Նորից սկսվեց… Երկու օր առաջ էր այսպես: Սկսվեց շատ հանդարտ, նույնիսկ՝ մեղմ: Ինչ-որ անհանգստություն սկսեց հուզել սիրտս: Սկզբում դա հաճելի էր, կարծես ահա-ահա կկատարվի այն, ինչին այդքան երկար սպասել ես: Բայց սպասման ժամերը սկսում են երկարել: Այդ հաճելի անհանգստությունը կամաց-կամաց վերածվում է անհանգիստ սպասման, երբ սպասում ես, սպասում, բայց ոչինչ տեղի չի ունենում: Սպասումը վերածվում է տանջող հավերժության: Ներսումս ամեն ինչ տակնուվրա էր լինում, ոչինչ անել չէի կարողանում, բայց տեղումս էլ չէի կարողանում նստել: Ուղղակի սենյակի մեկ անկյունից մյուս էի գնում-գալիս…
Ինչո՞ւ նորից հայտնվեցիր: ինչո՞ւ նորից հիշեցրիր քո մասին… Բայց չէ, քո մասին ինձ հիշեցնելու կարիք չկա. ես դեռ քեզ չեմ մոռցաել… Ինչո՞ւ ինձ հասկացնել տվեցիր, որ դու էլ ինձ չես մոռացել, որ դեռ հիշում ես ինձ: Ախր, ես համակերպվել էի այն մտքի հետ, որ կորցրել եմ քեզ, որ կորցրել ենք իրար ընդմիշտ ու անդարձ: Ուղղակի այդ քո մասին հուշերն են, որ դեռ շարունակում են հետապնդել ինձ: Կամ էլ, այդ ես ուղղակի նրանց բաց չեմ թողել… Բայց դա չէ կարևորը, այլ այն, որ հիմա նորից ներսումս հույս է ծագել, նորից սիրտս անհանգիստ բաբախում է անհայտ ակնկալիքից: Ինչի՞ եմ սպասում, ի՞նչ եմ ուզում: Դեռ երեկ, ես վախենում էի: Վախենում էի, որ կասես այն, ինչին ես սպասում եմ: Չէ՞ որ, ի պատասխան դրան, ես չեմ կարողանա ասել այն, ինչ ես ուզում եմ: Իսկ ասել հակառակը…դժվար մեկ անգամ ևս կրկնել հակառկը… Բայց այսօր արդեն վախենլու բան չկա. դու նորից անհետացար, անձայն՝ ինչպես որ հայտնվել էիր: Ինձ թողնելով անորոշության մեջ. ինչո՞ւ նորից հայտնվեցիր, ին՞չ էիր ուզում դրանով ասել...
Էհ, դու խենթ իմ սիրտ, դեռ երկա՞ր ես իրականությունը թողած՝ հրաշքների սպասելու:
Մեջբերել
Էջանիշներ