնքան ձրիակերներ, հացկատակներ կան, որ կարիք չունիմ ուրիշ մարդու: Բայց թող լինի, պատիվ պահելը մեծ բան է: Մի օր աղջկադ ուղարկե, թող գա մեր տախտակները լվանա, ի՞նչ վնաս, խո մեջքը չի՞ կոտրիլ: Մեր տունը, խո գիտես, մի քանի տասնյակ բան կա անողներ, աղախիններ կան, մեր սենյակների հատակներն այնքան մաքուր եւ այնպես ճերմակ են, որ եղ թափես` կժողովվի, առանց մի հատը աղտոտելու կամ փչացնելու. բայց իմ ասելը, միտքս ուրիշ է: Պատիվ պահե, որ պատիվդ բարձրանա: Եթե քո կինը մի օր գա եւ մեր լվացքը լվանա կամ հացը եփե, խո չի մեռնիլ. բայց չէ՞ որ կինս նրա պատիվը պիտի պահե, փոխադարձաբար նրա վրա իր շնորհքը պիտի ավելացնե՚: Սրանք ճիշտ այն խոսքերն են, որ կարող է ասել ցանկացած ընտրակեղծարար` հերթական ընտրությունից առաջ մի քանի հազար դրամով ողորմելի ընտրողին կաշառելուց հետո: Այդ մի քանի հազարը մեկանգամյա տժվժիկն է, որին, դժբախտաբար, ձեռնասուն կենդանու պես վարժվել է մեր համերկրացիների ոչ փոքր մի զանգված: Իսկ վարժեցնողը ստորակարգ իշխողներն են, որոնք ստրկությունից ազատվելով ոչ թե մարդ դարձան, այլ ստրկատեր. դրանք նույնն են, պայմանավորված են միմյանցով: Չլինի ստրուկը` ինքնաբերաբար կվերանա, կոչնչանա ստրկատերը: Բավական է միայն, որ Ներսես-ախպարի պես մեկ ստրուկ ստրկատիրոջ երեսին շպրտի, նրան վերադարձնի իրենից գողացածով իրեն լավություն անելու քողի տակ տրվածը, եւ այլեւս նա ստրուկ չէ: Իսկ երբ չկա ստրուկը, չի կարող լինել ստրկատերը: Սա° է պատճառը, որ 2007-ի ՙԻմպիչմենտի՚ մեր հանրահավաքներին ասում էի, թե մեր թշնամին Ռոբերտ Քոչարյանը չէ, մեր թշնամին Սերժ Սարգսյանը չէ, մեր թշնամին թուրքն ու ադրբեջանցին չեն, այլ մեր ներսում նստած ստրուկը, որին ոչնչացնել, սպանել է պետք:

Սա° է ներկա Հայաստանի սոցիալական մոդելը` թալանվածը պետք է ծառայագրվի թալանողներին: Սա ամբողջատիրությա°ն սոցիալական մոդելն է, որ հրաշալի տեսել է Ատրպետը: Նա գրում է. ՙՆիկողոս ախպարը միայն մի բանի էր ձգտում, որ մարդիկ ասեն, խոսեն, թե կա-չկա` Էրզրումում մի մարդ կա, այն էլ Ուռում-Նիկողոսն է, եւ ամենքն էլ երախտագիտությամբ խոնարհվեն նրա առաջ՚: Այս մեկ իշխողի, ամենակարողի ֆենոմենն է սերմանվում մեր գիտակցություններում այսօր: Դրա դեմ լավագույն միջոցը, կրկնում եմ, հրաժարումն է նետված ողորմությունից, հրաժարումն է ստրուկ լինելուց, հրաժարումն է մեկ փոր հացը հավիտենական հացով փոխարինելուց: Դրա լավագույն միջոցը Ատրպետի ցուցանած ուղին է` ողորմություն տվող ինքնագոհ գեղցու երեսին շպրտել իր իսկ տվածը, որ իրենը չէ, այլ գողացված է: Դրա լավագույն միջոցը դրանց տեսնելիս չբարեւելն է, դրանց հետ չխոսելն է, հեռուստաէկրաններից մեր տները մտնելն արգելելն է, սեփական խղճի հետ կոմպրոմիսի չգնալն է: Սրա հետ կապված մի պատմություն անեմ: Ասում են, երբ ամերիկյան դասական Վիլյամ Սարոյանը գնում է Բեյրութ, նրա շուրջը հավաքված հայերը` ցեղասպանության զոհերի հետնորդները, դիմում են նրան` ասելով, թե Վարպետ, կոչ արեք` գնանք թուրքերին սպանենք: Զարմացած ու Մեծ Սարոյանը պատասխանում է. ՙԵղբայր, ինչու՞ սպանեք, թողեք` իրենք իրենց կմեռնեն՚: Այսինքն` վատը կա միայն այն դեպքում, երբ մենք մեր ներսում ենք հանդուրժում այն:


Դ. ՙՏԺՎԺԻԿԻ՚ ԷԹԻԿԱԿԱՆ ՀԱՏՈՒՅԹԸ

Ներկա իշխանությունների էթիկայի, այսինքն` ՙՏժվժիկում՚ առկա էթիկայի մասին խոսելն իսկ ավելորդ է: Դա քարանձավային ցածրակարգ մշակույթի ոլորտից է, որ հանգում է դաստիարակության խնդրին: Միայն անդաստիարակ մարդը կարող է իր արածը հիշեցնել, երեսով տալ: Այդպիսին է նովելում Նիկողոս-աղան, որ լինելով գավառացի, Պոլսում հարստանալիս նաեւ հունարեն էր սովորել: Եվ միայն դա: Մեր նորօրյա գավառացի իշխանավորներն էլ, իհարկե, հայտնվեցին Երեւանում, ուզուրպացրած պաշտոնների բերումով` եղան նաեւ արտասահմաններում, սակայն, ինչպես ասում են, ավանակի գլուխը որքան էլ եփես` ականջները հում կմնան: Եվ հում ականջների այս էթիկան է ներկա Հայաստանի վարքականոնի մոդելը: Սա խորհրդային ամբողջատիրության ժամանակ հայտնի էր որպես ՙբարի եւ չար միլիցու՚ մոդել, երբ մեկը ծեծում էր, իսկ մյուսը իբրեւ թե փրկում նրան: Եվ կարծեցյալ փրկվածը գոհ էր մնում, եթե կաշառքով ազատում էր գլուխը գործ սարքողներից: Սա մենք այսօր տեսնում ենք ամբողջատիրական Հայաստանի ողջ տիրույթում` կառավարման համակարգից մինչեւ հասարակական հարաբերություններ ու ընկալումներ: Դուք լսե՞լ եք երբեւէ, որ Հիմնադիր-նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը գեթ մեկ անգամ հիշեցնի, որ ինքն է եղել կանգնած Ղարաբաղյան շարժման, Անկախության մասին Հռչակագրի, Անկախության հանրաքվեի, պատերազմական հաղթանակների ակունքում (միակ բացառությունը թերեւս ներկա ԱԽՔ-ի հեղինակած ստորաքարշ գրքույկն էր, որ գրախանութներից հավաքվեց ԱԽՔ-ի` նոր տերեր գտնելուց հետո): Մինչդեռ հիմա ամենօրյա են հեռուստատեսային եւ գրքերի տեսքով հանդես եկող հոխորտանքը, ինքնագովությունը, սնապարծությունը, թե Արարչագործությունից մինչեւ Շուշիի ազատագրում հայ ազգը պարտական է բացառապես գավառական այս պլեադային: Եթե համեմատել եք ուզում, ապա խնդրեմ` համեմատեք ողջամտության այս տիրույթում եւ ոչ սպեկուլյատիվ տրամաբանության: Դուք երբեւէ լսե՞լ եք Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի կամ նրա ազգականների ցոփության մասին գարշելի պատմություններ, մինչդեռ նույնիսկ հրապարակված են ՙՉտեսան պատից կախ, տեսան ճակտից կախ՚ առածի հանգույն բազում իրողություններ 11-ամյա վարչախմբի վարքից: Մի՞թե պարտադրվող էթիկայի այս մոդելին է արժանի ոչ թե Բյուլբյուլօղլու, այլ Արմենակ Շահմուրադյանի մթնոլորտում աքսելերացված հայաստանցին:

Rammer
26.11.2009, 10:59
( շարունակություն )

Տեսե°ք, թե վերեւում մեջբերված հատվածում ինչ վարքականոն է պարտադրում Նիկողոս-աղան պատվի մասին: Այսօր էլ ստիպում են, որ մեզ համար պատիվ հասկացությունը սկսվի եւ ավարտվի նրանով, որ ծառայություններ մատուցենք հարստացածներին: Իհարկե, Ատրպետի հիմնական հերոսի` Ներսես-ախպարի էթիկայի ընկալումն այլ է. Ներսես-ախպարի համար դա պատվի վիրավորանք է, անարգում է, նա ուզում է, որ ՙգետինը ճեղքվի, եւ ինքը մեջն ընկնի՚: Ո՞ր մեկիս հայտնի չէ այս հոգեվիճակը, ո՞ր մեկս չենք բախվել էթիկական ընկալման այս հակադրությանը: Հիմա ընտրությունը մերն է` մենք կա°մ հավատարիմ ենք մնում մերօրյա ներսեսախպարների` հայ մարդու էթիկային, կա°մ` համակերպվում նիկողոսաղաների պարտադրածին:

Այս հատույթն այնքան գարշելի է, որ վերլուծելն անգամ զզվելի է, ուստի թույլ տվեք` չշարունակել:


Դ. ՙՏԺՎԺԻԿԻ՚ ԷՍԹԵՏԻԿԱԿԱՆ ՀԱՏՈՒՅԹԸ

Շատ համառոտ նաեւ էսթետիկայի` գեղագիտության մասին: Անշուշտ, այս կողմն ավելի հստակ երեւում է ֆիլմում, քան բուն նովելում: Մեր պետության էսթետիկական մոդելի հետ նույնությունը` ՙՏժվժիկում՚ առկա մոդելի հետ եւս ակներեւ է: Ներկա իշխանությունների գեղագիտության մասին պատկերացում կազմելու համար հեռու գնալ պետք չէ: Բավական է միայն նայել հասարակությանը ընչաքաղցության դատապարտելուց իշխանությունների ստացած այն հաճույքը, որ արտահայտվում է ցածրակարգ համերգների, տոնախմբությունների, սերիալների ծաղրով: Ծաղրվում, մերժվում են ոչ թե երեւույթները, այլ պարտադրված էսթետիկական ընկալումներին չինտեգրվածները. նրանք, ովքեր այլ գեղագիտության կրողներ են: Այսպես. բամբասասեր հասարակությունը ոչ միայն չի լռեցնում իր մեկ անգամ արածը երեսով տվող Նիկողոս-աղային, այլեւ ինքն է հաճույքով տրվում այդ հորձանուտին` դա համարելով իրոք բարեգործություն, երախտիք: Գլխիվայր շրջված են գեղեցիկի պատկերացումները: Մինչդեռ քրիստոնեական մոտեցման դեպքում գեղագիտությունն այլ պետք է լիներ, պետք է հասարակությունը պահեր ավետարանական այն խոսքը, թե ողորմություն անելիս ձեզնից առաջ ծնծղաներ մի° հնչեցրեք, այլ տվեք գաղտնապես, եւ ձեր Երկնավոր Հայրը կփոխհատուցի հայտնապես: Իսկ հասարակությունն արդարացնում է Նիկողոս-աղայի վարքը, ինչպես այսօրվա թալանչիությունն է ներկայացվում որպես հիացմունքի արժանի ՙբաշարել՚, այսօրվա ընտրակաշառքն է ընդունվում որպես բնական օրինաչափություն: Հետաքրքիր է, որ ազգային ավետարանի դեր ստանձնած ՙՍամվել՚ վեպում, երբ հայրասպանը սպանում է նաեւ մորը, բազմության միջից լսելի են լինում ուրախաձայն աղաղակներ` արժանի¯ էր, մինչդեռ երբ Ներսես-ախպարը ճեղքում է ստրկության իր շղթան, այսինքն` թոքը շպրտում է Ներսես-աղայի դեմքին` ասելով. ՙԱհա, ա°ռ քո թոքը եւ ձայնդ կտրե°՚,- բազմությունը պապանձվում է: Պետք է խոստովանել, որ գեղագիտության քրիստոնեական` արեւմտյան տիպը չէ այսօր մերը: Պետք է խոստովանել, որ ՙՏժվժիկի՚ գեղագիտության մոդելն է ընտրված որպես այսօրվա Հայաստանի Հանրապետության գեղագիտական մոդել, ինչը հատուկ է դարձյալ ամբողջատիրական համակարգերին. հիշու՞մ եք խորհրդային ժամանակների երգի այն տողը, ուր ասվում է, թե այսքան ուրախ կյանքը Լենինն ու Ստալինն են տվել: Այսօրվա մեր ՙայսքան ուրախ կյանքն՚ էլ տվել են Ռոբն ու Սերժը` իրենց տոհմա-ցեղային կլաններով, օլիգարխները, սափրագլուխները, նրանց ստրկության վաճառված օպորտունիստներն ու հաճախորդները` անկախ այն բանից, թե այսօր իշխանության կամ ընդդիմության ճամբարում են խաղում:


ԱՄՓՈՓՈՒՄ

Որպես ամփոփում ասեմ, որ, իրոք, այս գործը 100 տարի սպասել էր: Ինձ համար գոնե այդպես է: Ավետարանում ասված է. ՙԿլսեք եւ չեք լսի, կնայեք եւ չեք տեսնի՚: Եթե գոնե հիմա տեսանք, ապա ցավով պարտավոր ենք եզրակացնել.

1. Ամո°թ է մի ամբողջ ժողովրդի համար, որ 100 տարի անց էլ ոչինչ չի փոխվել, երբ ի տարբերություն 100 տարի առաջվա` ունենք պետականություն:
2. Ամո°թ է մի ամբողջ ժողովրդի համար, որ իր իշխողներն իր միջի տգետներն են:
3. Մահավճռի պես վտանգավոր է ազգի եւ պետության գոյության տեսանկյունից, եթե տգետներին հաջողվի Հայաստանի Հանրապետությունում վերջնականապես արմատավորել ընտրված տժվժիկյան ժամանակների սոցիալական ու հոգեբանական, էթիկական ու էսթետիկական, քաղաքական ու տնտեսական մոդելները:
4. Պարտավոր ենք մեր միջից ծնել Ներսես-ախպարների, ովքեր չեն վարանի այդ տժվժիկը սրանց երեսին տալու: Ավելին` պարտավոր ենք ամբողջ հասարակությամբ դառնալ Ներսես-ախպար, այլապես խեղճի գլխին բամփելու են այնքան, մինչեւ երկրում մարդ չմնա, մինչեւ պետականությունը կործանվի:

ՄԻՔԱՅԷԼ ՀԱՅՐԱՊԵՏԵԱՆ

Բիձա
26.11.2009, 19:41
( շարունակություն )

Այսպես. ո՞ր մեկիս մանուկ հասակում, երբ մի բան անընդհատ կրկնել ենք, մեծերը չեն ասել, թե` ՙՏժվժիկը սարքեցիր՚: Բաներ կան, որ երբ արվում են մանուկ հասակում, նույնիսկ հաճելիորեն ու ժպիտով են ընկալվում շրջապատի կողմից, իսկ երբ նույնն անում է հասուն մարդը, դա դառնում է զզվելի եւ մերժելի: Դա մենք տեսնում ենք ներկա Հայաստանում ամեն քայլափոխի: Այդ մասին շատ դիպուկ ասաց Նիկոլ Փաշինյանը` 2008-ի փետրվարյան հանրահավաքում, թե` եթե մեր շախմատիստները հաղթում են, ապա դա Սերժ Սարգսյանի ձեռքի գործն է, եթե մի բան կառուցվում է, ապա դա Սերժ Սարգսյանի ձեռքի գործն է, եթե մի բան լինում է Հայաստանում, ապա դա Սերժ Սարգսյանի ձեռքի գործն է, ուրեմն հոկտեմբերի 27-ն է՞լ նրա ձեռքի գործն է: Մենք սովոր ենք ամեն լավ բան ստորաքարշորեն վերագրել ղեկավարությանը: Այդպես ավելի քան 10 տարի վարվում է հայկական հեռուստատեսությունը, երբ ուղեղներ է լվանում` ցույց տալով Երեւանում իրականացվող տպավորիչ շինարարությունը` դա համարելով օրվա իշխանության խելամիտ քաղաքականության արդյունքը: Մինչդեռ առնվազն սրիկա է պետք լինել` այդպես լկտիաբար ստելու համար. ցանկացած մարդ, որի ուղեղն աշխատում է, կհասկանա, որ օրվա իշխանությունը շատ քիչ դեր ունի այդտեղ, քանի որ անգամ ցանկացած թուրք, մոնղոլ, պարսիկ կառավարիչ կկառուցապատեր, եթե ստիպված չլիներ գումարները պատերազմող երկրի սահմանների վրա ծախսելու: Այսինքն` այդ կառուցապատումը ոչ թե քոչարյանների շնորհքն էր, այլ Խաղաղության: Զինադադարից հետո պատերազմի վրա ծախսվող հարյուր միլիոնավոր գումարների մի մասն այժմ հնարավոր էր ուղղել դեպի տնտեսություն: Իշխանությունները ՙՏժվժիկի՚ պես պահանջում են, որ մենք շնորհակալ լինենք իրենցից: Եվ դրա համար չեն խորշում ամենազզվելի կեղծիքն անել ժողովրդի առջեւ. նրանք առավոտից երեկո ցուցադրում են պատերազմող երկրի` 1990-1994 թվականների կադրեր եւ համեմատում չպատերազմող, այսինքն` պատերազմի վրա հսկայական միջոցներ չծախսող երկրի` 2000-ականների կադրերի հետ: Ես առաջարկում եմ նույն տրամաբնությամբ ավելի ազնիվ համեմատություն: Ցույց տալ քոչարյանների, սարգսյանների կարողությունը, նրանց հագուկապը, վարքը 1990-1994 թվականներին եւ նույնը 2000-ականներին: Կտեսնեք, որ եթե ամբողջ երկրում կենսամակարդակը բարցրացել է ինչ-որ X տոկոսով, ապա իրենցը` հազար անգամ X տոկոսով: Առաջարկում եմ ցուցադրել 1990-1994 թվականների որեւէ վարորդի կենսամակարդակը եւ 2000-ականների նրա մակարդակը. կտեսնեք, որ առաջընթացը չնչին է, մինչդեռ աներեւակայելի է տարբերությունը, եթե նույն վարորդը իշխողների ցեղից է: Մի դեպքում վարորդն ընդամենը հացի հերթ չի կանգնում, իսկ մյուս դեպքում, երբ վարորդն այդ ցեղից է, դարձել է միլիոնատեր ու պատգամավոր, դարձել է իր տգիտությամբ տասնյակ հազարավոր գիտունների երեխաների ճակատագիրը տնօրինող: Ատրպետի այս նովելի հենց առաջին տողերում այդպես էլ գրված է. ՙՆերսես ախպարն այնպես մոլորվել, այնպես հուսահատվել էր, որ ամեն բան` ապրելը, կյանքն անգամ աչքից ընկել էր՚: Մարդու այս հոգեվիճակը, որ ներկա հայաստանցուն է բնորոշ, Ատրպետը նկարագրել է դեռ 100 տարի առաջ:

Հոգեբանական մեկ այլ շերտ է երախտիք-երախտագիտությունը: Սա հետապնդող գաղափար է եղել Ատրպետի համար: Նա այդ թեմային անդրադարձել է բազմիցս, նույնիսկ ՙԵրախտիք՚ վերնագրով առանձին պատմվածք ունի, ուր վերջաբանը նույնպես այնպիսին է, ինչպիսին ՙՏժվժիկում՚: Հերոսը` Ղասըմը, կտրում է սեփական ձեռքն ու նետում Միր-Մուրթուզայի դեմքին` ասելով. ՙԻնձ պետք չէ քո ազատած թեւը… ոչ էլ քո մուննաթը: Երանի թե տասը տարի առաջ դահիճը կտրեր, եւ այնքան ժամանակ պարտավորված չլինեի քեզ ծառայելու: Մի թեւ պահելու համար ես այսքան չեմ կարող ստորանալ՚: Այս մուսուլմանն է իսկական քրիստոնյան, քանի որ Քրիստոսի Ավետարանում է գրված. ՙԱվելի լավ է, որ կորչի մարմնիդ մի անդամը, քան ամբողջ մարմինդ այրվի հավիտենական գեհենում՚: Հայաստանում կառուցվում է հենց այն հոգեբանության մոդելը, որ 100 տարի առաջ ցուցանել է Ատրպետը: Մենք կորցրել ենք երախտիքի, երախտագիտության, երախտամոռության չափորոշիչները. հայկական էլիտան ամեն բան լղոզել է` ջնջելով բոլոր սահմանները, քաոս մտցնելով հայաստանցու հոգում ու մտքում, մինչդեռ աշխարհի բոլոր կրոններում Աստծո առաջին գործը քաոսի վերացումն է եղել, համակարգումը, դասդասումը: Իսկ մարդ արարածը քաոսից փախչելու, ազատագրվելու մեխանիզմ ունի դրված իր ներսում: Արժեհամակարգի, չափորոշիչների այս նողկալի քաոսն է արտագաղթի հիմնապատճառը. այլապես ավելի վատ ժամանակներ էլ են եղել, սակայն ժողովուրդը չի լքել իր հայրենիքը, հակառակը` ներգաղթել է:

Հերթով անցեք հայկական հեռուստատեսության ալիքների վրայով, թերթեք հայկական մամուլը եւ կտեսնեք, թե մեզ ինչ հոգեբանության են վարժեցնում. որ այսինչ գյուղում բացվող ջրագծի համար շնորհակալ լինենք ինչ-որ մի անհասկացողի, որ այսինչ դպրոցում տեղադրված համակարգիչների համար շնորհակալ լինենք հերթական թալանչուն, որ այսինչ երգչի համերգը լսելու համար շնորհակալ լինենք հերթական մաֆիոզ կառույցին: Ավելին` մեր ուղեղները լվանում են, որ շնորհակալ լինենք այս կամ այն ապաշնորհին, որ այսօր պետություն, ազատագրված տարածքներ, բանակ ու նման թերի ու հիվանդ բաներ ունենք. մինչդեռ շնորհակալ պիտի լինեինք առաջին հերթին Արեւմտյան ազատ աշխարհին ու Անդրեյ Սախարովին, Հելսինկյան կոմիտեներին ու Միխայիլ Գորբաչովին, ռազմի դաշտում մատաղ եղած մեր հերոսներին ու այն ժամանակվա Հայաստանի ղեկավարներից ընդամենը մի քանիսին, որ այսօր գոնե այսքանը կա: Մենք կդառնանք աշխարհի ամենախայտառակ երկիրը, եթե օրվա իշխանություններին վերջնականապես հաջողվի հոգեբանական իր թաթար-մոնղոլական այս մոդելն ամրակայել:
Առաջին և երկրորդ նշածները իրոք հիմնարար բնորոշիչ գնահատականներ են, բայց Գորբաչով կոչված ստորությանը շնորհակալ լինելը աբսուրդ է:
Էլիտա անվան տակ ես հասկանում եմ նրանց, ովքեր էլիտա էին երեկ, և նրանց, ովքեր էլիտա են այսօր:

Բիձա
26.11.2009, 19:56
( շարունակություն )
Գ. ՙՏԺՎԺԻԿԻ՚ ՍՈՑԻԱԼԱԿԱՆ ՀԱՏՈՒՅԹԸ

Տարիներ առաջ, երբ դեռ, ինչպես ՙմեծն մարքսիստը՚ կասեր, վիկինգների հետքն էլ չկար Հայաստանում, մի շրջանային ոստիկանապետ, լսելով իմ մերժումը Հայաստանի իշխանավորների անհատական որակների մասին, ասաց. ՙԵս սովորական սպեկուլյանտ էի, բայց այսօր` գնդապետ եմ, այսինչն է ինձ ՀԱՑԻ ՏԵՐ դարձրել, ես պարտական եմ նրան՚: Այսինչները փոխվեցին, սակայն չի փոխվում մեր աշխարհընկալման կերպը, այլ խորանում է մինչեւ ախտորոշման ու դատավճռի աստիճան: Մենք ամեն անգամ անտեղի հոխորտում ենք, թե առաջին քրիստոնյա պետությունն ենք մոլորակի վրա: Դա, եթե իրոք այդպես է, ապա պիտի իմանանք, որ Տերունական աղոթքում Տիրոջի°ց է հայցվում հացը` ՙԶհաց մեր հանապազորդ տուր մեզ այսօր՚: Պիտի իմանանք, որ իրական քրիստոնյաներն ամեն անգամ սեղան նստելիս Աստծու°ն են գոհություն հայտնում իրենց ճաշակած հացի համար: Մինչդեռ մենք արդեն տրանսֆորմացվելու վրա ենք, երբ պիտի երախտագիտությամբ լցվենք ամեն անգամ տեսնելով, թե ինչպես է հերթական անգրագետն այս կամ այն ծերանոցին ու որբանոցին փշրանքներ նետում սեփական գազանանոցի մնացորդներից: Իսկ Աստվածաշնչում հակառակն է` շները պետք է օգտվեն սեղանի փշրանքներից, ոչ թե մարդիկ` շների սեղանի մնացորդները ստանալու համար շնորհակալություն հայտնեն: Գոհություն հայտնում են Աստծուն, ոչ թե գողությամբ, թալանով հարստացածներին: Հայաստանում չի կարող լինել ոչ մի օլիգարխ, որ նախնական կապիտալը թալանով, սովորական մարդկանց հաշվին կուտակած չլինի: Մետամորֆոզն այն է, երբ հսկայական ու ճարպոտ գլուխ ունեցողները, ուր դատարկության վրա սավառնում է ընդամենը մեկ բջիջ` ուղիղ կապված ստամոքսի հետ, պատերազմի մեջ են մտել ոչ այնքան մեզ հետ, որքան Աստծո հետ: Կամենում են մեր գիտակցություններում զբաղեցնել Աստծո տեղը: Սա խայտառակություն է ցանկացած ազգի համար, որը նաեւ քաղաքակիրթ երեւալու չարդարացված հավակնություններ ունի: Բայց այս խայտառակությունն է հենց ներկա Հայաստանի սոցիալական մոդելը: Դրա հիմքերը դրված են, ու եթե հանկարծ ցեմենտը կարծրանա մինչեւ վերջ, ապա մեզ ոչ մի փրկություն չի լինելու: Պարզապես Հայաստան չի լինելու, քանի որ ավելորդ բեռ է դառնալու մոլորակի համար եւ ճամփին ընկած քար` տարածաշրջանում:

ՙՏժվժիկում՚ էլ Ներսես-ախպարը, որ նախկինում ազնիվ վաճառական է եղել, հիմա սնանկացել է, հիմա մի տժվժիկացուի դիմաց նորօրյա հարուստի` Նիկողոս-աղայի տուն պիտի ուղարկի իր կնոջը, որդուն, դստերը, որպեսզի ծառայություններ մատուցեն այդ ՙբիրդան-աղայի՚ ընտանիքում: Ափսոս, այս կարեւոր հանգամանքը ներառված չէ ֆիլմի սցենարում, որ գրել է մեր բոլորի սիրելի Երվանդ Մանարյանը: Այսօր էլ, եթե ամեն բան նույնությամբ մնա, ապա մեր զավակները ստիպված են լինելու կա°մ հեռանալ երկրից, ինչպես թաթար-մոնղոլների ժամանակներում, կա°մ քոծություն անել հարստացած այս տգետների լամուկների առջեւ: Մեկանգամյա տժվժիկացու տալուց հետո Նիկողոս-աղան այսպես է ասում Ներսես-ախպարին. ՙԻ¯նչ մեծ բան է, որ տղայիդ ուղարկես մի օր գա մեր աթարը կտրե, խո հոգին չի° դուրս գալ, ձեռները չի° չորանալ: Ես տանը մի քանի տեսակ ծառաներ ունիմ. այնքան ձրիակերներ, հացկատակներ կան, որ կարիք չունիմ ուրիշ մարդու: Բայց թող լինի, պատիվ պահելը մեծ բան է: Մի օր աղջկադ ուղարկե, թող գա մեր տախտակները լվանա, ի՞նչ վնաս, խո մեջքը չի՞ կոտրիլ: Մեր տունը, խո գիտես, մի քանի տասնյակ բան կա անողներ, աղախիններ կան, մեր սենյակների հատակներն այնքան մաքուր եւ այնպես ճերմակ են, որ եղ թափես` կժողովվի, առանց մի հատը աղտոտելու կամ փչացնելու. բայց իմ ասելը, միտքս ուրիշ է: Պատիվ պահե, որ պատիվդ բարձրանա: Եթե քո կինը մի օր գա եւ մեր լվացքը լվանա կամ հացը եփե, խո չի մեռնիլ. բայց չէ՞ որ կինս նրա պատիվը պիտի պահե, փոխադարձաբար նրա վրա իր շնորհքը պիտի ավելացնե՚: Սրանք ճիշտ այն խոսքերն են, որ կարող է ասել ցանկացած ընտրակեղծարար` հերթական ընտրությունից առաջ մի քանի հազար դրամով ողորմելի ընտրողին կաշառելուց հետո: Այդ մի քանի հազարը մեկանգամյա տժվժիկն է, որին, դժբախտաբար, ձեռնասուն կենդանու պես վարժվել է մեր համերկրացիների ոչ փոքր մի զանգված: Իսկ վարժեցնողը ստորակարգ իշխողներն են, որոնք ստրկությունից ազատվելով ոչ թե մարդ դարձան, այլ ստրկատեր. դրանք նույնն են, պայմանավորված են միմյանցով: Չլինի ստրուկը` ինքնաբերաբար կվերանա, կոչնչանա ստրկատերը: Բավական է միայն, որ Ներսես-ախպարի պես մեկ ստրուկ ստրկատիրոջ երեսին շպրտի, նրան վերադարձնի իրենից գողացածով իրեն լավություն անելու քողի տակ տրվածը, եւ այլեւս նա ստրուկ չէ: Իսկ երբ չկա ստրուկը, չի կարող լինել ստրկատերը: Սա° է պատճառը, որ 2007-ի ՙԻմպիչմենտի՚ մեր հանրահավաքներին ասում էի, թե մեր թշնամին Ռոբերտ Քոչարյանը չէ, մեր թշնամին Սերժ Սարգսյանը չէ, մեր թշնամին թուրքն ու ադրբեջանցին չեն, այլ մեր ներսում նստած ստրուկը, որին ոչնչացնել, սպանել է պետք:

Սա° է ներկա Հայաստանի սոցիալական մոդելը` թալանվածը պետք է ծառայագրվի թալանողներին: Սա ամբողջատիրությա°ն սոցիալական մոդելն է, որ հրաշալի տեսել է Ատրպետը: Նա գրում է. ՙՆիկողոս ախպարը միայն մի բանի էր ձգտում, որ մարդիկ ասեն, խոսեն, թե կա-չկա` Էրզրումում մի մարդ կա, այն էլ Ուռում-Նիկողոսն է, եւ ամենքն էլ երախտագիտությամբ խոնարհվեն նրա առաջ՚: Այս մեկ իշխողի, ամենակարողի ֆենոմենն է սերմանվում մեր գիտակցություններում այսօր: Դրա դեմ լավագույն միջոցը, կրկնում եմ, հրաժարումն է նետված ողորմությունից, հրաժարումն է ստրուկ լինելուց, հրաժարումն է մեկ փոր հացը հավիտենական հացով փոխարինելուց: Դրա լավագույն միջոցը Ատրպետի ցուցանած ուղին է` ողորմություն տվող ինքնագոհ գեղցու երեսին շպրտել իր իսկ տվածը, որ իրենը չէ, այլ գողացված է: Դրա լավագույն միջոցը դրանց տեսնելիս չբարեւելն է, դրանց հետ չխոսելն է, հեռուստաէկրաններից մեր տները մտնելն արգելելն է, սեփական խղճի հետ կոմպրոմիսի չգնալն է: Սրա հետ կապված մի պատմություն անեմ: Ասում են, երբ ամերիկյան դասական Վիլյամ Սարոյանը գնում է Բեյրութ, նրա շուրջը հավաքված հայերը` ցեղասպանության զոհերի հետնորդները, դիմում են նրան` ասելով, թե Վարպետ, կոչ արեք` գնանք թուրքերին սպանենք: Զարմացած ու Մեծ Սարոյանը պատասխանում է. ՙԵղբայր, ինչու՞ սպանեք, թողեք` իրենք իրենց կմեռնեն՚: Այսինքն` վատը կա միայն այն դեպքում, երբ մենք մեր ներսում ենք հանդուրժում այն:


Դ. ՙՏԺՎԺԻԿԻ՚ ԷԹԻԿԱԿԱՆ ՀԱՏՈՒՅԹԸ

Ներկա իշխանությունների էթիկայի, այսինքն` ՙՏժվժիկում՚ առկա էթիկայի մասին խոսելն իսկ ավելորդ է: Դա քարանձավային ցածրակարգ մշակույթի ոլորտից է, որ հանգում է դաստիարակության խնդրին: Միայն անդաստիարակ մարդը կարող է իր արածը հիշեցնել, երեսով տալ: Այդպիսին է նովելում Նիկողոս-աղան, որ լինելով գավառացի, Պոլսում հարստանալիս նաեւ հունարեն էր սովորել: Եվ միայն դա: Մեր նորօրյա գավառացի իշխանավորներն էլ, իհարկե, հայտնվեցին Երեւանում, ուզուրպացրած պաշտոնների բերումով` եղան նաեւ արտասահմաններում, սակայն, ինչպես ասում են, ավանակի գլուխը որքան էլ եփես` ականջները հում կմնան: Եվ հում ականջների այս էթիկան է ներկա Հայաստանի վարքականոնի մոդելը: Սա խորհրդային ամբողջատիրության ժամանակ հայտնի էր որպես ՙբարի եւ չար միլիցու՚ մոդել, երբ մեկը ծեծում էր, իսկ մյուսը իբրեւ թե փրկում նրան: Եվ կարծեցյալ փրկվածը գոհ էր մնում, եթե կաշառքով ազատում էր գլուխը գործ սարքողներից: Սա մենք այսօր տեսնում ենք ամբողջատիրական Հայաստանի ողջ տիրույթում` կառավարման համակարգից մինչեւ հասարակական հարաբերություններ ու ընկալումներ: Դուք լսե՞լ եք երբեւէ, որ Հիմնադիր-նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը գեթ մեկ անգամ հիշեցնի, որ ինքն է եղել կանգնած Ղարաբաղյան շարժման, Անկախության մասին Հռչակագրի, Անկախության հանրաքվեի, պատերազմական հաղթանակների ակունքում (միակ բացառությունը թերեւս ներկա ԱԽՔ-ի հեղինակած ստորաքարշ գրքույկն էր, որ գրախանութներից հավաքվեց ԱԽՔ-ի` նոր տերեր գտնելուց հետո): Մինչդեռ հիմա ամենօրյա են հեռուստատեսային եւ գրքերի տեսքով հանդես եկող հոխորտանքը, ինքնագովությունը, սնապարծությունը, թե Արարչագործությունից մինչեւ Շուշիի ազատագրում հայ ազգը պարտական է բացառապես գավառական այս պլեադային: Եթե համեմատել եք ուզում, ապա խնդրեմ` համեմատեք ողջամտության այս տիրույթում եւ ոչ սպեկուլյատիվ տրամաբանության: Դուք երբեւէ լսե՞լ եք Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի կամ նրա ազգականների ցոփության մասին գարշելի պատմություններ, մինչդեռ նույնիսկ հրապարակված են ՙՉտեսան պատից կախ, տեսան ճակտից կախ՚ առածի հանգույն բազում իրողություններ 11-ամյա վարչախմբի վարքից: Մի՞թե պարտադրվող էթիկայի այս մոդելին է արժանի ոչ թե Բյուլբյուլօղլու, այլ Արմենակ Շահմուրադյանի մթնոլորտում աքսելերացված հայաստանցին:
Լավ էլի,
ԼՏՊ-ն շարժմանը միացավ 1988-ի հունիսին, երբ կամաց -կամաց սկսեց ձևավորվել վերջնական Ղարաբաղ կոմիտեն: Դա է ակունք ասածը՞:
ԼՏՊ-ն դեմ էր նույնիսկ Ղափանի լեզվակի գրավմանը, երբ Ղափանն ուղիղ նշանառությամբ էր գնդակոծվում, իսկ Գորիսը սարի ետևից-գրադներով:
Չի կարելի հազար ճշմարտության հետ միասին մի մեծ սուտ էլ քարշ տալ ու ներկայացնել որպես հալած յուղ: Դրանով հարցականի տակ է դրվում ողջ ասելիքը:

Rammer
27.11.2009, 09:39
ԼՏՊ-ն շարժմանը միացավ 1988-ի հունիսին, երբ կամաց -կամաց սկսեց ձևավորվել վերջնական Ղարաբաղ կոմիտեն: Դա է ակունք ասածը՞:
ԼՏՊ-ն դեմ էր նույնիսկ Ղափանի լեզվակի գրավմանը, երբ Ղափանն ուղիղ նշանառությամբ էր գնդակոծվում, իսկ Գորիսը սարի ետևից-գրադներով:

Հարգելիս այդքան անարդար մի եղիր...;)

Tig
27.11.2009, 10:05
այ երբ որ մեր ժողովուրդը այս բուֆալոների մակարդակին հասնի. այն ժամանակ արդեն կարելի է երազել իշխանափոխության մասին:
Նայեք, չեք փոշմանի, այսպիսի :)

http://www.youtube.com/watch?v=LU8DDYz68kM

Հզոր օրինակ ես բերել:hands Ուղղակի էլ ավելացնելու բան չի մնում…

Chuk
27.11.2009, 13:23
Լավ էլի,
ԼՏՊ-ն շարժմանը միացավ 1988-ի հունիսին, երբ կամաց -կամաց սկսեց ձևավորվել վերջնական Ղարաբաղ կոմիտեն: Դա է ակունք ասածը՞:
ԼՏՊ-ն դեմ էր նույնիսկ Ղափանի լեզվակի գրավմանը, երբ Ղափանն ուղիղ նշանառությամբ էր գնդակոծվում, իսկ Գորիսը սարի ետևից-գրադներով:
Չի կարելի հազար ճշմարտության հետ միասին մի մեծ սուտ էլ քարշ տալ ու ներկայացնել որպես հալած յուղ: Դրանով հարցականի տակ է դրվում ողջ ասելիքը:
Բիձ, անհամեստ հարց տամ. Լևոնի կողքը կանգնա՞ծ էիր, որ ինքը ասել ա դեմ էր, կամ գուցե հորեղբայրդ էր կողքը կանգնա՞ծ: Թե գուցե որոշակի կառույցներից «օպերատիվ» տեղեկություն ա: Չի կարելի էլ առանց ճշմարտություն ասելու սենց մի մեծ սուտ քարշ տալ ու ներկայացնել որպես հալած յուղ, բիձա ջան:

հ.գ. Տեր-Պետրոսյանը, որքան հիշում եմ, ավելի շուտ է միացել շարժմանը քան քո նշած ամիսն է:

Բիձա
27.11.2009, 21:33
Բիձ, անհամեստ հարց տամ. Լևոնի կողքը կանգնա՞ծ էիր, որ ինքը ասել ա դեմ էր, կամ գուցե հորեղբայրդ էր կողքը կանգնա՞ծ: Թե գուցե որոշակի կառույցներից «օպերատիվ» տեղեկություն ա: Չի կարելի էլ առանց ճշմարտություն ասելու սենց մի մեծ սուտ քարշ տալ ու ներկայացնել որպես հալած յուղ, բիձա ջան:

հ.գ. Տեր-Պետրոսյանը, որքան հիշում եմ, ավելի շուտ է միացել շարժմանը քան քո նշած ամիսն է:
Բիձու հորեղբայրները վաղուց հողում են, մեծ հորեղբայրս էլ թուրքերի կողմից ոչ թե սպանված, այլ կախաղան է հանված :
Եթե տեղյակ չես, ապա հիշեցնեմ, որ քո սիրելին- ԼՏՊ-ն ղարաբաղյան պատերազմի ծանր օրերին, երբ ճակատը բոլոր կողմերից նեղացել ու մոտեցել էր Ստեփանակերտին ու Ղափանն ու Գորիսն էլ գնդակոծության տակ էին, ստիպված էր զիջելու ընդիմության պահանջին- ընդունել ընդիմության առաջնորդներին: Հեռուստատեսությամբ էլ է ցուցադրվել այդ "պատմական" հանդիպումը: Ծխամորճը ձեռքին ընդունեց ընդիմության ներկայացուցիչներին ու որպես զիջում ասեց- դե վերցրեք պատերազմի պատասխանատվությունը ու ձեններդ կտրեք: Վազգեն Սարգսյան այժմ հերոս հորջորջվածը իր տեղը զիջեց: Վազգեն Մանուկյանը նշանակվեց պաշտպանության նախարար ու մի քանի օր անց կատարվեց Ղափանի լեզվակը գրավելու օպերացիան:
Ոնց տեսնում ես, որոշ բաներ իմանալու ու հասկանալու համար պետք է ոչ թե կուրորեն հավատալ առաջնորդներին, այլ հետևել դեպքերին:
"Կարծեմ"-դ անհիմն է, քանի որ ես եմ եղել հրապարակում կանգնած փետրվարի 18-ից սկսաց, /ոնց հասկանում եմ ԴՎ-ի հետ/, գիտեմ ով երբ է հայտնվել, ինչպես, և ինչ է արել:

Kuk
27.11.2009, 21:46
Բիձու հորեղբայրները վաղուց հողում են, մեծ հորեղբայրս էլ թուրքերի կողմից ոչ թե սպանված, այլ կախաղան է հանված :
Եթե տեղյակ չես, ապա հիշեցնեմ, որ քո սիրելին- ԼՏՊ-ն ղարաբաղյան պատերազմի ծանր օրերին, երբ ճակատը բոլոր կողմերից նեղացել ու մոտեցել էր Ստեփանակերտին ու Ղափանն ու Գորիսն էլ գնդակոծության տակ էին, ստիպված էր զիջելու ընդիմության պահանջին- ընդունել ընդիմության առաջնորդներին: Հեռուստատեսությամբ էլ է ցուցադրվելայդ "պատմական" հանդիպումը: Ծխամորճը ձեռքին ընդունեց ընդիմության ներկայացուցիչներին ու որպես զիջում ասեց- դե վերցրեք պատերազմի պատասխանատվությունը ու ձեններդ կտրեք: Վազգեն Սարգսյան այժմ հերոս հորջորջվածը իր տեղը զիջեց: Վազգեն Մանուկյանը նշանակվեց պաշտպանության նախարար ու մի քանի օր անց կատարվեց Ղափանի լեզվակը գրավելու օպերացիան:
Ոնց տեսնում ես, որոշ բաներ իմանալու ու հասկանալու համար պետք է ոչ թե կուրորեն հավատալ առաջնորդներին, այլ հետևել դեպքերին:
"Կարծեմ"-դ անհիմն է, քանի որ ես եմ եղել հրապարակում կանգնած փետրվարի 18-ից սկսաց, /ոնց հասկանում եմ ԴՎ-ի հետ/, գիտեմ ով երբ է հայտնվել, ինչպես, և ինչ է արել:

Հետո՞, Բիձա ջան, բա ի՞նչ էիք անում Հրապարակում, որ սենց եղավ, որ էդ կեղտոտ Տեր-Պետրոսյանը եկավ ու սկսեց թալանել երկիրը, տանուլ տալ պատերազմը, հիմնադրեց (մինչ այդ երբևէ գոյություն չունեցած) ընտրակեղծիքների ապարատը և այլ չարագործություններ կատարեց: Կուրորեն հավատում էիք առաջնորդի՞ն, թե՞ հետևում էիք իրադարձություններին: Ի՞նչ արդյունքի հասաք դուք, ի՞նչը տարաք դեպի լավը՝ դրականը: Ոչի՞նչ: Իսկ ինչո՞ւ: Չկարողացա՞ք: Ու հիմա ամեն ինչից հիասթափված, ձեր՝ ինչ-որ բան դեպի դրականը փոխելու հնարավորության բացակայության գիտակցումից դրդված, մեղադրում եք նրանց, ովքեր փորձում են ինչ-որ բա՞ն փոխել: Իսկ ինչո՞ւ չպետք է փոխեն, որովհետև դուք չե՞ք կարողացել փոխել, թե՞ փոխել եք, հետո ձեր առաջնորդներին կուրորեն հավատալու հետևանքով բացասական արդյունքի եք հասել:

Ծով
27.11.2009, 22:19
էհ, ժո՛ղ, թո՛ղ լինի էլի, վիզ պետք ա:D

Բիձա
27.11.2009, 22:51
Հետո՞, Բիձա ջան, բա ի՞նչ էիք անում Հրապարակում, որ սենց եղավ, որ էդ կեղտոտ Տեր-Պետրոսյանը եկավ ու սկսեց թալանել երկիրը, տանուլ տալ պատերազմը, հիմնադրեց (մինչ այդ երբևէ գոյություն չունեցած) ընտրակեղծիքների ապարատը և այլ չարագործություններ կատարեց: Կուրորեն հավատում էիք առաջնորդի՞ն, թե՞ հետևում էիք իրադարձություններին: Ի՞նչ արդյունքի հասաք դուք, ի՞նչը տարաք դեպի լավը՝ դրականը: Ոչի՞նչ: Իսկ ինչո՞ւ: Չկարողացա՞ք: Ու հիմա ամեն ինչից հիասթափված, ձեր՝ ինչ-որ բան դեպի դրականը փոխելու հնարավորության բացակայության գիտակցումից դրդված, մեղադրում եք նրանց, ովքեր փորձում են ինչ-որ բա՞ն փոխել: Իսկ ինչո՞ւ չպետք է փոխեն, որովհետև դուք չե՞ք կարողացել փոխել, թե՞ փոխել եք, հետո ձեր առաջնորդներին կուրորեն հավատալու հետևանքով բացասական արդյունքի եք հասել:
Եթե նկատել ես, ես որևե գործ անողի չեմ մեղադրում, խոսում եմ միայն այն մասին, որ չի կարելի կուրորեն հավատալ այն մարդկանց, որոնք երեկ այսօրվաններից չէին տարբերվում,
Կուկ ջան, ի տարբերություն քեզ, բիձան մեծացել ու դաստիարակվել է սովետական իրականության պայմաններում -ուր սրիկայության, ճիճվության ու դոդության պլանկեն հիմիկվանի պես անմակարդակ ցածր ու էդքան բազմազան չէր:
Մենք ունեինք մեր դոգմատիկ պատկերացումները, թե տականքը ինչքան տականք կարող է լինել, կամ էլ թե հերոս ասածն ինչին է վերաբերում: Մենք չէինք պատկերացնում, թե ընտրություն կեղծող խելագարը կարող է միաժամանակ հերոս էլ կարգվել, կամ գեղցի մկները սկզբում որպես գործիք, հետագայում էլ որպես գլխավոր օրենսդիր կաշխատեն, կամ էլ դոդ անունով մեկը գարշոկ թափողից, բոլոր երեք նախագահների աջակցությամբ, կդառնա ազգի պապա ու թագավորանիստ ամրոց կկառուցի Երևանի գլխին:
Կուկ ջան, իրերի բերումով հիմա դու մեր հարիֆություն-անիրազեկութկան-ապաշնորհության պատճառով գոյացած շատ ավելի մեծ դիապազոնի իրականություն ես տեսնում, քան ես կարող էի պատկերացնել էն տարիներին:
Իհարկե մեղավոր եմ, որ ժամանկին չեմ նկատել, հասկացել ու կյանքի գնով տարբեր դեգեներատների ճամփան չեմ փակել: Բայց ոչ բոլորն են քո պես խելոք: Հիմա հո տեսնում ես, թե ուր ենք հասել՞: Ես չեմ արել, դե դու արա: Ես եմ խանգարում՞:
Արածս ինչ է՞- փորձում եմ իմ իմացածը ներկայացնել, որ նույն փոցխին նորից դեմ չառնենք: Ստում եմ՞, խաբում՞, խեղաթյուրում՞: Գոնե մի ապացույց ունես՞
Դուրդ չի գալիս: Հասկանում եմ, իմ հեքիաթի հերոսներին էլ եթե կեղծ ու սուտ հանեն, ես էլ կըմբոստանամ:
Ես իմ իմացածն եմ ասում, դու քոնը: Ես քո տեսակետները հաշվի կառնեմ, դու էլ մի գուցե իմ ասածներից մի քիչ ավելի սթափվես: Փորձիր փաստերին սթափ նայել, այլ ոչ թե դուր չեկածը մի կողմ դնել, առավել ևս առանց ստուգելու ժխտել:

Բիձա
27.11.2009, 23:31
այ երբ որ մեր ժողովուրդը այս բուֆալոների մակարդակին հասնի. այն ժամանակ արդեն կարելի է երազել իշխանափոխության մասին:
Նայեք, չեք փոշմանի, այսպիսի :)
http://www.youtube.com/watch?v=LU8DDYz68kM

Շատ ուսանելի էր:
Գոմեշ-/առյուծներ+ կոկորդիլոս/ հարաբերակցությունն էլ շատ մոտ է մեր դեպքին: Տարբերությունն այն է, որ գոմեշի խելքն իրեն բավարարում է, մերը-ոչ:

Mephistopheles
27.11.2009, 23:50
Եթե նկատել ես, ես որևե գործ անողի չեմ մեղադրում, խոսում եմ միայն այն մասին, որ չի կարելի կուրորեն հավատալ այն մարդկանց, որոնք երեկ այսօրվաններից չէին տարբերվում,
Կուկ ջան, ի տարբերություն քեզ, բիձան մեծացել ու դաստիարակվել է սովետական իրականության պայմաններում -ուր սրիկայության, ճիճվության ու դոդության պլանկեն հիմիկվանի պես անմակարդակ ցածր ու էդքան բազմազան չէր:
Մենք ունեինք մեր դոգմատիկ պատկերացումները, թե տականքը ինչքան տականք կարող է լինել, կամ էլ թե հերոս ասածն ինչին է վերաբերում: Մենք չէինք պատկերացնում, թե ընտրություն կեղծող խելագարը կարող է միաժամանակ հերոս էլ կարգվել, կամ գեղցի մկները սկզբում որպես գործիք, հետագայում էլ որպես գլխավոր օրենսդիր կաշխատեն, կամ էլ դոդ անունով մեկը գարշոկ թափողից, բոլոր երեք նախագահների աջակցությամբ, կդառնա ազգի պապա ու թագավորանիստ ամրոց կկառուցի Երևանի գլխին:
Կուկ ջան, իրերի բերումով հիմա դու մեր հարիֆություն-անիրազեկութկան-ապաշնորհության պատճառով գոյացած շատ ավելի մեծ դիապազոնի իրականություն ես տեսնում, քան ես կարող էի պատկերացնել էն տարիներին:
Իհարկե մեղավոր եմ, որ ժամանկին չեմ նկատել, հասկացել ու կյանքի գնով տարբեր դեգեներատների ճամփան չեմ փակել: Բայց ոչ բոլորն են քո պես խելոք: Հիմա հո տեսնում ես, թե ուր ենք հասել՞: Ես չեմ արել, դե դու արա: Ես եմ խանգարում՞:
Արածս ինչ է՞- փորձում եմ իմ իմացածը ներկայացնել, որ նույն փոցխին նորից դեմ չառնենք: Ստում եմ՞, խաբում՞, խեղաթյուրում՞: Գոնե մի ապացույց ունես՞
Դուրդ չի գալիս: Հասկանում եմ, իմ հեքիաթի հերոսներին էլ եթե կեղծ ու սուտ հանեն, ես էլ կըմբոստանամ:
Ես իմ իմացածն եմ ասում, դու քոնը: Ես քո տեսակետները հաշվի կառնեմ, դու էլ մի գուցե իմ ասածներից մի քիչ ավելի սթափվես: Փորձիր փաստերին սթափ նայել, այլ ոչ թե դուր չեկածը մի կողմ դնել, առավել ևս առանց ստուգելու ժխտել:

Բիձ ընգեր, լրիվ համոզիչ ես ասում ու քո պեսսիմիզմը շատ ճշմարիտ ա նայվում, անառարկելի… բայց, բայց… էն ինչ որ մեզ համար անլուծելի ու անհնարին է թվում կարող է լուծել երիտասարդ, անփորձ, էնտոիզիաստ ու ոգևորությամբ բռնկվածը… հավատա… ու մենք սխալ ենք լինելու… էն ինչ մեզ համար անհնար է, նրանց համար իրականացնելի… շատ հնարավոր է որ նրանք չհասնեն ինչ մենք անհնար ենք համարում, բայց դրանից կստացվի մի բան որ մեր մտքով էլ չի անցնում… լավ իմաստով…

եղել ա տենց բան դրա համար եմ ասում…

Kuk
28.11.2009, 00:18
Եթե նկատել ես, ես որևե գործ անողի չեմ մեղադրում, խոսում եմ միայն այն մասին, որ չի կարելի կուրորեն հավատալ այն մարդկանց, որոնք երեկ այսօրվաններից չէին տարբերվում,
Կուկ ջան, ի տարբերություն քեզ, բիձան մեծացել ու դաստիարակվել է սովետական իրականության պայմաններում -ուր սրիկայության, ճիճվության ու դոդության պլանկեն հիմիկվանի պես անմակարդակ ցածր ու էդքան բազմազան չէր:
Մենք ունեինք մեր դոգմատիկ պատկերացումները, թե տականքը ինչքան տականք կարող է լինել, կամ էլ թե հերոս ասածն ինչին է վերաբերում: Մենք չէինք պատկերացնում, թե ընտրություն կեղծող խելագարը կարող է միաժամանակ հերոս էլ կարգվել, կամ գեղցի մկները սկզբում որպես գործիք, հետագայում էլ որպես գլխավոր օրենսդիր կաշխատեն, կամ էլ դոդ անունով մեկը գարշոկ թափողից, բոլոր երեք նախագահների աջակցությամբ, կդառնա ազգի պապա ու թագավորանիստ ամրոց կկառուցի Երևանի գլխին:
Կուկ ջան, իրերի բերումով հիմա դու մեր հարիֆություն-անիրազեկութկան-ապաշնորհության պատճառով գոյացած շատ ավելի մեծ դիապազոնի իրականություն ես տեսնում, քան ես կարող էի պատկերացնել էն տարիներին:
Իհարկե մեղավոր եմ, որ ժամանկին չեմ նկատել, հասկացել ու կյանքի գնով տարբեր դեգեներատների ճամփան չեմ փակել: Բայց ոչ բոլորն են քո պես խելոք: Հիմա հո տեսնում ես, թե ուր ենք հասել՞: Ես չեմ արել, դե դու արա: Ես եմ խանգարում՞:
Արածս ինչ է՞- փորձում եմ իմ իմացածը ներկայացնել, որ նույն փոցխին նորից դեմ չառնենք: Ստում եմ՞, խաբում՞, խեղաթյուրում՞: Գոնե մի ապացույց ունես՞
Դուրդ չի գալիս: Հասկանում եմ, իմ հեքիաթի հերոսներին էլ եթե կեղծ ու սուտ հանեն, ես էլ կըմբոստանամ:
Ես իմ իմացածն եմ ասում, դու քոնը: Ես քո տեսակետները հաշվի կառնեմ, դու էլ մի գուցե իմ ասածներից մի քիչ ավելի սթափվես: Փորձիր փաստերին սթափ նայել, այլ ոչ թե դուր չեկածը մի կողմ դնել, առավել ևս առանց ստուգելու ժխտել:

Բիձա ջան, հասկացա ասածներդ, առանց ինչ-որ տրամադրվածությամբ: Լրիվ պարզ պատկերացնում եմ, հավատա: Բա՛յց: Հիմա ասա, թե ինչ ես առաջարկում անել: Լևոնը հանցագործ ա, հիմա խաղեր ա տալիս մեջքին հրեշտակի թևեր դրած, ներկայիս իշխանությունները հանցագործ են, ինչ անում են, ավելի լկտի ձևով են անում, քան (ձեր ասած) լկտիության հիմնադիր Լևոնն էր անում (կարծես թե մինչև Լևոնը լկտիություն չի եղել, մարդիկ չգիտեին, որ տենց բան կա, որ կարելի ա անել): Վերջ, էլ երրորդ կողմ չկա ստեղ, էս երկուսն են: Մնացածը իշխանությւոնների խամաճիկներն են, հլու-հնազանդ կամակատարները, որոնք միշտ առիթ են ման գալիս իշխանություններին քծնելու, նրանց ծառայելու: Դե հիմա ասա՝ էս ժողովուրդն ինչ պետքա անի: Պետքան նայի էս երկու բևեռին ու ասի՝ ես ոչինչ չեմ անում, որտև երկուսն էլ հանցագործ են, մեկը մյուսի շարունակությունն ե՞ն: Է հետո՞: Եվ ով ա տուժելո՞ւ, եթե ժողովուրդը ձեռքերը լվա, ո՞ւմ ա ձեռնտու ժողովրդի՝ ձեռքերի լվացումը: Իհարկե իշխանություններին: Ու ի՞նչ կանեն իշխանությունները: Կշարունակեն իրենց լկտիությունը, թալանը, գռփումը... Ու ավելի լկտի ձևով կանեն դա: Ամեն նոր լկտիություն տեսնելուց ասում ենք՝ էս մեկը վերջն էր, սրանից էնկողմ էլ տեղ չկա, մեկ էլ հոպ՝ արի ու տես, որ սխալվում ենք, սրանց՝ լկտիություն արտադրող ֆանտազիան անսահմանափակ հնարավորություններ ունի: Հիմա դու մի բան առաջարկի, որը էս ժողովրդին ձեռնտու կլինի: Բիձա մարդ ես, ինձնից երևի երկու անգամ ավելի շատ ձմեռ ես ապրել, ոնց որ չամուռ կոշիկ ծախողներն են ասում՝ ինձնից երկու անգամ շատ սուր քթով կոշիկ ես մաշել, ասա՝ ի՞նչ անենք, որ լավ լինի: Մենակ չասես՝ նոր, սուրբ լիդերի սպասեք, որտև էդ սպասելը շատ դժվար ա, էդ սպասելու ընթացքում թալանն ու լկտիությունը շարունակվում ա, կարողա չհասցնի էդ սուրբ, գլխին ֆռացող օղակով լիդերը գա մեզ փրկի: Հիմա ա պետք գործել, հիմիկվա մեր անելիքը ասա՝ ինչ պետքա լինի, որ ճիշտ համարես:

Mephistopheles
28.11.2009, 02:51
Դժբախտաբար մենք հայերս գախափարի հետևից գնացող չենք… մեզ անձն ա հետաքրքրում… անձին որ հավատում ենք հետևից գնում ենք, բայց որ անձը "մեռավ" նրա հետ մեզ համար մեռնում են նաև գաղափարները… դրա համար էլ մեր պատմության մեջ թագավորի "մեռնելուց" հետո վերացել ա նաև պետությունը ու շարունակական պետություն չենք ունեցել… էսօր էլ նույնը… Լևոնը պարտվեց ու նրա հետ պարտվեցին էն բոլոր գաղափարները որոնց համար պիտի որ դուրս եկած լինեինք… ու մինչև մարտի մեկը պայքարի ելած ժողոդուրդը մի ակընթարթում վերածվեց անտարբեր և 5000 դրամով ձայն վաճառողի… մի ակընթարթում… հավատալն ա դժվար… պարտությունը մեզ համար մահ ա , ամեն ինչի վերջը… մինչդեռ պարտությունն ընդամենը պարտություն ա՝ ժամանակավոր նահանջ, բայց ոչ մահ…

…մենք ամեն ինչը կապում ենք միանշանակ առաջնորդի հետ, բայց մեր ժողովուրդը մյուս ժողովուրդների պես ունեցել ա լավ և վատ առաջնորդներ… բայց նրանք կարողանում են պետություն ու հասարակություն կառուցել… իսկ մենք ոչ…

dvgray
28.11.2009, 05:53
Դժբախտաբար մենք հայերս գախափարի հետևից գնացող չենք…
կարծում եմ ոչ մի ժողովուրդ էլ, /նամանավանդ մեր պես փոքրաթիվ/ գաղափարի հետևից գնացող չեն: Օրինակ իտալացիք, կամ իսպանացիք, կամ ֆրանսիացիք…
ով՞ ա գաղափարի հետրից գնացող, որպես ժողովուրդ:

մենք սակայն ունենք մի գաղափար, որին հավատում ենք ինչպես բարի հեքրիաթի հերոսին: դա արդարության գաղափարն է: Ամեն հայ էլ /լինի գղփող թե գռփվող/ շատ ցավագին է տանում արդարության ոտնահարումը , մանավանդ եթե դա կատարվում է իր և իր մոտիկների հանդեպ:

Բիձա
28.11.2009, 07:14
Բիձա ջան, հասկացա ասածներդ, առանց ինչ-որ տրամադրվածությամբ: Լրիվ պարզ պատկերացնում եմ, հավատա: Բա՛յց: Հիմա ասա, թե ինչ ես առաջարկում անել: Լևոնը հանցագործ ա, հիմա խաղեր ա տալիս մեջքին հրեշտակի թևեր դրած, ներկայիս իշխանությունները հանցագործ են, ինչ անում են, ավելի լկտի ձևով են անում, քան (ձեր ասած) լկտիության հիմնադիր Լևոնն էր անում (կարծես թե մինչև Լևոնը լկտիություն չի եղել, մարդիկ չգիտեին, որ տենց բան կա, որ կարելի ա անել): Վերջ, էլ երրորդ կողմ չկա ստեղ, էս երկուսն են: Մնացածը իշխանությւոնների խամաճիկներն են, հլու-հնազանդ կամակատարները, որոնք միշտ առիթ են ման գալիս իշխանություններին քծնելու, նրանց ծառայելու: Դե հիմա ասա՝ էս ժողովուրդն ինչ պետքա անի: Պետքան նայի էս երկու բևեռին ու ասի՝ ես ոչինչ չեմ անում, որտև երկուսն էլ հանցագործ են, մեկը մյուսի շարունակությունն ե՞ն: Է հետո՞: Եվ ով ա տուժելո՞ւ, եթե ժողովուրդը ձեռքերը լվա, ո՞ւմ ա ձեռնտու ժողովրդի՝ ձեռքերի լվացումը: Իհարկե իշխանություններին: Ու ի՞նչ կանեն իշխանությունները: Կշարունակեն իրենց լկտիությունը, թալանը, գռփումը... Ու ավելի լկտի ձևով կանեն դա: Ամեն նոր լկտիություն տեսնելուց ասում ենք՝ էս մեկը վերջն էր, սրանից էնկողմ էլ տեղ չկա, մեկ էլ հոպ՝ արի ու տես, որ սխալվում ենք, սրանց՝ լկտիություն արտադրող ֆանտազիան անսահմանափակ հնարավորություններ ունի: Հիմա դու մի բան առաջարկի, որը էս ժողովրդին ձեռնտու կլինի: Բիձա մարդ ես, ինձնից երևի երկու անգամ ավելի շատ ձմեռ ես ապրել, ոնց որ չամուռ կոշիկ ծախողներն են ասում՝ ինձնից երկու անգամ շատ սուր քթով կոշիկ ես մաշել, ասա՝ ի՞նչ անենք, որ լավ լինի: Մենակ չասես՝ նոր, սուրբ լիդերի սպասեք, որտև էդ սպասելը շատ դժվար ա, էդ սպասելու ընթացքում թալանն ու լկտիությունը շարունակվում ա, կարողա չհասցնի էդ սուրբ, գլխին ֆռացող օղակով լիդերը գա մեզ փրկի: Հիմա ա պետք գործել, հիմիկվա մեր անելիքը ասա՝ ինչ պետքա լինի, որ ճիշտ համարես:
Կուկ ջան էս թեմայի վերնագրին նայած կաս՞- Կլինի արդյոք իշխանափոխություն՞:
Մեզ համար իշխանափոխությունը դարձել է եղանակի գուշակության նման մի հարց- կլինի-չի լինի, մեզանից չի կախված:
Ամառը մի երեք ամիս տեսություններ էի առաջ տանում, թե ամեն մեկը թող իր բարեկամական-ընկերական շրջանակի սրիկային կարգի հրավիրի- ասեցին -իյա, բա դա ըլնող բան ա՞, Տղա ես դու արա:
Դու նույնիսկ քո իսկ տեսած մաշինա վառելուց մանդրաժ ընկար, ինձանից ես հարցնում՞:
Հենա , ջահելությունը բոլորը Նիկոլի մասկեքով կանգնել են դատարանի առաջ- դա մի հսկայական քայլ է դեպի առաջ: Վաղն էլ մի ուրիշ, ավելի լավ բան կանեն: Լեվոնն է դա հնարել- առաջարկել- անել տվել՞:
Իմ ասածն էն է, որ հասկացեք, մեր սերունդը չկա: ոչ փնփնթացող բիձա կա, ոչ էլ ազգի փրկարար Լեվոն:
Երկուսս էլ, որպես գործոն, բլեֆ ենք:
Չգիտեմ ինչու ամեն անգամ, երբ խոսք է գնում նոր մեթոդների, մոտեցումների, լիդերների մասին, իսկույն առաջ է գալիս հարցը- թե ասա, եթե Լեվոնի պոչից չկպնենք, բա ինչ անենք՞:
Ես էլ ասում եմ, Լեվոնը իր ամենանվիրված զինվորի-Նիկոլի դատին մի անգամ գնացած չկա, Սերժին ինդուլգենցիա ծախելու առաջարկներ է անում- տանը նստած իր ծխամորճն է ծխում: Էդ մարդու կարողությունն էդքան է, ավել չի կարողանում անել:
Հիմա էլ դուք ձեր իմացածն արեք:
Ես բիձա եմ, իմ դարն ապրել եմ, գնացող եմ: Լեվոնն է ձեռ տալիս, շարունակեք Լեվոնով անելը:
Ինձ հետ վեճի բռնվելով իրականում դու հենց քեզ ես հարց տալիս,-լավ բա ինչ անենք՞: Չգիտեմ, անողն էլ եք դուք, չանողն էլ, վայելողն էլ, քաշվողն էլ: Այլոք չկան:
Մեքենա կվառեք, հոկտեմբեր 27-ի պես մի բան կանեք, միտինգ, նստացոււյց, թե սահմանադրական մոմացույց կանեք, թե վաաբշե բան չեք անի, ձեր գործն է: Սրանից էլ պարզ էլ ինչ ասեմ՞:
Եթե ձեր անելիքը կոնկրետ գործն է, ապա իմն էլ նախորդ տարիների իմացածս պատմելն է: Դրանով էլ զբաղված եմ: Դու դա ես ուզում արգելել՞:

Բիձա
28.11.2009, 07:34
Դժբախտաբար մենք հայերս գախափարի հետևից գնացող չենք… մեզ անձն ա հետաքրքրում… անձին որ հավատում ենք հետևից գնում ենք, բայց որ անձը "մեռավ" նրա հետ մեզ համար մեռնում են նաև գաղափարները… դրա համար էլ մեր պատմության մեջ թագավորի "մեռնելուց" հետո վերացել ա նաև պետությունը ու շարունակական պետություն չենք ունեցել… էսօր էլ նույնը… Լևոնը պարտվեց ու նրա հետ պարտվեցին էն բոլոր գաղափարները որոնց համար պիտի որ դուրս եկած լինեինք… ու մինչև մարտի մեկը պայքարի ելած ժողոդուրդը մի ակընթարթում վերածվեց անտարբեր և 5000 դրամով ձայն վաճառողի… մի ակընթարթում… հավատալն ա դժվար… պարտությունը մեզ համար մահ ա , ամեն ինչի վերջը… մինչդեռ պարտությունն ընդամենը պարտություն ա՝ ժամանակավոր նահանջ, բայց ոչ մահ…

…մենք ամեն ինչը կապում ենք միանշանակ առաջնորդի հետ, բայց մեր ժողովուրդը մյուս ժողովուրդների պես ունեցել ա լավ և վատ առաջնորդներ… բայց նրանք կարողանում են պետություն ու հասարակություն կառուցել… իսկ մենք ոչ…
Մեֆ ջան, ցավոք սրտի /կամ փառք աստծո/, ժողովուրդ ասածը դա մի հավաքական կին է, որը սիրում է միայն հաղթողներին: Վազգեն Մանուկյանը չհասկացավ դա, և 96 թվից հետո շարունակաբար իր թեկնածությունն առաջ քաշելով դարձավ այն, ինչ կա հիմա: ԼՏՊ-ն էլ հիմա արդեն 2 անգամ պարտված լիդեր է, նա այլևս անելիք չունի: Թե Վազգենին, և հիմա նաև Լեվոնին ժողովուրդը դիտում է որպես պարտված առաջնորդների և նրա հետևից չի գնալու: Չի կարելի խաբնվել Լեվոնով զմայլվածների մի նեղ շրջանակի առկայությամբ: Դրանք կան և կմնան, բայց երբեք այլևս որոշիչ ուժ չեն դառնալու:
Նոր լիդերի ծնունդը դա ոչ թե Լեվոնի մերժումն է, այլ քաղաքական, հասարակական տրամաբանության պահանջ: Երբ այս բանը ասվում է Լեվոնի երկրպագուին, նա պատրաստ է ասողին ծվատել, որովհետև նրա համար այլ առաջնորդ ուղղակի գոյություն չունի: Նա տեղյակ չէ, որ մարդկանց 90 տոկոսը թքած ունեն խորքային սկզբունքների վրա- նրանց հաղթող առաջնորդ է պետք: Սա դարերից ի վեր հայտնի ճշմարտություն է: Լենինը նույնիսկ տերմինը գտավ, որ մարդկանց դրանով գայթակղի- բոլշեվիկ: Այսինք, մուժիկ, դու իմ կողմն անցի, իմոնք շատ են, մենք ենք հաղթողը լինելու:
Հիմա այս ամենը մենք մի կողմ ենք դրել ու հիմարավորի շարունակում ենք պարտության ճանապարհը: Գումարած դրան էլ, ԼՏՊ.-ին սկսում են ներվել հենց այսօրվա օրով արվող նրա նոր սխալները:

Chuk
28.11.2009, 16:01
Բիձու հորեղբայրները վաղուց հողում են, մեծ հորեղբայրս էլ թուրքերի կողմից ոչ թե սպանված, այլ կախաղան է հանված :
Եթե տեղյակ չես, ապա հիշեցնեմ, որ քո սիրելին- ԼՏՊ-ն ղարաբաղյան պատերազմի ծանր օրերին, երբ ճակատը բոլոր կողմերից նեղացել ու մոտեցել էր Ստեփանակերտին ու Ղափանն ու Գորիսն էլ գնդակոծության տակ էին, ստիպված էր զիջելու ընդիմության պահանջին- ընդունել ընդիմության առաջնորդներին: Հեռուստատեսությամբ էլ է ցուցադրվել այդ "պատմական" հանդիպումը: Ծխամորճը ձեռքին ընդունեց ընդիմության ներկայացուցիչներին ու որպես զիջում ասեց- դե վերցրեք պատերազմի պատասխանատվությունը ու ձեններդ կտրեք: Վազգեն Սարգսյան այժմ հերոս հորջորջվածը իր տեղը զիջեց: Վազգեն Մանուկյանը նշանակվեց պաշտպանության նախարար ու մի քանի օր անց կատարվեց Ղափանի լեզվակը գրավելու օպերացիան:
Ոնց տեսնում ես, որոշ բաներ իմանալու ու հասկանալու համար պետք է ոչ թե կուրորեն հավատալ առաջնորդներին, այլ հետևել դեպքերին:
"Կարծեմ"-դ անհիմն է, քանի որ ես եմ եղել հրապարակում կանգնած փետրվարի 18-ից սկսաց, /ոնց հասկանում եմ ԴՎ-ի հետ/, գիտեմ ով երբ է հայտնվել, ինչպես, և ինչ է արել:

Բիձ ջան, եթե դու մինչև հիմա չես հասկացել, որ պատերազմի հաղթանակի գործում ամենակարևոր գործոններից մեկը Տեր-Պետրոսյանի ճիշտ դիվանագուտությունն էր, ու կարող ես ամեն ինչն էսպես խեղաթյուրել, ապա ներիր, բիձ ջան, բայց ես ի՞նչ ավելացնեմ:

Mephistopheles
28.11.2009, 16:13
Մեֆ ջան, ցավոք սրտի /կամ փառք աստծո/, ժողովուրդ ասածը դա մի հավաքական կին է, որը սիրում է միայն հաղթողներին: Վազգեն Մանուկյանը չհասկացավ դա, և 96 թվից հետո շարունակաբար իր թեկնածությունն առաջ քաշելով դարձավ այն, ինչ կա հիմա: ԼՏՊ-ն էլ հիմա արդեն 2 անգամ պարտված լիդեր է, նա այլևս անելիք չունի: Թե Վազգենին, և հիմա նաև Լեվոնին ժողովուրդը դիտում է որպես պարտված առաջնորդների և նրա հետևից չի գնալու: Չի կարելի խաբնվել Լեվոնով զմայլվածների մի նեղ շրջանակի առկայությամբ: Դրանք կան և կմնան, բայց երբեք այլևս որոշիչ ուժ չեն դառնալու:
Նոր լիդերի ծնունդը դա ոչ թե Լեվոնի մերժումն է, այլ քաղաքական, հասարակական տրամաբանության պահանջ: Երբ այս բանը ասվում է Լեվոնի երկրպագուին, նա պատրաստ է ասողին ծվատել, որովհետև նրա համար այլ առաջնորդ ուղղակի գոյություն չունի: Նա տեղյակ չէ, որ մարդկանց 90 տոկոսը թքած ունեն խորքային սկզբունքների վրա- նրանց հաղթող առաջնորդ է պետք: Սա դարերից ի վեր հայտնի ճշմարտություն է: Լենինը նույնիսկ տերմինը գտավ, որ մարդկանց դրանով գայթակղի- բոլշեվիկ: Այսինք, մուժիկ, դու իմ կողմն անցի, իմոնք շատ են, մենք ենք հաղթողը լինելու:
Հիմա այս ամենը մենք մի կողմ ենք դրել ու հիմարավորի շարունակում ենք պարտության ճանապարհը: Գումարած դրան էլ, ԼՏՊ.-ին սկսում են ներվել հենց այսօրվա օրով արվող նրա նոր սխալները:

Լևոնը, Վազգենը, սև շուն են, բայց ինչ կապ ունեն նրանք համամարդկային արժեքների հետ… եթե նրանք սրիկա են նշանակում ա պետք չի քո իրավունքի համար պայքարե՞ս, մարդասպանությունը պետք ա համարվի նորմա՞լ, ձեն ծախելը շուստռիություն, երկիր ծախելն ու ցեղասպանության ուրացումն էլ օրինաչափություն, էսօր հոկտեմբերի 27-ի ու դօյի գործով ցմահ դատապարտվածները իրանց կամերայում քեֆ են անում … ես մեր սփյուռքի վրա ինչի եմ կատաղած, որ 10 հոգուն գնդակահարելուց, Մարտի-1-ը կոծկելուց, ընտրությունները կեղծելուց հետո մի հատ կազմակերպություն կամ մեծահարուստ մի հատ ձեն չհանեց այն դեպքում երբ նրանք դրա բարոյական իրավունքը լրիվ ունեին… նրանք լռելու իրավունք չունեին, բայց հենց բանը հասավ Հայստան/Թուրքիային մի անգամից թասիբի ընկան…

Ապեր ստեղ նույնիսկ սերժը, դոդն ու լֆիկը մեղավոր չեն…

Mephistopheles
28.11.2009, 16:38
Բիձու հորեղբայրները վաղուց հողում են, մեծ հորեղբայրս էլ թուրքերի կողմից ոչ թե սպանված, այլ կախաղան է հանված :
Եթե տեղյակ չես, ապա հիշեցնեմ, որ քո սիրելին- ԼՏՊ-ն ղարաբաղյան պատերազմի ծանր օրերին, երբ ճակատը բոլոր կողմերից նեղացել ու մոտեցել էր Ստեփանակերտին ու Ղափանն ու Գորիսն էլ գնդակոծության տակ էին, ստիպված էր զիջելու ընդիմության պահանջին- ընդունել ընդիմության առաջնորդներին: Հեռուստատեսությամբ էլ է ցուցադրվել այդ "պատմական" հանդիպումը: Ծխամորճը ձեռքին ընդունեց ընդիմության ներկայացուցիչներին ու որպես զիջում ասեց- դե վերցրեք պատերազմի պատասխանատվությունը ու ձեններդ կտրեք: Վազգեն Սարգսյան այժմ հերոս հորջորջվածը իր տեղը զիջեց: Վազգեն Մանուկյանը նշանակվեց պաշտպանության նախարար ու մի քանի օր անց կատարվեց Ղափանի լեզվակը գրավելու օպերացիան:
Ոնց տեսնում ես, որոշ բաներ իմանալու ու հասկանալու համար պետք է ոչ թե կուրորեն հավատալ առաջնորդներին, այլ հետևել դեպքերին:
"Կարծեմ"-դ անհիմն է, քանի որ ես եմ եղել հրապարակում կանգնած փետրվարի 18-ից սկսաց, /ոնց հասկանում եմ ԴՎ-ի հետ/, գիտեմ ով երբ է հայտնվել, ինչպես, և ինչ է արել:

ապեր, ճիշտն ասած սա ավելի վատ է խոսում այնժամանակվա ընդդիմության մասին որոնք պատերազմի ստեղծած պայմաններից օգտվելով ԼՏՊ-ի վրա ճնշումներ են բանեցրել (ոնց որ գիտես պատերազմի ժամանակ պետք է կոնսոլիդացվել, ինչպես սերբերն արեցին, չնայած որ իրանց Միլոշեվիչը մի 1000 անգամ ավելի վատն էր) … իսկ ԼՊՏ-ին մի հատ մեծ պլյուս որ ընդունել ա ու սիջումների ա գնացել… գիտես չէ՞, կարար զորքը հաներ ու Մարտի 1 սարքեր ու լրիվ արդարացված

Բիձա
28.11.2009, 18:04
ապեր, ճիշտն ասած սա ավելի վատ է խոսում այնժամանակվա ընդդիմության մասին որոնք պատերազմի ստեղծած պայմաններից օգտվելով ԼՏՊ-ի վրա ճնշումներ են բանեցրել (ոնց որ գիտես պատերազմի ժամանակ պետք է կոնսոլիդացվել, ինչպես սերբերն արեցին, չնայած որ իրանց Միլոշեվիչը մի 1000 անգամ ավելի վատն էր) … իսկ ԼՊՏ-ին մի հատ մեծ պլյուս որ ընդունել ա ու սիջումների ա գնացել… գիտես չէ՞, կարար զորքը հաներ ու Մարտի 1 սարքեր ու լրիվ արդարացված
Չէր կարա: Նախ էդքան պլոճիկ չուներ, բացի դա էլ, էն ժամանակ հիմիկվա հղփացած միլիցեն ու սափրագլուխը դեռ չկային-ինքը պաշտպանություն չուներ: 96 թվին արդեն ուներ, դրա համար շամպայն էր խմում:
Մեֆ ջան, տեղ կա, որ տեսական խոսելով կարելի է ճշմարտության հասնել, բայց էս անգամ դու լրիվ պեչենու բաղերն ես ընկել: Տեղյակ ես, որ էն ժամանակ ադրբեջանցիք հարձակման մեջ էին, իսկ մենք օր օլրի կորցնում էինք մեր դիրքերը ամբողջ ճակատով մեկ՞: Լեվոնն էլ կուճուռած տանը նստած էր՞:
Ինչի մասին ես խոսում՞: Ընդիմության ճնշումը փրկարար օղակ եղավ թե հայության, և թե Լեվոնի համար:
Արդարացված էր չէր լինի, որովհետև էն ժամանակ ընդիմությունը ասում էր ոչ թե թալան ես անում, այլ պարտվողական քաղաքականություն ես վարում, գործերը պրավալ ես տվել: Խոսակցությունը ոչ թե ներքին հարցերի, այլ պետության ու ազգի լինել չլինելու մասին էր ու էշը ցեխից հենց ընդիմությունը հանեց:
Տեղյակ չես: Էնպես որ, միլոշեվիչ- կամ նման այլ համեմատություններ վաաբշե կապ չունեն:

Mephistopheles
28.11.2009, 22:23
Չէր կարա: Նախ էդքան պլոճիկ չուներ, բացի դա էլ, էն ժամանակ հիմիկվա հղփացած միլիցեն ու սափրագլուխը դեռ չկային-ինքը պաշտպանություն չուներ: 96 թվին արդեն ուներ, դրա համար շամպայն էր խմում:
Մեֆ ջան, տեղ կա, որ տեսական խոսելով կարելի է ճշմարտության հասնել, բայց էս անգամ դու լրիվ պեչենու բաղերն ես ընկել: Տեղյակ ես, որ էն ժամանակ ադրբեջանցիք հարձակման մեջ էին, իսկ մենք օր օլրի կորցնում էինք մեր դիրքերը ամբողջ ճակատով մեկ՞: Լեվոնն էլ կուճուռած տանը նստած էր՞:
Ինչի մասին ես խոսում՞: Ընդիմության ճնշումը փրկարար օղակ եղավ թե հայության, և թե Լեվոնի համար:
Արդարացված էր չէր լինի, որովհետև էն ժամանակ ընդիմությունը ասում էր ոչ թե թալան ես անում, այլ պարտվողական քաղաքականություն ես վարում, գործերը պրավալ ես տվել: Խոսակցությունը ոչ թե ներքին հարցերի, այլ պետության ու ազգի լինել չլինելու մասին էր ու էշը ցեխից հենց ընդիմությունը հանեց:
Տեղյակ չես: Էնպես որ, միլոշեվիչ- կամ նման այլ համեմատություններ վաաբշե կապ չունեն:

Բիձ ապեր, ես վրյանտ չունեմ հավատալու, որովհետև էն ժամանակվա ընդդիմությունը էսօր կամ կառավարության մեջ ա կամ էլ մումիա ա դառել … մեռած են թաղած չեն… բա հիմա ուր են, ինչի ձեն չեն հանում… կարող ա՞ հիմա հաղթական քաղաքականություն ենք վարում… եթե իրանք էդքան ներդրում ունենային պատերազմի հաղթանակի մեջ էսօր նույն ձևի մի հատ ընդդիմություն կսարքեին ու փողոցում կլինեին… բայց դե տենում ես …պեչենու բաղ չէ ընգեր դու հիմա կոնկրետ ինձ ասա ուր են իրանք ու ինչի դուրս չեն գալիս… ինչի Մարտի 1-ին ու դրանից հետո ձեն չհանեցին … սրանից լավ կատաստրոֆա ա պե՞տք… թե՞ ամեն ինչ լավ ա … թե՞ վախում են… իսկ միգուցե ոչ մի ընդդիմություն են չեն եղել ուղղակի սովորական կարիերիստներ են եղել… քո ասածին անհնար ա հավատալ ընգեր

Բիձ բռատ… սիրուն բան չի որ ասում ես "պլոճիկ չուներ" որ Մարտի 1 աներ… ուրեմն ինչ, դուրս ա գալիս էսօրվա մարդասպանները պլոճիկով տղերք ե՞ն… մալադեց քեզ ապեր…

երևի մի հատ թեմա ա պետք բացել 96-ի ու 2008-ի համեմատության համար քանի մարդ ա սպանվել, վիրավորվել, քաղբանտարկյալ դառել, թերթ փակվել, … ու նման բաներ… կակ ռազ սաղ փաստերն էլ կտեղադրես…

Բիձ ապեր հավատալու բան չես ասում… եթե ուզում ես առանց տեսության, պիտի անվիճելի փաստեր բերես…

Վիշապ
29.11.2009, 00:29
Առանց գաղափարախոսության, առանց ծրագրի, առանց լիդերի անկազմակերպ ժողովուրդը ոչինչ չի կարողանա անել մի երկրում, որտեղ 10 հոգանոց խմբերի վրա 50 հոգանոց ոստիկանների համազգեստներով ավազակներ են հարձակվում: Մի կազմակերպություն պիտի լինի, որ ժողովդրին ցույց տա ավելի լավ ճանապարհ քան ներկան է, ցույց տա ճշմարտանման, որ ժողովուրդը հավատա ու պայքարի բոլոր սահմանադրական ու անսահմանադրական ճանապարհներով: Այդ կազմակերպությունը պիտի իր վրա վերցնի ժողովրդին այդ ճանապարհով տանելու ողջ պատասխանատվությունը թե դրական և թե բացասական հետևանքների համար: Ունեինք նման կազմակերպություն, որը ՀԱԿ-ն էր: Սակայն որը չկարողացավ որևէ պատասխանատվություն իր վրա վերցնել, ուստի և կորցրեց դիրքերը: Հիմա Սերժը կոնսոլիդացնում է ՀՀԿ-ն՝ նոր անդամներ է ավելացնում: Նշանակում է առջևում հնարավոր պառակտում կարելի է սպասել, և որի դեմն էլ փորձում է առնել Սերժը: Այսինքն գործերն այնքան էլ լավ չեն գնում (տնտեսական վիճակ, Ղարաբաղի հարց):
Իսկ ՀԱԿ-ը դեռևս մտորում է Այնթափցի Եղիազարի հոգեբանական կերպարի, պատմական դերի ու նշանակության շուրջ: Իմիջայլոց «միաբաններին» էսօր «Հայլուր»-ով ցույց էին տալիս:))

Kuk
29.11.2009, 01:14
Կուկ ջան էս թեմայի վերնագրին նայած կաս՞- Կլինի արդյոք իշխանափոխություն՞:
Մեզ համար իշխանափոխությունը դարձել է եղանակի գուշակության նման մի հարց- կլինի-չի լինի, մեզանից չի կախված:
Ամառը մի երեք ամիս տեսություններ էի առաջ տանում, թե ամեն մեկը թող իր բարեկամական-ընկերական շրջանակի սրիկային կարգի հրավիրի- ասեցին -իյա, բա դա ըլնող բան ա՞, Տղա ես դու արա:
Դու նույնիսկ քո իսկ տեսած մաշինա վառելուց մանդրաժ ընկար, ինձանից ես հարցնում՞:
Հենա , ջահելությունը բոլորը Նիկոլի մասկեքով կանգնել են դատարանի առաջ- դա մի հսկայական քայլ է դեպի առաջ: Վաղն էլ մի ուրիշ, ավելի լավ բան կանեն: Լեվոնն է դա հնարել- առաջարկել- անել տվել՞:
Իմ ասածն էն է, որ հասկացեք, մեր սերունդը չկա: ոչ փնփնթացող բիձա կա, ոչ էլ ազգի փրկարար Լեվոն:
Երկուսս էլ, որպես գործոն, բլեֆ ենք:
Չգիտեմ ինչու ամեն անգամ, երբ խոսք է գնում նոր մեթոդների, մոտեցումների, լիդերների մասին, իսկույն առաջ է գալիս հարցը- թե ասա, եթե Լեվոնի պոչից չկպնենք, բա ինչ անենք՞:
Ես էլ ասում եմ, Լեվոնը իր ամենանվիրված զինվորի-Նիկոլի դատին մի անգամ գնացած չկա, Սերժին ինդուլգենցիա ծախելու առաջարկներ է անում- տանը նստած իր ծխամորճն է ծխում: Էդ մարդու կարողությունն էդքան է, ավել չի կարողանում անել:
Հիմա էլ դուք ձեր իմացածն արեք:
Ես բիձա եմ, իմ դարն ապրել եմ, գնացող եմ: Լեվոնն է ձեռ տալիս, շարունակեք Լեվոնով անելը:
Ինձ հետ վեճի բռնվելով իրականում դու հենց քեզ ես հարց տալիս,-լավ բա ինչ անենք՞: Չգիտեմ, անողն էլ եք դուք, չանողն էլ, վայելողն էլ, քաշվողն էլ: Այլոք չկան:
Մեքենա կվառեք, հոկտեմբեր 27-ի պես մի բան կանեք, միտինգ, նստացոււյց, թե սահմանադրական մոմացույց կանեք, թե վաաբշե բան չեք անի, ձեր գործն է: Սրանից էլ պարզ էլ ինչ ասեմ՞:
Եթե ձեր անելիքը կոնկրետ գործն է, ապա իմն էլ նախորդ տարիների իմացածս պատմելն է: Դրանով էլ զբաղված եմ: Դու դա ես ուզում արգելել՞:

Բիձա ջան, ոչինչ չէ՞, որ ես ալարեմ երկար գրել, հարգարժան Վիշապի գրառմամբ պատասխանեմ՝ առանց հեղինակային իրավունքների խախտման:


Առանց գաղափարախոսության, առանց ծրագրի, առանց լիդերի անկազմակերպ ժողովուրդը ոչինչ չի կարողանա անել մի երկրում, որտեղ 10 հոգանոց խմբերի վրա 50 հոգանոց ոստիկանների համազգեստներով ավազակներ են հարձակվում: Մի կազմակերպություն պիտի լինի, որ ժողովդրին ցույց տա ավելի լավ ճանապարհ քան ներկան է, ցույց տա ճշմարտանման, որ ժողովուրդը հավատա ու պայքարի բոլոր սահմանադրական ու անսահմանադրական ճանապարհներով: Այդ կազմակերպությունը պիտի իր վրա վերցնի ժողովրդին այդ ճանապարհով տանելու ողջ պատասխանատվությունը թե դրական և թե բացասական հետևանքների համար:

Mephistopheles
29.11.2009, 02:50
Առանց գաղափարախոսության, առանց ծրագրի, առանց լիդերի անկազմակերպ ժողովուրդը ոչինչ չի կարողանա անել մի երկրում, որտեղ 10 հոգանոց խմբերի վրա 50 հոգանոց ոստիկանների համազգեստներով ավազակներ են հարձակվում: Մի կազմակերպություն պիտի լինի, որ ժողովդրին ցույց տա ավելի լավ ճանապարհ քան ներկան է, ցույց տա ճշմարտանման, որ ժողովուրդը հավատա ու պայքարի բոլոր սահմանադրական ու անսահմանադրական ճանապարհներով: Այդ կազմակերպությունը պիտի իր վրա վերցնի ժողովրդին այդ ճանապարհով տանելու ողջ պատասխանատվությունը թե դրական և թե բացասական հետևանքների համար: Ունեինք նման կազմակերպություն, որը ՀԱԿ-ն էր: Սակայն որը չկարողացավ որևէ պատասխանատվություն իր վրա վերցնել, ուստի և կորցրեց դիրքերը: Հիմա Սերժը կոնսոլիդացնում է ՀՀԿ-ն՝ նոր անդամներ է ավելացնում: Նշանակում է առջևում հնարավոր պառակտում կարելի է սպասել, և որի դեմն էլ փորձում է առնել Սերժը: Այսինքն գործերն այնքան էլ լավ չեն գնում (տնտեսական վիճակ, Ղարաբաղի հարց):
Իսկ ՀԱԿ-ը դեռևս մտորում է Այնթափցի Եղիազարի հոգեբանական կերպարի, պատմական դերի ու նշանակության շուրջ: Իմիջայլոց «միաբաններին» էսօր «Հայլուր»-ով ցույց էին տալիս:))

Հմաձայն եմ Վիշապ ջան, մենակ մի բան գաղափարախոսության, ծրագրի ու լիդերի առկայության դեպքում էլ անհնար ա լինելու մի բան փոխել (ես ինկատի ունեմ երկարաժամկետ, ոչ թե էսօր սրանց գցենք վաղը տենանք ինչ ա լինելու… վաղը էլի նույն բանն ա լինելու), որովհետև մեր ուշադրությունը լինելու ա մենակ լիդերի վրա… լիդերը գնաց իրա հետ էլ գրողի ծոցն են գնալու բոլոր ծրագրերն ու գաղափարները… գաղափար ինկատի ունեմ պարզ համամարդկային արժեքներ…

… բայց քո հետ լրիվ համաձայն եմ որ այսօր մինիմումը հանց էդ էլ պետք ա…

Կրիզիսի հաշվով ես էլ եմ նկատել… ես կարծում եմ որ հիմնականում Ղարաբաղի հարցով ա … ես միշտ ասել եմ, Սերժը Ղարաբաղի հարցում ինչ էլ անի մեկա սխալ ա ու վատ ա իրա համար… չհամաձայնվի ու չստորագրի ճնշումը դրսից ա… համաձայնվի ստորագրի ներսից ա… ոնց որ հասկանում եմ նա ընտրել ա 2րդ տարբերակն ու պատրաստվում ա ներքին ճնշման դեմն արնելուն… դրսից իրան լավ էլ կպաշտպանեն ու ինչ էլ անի քանի հոգի էլ սպանի ձեն չեն հանելու…

… իսկ եթե հանկարծ այնուամենայնիվ Սերժը խղճի բերումով ոչ մեկն էլ չանի, Մուկն ա գալու ու ստորագրելու ա պատմության մեջ մինչ այժմ եղած ամենախայտառակ պայմանագրերը… ու արյուն ա հոսելու (լավագույն դեպքում)

dvgray
29.11.2009, 03:31
Առանց գաղափարախոսության, առանց ծրագրի, առանց լիդերի անկազմակերպ ժողովուրդը ոչինչ չի կարողանա անել մի երկրում, որտեղ 10 հոգանոց խմբերի վրա 50 հոգանոց ոստիկանների համազգեստներով ավազակներ են հարձակվում: Մի կազմակերպություն պիտի լինի, որ ժողովդրին ցույց տա ավելի լավ ճանապարհ քան ներկան է, ցույց տա ճշմարտանման, որ ժողովուրդը հավատա ու պայքարի բոլոր սահմանադրական ու անսահմանադրական ճանապարհներով:
Վիշապ եղբայր: ենթադրենք վաղը Սերոժենք սահմանադրությունը դնում փոխում են, ու այնտեղ գրված ա լինում որ ով ոչ Սերժին կծու բառ ասի, պետությունը դնելու ա դրան մորթի: Սենց սահմանադրությանը ենթարկվելու եք՞՞՞՞ ու պայքարեք սահմանադրական ճանապարհով:
Հա,, մեկ էլ դնեն սահմանադրության մեջ գրեն, որ "ով որ պայքարում ա, նա հանցանք ա գոծում մարդկության դեմ ու նրան պատժելու են որպես համամարդկային տականք-ռեցիդիվիստի" : էլի սահմանադրությում եք ասելու՞՞՞

Mephistopheles
29.11.2009, 03:40
Վիշապ եղբայր: ենթադրենք վաղը Սերոժենք սահմանադրությունը դնում փոխում են, ու այնտեղ գրված ա լինում որ ով ոչ Սերժին կծու բառ ասի, պետությունը դնելու ա դրան մորթի: Սենց սահմանադրությանը ենթարկվելու եք՞՞՞՞ ու պայքարեք սահմանադրական ճանապարհով:
Հա,, մեկ էլ դնեն սահմանադրության մեջ գրեն, որ "ով որ պայքարում ա, նա հանցանք ա գոծում մարդկության դեմ ու նրան պատժելու են որպես համամարդկային տականք-ռեցիդիվիստի" : էլի սահմանադրությում եք ասելու՞՞՞

սխալ օրինակ ես ասում ընգեր… ոչ էսօր ոչ էլ վաղը տենց բան չի կարա լինի… Սահմանադրությունը դա էն փաստաթուղթը չի որ մեջն ինչ ուզես գրես ու հետո էլ կուրորեն հետևես… էսօր սահմանդրական կարգերի վրականգնման ցանկացած ոչ-սահմանադրական եղանակ ես համարում եմ սահմանադրական… առաջին հայացքից հակասկան է թվում բայց հակասություն չկա

Chuk
29.11.2009, 03:41
Վիշապ եղբայր: ենթադրենք վաղը Սերոժենք սահմանադրությունը դնում փոխում են, ու այնտեղ գրված ա լինում որ ով ոչ Սերժին կծու բառ ասի, պետությունը դնելու ա դրան մորթի: Սենց սահմանադրությանը ենթարկվելու եք՞՞՞՞ ու պայքարեք սահմանադրական ճանապարհով:
Հա,, մեկ էլ դնեն սահմանադրության մեջ գրեն, որ "ով որ պայքարում ա, նա հանցանք ա գոծում մարդկության դեմ ու նրան պատժելու են որպես համամարդկային տականք-ռեցիդիվիստի" : էլի սահմանադրությում եք ասելու՞՞՞

Սահմանադրությունը հաստատվում ա ժողովրդի քվեով, հիմա կասես, թե ժողովրդի քվեն Հայաստանում միշտ կեղծվում ա, բայց էդ կարգի սահմանադրությունը էդպես չեն կարող կեղծեն, կեղծելու դեպքում նենց «ապաշքյարա» թուղթ կլինի, որ մենք՝ ժողովուրդը, այն միանգամից կկոչենք հակասահմանադրական ու սահմանադրական ձևով կպայքարենք դրա դեմ:

Ասածս ինչ ա. էս ձևի «հակափաստարկներ»՝ սահմանադրական կարգով պայքարելու դեմ, միշտ էլ կարելի ա բերել: Բայց մեկը իմ համար արժեքավոր են միայն հիմնավորված հակափաստարկներն ու այլընտրանք (ռեալ այլընտրանք) առաջարկող հակափաստարկները ;)

Վիշապ
29.11.2009, 13:52
Վիշապ եղբայր: ենթադրենք վաղը Սերոժենք սահմանադրությունը դնում փոխում են, ու այնտեղ գրված ա լինում որ ով ոչ Սերժին կծու բառ ասի, պետությունը դնելու ա դրան մորթի: Սենց սահմանադրությանը ենթարկվելու եք՞՞՞՞ ու պայքարեք սահմանադրական ճանապարհով:
Հա,, մեկ էլ դնեն սահմանադրության մեջ գրեն, որ "ով որ պայքարում ա, նա հանցանք ա գոծում մարդկության դեմ ու նրան պատժելու են որպես համամարդկային տականք-ռեցիդիվիստի" : էլի սահմանադրությում եք ասելու՞՞՞

Դիվ ջան, սահմանադարականը տեսար, ընդգծեցիր, իսկ անսահմանադրականը չե՞ս ուզում նկատել:) Հազիվ մի հատ լայնախոհ բառ էի գտել:))

Վիշապ
29.11.2009, 15:05
Հմաձայն եմ Վիշապ ջան, մենակ մի բան գաղափարախոսության, ծրագրի ու լիդերի առկայության դեպքում էլ անհնար ա լինելու մի բան փոխել (ես ինկատի ունեմ երկարաժամկետ, ոչ թե էսօր սրանց գցենք վաղը տենանք ինչ ա լինելու… վաղը էլի նույն բանն ա լինելու), որովհետև մեր ուշադրությունը լինելու ա մենակ լիդերի վրա… լիդերը գնաց իրա հետ էլ գրողի ծոցն են գնալու բոլոր ծրագրերն ու գաղափարները… գաղափար ինկատի ունեմ պարզ համամարդկային արժեքներ…

… բայց քո հետ լրիվ համաձայն եմ որ այսօր մինիմումը հանց էդ էլ պետք ա…

Մեֆ ջան, գաղափարախոսության ու ծրագրի ու լիդերի նպատակն էլ էն կլինի, որ ամբոխը վերածվի քաղաքացիական հասարակության ու մարդիկ իրենց պետության անդամ զգան ու ոչ թե քուչի բնակիչ, որի նայողը անսահմանափակ իրավունքներ ունի, իսկ բնակիչները մուծվողներն են կամ էլ ողորմություն խնդրողները։ Մեկ անգամ էս ժողովդրին դուխ տվեցիր, հետո դժվար է լինելու նորից կոտրելը։ Մենք իրականում դրական պոտենցիալ ու լիքը արժանիքներ ունեցող ժողովուրդ ենք, պարզապես մեզ չենք կարողանում վերագտնել հենց գաղափարախոսության ու ծրագրի բացակայության պատճառով։ Որովհետև դարեր շարունակ հեզ ու խոնարհ ենք եղել, սրա նրա ծառան ենք եղել, իսկ հիմա հնարավորություն ունենք ազատ լինելու, սակայն ԲՏ–քը թույլ չեն տալիս։ Մի քանի տարի վանդակում պահված վագրի ձագին էլ որ բաց ես թողնում, անվստահ է դուրս գալիս, նրան դեռ կարելի է ծեծել ու վախեցնել, բայց հետո էլ չես կարող։ Այ հիմա մեկը հնարավորություն ունի այս թշվառ ժողովրդի Աբրահամ Լինքոլնը լինել, այդ մեկի կարիքն ունենք։ Որ չեղավ, ոչինչ էլ չի ստացվելու։ Մենք ամեն մեկս ինքնուրույն, զատ զատ, թույլ ու անկարող ամբոխ ենք, առանց ծրագրի ու կազմակերպելու ոչինչ չենք կարող անել։

Mephistopheles
29.11.2009, 15:40
Մեֆ ջան, գաղափարախոսության ու ծրագրի ու լիդերի նպատակն էլ էն կլինի, որ ամբոխը վերածվի քաղաքացիական հասարակության ու մարդիկ իրենց պետության անդամ զգան ու ոչ թե քուչի բնակիչ, որի նայողը անսահմանափակ իրավունքներ ունի, իսկ բնակիչները մուծվողներն են կամ էլ ողորմություն խնդրողները։ Մեկ անգամ էս ժողովդրին դուխ տվեցիր, հետո դժվար է լինելու նորից կոտրելը։ Մենք իրականում դրական պոտենցիալ ու լիքը արժանիքներ ունեցող ժողովուրդ ենք, պարզապես մեզ չենք կարողանում վերագտնել հենց գաղափարախոսության ու ծրագրի բացակայության պատճառով։ Որովհետև դարեր շարունակ հեզ ու խոնարհ ենք եղել, սրա նրա ծառան ենք եղել, իսկ հիմա հնարավորություն ունենք ազատ լինելու, սակայն ԲՏ–քը թույլ չեն տալիս։ Մի քանի տարի վանդակում պահված վագրի ձագին էլ որ բաց ես թողնում, անվստահ է դուրս գալիս, նրան դեռ կարելի է ծեծել ու վախեցնել, բայց հետո էլ չես կարող։ Այ հիմա մեկը հնարավորություն ունի այս թշվառ ժողովրդի Աբրահամ Լինքոլնը լինել, այդ մեկի կարիքն ունենք։ Որ չեղավ, ոչինչ էլ չի ստացվելու։ Մենք ամեն մեկս ինքնուրույն, զատ զատ, թույլ ու անկարող ամբոխ ենք, առանց ծրագրի ու կազմակերպելու ոչինչ չենք կարող անել։

ինձ թվում ա մեր հասարկությունը հիմա ձևավորման ստադիայում ա ինչքան էլ որ ողբերգական լինի դրա համար վճարվելիք գինը, բայց դարերով օտար լծի տակ լինելուց հետո դժվար մի լիդերով պլանով ու գաղափարախոսությամբ հարցը մի անգամից լուծվի… լիդերը կլինի, պլանն էլ և դա կլինի սկիզբը, բայց հասարկություն թերևս երկար ժամանակ կառուցենք,որի ընթացքում կլինեն վերելքներ ու նահանջներ… սա օրինաչափ ա, տենց էլ պետք ա լինի…

բայց գաղափարախոսություն տերմինի հետ համաձայն չեմ… ես չէի ուզենա որ մեր ժողովուրդը մի գաղափարախոսության հետևից գնար… հենա 80 տարի գնացինք… մեզ պետք է գնալ արժեքների հետևից , ազատություն, ժողովրդավարություն, օրինականություն ու սրա նման համամարդկային բաներ… սրանք պետք է նվաճվեն ժողովրդի կողմից…

… լիդերի դերը չեմ ժխտում, բայց ամեն ինչ նրա հետ կապելը սխալ ա… շատ անկազմակերպ ժողովուրդներ շատ խելացի լիդերներ են ունեցել և շատ կազմակերպված ժողովուրդներ ունեցել են ահավոր տգետ ու բախտախնդիր լիդերներ, բայց ոնց որ տեսնում ես կազմակերպված ժողովուրդն ունի շարունակական պետականություն չնայած նրա բոլոր դեբիլ լիդերների, իսկ անկազմակերպը տենց էլ չի կարողանում պետություն ստեղծել չնայած նրա խելացի լիդերներին…

Վիշապ
29.11.2009, 16:08

բայց գաղափարախոսություն տերմինի հետ համաձայն չեմ… ես չէի ուզենա որ մեր ժողովուրդը մի գաղափարախոսության հետևից գնար… հենա 80 տարի գնացինք… մեզ պետք է գնալ արժեքների հետևից , ազատություն, ժողովրդավարություն, օրինականություն ու սրա նման համամարդկային բաներ… սրանք պետք է նվաճվեն ժողովրդի կողմից…
Մեֆ, գաղափարախոսությունը կազմվում է հենց արժեքների վրա։ Կարևորը խնդիրների ու նպատակների ճիշտ սահմանումն է։ Պարզապես 80 տարի մեզ սրսկեցին, որ գաղափարախոսությունը դա մարքսիզմն է, դրա համար մեզ թվում է, թե այլ գաղափարախոսություն չի կարող լինել։ Համամարդկային արժեքները եթե չեն պայմանավորվում պետություն գործոնով, ապա պետության արժեքը ստվերվում է ու առաջ է գալիս դեմագոգիան, որը և խանգարում է այդ արժեքներին հասնելուն։ Այսինքն իրական արժեքները օգտագործվում են կեղծ նպատակներին հասնելու համար, ոնց ասենք՝ սկյուռիկին գայթակղում են ընկույզով, ինքը ձգտում է ընկույզին, սակայն չի հասնում, միաժամանակ պտտելով անիվը։ Իսկ անվի պտույտը պետք է ստահակներին։ Այնպես որ նպատակների ճիշտ սահմանումը պետք է դեմագոգիայից խուսափելու համար։ Իսկ սահմանումների ամբողջությունն էլ ձևավորում է գաղափարախոսություն։


… լիդերի դերը չեմ ժխտում, բայց ամեն ինչ նրա հետ կապելը սխալ ա… շատ անկազմակերպ ժողովուրդներ շատ խելացի լիդերներ են ունեցել և շատ կազմակերպված ժողովուրդներ ունեցել են ահավոր տգետ ու բախտախնդիր լիդերներ, բայց ոնց որ տեսնում ես կազմակերպված ժողովուրդն ունի շարունակական պետականություն չնայած նրա բոլոր դեբիլ լիդերների, իսկ անկազմակերպը տենց էլ չի կարողանում պետություն ստեղծել չնայած նրա խելացի լիդերներին…
Մեֆ ջան, ժողովուրդը չի կարող լինել կազմակերպված առանց որևէ համընդհանուր նպատակի ու ծրագրի։ Եթե դու օրինակներ բերես անտաղանդ լիդերով կազմակերպված ժողովդրի և խելացի լիդերով անկազմակերպ ժողովդրի, շատ շնորհակալ կլինեմ։ Ինձ թվում է վերջին դեպքի համար մեզ նկատի ունես, շտապեմ ասել, որ ես քեզ հետ համաձայն չեմ, մենք շատ խելացի լիդեր չենք ունեցել, միֆեր են։ Մեր ժողովուրդը շատ կազմակերպված է։ Ապրիլի 24–ին կազմակերպված Ծիծեռնակաբերդ ենք գնում, Երևանի տոնի արթիվ կազմակերպված գնում ենք Չոռնի Գագոյի սալյուտը դիտելու, Նոր տարուն կազմակերպված գնումներ ենք կատարում, ճոխ–ճոխ սեղաններ ենք ձևավորում… Ուրիշ բան չենք անում կազմակերպված, որովհետև գլխներիս գալիքը չգիտենք, ծրագիր ու հավատ չկա;)

dvgray
29.11.2009, 17:35
Դիվ ջան, սահմանադարականը տեսար, ընդգծեցիր, իսկ անսահմանադրականը չե՞ս ուզում նկատել:) Հազիվ մի հատ լայնախոհ բառ էի գտել:))
Չէ, Վիշապ ջան, լավ էլ տեսել էի, սակայն ասածս էն է, որ սահմանադրական բառը խունտաների դեպքում պետք ա իսպառ հանել օգտագործումից:
Պատկերացրա, ասենք ռուսական /և մնացած ազգերի/ պարտիզանները սկսեին պայքարել գերմանացիների դեմ ինչ-ոչ գերմանացիների գծած օրենքնեին շրջանակներում :D: ասենք նստեին սպասեին, թե երբ են գերմանացիները օրենք հանելում, որտեղ գրված լիներ թե ինչ պայմաններում կարելի էր գերմանական էշելոնը պայթացնել:
իսկ պարտիզանները գիտեին միմիայն պայքարի մի ձև ՝ զինված պայքարը , որը ըստ որոնց /մասնավորապես Չուկի/, հանցագործություն է ;): Այսիքն բոլոր պարտիզանները, և նաև գերմանացի այն ընդատակի մարտիկները, որոնք պայքարում էին իրենց ֆաշիստական ռեժիմի դեմ, հանցագործներ էին վերջին հաշվով ըստ Չուկի, քանի որ պայքարում էին իշխանությունների դեմ /տվյալ դեպքում ֆաշիստական և ոչ թե ՀՀԿ-ական/ հանցավոր մեթոդներով /:o :D/

Mephistopheles
01.12.2009, 07:28
Մեֆ, գաղափարախոսությունը կազմվում է հենց արժեքների վրա։ Կարևորը խնդիրների ու նպատակների ճիշտ սահմանումն է։ Պարզապես 80 տարի մեզ սրսկեցին, որ գաղափարախոսությունը դա մարքսիզմն է, դրա համար մեզ թվում է, թե այլ գաղափարախոսություն չի կարող լինել։ Համամարդկային արժեքները եթե չեն պայմանավորվում պետություն գործոնով, ապա պետության արժեքը ստվերվում է ու առաջ է գալիս դեմագոգիան, որը և խանգարում է այդ արժեքներին հասնելուն։ Այսինքն իրական արժեքները օգտագործվում են կեղծ նպատակներին հասնելու համար, ոնց ասենք՝ սկյուռիկին գայթակղում են ընկույզով, ինքը ձգտում է ընկույզին, սակայն չի հասնում, միաժամանակ պտտելով անիվը։ Իսկ անվի պտույտը պետք է ստահակներին։ Այնպես որ նպատակների ճիշտ սահմանումը պետք է դեմագոգիայից խուսափելու համար։ Իսկ սահմանումների ամբողջությունն էլ ձևավորում է գաղափարախոսություն։

Ճիշտ է, ու նպատալը միշտ էլ մեկն է եղել, իսկ քաղափարախոսությունները անթիվ… մարդու ստեղծված օրվանից մինչև էսօր առավոտ ազատությունը եղել է մարդու միակ գերագույն նպատակը ու նրա հետ են կապվել մնացածը… բոլոր գաղափարախոսություններն էլ ազատության մասին են ու նրա ձեռքբերման… մարքսիզմը բացառություն չի կազմում… իդեպ մարքսիզմն այդքան էլ վատ գաղափարախոսություն չի եթե չի պարտադրվում… որ գաղափարախոսությունն էլ պարտադրես արդյունքը նույնն է… հիմա եթե ասում ես գնանք մի գաղափարախոսության հետևից, ես դա սխալ եմ համարում որովհետև մեր դեպքում դա կնշանակի որ բոլոր քաղաքական ուժերը մտնելու են մի կուսակցության մեջ, որը ոչ միայն մեր երկրում այլ որևէ երկրում իրականցնելի չի եթե նպատակդ դիկտատուրան չի … նպատակները կարելի է ճիշտ սահմանել, բայց անհնար է հանգել միակ ճիշտ գաղափարախոսության … ես ընդհակառակը կարծում եմ այսօր ընդհանրապես գաղափարախոսության մասին չարժե խոսել քանի որ դա ավելի շուտ կպառակտի քան կմիավորի… մեր պայմաններում նպատակի շոըրջը համախմբվելը միակ հնարավոր տարբերակն է մինչև էս ռեժիմը վերացվի, իսկ դրանից հետո ինչքան շատ գաղափարախոսություն էնքան լավ… ես բազմազանություն եմ սիրում…


Մեֆ ջան, ժողովուրդը չի կարող լինել կազմակերպված առանց որևէ համընդհանուր նպատակի ու ծրագրի։ Եթե դու օրինակներ բերես անտաղանդ լիդերով կազմակերպված ժողովդրի և խելացի լիդերով անկազմակերպ ժողովդրի, շատ շնորհակալ կլինեմ։ Ինձ թվում է վերջին դեպքի համար մեզ նկատի ունես, շտապեմ ասել, որ ես քեզ հետ համաձայն չեմ, մենք շատ խելացի լիդեր չենք ունեցել, միֆեր են։ Մեր ժողովուրդը շատ կազմակերպված է։ Ապրիլի 24–ին կազմակերպված Ծիծեռնակաբերդ ենք գնում, Երևանի տոնի արթիվ կազմակերպված գնում ենք Չոռնի Գագոյի սալյուտը դիտելու, Նոր տարուն կազմակերպված գնումներ ենք կատարում, ճոխ–ճոխ սեղաններ ենք ձևավորում… Ուրիշ բան չենք անում կազմակերպված, որովհետև գլխներիս գալիքը չգիտենք, ծրագիր ու հավատ չկա

ԱՄՆ-ը վերջին 8 տարին ղեկավարել է Բուշը, կարծում եմ նրա "տաղանդի" մասին լսած կաս… ու միակ "տաղանդավորը" չի եղել իրանց պատմության մեջ, բայց ամենաանտաղանդն ա եղել, նույնիսկ հայկական ստանդարտներով… Գերմանացիներն ունեցան 2 հատ լիդեր որ նրանց պրակտիկորեն տարավ կատաստրոֆայի (ու ոչ միայն նրանց)… Իտալացիները նույնպես… Իսպանացիների Ֆրանկոն… Չիլին… Հռոմն է ունեցել… Ռուսաստանը… բոլոր երկրներ էլ իրենց պատմության մեջ ունեցել է դեբիլներ, մի վագոն սեռի ու մի քանի հատ շատ ուժեղ…

Քրդերն ունեցել և ունեն բավականին լավ լիդերներ ես անունները լավ չգիտեմ, բայց հիմակվա Իրաքի նրանց լիդերները բավականին ճկուն քաղաքականություն են վարում… պաղեստինցիների Մահմուդ Աբասին կամ Արաֆաթին համենայն դեպս դեբիլ չես ասի… Կան շատ ժողովուրդներ որոնց ղեկավար լինելն էդքան հեշտ չի որովհետև դրանց ոչ միայն ղեկավարել է պետք այլ կազմակերպել ընենց որ դառնան գործոն քաղաքականության մեջ… ու հավատա մենակ ղեկավարն էդ բանը չի արող անել… մի քանի հատ էլ ասեմ…բալուճները, հազարները, աֆրիկան…

այսինքն մենակ անձի հատկությունը բավական չէ, ԱՄՆ-ում բավական հայ քաղաքական գործիչներ կան, բայց հայաստանում չկա… Նապոլեոնը կորսիկացի էր, բայց Ֆրանսիայում եղավ Նապոլեոն… Պարսկաստանի Այա Թոլլան ադրբեջանցի է…

Վիշ ապեր… տարօրինակ չի որ մեր ժողովուրդն էսքան տաղանդավոր ու հանճարեղ զավակներ ունի ու ընդամենը մատների վրա կարաս հաշվես թե քանիսն է Հայաստանում դրսեվորել կազմակերպվել ու ձևավորվել…

Բայց հանուն արդարության ասեմ որ էսօր մեր միակ փրկությունը երևի քո ասած ղեկավարի մեջ է որը կարող է սկիզբ դնել մեր հասարակության ձևավորման… բայց հրաշքներ մի քիչ դժվար է սպասել… ես կարծում եմ որ ինչ որ բան այնուամենայնիվ կլինի… եթե մինչև հիմա էս ֆորումն եմ գալիս ուրեմն հավատում եմ

Վիշապ
01.12.2009, 13:06
Ճիշտ է, ու նպատալը միշտ էլ մեկն է եղել, իսկ քաղափարախոսությունները անթիվ… մարդու ստեղծված օրվանից մինչև էսօր առավոտ ազատությունը եղել է մարդու միակ գերագույն նպատակը ու նրա հետ են կապվել մնացածը…


Մեֆ, ինձ թվում է ընդհակառակը՝ գաղափարախոսությունները շատ չեն եղել, սակայն ծառայել են անհատների բազում նպատակների։ Ազատությունը կեղծ նպատակային նշանակություն ունի, քանի որ ազատությանը հակադրվում են օրենքներն ու սահմանադրությունը։ Ազատության սահմանումներն ու բանաձևերը թողնենք մի կողմ։ Մի զուտ տեսական օրինակ բերեմ. Ըստ սահմանադրության, քաղաքացիները ունեն ազատ տեղաշարժվելու իրավունք, բայց օրենքը կարող է սահմանափակել քաղաքացիների մուտքը որոշ տարածքներ։ Այսինքն սահմանադրությունը արտացոլում է գաղափարախոսությունը, իսկ օրենքը՝ իրական նպատակը։;) Այսինքն գաղափարախոսությունը իրականում կարող է կուտ լինել, եթե ամբողջությամբ չի բավարարում առկա հարցերին։ Իսկ արժեքներ խոստանալը հեռավոր հորիզոնում ապրիորի արդեն կուտ է։ Դրա համար արժեքների վրա ստեղծվում է գաղափարախոսություն, իսկ գաղափարախոսությունից արդեն պիտի բխեն կոնկրետ ծրագրեր, սահմանվեն կոնկրետ խնդիրները ու դրանց լուծման ճանապարհները։ Որ գաղափարախոսությունը չվերածվի կուտի կամ էլ քաղաքական ուժը չհայտարարի, թե ահա ձեզ գաղափարախոսություն, ինքներդ որոշեք թե ոնց եք անելու, իսկ ինքը հույս ունենա օգտվել պտուղներից։


…մեր պայմաններում նպատակի շոըրջը համախմբվելը միակ հնարավոր տարբերակն է մինչև էս ռեժիմը վերացվի, իսկ դրանից հետո ինչքան շատ գաղափարախոսություն էնքան լավ… ես բազմազանություն եմ սիրում…
Մեֆ ջան, մինչև մեր այս կասկածամիտ ու երկչոտ ժողովդրին կոնկրետ չասվի ու չսահմանվի թե ռեժիմը վերացնելուց հետո նորը ինչ է լինելու, ինչպես նաև ռեժիմը վերացնելու ճանապարհները, ժողովուրդը այս ռեժիմը վերացնելու ուղղությամբ քայլեր չի ձեռնարկի, ավելի շուտ համաժողովրդական պայքար չի ստացվելու։ Միայն կլինեն էնտուզիաստների ցաքուցրիվ ակցիաներ։


ԱՄՆ-ը վերջին 8 տարին ղեկավարել է Բուշը, կարծում եմ նրա "տաղանդի" մասին լսած կաս… ու միակ "տաղանդավորը" չի եղել իրանց պատմության մեջ, բայց ամենաանտաղանդն ա եղել, նույնիսկ հայկական ստանդարտներով… Գերմանացիներն ունեցան 2 հատ լիդեր որ նրանց պրակտիկորեն տարավ կատաստրոֆայի (ու ոչ միայն նրանց)… Իտալացիները նույնպես… Իսպանացիների Ֆրանկոն… Չիլին… Հռոմն է ունեցել… Ռուսաստանը… բոլոր երկրներ էլ իրենց պատմության մեջ ունեցել է դեբիլներ, մի վագոն սեռի ու մի քանի հատ շատ ուժեղ…

Քրդերն ունեցել և ունեն բավականին լավ լիդերներ ես անունները լավ չգիտեմ, բայց հիմակվա Իրաքի նրանց լիդերները բավականին ճկուն քաղաքականություն են վարում… պաղեստինցիների Մահմուդ Աբասին կամ Արաֆաթին համենայն դեպս դեբիլ չես ասի… Կան շատ ժողովուրդներ որոնց ղեկավար լինելն էդքան հեշտ չի որովհետև դրանց ոչ միայն ղեկավարել է պետք այլ կազմակերպել ընենց որ դառնան գործոն քաղաքականության մեջ… ու հավատա մենակ ղեկավարն էդ բանը չի արող անել… մի քանի հատ էլ ասեմ…բալուճները, հազարները, աֆրիկան…

այսինքն մենակ անձի հատկությունը բավական չէ, ԱՄՆ-ում բավական հայ քաղաքական գործիչներ կան, բայց հայաստանում չկա… Նապոլեոնը կորսիկացի էր, բայց Ֆրանսիայում եղավ Նապոլեոն… Պարսկաստանի Այա Թոլլան ադրբեջանցի է…
Մեֆ Բուշի տաղանդի մասին մասին չգիտեմ, բայց էսօրվա դրությամբ Արաբական Էմիրությունները դեֆոլտի առաջ է կանգնած, իսկ ԱՄՆ–ն նոր թափ է հավաքում, Օբաման էլ հավաքում է Բուշի ժամանակ բանկերին տված փողերը։ Տվյալ պարագայում դեբիլ կամ խելացի լինելը այդքան չափորոշիչ չի, ինչքան որ արդարացված գաղափարախոսությամբ առաջնորդվելը։ Առաջնորդի խելացիության մասին դատում են նրա արածի հետևանքներով, չի կարող առաջնորդը լինել խելացի, իսկ նրա կառավարած երկիրը լինել տխմար վիճակում, պատճառաբանելով թե ժողովուրդը ժողովուրդ չի։ Ամեն դեպքում արդարացնում են այն հողագործին, որը լավ բերք է ստացել, և ոչ թե նրան՝ ով հայտնի է իր ճամարտակություններով։


Վիշ ապեր… տարօրինակ չի որ մեր ժողովուրդն էսքան տաղանդավոր ու հանճարեղ զավակներ ունի ու ընդամենը մատների վրա կարաս հաշվես թե քանիսն է Հայաստանում դրսեվորել կազմակերպվել ու ձևավորվել…
Պատճառը մեկն է՝ անտաղանդ իշխանությունները հնարավորություն չեն տվել այդ տաղանդերին երկրում զարգանալու ու երկիրը զարգացնելու, քանի որ անտաղանդ իշխանություններին անհրաժեշտ է հիմար, հնազանդ ու ոչ պահանջկոտ ժողովուրդ։

Mephistopheles
01.12.2009, 16:27
Մեֆ, ինձ թվում է ընդհակառակը՝ գաղափարախոսությունները շատ չեն եղել, սակայն ծառայել են անհատների բազում նպատակների։ Ազատությունը կեղծ նպատակային նշանակություն ունի, քանի որ ազատությանը հակադրվում են օրենքներն ու սահմանադրությունը։ Ազատության սահմանումներն ու բանաձևերը թողնենք մի կողմ։ Մի զուտ տեսական օրինակ բերեմ. Ըստ սահմանադրության, քաղաքացիները ունեն ազատ տեղաշարժվելու իրավունք, բայց օրենքը կարող է սահմանափակել քաղաքացիների մուտքը որոշ տարածքներ։ Այսինքն սահմանադրությունը արտացոլում է գաղափարախոսությունը, իսկ օրենքը՝ իրական նպատակը։ Այսինքն գաղափարախոսությունը իրականում կարող է կուտ լինել, եթե ամբողջությամբ չի բավարարում առկա հարցերին։ Իսկ արժեքներ խոստանալը հեռավոր հորիզոնում ապրիորի արդեն կուտ է։ Դրա համար արժեքների վրա ստեղծվում է գաղափարախոսություն, իսկ գաղափարախոսությունից արդեն պիտի բխեն կոնկրետ ծրագրեր, սահմանվեն կոնկրետ խնդիրները ու դրանց լուծման ճանապարհները։ Որ գաղափարախոսությունը չվերածվի կուտի կամ էլ քաղաքական ուժը չհայտարարի, թե ահա ձեզ գաղափարախոսություն, ինքներդ որոշեք թե ոնց եք անելու, իսկ ինքը հույս ունենա օգտվել պտուղներից։


Վիշ ջան, իմ հաշվարկներով ահագին գաղափարախոսություններ կան ու բոլորն էլ ազատության մասին են… Մարքսիզմ, անարխիզմ … մի խոսքով ինչքան կուսակցություն գիտես էդքան գաղափարախոսություն, գումարած Լեռնցին … իսկ նպատակը…միտս չի գալիս… Ազատությունը և գաղափարախոսությունները առաջ են քաշում ինտելեկտուալներն ու էնտուզիաստները, բայց "շահագործում" կարիերիստները այսպես է նաև գիտության, բժշկության, արվեստի ու մնացած բնագավառներում, բայց դա չի նշանակում որ սրանք կեղծ նպատակային նշանակություն ունեն… բժշկությունն էլ կարաս կուտ համարես, արվեստ էլ … Օրենքը, ես կասեի ոչ թե սահմանափակում այլ "կարգավորում" է ազատության գոյությունը, այսինքն եթե վաղվանից ասենք օրենք գոյություն չունի, քո ասելով դա կարող է լինել իդելական ազատություն… բայց դու հո գիտես որ դրա անունը ազատություն դժվար է ասել… օրենքները ստեղծվում են "հասարակության պահանջով" և կամովի դրանց ընդունումը ազատության սահմանափակում չի, մարդիկ ըստ էության պայմանավորվում են որոշակի կանոնների շուրջ որը կապահովի բոլորի ազատությունը որոշ կոմպրոմիսներով … մարդիկ հիմնականում անօրենությունից են բողոքում ոչ թե օրինականությունից (բացի հայերից… )

էսօր Հայաստանում գաղափարական հիմքերով իշխանափոխություն կարող է անել մեկը կոմունիստները, դաշնակները մեկ էլ հնչակները, որովհետև նրանց գաղափարախոսությունը ենթադրում է մի սիստեմորը տարբեր է մեր "որդեգրած" սիստեմից ու նրանք պիտի որ հանրային սեփականության կողմնակից լինեին… սրան ասում են հեղափոխություն, այսինքն գաղափարախոսությամբ կարելի է հեղափոխություն անել… մեր պարագայում սիստեմը ընդունելի է, նույնը և օրենքները, սահմանադրույունը… պրոբլեմը դրանց չկիրառումն է,կաշառակերությունն ու ամենաթողությունն է, այստեղ որևէ գաղափարախոսություն անելիք չունի ու ոնց որ գիտես էս հարցի շուրջ որևէ տարաձայնություն չկա, այ որ հնչակները սկսեն գաղագաղափարական խաղեր տալ ուրեմն պտի միանան կոմունիստներին… Վիշ, ինչ գաղափարախոսություն պետք է որդեգրենք… ու մի բան էլ, էս ժողովրդին հիմա որտեղից պիտի գաղափարախոսություն գլուխը մտցնենք… ժողովրդը (ոչ միայն մեր) գաղափարախոսություն չի որդեգրում ու դրա հետևից էլ չի գնում, ժողովուրդը գնում է խոստումների հետևից… մեր դեպքում օրինականության հաստատումն է այդ խոստումը, ուղղակի դա երկկողմանի ճանապարհ է ու մենակ իշխանական ֆակտորով լուծում չի լինի (Չաուշեսկուի գնդակահարությունից 10 տարի է անցել, բայց Ռումինյան դեռ կաշառակերության մեջ խրված է այնքան որքան Չաուշեսկուի շամանակ)…

Ընգեր ճիշտն ասած չեմ հասկանում թե ինչ ինկատի ունես որ ասում ես "սահմանադրությունը արտացոլում է գաղափարախոսությունը, իսկ օրենքը՝ իրական նպատակը" օրինակ, ցանկացած դեմոկրատական երկրում կա մի սահմանադրություն, բայց երկիրը ղեկավարում են տարբեր գաղափարախոսության տեր կուսակցություններ (սոցիալիստներ, լիբերալներ, պահպանողականներ) ու հնարավոր չի որ էդ սահմանադրությունը արտացոլի էդ բոլորի գաղափարախոսությունները (արժեքները, միգուցե), իսկ օրենքը դա զուտ ուտիլիտար բնույթ ունի էդպիսի բան կարող է լինել մի երկրում որտեղ հստակ գաղափարախոսություն կամ կրոն է որդեգրած (Իրան, Կուբա, արաբստանները) ……


Մեֆ Բուշի տաղանդի մասին մասին չգիտեմ, բայց էսօրվա դրությամբ Արաբական Էմիրությունները դեֆոլտի առաջ է կանգնած, իսկ ԱՄՆ–ն նոր թափ է հավաքում, Օբաման էլ հավաքում է Բուշի ժամանակ բանկերին տված փողերը։ Տվյալ պարագայում դեբիլ կամ խելացի լինելը այդքան չափորոշիչ չի, ինչքան որ արդարացված գաղափարախոսությամբ առաջնորդվելը։ Առաջնորդի խելացիության մասին դատում են նրա արածի հետևանքներով, չի կարող առաջնորդը լինել խելացի, իսկ նրա կառավարած երկիրը լինել տխմար վիճակում, պատճառաբանելով թե ժողովուրդը ժողովուրդ չի։ Ամեն դեպքում արդարացնում են այն հողագործին, որը լավ բերք է ստացել, և ոչ թե նրան՝ ով հայտնի է իր ճամարտակություններով։


ոնց չափորոշիչ չի Վիշ, եթե Բուշը տենց "հանճարեղ" չլիներ էսօր ԱՄՆ-ը շատ ավելի շահեկան դրության մեջ կլիներ… չեմ ուզում հիմ անդրադառնամ նրա Ադմինիստրացիայի տված վնասներին թեմայից չշեղվելու համար, բայց եթե դրա նման մեկը մի 4 տարի էլ նստեր, երևի վիճակը փրկել չլիներ… սա չափազանցություն չի, կարա լինի… ու արի տես որ էդ ՄքՔեին/Փեիլն զույքը էդքան էլ հեռու չէր հաղթանակից… համաձայն եմ,բայց առաջնորդի արածը պայմանավորվում է նրա ձեռքի տակ եղած ռեսուրսներով ու թե ինչպես նա դա կօգտագործի, ամեն ժողովուրդ ունի իր կարողությունների սահմանը … քո ասելով եթե քո ամենասիրած քաղաքական գործչին տանենք Զիմբաբվե ինքը կարող է նույն արդյունքները ստանալ ինչն իր երկրում… խիստ կասկածում եմ… ֆուտբոլի թմի դեպքում կհամաձայնվեմ որ դրսից մարզիչ բերես թիմը կլավացնի, բայց հաստատ հրաշքներ չես կարող սպասել ու նրա հեռանալուց հետո էլ շատ հնարավոր է որ թիմը գա իր հին վիճակին… Բեկհեմն էլ եկավ Գալաքսի, բայց ինչ… լավ ղեկավարի դեպքում տխմար ժողովուրդն իր լավագույնն է դրսևորում, ոչ թե լավագույնը… ես սա ասելով բոլորովին էլ նպատակ չունեմ մեր ժողովրդին թերագնահատելու կամ նվաստացնելու… ես ուղղակի ուզում եմ հարցին նայել տարբեր պրիզմաների միջով … ես փոփոխություն եմ կընկալում Հայաստանում ու շատ հնարավոր ա որ դա էն տեսքը չունենա ինչը մենք մեր ուղեղներում դաջել ենք… ես դրան էլ եմ համաձայն…
Հողագործից հողի եղանակի ու սերմի գյորա կարաց պահանջես (ապեր ես Լևոնին չեմ արդարացնում, ես էլ եմ կարծում որ պիտի գնար մինչև վերջ, բայց համոզնված եմ որ արդյունքը էն չեր լինելու ինչ որ կարծում ենք… բայց ռիսկի դիմել պետք էր)


Պատճառը մեկն է՝ անտաղանդ իշխանությունները հնարավորություն չեն տվել այդ տաղանդերին երկրում զարգանալու ու երկիրը զարգացնելու, քանի որ անտաղանդ իշխանություններին անհրաժեշտ է հիմար, հնազանդ ու ոչ պահանջկոտ ժողովուրդ։

միգուցե ժողովուրդը որ հանդուրժել է անտաղանդ իշխանություններին…(սփուռքին չեմ առանձնացնում)

Chuk
01.12.2009, 16:42
Այսիքն բոլոր պարտիզանները, և նաև գերմանացի այն ընդատակի մարտիկները, որոնք պայքարում էին իրենց ֆաշիստական ռեժիմի դեմ, հանցագործներ էին վերջին հաշվով ըստ Չուկի, քանի որ պայքարում էին իշխանությունների դեմ /տվյալ դեպքում ֆաշիստական և ոչ թե ՀՀԿ-ական/ հանցավոր մեթոդներով /:o :D/
Չէի կարդացել էս գրառումը:
Դիվի, գիտես ոնց եմ զզվում, որ մարդուն չհասկանալով նրա անունից խոսում են, երբ որ պարզագույն բաները չընկալելով էսպիսի դատողություններ են արվում:

Ուրեմն շատ կարճ ասեմ, իսկ կհասկանաս, թե չէ, քո անձնական պրոբլեմն ա:
Մշտապես եղել եմ ու կմնամ սահմանադրական պայքարի ջատագովը: Սահմանադրական պայքարի մեջ է մտնում նաև ժողովրդի համընդհանուր ընդվզումը, բայց արկածախնդրությունը ժողովրդի համընդհանուր ընդվզման հետ խառնողները չափազանց շատ են: Ու այ էսքան կարճ բանը եթե հասկանալ ու ընկալել չես կարողանում, ապա ցավում եմ:

Վիշապ
01.12.2009, 19:29
… մեր պարագայում սիստեմը ընդունելի է, նույնը և օրենքները, սահմանադրույունը… պրոբլեմը դրանց չկիրառումն է,կաշառակերությունն ու ամենաթողությունն է, այստեղ որևէ գաղափարախոսություն անելիք չունի ու ոնց որ գիտես էս հարցի շուրջ որևէ տարաձայնություն չկա, այ որ հնչակները սկսեն գաղագաղափարական խաղեր տալ ուրեմն պտի միանան կոմունիստներին… Վիշ, ինչ գաղափարախոսություն պետք է որդեգրենք…
Մեֆ ջան, մի անգամ գրեմ եմ կարծիքս, որպեսզի շատ չգրոտեմ, մեջբերեմ հա՞…

Մեր նոր պետությունը իր կազմավորման օրից սկսած չունեցավ ազգային դոկտրին, բայց մենք իբր թե ազգային պետություն ենք, համենայն դեպս Հայաստանի բնակչության գերակշիռ մասը հայեր են։ Ազգային դոկտրինը ընդհամենը սահմանում է, թե ինչի համար է Հայաստանի Հանրապետությունը։ Պետական, հասարակական, ընդհանուր խնդիրները ձևակերպելու համար անհրաժեշտ են սահմանումներ, որոնք ձևավորում են պետության դինամիկ կուրսը։ Այն ինչը սահմանված է մեր Սահմանադրության մեջ ստատիկ է, և զարգացում ապահովել չի կարող, կարող է միայն լճացնել, ինչի ականատեսն ենք հիմա։ Ազգային դոկտրինի հիմքում պետք է ընկած լինի Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացու շահերը, անվտանգությունը և զարգացումը։
Դու ԱՄՆ սահմանադրությունը գիտես ախր, տարբերություններն էլ կիմանաս մեր ու ԱՄՆ–ի։ Մեֆ ջան ներիր, սա շատ ջուր քաշող թեմա է, ժամանակս էլ քիչ, խոստանում եմ ծավալվել երբ ժամանակս ների։ Քո գրած շատ բաների հետ համաձայն եմ։ Բայց ես հավատում եմ, որ ժողովդրին ճիշտ ուղղորդելով կարելի է կտրուկ բարձրացնել այդ ժողովդրի որակը և ճիշտ հունի մեջ դնել պետության զարգացումը։ Ու համաձայն եմ նաև, որ միայն գաղափարախոսությունը շատ քիչ է, քաղաքական հզոր կամքի տեր մարդիկ են հարկավոր։

Բիձա
01.12.2009, 19:45
Պատճառը մեկն է՝ անտաղանդ իշխանությունները հնարավորություն չեն տվել այդ տաղանդերին երկրում զարգանալու ու երկիրը զարգացնելու, քանի որ անտաղանդ իշխանություններին անհրաժեշտ է հիմար, հնազանդ ու ոչ պահանջկոտ ժողովուրդ։

Թույլ եմ տալիս ինձ միջամտել Քո ու Մեֆի հետաքրքիր բանավեճին:
Քննարկվող հարցերում խոսվում է գաղափարախոսության, ժողովրդի ու առաջնորդի որակների մասին:
Ես այդ ամենը տեսնում եմ մի փոքր այլ հարթության մեջ:
Քաղաքականության մեջ կան 3 առաջնային-սկզբունքային էլեմենտներ:
Դրանք են
1- Պետությունը
2- Պետական կառավարման համակարգը
3- Լիդերը
Ասեմ իմ կարծիքը սրանց մասին և վերջում ի մի բերեմ բոլոր երեքը միասին:
Հարցերը հասկանալու համար նախ պետք է դրանք սահմանել: առաջին հերթին հասկանանք, թե ինչ է պետությունը:
Պետությունը դա տվյալ տարածքի վրա ինքնորոշված ժողովրդի, ազգի, կամ բնակչության ունեցվածքն է: Անկախ նրանից, թե այդ պետությունը կերտվել է 5000 տարի առաջ, թե երեկ, այն պետք ամեն վայրկյան տեր ունենա: Անկախ ժամանակավոր վայրիվերումներից, երբ պետության տեր են դառնում բռնապետեր, վայրենի դեգեներատներ կամ ժողովրդավարական սկզբունքներով ընտրված իշխանություններ- պետությունը դա ժողովրդական ունեցվածք է:
Պետությունը հայրենիք չի, ոչ էլ սրբություն է-ՈՒՆԵՑՎԱԾՔ Է:
Բացի այս ամենը, պետությունը պետք է ժամանակի մեջ ապացուցած լինի իր կենսունակությունը- այսինքն ապացուցված լինի, որ իր տերերը հաստատակամ են որպես պետական միավորում գոյատևելու, իրենց համատեղ ունեցվածքը տիրապետելու:
Այս առումով Հայստանը դեռ չի ապացուցել, որ կայունություն ունի: Ստեղծման օրից ի վեր այն գնում է անկման կորագծով: Այդ կորագիծն անվերջ չի, ամեն վայրկյան կարող է վերջանալ բախումով իրականությանը /ինչպես կործանվող ինքնաթիռը գետնին/ և վերջ պետությանը:
Հաջորդը- Հայաստան կոչված համատիրության արժեթղթերը -/ունեցվածքը, որպես հարստություն/ տրված են մենեջերին- իշխանությանը: Իշխանություն ասածն էլ ուզուրպացրել են մի քանի հոգի ու ասում են էս ամբողջը մերն է:
Թագավորության մեջ դա այդպես էր, երկրի, պետության, ողջ ունեցվածքի տերը թագավորն էր: Մեր օրերում էլ, եթե էդ մի քանի հոգին ապացուցեցին, որ իրար պաս տալով կայուն կերպով կվերարտադրվեն ու ՊԵՏՈՒԹՈՒՆՆ ԷԼ ԿԳՈՅԱՏԵՎԻ, ապա միջազգայնորեն էլ վերջնականապես կընդունվի որ Հայաստանը բռնապետական կայուն պետություն է:
Եզրակացություն- Այժմ հայերը Հայաստան- հայրենիքը նույնացնում են պետության հետ: Դա կոպիտ սխալ է: Հայրենիքը դա վերացական, հոգեբանական, զգացմունքային պատկերացում է, որը չի ընկալվում որպես սեփականություն: Եթե ամեն հայ այդ հայրենիքը նույնացնի սեփականության հետ ու հասկանա, որ գյադեքը իրենցից խլել են իրենց ունեցվածքը, այդ դեպքում նրանց որ սպանես էլ, 5000 դրամով ձայն չեն ծախի: Մեզանում ամեն մեկիս մեջ առանձին առանձին բացակայում է սեփականատիրոջ զգացումը, դրա համար էլ ասում ենք -լիդեր լինի- գա, մեզ միավորի, հետ առնենք մեր երկիրը սրանց ձեռից:
ՈՉ- ամեն մեկն ինքնուրույն պետք է հասկանա, որ քրեապետության մեջ սահմանադրությունը չի, որ որոշում է ում ինչքան, այլ զոռբայությունը: Ամեն մեկը պետք է դառնա գել ու գազան ու իր պատառը փախցնի, դրանից հետո արդեն նոր հնարավոր կլինի խոսել լիդերի ու կառավարման համակարգի մասին: Այլ հարց, որ գտնվի մեկն ու դա քարոզի, ունակություններ ու խարիզմա ունենա, հենց այդ գործն անելու: Այ այդպիսի լիդերի պահանջը կա:
Մինչև այդ, ոչ մի լիդեր էլ չի կարող հաղթահարել իշխանության բեսպրեդելը, կամ կառավարման համակարգի վերափոխումներով, մոդեռնիզացիայով, փոխել վիճակը: Ներկայիս Հայաստանում սահմանադրական իշխանություն ասածը դա ունեցվածքին ֆորմալ տիրություն անելու իրավունքն է- ընդամենը թղթի կտոր է, դրսին ցույց տալու համար: Դա այդպես է ու այդպես էլ կմնա, որովհետև ունեցվածքին այլ լուրջ տեր կանգնողներ չկան ու չեն երևում:
Եթե մեկը մտել է քո տունը և քեզ ու ընտանիքիդ անդամներին դանակահարելով-գնդակահարելով թալանում է- ինչ կանես կփորձես դիմադրել- չէ՞:
Մեզանում դա է արգելված թե հասարակական գիտակցության, և թե սահմանադրության ու օրենքների մակարդակով: Ասվում է դիմի օրենքին, իշխանություններին- նրանք տեր կկանգնեն քո խնդրին:
Ամերիկյան հոգեբանության մեջ հակառակն է: Պետությունն ասում է,- պաշտպանիր քո իրավունքները ամեն հնարավոր ձևերով, ոստիկանությունը քեզ չի կարող փրկել ամեն պարագայում: Երեք ամիս առաջ Տեքսասում 3 անչափահասներ մտել էին մեկի տուն գողության: Երեքին էլ տերը գնդակահարել էր տեղում, այնուհետ զանգահարել էր ոստիկանություն, թե արեք սրանց դիակները տարեք: Մի վայրկյան անգամ սպանողը չբանտարկվեց, հակառակը գովերգվում էր, որ իր իրավունքներն է պաշտպանել:
Քանի այսպիսի մոտեցում չի ձևակերպվել մեզանում, Հայաստանը կամ կվերանա որպես պետություն, կամ այսպես էլ կմնա որպես մի քանի հոգու կալվածք:
Հետևաբար, Վիշապ ջան, իմ կարծիքով հարցը երբեք էլ լիդերին չի հասնելու, որովհետև մինչև հիմա եղած ընդիմադիրները սահմանադրական ասած հեզությունը այնքան խորն են մտցրել մարդկանց ուղեղ, որ ոչ մի սեպով էլ այն չես հանի: Չհաշված, որ պատմական հեզության դոզան էլ զարհուրելի մեծ է:
Այդ առումով Ռոբը շատ ավելի ազնիվ լիդեր էր- եկավ ասեց -ես գազան եմ, գազանավարի էլ ղեկավարելու եմ, թե կարող եք, հախիցս եկեք: Այսինքն ասեց- ես արյուն թափող եմ, դե խոսեք իմ դեմ: -Խոսվեց թղթի կտորով:
Այսօր էլ, արդեն քսան տարի անց, ասում ես, թե էդ թուղթը թուր չի-թուղթ է, շանս չկա, բայց մարդիկ չեն ուզում հավատալ: Պաշտամունքի մակարդակի է բարձրացվել ու արդեն աղանդավորություն է ստեղծվել դրա շուրջը:
Այնպես որ, ես այլևս առաջ չեմ թռչում քաղաքական հարցեր քննարկելիս: Լիդերի հարցը երրորդական է:
Հասարակական մոտեցումը դեպի ազգ, հայրենիք ասածները պետք է փոխվի, դառնա սեփականատիրոջ վերաբերմունք առ սեփական ունեցվածք-պետություն:
Եթե ուզում ես, այն կոչի հասարակության որպես առանձին-առանիձին պահանջատեր, սեփականատեր, իր իրավունքների համար հոշոտելու պատրաստ մարդու կերտման գաղափարախոսութուն:
Ժամանակակից արևմտյան ժողովրդավարության հիմքում հենց այդ, մեր պատկերացրած իբր «դաժան» մարդն է կանգնած:
Ես այսօր երկու ձեռքով կողմնակից եմ ռազբորկեքով սպանող ու սպանվող պուզատիների լակոտների շատացմանը: Հույսս այն է, որ դրանց ընդօրինակելով հասարակ երեխեքն էլ կսովորեն իրենց իրավունքներին տեր կանգնելը ու այն չեն զիջի մյուսներին: Ես արդեն նկատում եմ նման միտումներ ջահելների մոտ:
Աստված տա, Հայաստանը ժամանակ ունենա այդ «վայրենիների», - նոր, առողջ սերնդի աճեցման համար:

Հայկօ
01.12.2009, 21:40
Առաջին մասի տակ ստորագրում եմ՝ հայրենիքն ու պետությունը սահմանազատելու համար: Բայց դե Ռոբի՝ ազնիվ լիդեր լինելու դրույթը, ինչպես նաև լակոտների ռազբիրատների պաշտամունքը ենթակա են քարկոծման ;):

Բիձա
01.12.2009, 21:55
Առաջին մասի տակ ստորագրում եմ՝ հայրենիքն ու պետությունը սահմանազատելու համար: Բայց դե Ռոբի՝ ազնիվ լիդեր լինելու դրույթը, ինչպես նաև լակոտների ռազբիրատների պաշտամունքը ենթակա են քարկոծման ;):
Շնորհակալ եմ առաջին մասի դրական գնահատականի համար, բայց նաև պատրաստ եմ քարերին, հիշեցումով, որ Ռոբի մասով ասել եմ "շատ ավելի ազնիվ՛: Այսինքն դա ընդամենը համեմատական սանդղակի վրա արված գնահատական էր: Սանդղակի բացասական ու դրական վերջ ու սկզբի /կամ անվերջության/ տեղը ոչ մեկս չգիտի:

Հայկօ
01.12.2009, 22:18
Շնորհակալ եմ առաջին մասի դրական գնահատականի համար, բայց նաև պատրաստ եմ քարերին, հիշեցումով, որ Ռոբի մասով ասել եմ "շատ ավելի ազնիվ՛: Այսինքն դա ընդամենը համեմատական սանդղակի վրա արված գնահատական էր: Սանդղակի բացասական ու դրական վերջ ու սկզբի /կամ անվերջության/ տեղը ոչ մեկս չգիտի:

Է՜... Սենց հետ ենք գալիս էլի էն հին ու ծեծկված «չարյաց փոքրագույնին»: Դարձ ի շրջանս յուր... Չկա նման բան: Ինչ-որ մի երևույթ «չարյաց փոքրագույն» (համեմատաբար ազնիվ) որակելը դեպի այդ երևույթի հետ համակերպումը ու դրա արդարացումը տանող առաջին քայլն ա:

Բիձա
01.12.2009, 22:37
Է՜... Սենց հետ ենք գալիս էլի էն հին ու ծեծկված «չարյաց փոքրագույնին»: Դարձ ի շրջանս յուր... Չկա նման բան: Ինչ-որ մի երևույթ «չարյաց փոքրագույն» (համեմատաբար ազնիվ) որակելը դեպի այդ երևույթի հետ համակերպումը ու դրա արդարացումը տանող առաջին քայլն ա:
"Չարյաց փոքրագույնը" դա կրավորական, հարմարվելու, դիմացինի դեմը կզելու հոգեբանությունն է, որը ընդունում է հասարակությունը կամ կոնկրետ մարդը :
Իմ ռոբին տրված բնութագրում և հետագա տեքստում ես ոչ թե նման վերաբերմունքի մասին եմ խոսել, այլ հակառակը- ամեն մեկի չհարմարվելու, ակտիվորեն դիմադրելու մասին է եղել խոսքը:

Հայկօ
01.12.2009, 23:09
Չէ, քեզ մոտ արդարացնելու թաքնված միտում կար: Համոզված եմ, որ ոչ միտումնավոր, բայց այ էս


Այդ առումով Ռոբը շատ ավելի ազնիվ լիդեր էր- եկավ ասեց -ես գազան եմ, գազանավարի էլ ղեկավարելու եմ, թե կարող եք, հախիցս եկեք: Այսինքն ասեց- ես արյուն թափող եմ, դե խոսեք իմ դեմ: -Խոսվեց թղթի կտորով:

տողերում ես էն տպավորությունը ստացա, որ փորձ էր արվում համատարած վատի մեջ լավի հատիկ գտնելու, օբյեկտիվ վատի մեջ սուբյեկտիվ լավը տեսնելու: Ամեն դեպքում՝ «ազնիվ» բառն իմ համար դրական բնորոշիչ ա:

Բայց դե էս անպտուղ քննարկում ա, արդյունքում նույն բանն ենք ասելու, նենց որ՝ ես՝ փաս :):

Տրիբուն
03.12.2009, 16:43
Եթե մեկը մտել է քո տունը և քեզ ու ընտանիքիդ անդամներին դանակահարելով-գնդակահարելով թալանում է- ինչ կանես կփորձես դիմադրել- չէ՞:
Մեզանում դա է արգելված թե հասարակական գիտակցության, և թե սահմանադրության ու օրենքների մակարդակով: Ասվում է դիմի օրենքին, իշխանություններին- նրանք տեր կկանգնեն քո խնդրին:
Հասարակական գիտակցության մակարդակով հնարավոր է որ արգելված է, բայց հաստատ ոչ օրենքների մակարդակով, քանի որ դա դեմ կլիներ ցանկացած տռրամաբանության: Մարդը ւոնի ինքնապաշտպանության իրավունք, ու դա նախատեսված է քաղաքացիական օրենսգրքով:

Հոդված 16. Քաղաքացիական իրավունքների ինքնապաշտպանությունը



Անձն ունի օրենքով չարգելված բոլոր եղանակներով իր քաղաքացիական իրավունքների ինքնապաշտպանության իրավունք:

Ինքնապաշտպանության եղանակները պետք է համաչափ լինեն խախտմանը և դուրս չգան խափանման համար անհրաժեշտ գործողությունների սահմաններից:
Խախտմանը համաչափությունը ենթադրում է, որ եթե տունդ մտել են զենքով ու ուզում են գողություն անել, ուրեմն դու էլ կարող ես ձեռիդ տակի խոհանոցային դանակով վնասազերծել մտնողին, եթե գրանցված զենքի այլ միջոց չունես:

Քրեական օրենսգիրքն էլ, նման դեպքերում նախատեսում է, որ

Հոդված 31.
Առանց մեղքի վնաս պատճառելը


2. Արարքը համարվում է առանց մեղքի կատարված նաև այն դեպքում, եթե անձը նախատեսել է իր գործողության (անգործության)՝ հանրության համար վտանգավոր հետևանքների առաջացման հնարավորությունը, չի ցանկացել դրանց առաջացումը, բայց ծայրահեղ պայմաններին կամ նյարդահոգեկան ծանրաբեռնվածությանն իր հոգեֆիզիոլոգիական հատկությունների անհամապատասխանության հետևանքով չէր կարող կանխել դրանց առաջացումը:

Սկզբունքորեն, եթե տունդ մտնում են, որ վտանգ ա սպառնում ընտանիքիդ անդամներին, հաստատ դա դիտարկվում է որպես ծայրահեղ պայման, ու կարաս նենց նյարդահոգեկան ծանրաբեռնվածության հասնենս, որ տաս մտնողի գլուխ-մլուխը բացես, ու չես դատվի:

Բայց էս ամեն ինչը օրենքով: Իսկ իրականում ամեն ինչ կախված է նրանից, թե ոնց լեզու կգտնես սկզբում քննությունը վարողների հետ, իսկ հետո դատավորի հետ :D

Իսկ ընդհանուր առմամբ, Բիձայի գրածների հետ համաձայն եմ ամբողջությամբ, ու նույնիսկ ՌՔ մասով գրվածի հետ: Եթե դատենք ըստ արդյունքի, իրոք տեղեն ազնվորեն ասեց, տեսականորեն հիմնավորեց ու պրակտիկորեն իրականացրեց ասածն ու տեսականորեն հիմնավորածը, ու հիմա էլ մեջը կուտկված էներգիան թափում ա Աֆրիկայի անասունների վրա որս անելով: Ռոբի վարքագիծը չի փոխվում, փոխվում են միայն կիրառկման օբյեկտը - մեկ ՀՀ քաղաքացիներն են, մեկ աֆրիկյան սավանայի գոմեշները:

Rammer
03.12.2009, 17:47
Այդ առումով Ռոբը շատ ավելի ազնիվ լիդեր էր- եկավ ասեց -ես գազան եմ, գազանավարի էլ ղեկավարելու եմ, թե կարող եք, հախիցս եկեք: Այսինքն ասեց- ես արյուն թափող եմ, դե խոսեք իմ դեմ: -Խոսվեց թղթի կտորով:

էս որ Ռոբի մասին ես ասում չլինի Ռոբին Հուդի?:D
Ինքը գալուց իրոք բարբաջեց, բայց ոչ դա...Կիսամաչկոտ, կիսանեղացած, կիսավախեցած, կիսատ պռատ ասեց որ ալբանացի ա, ու անգիտկցաբար վիրավորեց ալբանացինների ազգային արժանապատվությունը:
Ինչ ազնվություն? Քոչարյանը որպես տղամարդ գոմերոս էր որպես քաղ գործիչ իքիբիր...Մի էլի իմաստազրկեք բառերը էտ Դաշբուլախի պատերի տակ ցռտվածի վրա...
Գազան?:D Էս կասեի հավատարիմ շուն պառոդան էլ Պուծիկ կամ Պուծել...

Վիշապ
03.12.2009, 17:53
Տրիբուն ախպեր,
Ինձ թվում է ավելի ճիշտ կլինի Բիձու ասածների համար քաղաքացիականի փոխարեն քրեական օրենսգրքից մեջ բերել ;)


ՀՈԴՎԱԾ 42. ԱՆՀՐԱԺԵՇՏ ՊԱՇՏՊԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ

1. Հանցագործություն չի համարվում այն գործողությունը, որը կատարվել է անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում, այսինքն` պաշտպանվողի կամ մեկ այլ անձի կյանքը, առողջությունը եւ իրավունքները, հասարակության կամ պետության շահերը հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից կամ դրա իրական սպառնալիքից` ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանելիս, եթե թույլ չի տրվել անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում:
2. Անձի կյանքի համար վտանգավոր բռնության կամ այդպիսի բռնության իրական սպառնալիքով զուգորդված ոտնձգությունից պաշտպանվելիս կարող է պատճառվել ցանկացած վնաս, այդ թվում` մահ:
3. Անհրաժեշտ պաշտպանության իրավունքն անձին է պատկանում` անկախ ոտնձգությունից խուսափելու կամ այլ անձանց կամ պետական մարմինների օգնությանը դիմելու հնարավորությունից, ինչպես նաեւ անկախ անձի մասնագիտական կամ այլ հատուկ պատրաստվածությունից եւ պաշտոնեական դիրքից:
4. Անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում են համարվում դիտավորյալ այն գործողությունները, որոնք, պաշտպանվողի համար ակնհայտ, չեն համապատասխանում
ոտնձգության բնույթին եւ վտանգավորությանը:
Անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցմամբ արարքը հանցագործություն է, եթե հատկապես նախատեսված է սույն օրենսգրքի հատուկ մասով:
5. Անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում չի համարվում եւ քրեական պատասխանատվության չի հանգեցնում զենքի կամ ցանկացած այլ միջոցների կամ առարկաների գործադրումը զինված անձի հարձակումից կամ անձանց խմբի հարձակումից պաշտպանվելու համար, ինչպես նաեւ ապօրինաբար եւ բռնությամբ բնակարան կամ այլ շինություն ներխուժելը կանխելու համար` անկախ ոտնձգողին պատճառած վնասի ծանրությունից:
Այնպես որ գիտակցությունը չգիտեմ, օրենքների մակարդակով պաշտպանվելը թույլատրվում է։ Կարող ես վտանգավոր հանցագործի գլուխը ցխել ունեցած միջոցներով, նոր ոստիկանությանը տեղյակ պահել։

Բիձա
03.12.2009, 19:21
էս որ Ռոբի մասին ես ասում չլինի Ռոբին Հուդի?:D
Ինքը գալուց իրոք բարբաջեց, բայց ոչ դա...Կիսամաչկոտ, կիսանեղացած, կիսավախեցած, կիսատ պռատ ասեց որ ալբանացի ա, ու անգիտկցաբար վիրավորեց ալբանացինների ազգային արժանապատվությունը:
Ինչ ազնվություն? Քոչարյանը որպես տղամարդ գոմերոս էր որպես քաղ գործիչ իքիբիր...Մի էլի իմաստազրկեք բառերը էտ Դաշբուլախի պատերի տակ ցռտվածի վրա...
Գազան?:D Էս կասեի հավատարիմ շուն պառոդան էլ Պուծիկ կամ Պուծել...
Rammer ջան, անեծքի տեսքով ես բնութագրական տվել:
Բայց եթե քո տրամաբանությամբ մի քայլ էլ անես տհաճ բան կստացվի- կստացվի, որ մի ամբողջ ազգ էդ "իքիբիր պուծելի" թաթի տակ տակ արդեն 10 տարի է թփրտում է: Լավ չի:
Քո գրածը իմ գրածից մի 10 գլուխ ավելի վիրավորական է մեզ համար:

Բիձա
03.12.2009, 19:38
Տրիբուն ախպեր,
Ինձ թվում է ավելի ճիշտ կլինի Բիձու ասածների համար քաղաքացիականի փոխարեն քրեական օրենսգրքից մեջ բերել ;)


Այնպես որ գիտակցությունը չգիտեմ, օրենքների մակարդակով պաշտպանվելը թույլատրվում է։ Կարող ես վտանգավոր հանցագործի գլուխը ցխել ունեցած միջոցներով, նոր ոստիկանությանը տեղյակ պահել։
Մի քիչ դժվար է հավատալ, թե Հայաստանում որևէ օրենսգիրք է գործում: Միակ օրենսգիրքը դա կաշառքն է, ու կրիշը: Բանտերում բազմաթիվ են այնպիսիները, որոնք տուժածներ են, բայց նստած են որպես հանցագործ:
Ես չէի քննարկել ինքնապաշտպանության հարցը-ես խոսում էի ունեցվածքի պաշտպանության նպատակով կատարված սպանության մասին: —եթե գողը մտել է քո տուն և թալանում է , ամերիկյան օրենքները թույլ են տալիս քո սեփական տարածքում գործել ըստ քո հայեցողության:
Չեմ կարծում, թե Հայաստանում երբևէ սեփականության պաշտպանության նպատակով մարդ սպանողը չկալանվի ու չդատվի: Կնստացնեն ու հետո, եթե կարողացավ լեզու գտնել, որպես ինքնապաշտպանության նպատակով անզգույշ դիմադրությամբ պատճառած մահ- մի գուցե թեթև ժամկետով պայմանական ազատվի:
Ես տեղյակ չեմ, որ հայկական որևէ օրենքով ունեցվածքի պաշտպանությունը թույլ է տալիս մարդ սպանել և լրիվ արդարացվել:

Rammer
03.12.2009, 19:59
Rammer ջան, անեծքի տեսքով ես բնութագրական տվել:
Բայց եթե քո տրամաբանությամբ մի քայլ էլ անես տհաճ բան կստացվի- կստացվի, որ մի ամբողջ ազգ էդ "իքիբիր պուծելի" թաթի տակ տակ արդեն 10 տարի է թփրտում է: Լավ չի:
Քո գրածը իմ գրածից մի 10 գլուխ ավելի վիրավորական է մեզ համար:
Ապեր ոչ թե լավ չի այլ ամոթ ա, խայտառակություն ա, և իրոք վիրավորական...բայց հասկացող և իրականությունը ընկալող մարդկանց համար: Իսկ ուղեղի տեղը շաուրմա ունեցող, կյանքը շնչավոր ունիտազի պես անկացնողի համար վաբշե կափարիչին չի...
Հրազդանում պատգամավորական ընտրություններ են գիտենք. Էլի բաժանում են ու էլի ուզողները հերթին են: Բարեկամ ունենք ընդեղ ասում ա ընենց լավա ուսման վարձի մի մասը տալիս են...Ինչ անես? Ինչ ասես...Զենքս վեկալեմ գնամ կռիս սատկսն եմ:

Askalaf
03.12.2009, 20:04
Հ
Սկզբունքորեն, եթե տունդ մտնում են, որ վտանգ ա սպառնում ընտանիքիդ անդամներին, հաստատ դա դիտարկվում է որպես ծայրահեղ պայման, ու կարաս նենց նյարդահոգեկան ծանրաբեռնվածության հասնենս, որ տաս մտնողի գլուխ-մլուխը բացես, ու չես դատվի:
------
Բայց էս ամեն ինչը օրենքով: Իսկ իրականում ամեն ինչ կախված է նրանից, թե ոնց լեզու կգտնես սկզբում քննությունը վարողների հետ, իսկ հետո դատավորի հետ :D


ՀԱՐՑ։
Լավ բա ո՞նց անենք, որ քննություն վարողը անկողմնակալ լինի, իսկ դատավորը արդար դատի։
Ո՞նց։
ՊԱՏԱՍԽԱՆ։
Միայն իշխանափոխությունը չի փրկի, պետք է ազատ լինեն մամուլն ու հեռուստատեսությունը, որոնց էլ վերապահված է չորրորդ իշխանության գործառույթը։


Էս առիթով մի դեպք պատմեմ (էս դեպքը էլի մի տեղ գրել եմ, չեմ հիշում)։
Մի անգամ Ժեչպոսպոլիտա Պոլսկայի (Լեհաստանի Հանրապետության) նախագահը աշխատանքի չէր ներկայացել, մամուլի խոսնակն էլ չգիտեմ թե ինչ էր բստրել ասել լրագրողներին։
Բայց դե սրանք հո տենց կուտը ուտողը չէին, քանդեցին, քրքրեցին, իմացան որ խեղճ մարդը նախորդ օրը յեսիմինչ էր կերել ու գազեր ուներ։ Ու էդ թեման սկսեցին TV-ով քննարկել :D
Այսինքն, թե խի չի բժշկի դիմել, որ բյուլետին հանի, որ իրանք խի պիտի վճարեն հարկերը, իսկ մարդամեկը երբ ուզի գնա գործի երբ ուզի չգնա etc...

Մի ուրիշ դեպք։
Էլի Ժեչպոսպոլիտա Պոլսկայից. ուրեմն նախարարներից մեկը արձակուրդի ժամանակ ախռանայով ու ծառայողական մեքենայով յեսիմուր էր գնացել...
Էս որ իմացան ժուռնալիստները, սրան «հանեցին տռաս», թե բա ինչիա մեր փողերով առած ավտոն իրա սեփական կարիքների համար քշել, հետն էլ խեղճ ախռաննիկներին արձակուրդից զրկել։

Ճիշտա, նախկին կոմունիստական երկիրա, բայց էդ առումով էնքան ա առաջադիմել, որ մենակ նախանձում եմ։

Հայկօ
03.12.2009, 20:06
Rammer ջան, անեծքի տեսքով ես բնութագրական տվել:
Բայց եթե քո տրամաբանությամբ մի քայլ էլ անես տհաճ բան կստացվի- կստացվի, որ մի ամբողջ ազգ էդ "իքիբիր պուծելի" թաթի տակ տակ արդեն 10 տարի է թփրտում է: Լավ չի:
Քո գրածը իմ գրածից մի 10 գլուխ ավելի վիրավորական է մեզ համար:

Ինչի դու դեռ հավատում էի՞ր արիականության ու հազարամյա թատրոնի մասին հեքիաթներին: Բա է՛ս ենք: Էս չլինեինք, սենց չէինք լինի: Հա՜, հինավու՜րց երկիր ենք, հա՜, հի՜ն ազգ ենք... Էնքան հին ազգ ենք, որ արդեն փտել ենք :angry:

Բիձա ջան, ինչ ճիշտ ա՝ ճիշտ ա. Քոչը մանրախնդիր, քինոտ ու հենց «իքիբիր» մարդ էր: Ինչը չէր խանգարում, որ արնախում գազան լիներ: Որտև փառապանծ հայ ազգը թույլ էր տալիս, նույնիսկ հիանում էր: «Պապլավոկի» հայտնի դեպքից հետո գիտե՞ս քանի՜ քանի հիացական, գովեստալից կարծիքներ եմ լսել... «Հա բա լավ ա արել, ճիշտ ա արել, կարգին ՏՂԱ ա, կարում ա՝ անում ա, քիչ ա անում»: Տղայական մանրախնդիր մակարդակի, «ուչաստկովիի» կատեգորիայի երևույթից ուրիշ ի՞նչ էիր սպասում: Ժողովրդավարության ու մարդկային ազատության հիմնարար դրույթների ծայրեծայր ըմբռնու՞մ:

Ոչխարների հոտին միշտ կազյոլն ա առաջնորդում: Մարդիկ էդ էին ու էդ էն, ու իրենց լիդերներն էլ էդ պիտի լինեն: Ստեղ են ասել՝ լեռը երկնեց ու ծնեց մի մուկ: Հենա՝ Մուկը քեզ օրինակ: Էսօրվա իդեալական հայի բյուրեղ օրինակ ա: Ու հարյուրից իննսունինը ձգտում են տենց մեծատառով մուկ լինեն:

Նախևառաջ մարդկա՛նց ա պետք փոխել: Մարդի՛կ պիտի փոխվեն: Դու մի ժամանակ գրում էիր, որ գառասկոպով մլիցեքի դեմ հարկավոր ա պայքարել ամոթանքով: Շատ անիրատեսական, ծայրահեղացված միտք ա, բայց գաղափարը ինքնին սխալ չի: Սխալ չի էն իմաստով, որ ինչ-որ գլոբալ բան փոխելու համար հարկավոր ա հատ-հատ փոխել էդ գլոբալի բոլոր բաղկացուցիչ մասերը: Ֆրանսիացի լուսավորիչները հիմար չէին, որ իրենց միակ ու մեծ հույսը կապում էին ժողովրդի կրթության՝ լուսավորության հետ: Մարդը պիտի գոնե իմանա, թե ինչ ա ազատությունը, որ պայքարի էդ ազատության համար: Մարդը պիտի գոնե հասկանա «իրավունք» բառի իմաստը, որ կարողանա իր իրավունքները պաշտպանել: Իսկ հիմա՞ ինչ ունենք: Մարդկանց եսիմքանի տոկոսը «ժողովրդավարություն» բառը տասը փորձից չի կարողանա ճիշտ արտասանել, թերթը դառել ա անձնական հիգիենայի ատրիբուտ, ժուռնալիստը՝ ծաղր, միտինգավորը՝ կայֆավատի թեմա, ու դու հլը ուզում ես, որ էդ ամբոխը պայքարի, ասնեք, խոսքի ազատության համա՞ր: Խոսել ա պետք, բացատրել, հասկացնել, ցույց տալ, ՑՈՒՅՑ ՏԱԼ, որտև քոռ են էսօր սաղ, կամ քոռացված: Դրած խոզերի առաջ մարգարիտներ են շաղ տալիս. ու՞մ տանձին ա:

Էսօրվա չափանիշը փողն ա, դուխավիկությունը, բիթիությունն ու «լավտղայությունը», պարզ ա, որ էդ արժեհամակարգի վրա հիմնվող ամբոխի շեֆը պիտի լինի ամենաբիթին ու ամենադուխավիկը: Ու ինքը փաթթած կունենա Մարդու Իրավունքների Դեկլարացիայից բռնած մինչև սովից մեռնող Վարդուշ տատի: Իսկ արժեհամակարգ փոխելը անհնարինության աստիճան դժվար բան ա, ու պիտի բոլորի ու յուրաքանչյուրի գործը լինի: Ու դրա համար էդ բոլորն ու յուրաքանչյուրը պիտի նախ հասկանան, գիտակցեն, տեսնեն, պիտի խառնամբոխից դառնան ազգ ու ազգից՝ քաղաքացիներ, պիտի ամեն մեկը իրենից ավելի լավ երեխա մեծացնի... Պիտի... Ու սենց հազար հատ պիտիներ:

Ստեղ (http://www.akumb.am/blog.php?b=200) մի ժամանակ մի քիչ գրել եմ վիշապաքաղ հայ ազգիս մասին:

Rammer
03.12.2009, 20:15
Ինչի դու դեռ հավատում էի՞ր արիականության ու հազարամյա թատրոնի մասին հեքիաթներին: Բա է՛ս ենք: Էս չլինեինք, սենց չէինք լինի: Հա՜, հինավու՜րց երկիր ենք, հա՜, հի՜ն ազգ ենք... Էնքան հին ազգ ենք, որ արդեն փտել ենք :angry:

Բիձա ջան, ինչ ճիշտ ա՝ ճիշտ ա. Քոչը մանրախնդիր, քինոտ ու հենց «իքիբիր» մարդ էր: Ինչը չէր խանգարում, որ արնախում գազան լիներ: Որտև փառապանծ հայ ազգը թույլ էր տալիս, նույնիսկ հիանում էր: «Պապլավոկի» հայտնի դեպքից հետո գիտե՞ս քանի՜ քանի հիացական, գովեստալից կարծիքներ եմ լսել... «Հա բա լավ ա արել, ճիշտ ա արել, կարգին ՏՂԱ ա, կարում ա՝ անում ա, քիչ ա անում»: Տղայական մանրախնդիր մակարդակի, «ուչաստկովիի» կատեգորիայի երևույթից ուրիշ ի՞նչ էիր սպասում: Ժողովրդավարության ու մարդկային ազատության հիմնարար դրույթների ծայրեծայր ըմբռնու՞մ:

Ոչխարների հոտին միշտ կազյոլն ա առաջնորդում: Մարդիկ էդ էին ու էդ էն, ու իրենց լիդերներն էլ էդ պիտի լինեն: Ստեղ են ասել՝ լեռը երկնեց ու ծնեց մի մուկ: Հենա՝ Մուկը քեզ օրինակ: Էսօրվա իդեալական հայի բյուրեղ օրինակ ա: Ու հարյուրից իննսունինը ձգտում են տենց մեծատառով մուկ լինեն:

Նախևառաջ մարդկա՛նց ա պետք փոխել: Մարդի՛կ պիտի փոխվեն: Դու մի ժամանակ գրում էիր, որ գառասկոպով մլիցեքի դեմ հարկավոր ա պայքարել ամոթանքով: Շատ անիրատեսական, ծայրահեղացված միտք ա, բայց գաղափարը ինքնին սխալ չի: Սխալ չի էն իմաստով, որ ինչ-որ գլոբալ բան փոխելու համար հարկավոր ա հատ-հատ փոխել էդ գլոբալի բոլոր բաղկացուցիչ մասերը: Ֆրանսիացի լուսավորիչները հիմար չէին, որ իրենց միակ ու մեծ հույսը կապում էին ժողովրդի կրթության՝ լուսավորության հետ: Մարդը պիտի գոնե իմանա, թե ինչ ա ազատությունը, որ պայքարի էդ ազատության համար: Մարդը պիտի գոնե հասկանա «իրավունք» բառի իմաստը, որ կարողանա իր իրավունքները պաշտպանել: Իսկ հիմա՞ ինչ ունենք: Մարդկանց եսիմքանի տոկոսը «ժողովրդավարություն» բառը տասը փորձից չի կարողանա ճիշտ արտասանել, թերթը դառել ա անձնական հիգիենայի ատրիբուտ, ժուռնալիստը՝ ծաղր, միտինգավորը՝ կայֆավատի թեմա, ու դու հլը ուզում ես, որ էդ ամբոխը պայքարի, ասնեք, խոսքի ազատության համա՞ր: Խոսել ա պետք, բացատրել, հասկացնել, ցույց տալ, ՑՈՒՅՑ ՏԱԼ, որտև քոռ են էսօր սաղ, կամ քոռացված: Դրած խոզերի առաջ մարգարիտներ են շաղ տալիս. ու՞մ տանձին ա:

Էսօրվա չափանիշը փողն ա, դուխավիկությունը, բիթիությունն ու «լավտղայությունը», պարզ ա, որ էդ արժեհամակարգի վրա հիմնվող ամբոխի շեֆը պիտի լինի ամենաբիթին ու ամենադուխավիկը: Ու ինքը փաթթած կունենա Մարդու Իրավունքների Դեկլարացիայից բռնած մինչև սովից մեռնող Վարդուշ տատի: Իսկ արժեհամակարգ փոխելը անհնարինության աստիճան դժվար բան ա, ու պիտի բոլորի ու յուրաքանչյուրի գործը լինի: Ու դրա համար էդ բոլորն ու յուրաքանչյուրը պիտի նախ հասկանան, գիտակցեն, տեսնեն, պիտի խառնամբոխից դառնան ազգ ու ազգից՝ քաղաքացիներ, պիտի ամեն մեկը իրենից ավելի լավ երեխա մեծացնի... Պիտի... Ու սենց հազար հատ պիտիներ:

Ստեղ (http://www.akumb.am/blog.php?b=200) մի ժամանակ մի քիչ գրել եմ վիշապաքաղ հայ ազգիս մասին:
Չէ իմ հազարագանձ ընգեր սխալ ես...Բոլոր դժբախտությունների ու սխալնների պատճառը Լևոնն ա: Էսօր որ ես աղեստմոքսային համակարգի հետ խնդիր ունեմ էլի ինքն ա մեղավոր: Ինչի երեկ չզանգեց որ ասի այ տղա քիչ կառալյոկ կեր:D...Թե չէ ազգ, քաղաքացի...

Բիձա
03.12.2009, 20:34
Ինչի դու դեռ հավատում էի՞ր արիականության ու հազարամյա թատրոնի մասին հեքիաթներին: Բա է՛ս ենք: Էս չլինեինք, սենց չէինք լինի: Հա՜, հինավու՜րց երկիր ենք, հա՜, հի՜ն ազգ ենք... Էնքան հին ազգ ենք, որ արդեն փտել ենք :angry:

Բիձա ջան, ինչ ճիշտ ա՝ ճիշտ ա. Քոչը մանրախնդիր, քինոտ ու հենց «իքիբիր» մարդ էր: Ինչը չէր խանգարում, որ արնախում գազան լիներ: Որտև փառապանծ հայ ազգը թույլ էր տալիս, նույնիսկ հիանում էր: «Պապլավոկի» հայտնի դեպքից հետո գիտե՞ս քանի՜ քանի հիացական, գովեստալից կարծիքներ եմ լսել... «Հա բա լավ ա արել, ճիշտ ա արել, կարգին ՏՂԱ ա, կարում ա՝ անում ա, քիչ ա անում»: Տղայական մանրախնդիր մակարդակի, «ուչաստկովիի» կատեգորիայի երևույթից ուրիշ ի՞նչ էիր սպասում: Ժողովրդավարության ու մարդկային ազատության հիմնարար դրույթների ծայրեծայր ըմբռնու՞մ:

Ոչխարների հոտին միշտ կազյոլն ա առաջնորդում: Մարդիկ էդ էին ու էդ էն, ու իրենց լիդերներն էլ էդ պիտի լինեն: Ստեղ են ասել՝ լեռը երկնեց ու ծնեց մի մուկ: Հենա՝ Մուկը քեզ օրինակ: Էսօրվա իդեալական հայի բյուրեղ օրինակ ա: Ու հարյուրից իննսունինը ձգտում են տենց մեծատառով մուկ լինեն:

Նախևառաջ մարդկա՛նց ա պետք փոխել: Մարդի՛կ պիտի փոխվեն: Դու մի ժամանակ գրում էիր, որ գառասկոպով մլիցեքի դեմ հարկավոր ա պայքարել ամոթանքով: Շատ անիրատեսական, ծայրահեղացված միտք ա, բայց գաղափարը ինքնին սխալ չի: Սխալ չի էն իմաստով, որ ինչ-որ գլոբալ բան փոխելու համար հարկավոր ա հատ-հատ փոխել էդ գլոբալի բոլոր բաղկացուցիչ մասերը: Ֆրանսիացի լուսավորիչները հիմար չէին, որ իրենց միակ ու մեծ հույսը կապում էին ժողովրդի կրթության՝ լուսավորության հետ: Մարդը պիտի գոնե իմանա, թե ինչ ա ազատությունը, որ պայքարի էդ ազատության համար: Մարդը պիտի գոնե հասկանա «իրավունք» բառի իմաստը, որ կարողանա իր իրավունքները պաշտպանել: Իսկ հիմա՞ ինչ ունենք: Մարդկանց եսիմքանի տոկոսը «ժողովրդավարություն» բառը տասը փորձից չի կարողանա ճիշտ արտասանել, թերթը դառել ա անձնական հիգիենայի ատրիբուտ, ժուռնալիստը՝ ծաղր, միտինգավորը՝ կայֆավատի թեմա, ու դու հլը ուզում ես, որ էդ ամբոխը պայքարի, ասնեք, խոսքի ազատության համա՞ր: Խոսել ա պետք, բացատրել, հասկացնել, ցույց տալ, ՑՈՒՅՑ ՏԱԼ, որտև քոռ են էսօր սաղ, կամ քոռացված: Դրած խոզերի առաջ մարգարիտներ են շաղ տալիս. ու՞մ տանձին ա:

Էսօրվա չափանիշը փողն ա, դուխավիկությունը, բիթիությունն ու «լավտղայությունը», պարզ ա, որ էդ արժեհամակարգի վրա հիմնվող ամբոխի շեֆը պիտի լինի ամենաբիթին ու ամենադուխավիկը: Ու ինքը փաթթած կունենա Մարդու Իրավունքների Դեկլարացիայից բռնած մինչև սովից մեռնող Վարդուշ տատի: Իսկ արժեհամակարգ փոխելը անհնարինության աստիճան դժվար բան ա, ու պիտի բոլորի ու յուրաքանչյուրի գործը լինի: Ու դրա համար էդ բոլորն ու յուրաքանչյուրը պիտի նախ հասկանան, գիտակցեն, տեսնեն, պիտի խառնամբոխից դառնան ազգ ու ազգից՝ քաղաքացիներ, պիտի ամեն մեկը իրենից ավելի լավ երեխա մեծացնի... Պիտի... Ու սենց հազար հատ պիտիներ:

Ստեղ (http://www.akumb.am/blog.php?b=200) մի ժամանակ մի քիչ գրել եմ վիշապաքաղ հայ ազգիս մասին:
Հայկօ յան, արի շարունակենք "քաղաքական քննարկումներ թեմայից դուրս" բաժնում: Զգում եմ, որ մոդերը հեսա կտուգանի ու փօստ-երն էլ կջնջի որպես անկապ:

Elmo
03.12.2009, 20:46
Հայկօ յան, արի շարունակենք "քաղաքական քննարկումներ թեմայից դուրս" բաժնում: Զգում եմ, որ մոդերը հեսա կտուգանի ու փօստ-երն էլ կջնջի որպես անկապ:

Մոդերը մի քիչ զբաղված ա, ու չի հասցրել կարդա, բայց ուզում էի ասել, որ ցանկացած դեպքում փոստ ջնջելը ծայրահեղ մեթոդ ա: Հիմնականում տեղափոխում ենք համապատասխան բաժին:

Համենայն դեպս մի հատ մոդերատորական գրեմ, որ թեմայից դուրս չգաք, մինչև ժամանակ կգտնեմ, կկարդամ:

Մոդերատորական: Մնացեք թեմայի շրջանակներում:

Տրիբուն
04.12.2009, 14:50
ՀԱՐՑ։
Լավ բա ո՞նց անենք, որ քննություն վարողը անկողմնակալ լինի, իսկ դատավորը արդար դատի։
Ո՞նց։
ՊԱՏԱՍԽԱՆ։
Միայն իշխանափոխությունը չի փրկի, պետք է ազատ լինեն մամուլն ու հեռուստատեսությունը, որոնց էլ վերապահված է չորրորդ իշխանության գործառույթը։
Բայց որ լինի ազատ մամուլ ու հեռուստատեսություն, պիտի լինի իշխանափոխություն: Ոցն ես պատեկարցնում, որ բաշիբոզուկների իշխանության պայմաններում, առանց իրանց փոխելու, կարող ա հանկարծ ազատ մամուլ ու հեռուստատեսություն ծնվի ??

ministr
29.03.2010, 21:53
Նոր դավադրությո՞ւն

Անկախ Հայաստանի պատմության ողջ ընթացքում ընդդիմության հիմնական պահանջն է եղել անհապաղ իշխանափոխությունը: Եվ, կարելի է ասել, սկսած առնվազն 96 թվականից՝ այդ պահանջը միանգամայն արդարացված էր: Ընդդիմությունն ասում էր (եւ ասում է). եթե Հայաստանում իշխանությունը ձեւավորվի արդար ընտրությունների միջոցով, ապա այդ իշխանությունը զգալիորեն ավելի լայն հնարավորություն կունենա լուծելու ներքին, առաջին հերթին՝ սոցիալ-տնտեսական խնդիրները, ինչպես նաեւ դիմագրավելու արտաքին մարտահրավերները: Միանգամայն ճիշտ դիտարկում է: Իսկ դրա համար պետք է, արդարացիորեն նշում է եւ շարունակում է նշել ընդդիմությունը, որ այս նախագահը հրաժարական տա, այս խորհրդարանը լուծարվի, որից հետո այդ ինստիտուտները կձեւավորվեն ժողովրդի կամքով: Ո՞ր խելամիտ մարդը կարող է դրա հետ համաձայն չլինել: Դա մոտավորապես նույնն է, որ ես ասեմ. «Ցանկանում եմ, որ Եվրոպայի առաջնության այս ընտրական փուլում Հայաստանի ֆուտբոլի հավաքականը լավ մարզվի, արդյունավետ խաղ ցույց տա, հաղթի իր բոլոր մրցակիցներին, դուրս գա եզրափակիչ եւ 2012 թվականին դառնա Եվրոպայի չեմպիոն»: Կա՞ Հայաստանում մի մարդ, որը դրան դեմ է:
Խնդիրն այն է, սակայն, որ միանգամայն բանական առաջարկները կամ ցանկությունները հակասության մեջ են մտնում դառը իրականության հետ: Եկեք զուտ տեսականորեն ենթադրենք, որ Հայ ազգային կոնգրեսը փողոց է դուրս բերում մարդկանց հսկայական մի բազմություն, որը շատ բարձր է վանկարկում ընդդիմության կարգախոսները՝ այնքան բարձր, որ նախագահն այդ գոռոցներից վախենում է եւ հրաժարական է տալիս: Դրան հաջորդող իրադարձությունները ավելի քան կանխատեսելի են: Այդ ենթադրյալ հրաժարականից անմիջապես հետո նրանք, ում ձեռքին են լինելու ուժային լծակները, օլիգարխներն իրենց բանդաներով եւ փողերով, ինչպես նաեւ թաղապետերին ու գյուղապետերին ենթակա «քուչի խուժանը», հենց նրանք էլ կկեղծեն ընտրությունները՝ իրենց օգտին: Եթե այդ պահին հիշյալ լծակները լինեն Կոնգրեսի ձեռքում, դա կանի Կոնգրեսը: Եվ թող չասեն, որ նրանք նման բանի ընդունակ չեն՝ «պատմական փորձը» այլ բան է ցույց տալիս: Այսինքն՝ ընդդիմությունը իրավացի է (եւ նախկինում էլ էր իրավացի)՝ ասելով, որ երկիրը ճգնաժամից կարող է դուրս բերել միայն լեգիտիմ իշխանությունը: Պարզապես պետք է հաշվի առնել, որ նման իշխանություն ձեւավորելու մեխանիզմ Հայաստանում գոյություն չունի:
Բայց նախագահի հրաժարականը կամ խորհրդարանի լուծարումը հեղափոխական զանգվածների ճնշման տակ ինքնին քիչ հավանական է: Շատ ավելի գործուն մեխանիզմ է դավադրությունը, պալատական հեղաշրջումը, որի հաջողված փորձը մենք արդեն ունենք: Դա իշխանափոխության առավել անցանկալի տեսակն է, որովհետեւ դավադիրների հաջողությունը հիասթափեցնում է հասարակությանը, նպաստում է նիհիլիզմի, ցինիզմի տարածմանը: Երբ ուժային նախարարները հավատարիմ չեն մնում իրենց երդմանը, դավաճանում են գլխավոր հրամանատարին (ով էլ նա լինի) եւ անկյուններում քչփչում են, թե ինչպես գահընկեց անեն երկրի ղեկավարին, դա միմիայն վնաս է բերում երկրին: 98-ի հաջողված հեղաշրջումից հետո մնացած փորձերը, բարեբախտաբար, ձախողվեցին: Այսօր Ռոբերտ Քոչարյանը, կարծես թե, ցանկանում է նոր դավադրություն հասունացնել: Ընդդիմությունը, բնականաբար, պետք է որ դրան դեմ լինի, որովհետեւ դրանից չեն շահի ոչ ինքը, ոչ էլ երկիրը:

ԱՐԱՄ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ

Նման իրատեսական հոդվածներ ցավոք շատ հազվադեպ են հանդիպում...