Ճի՞շտ է արդյոք սկեսրոջը «մայրիկ» ասելը

[Արիացի]

Ասում ա: Բայց ես չեմ կարա, չգիտեմ :

Դե իրանից հարցրու, ինքը կասի ոնց են ասում

Ամուսնուց ա կախված ամեն ինչ, համաձայն եմ: Աստված տա՝ ամուսինս ինձնից տենց բան չպահանջի

Կամ էլ հակառակը

[Մանուլ]

Կամ էլ հակառակը

Ո՞նց՝ հակառակը

Մինչև չամուսնանաս չես կարա ասես, բոլորն էլ ասում են իմ մաման միակն ա , հենց ամուսնանում են սուս-փուս ասում են:

Տեսնենք, տեսնենք

[*e}|{uka*]

Ո՞նց՝ հակառակը

Տեսնենք, տեսնենք

Հակառակը երևի էն, որ դու ստիպես ամուսնուդ մամայիտ «մամա» ասի:

[Արիացի]

Ո՞նց՝ հակառակը

Աստված տա, ամուսինդ պահանջի Բայց ասեմ, որ դա պահանջելով չի, եթե մարդ իր կամքին հակառակ ա մի բան անում, ավելի լավ ա չանի

[Երկնային]

Ես սենց եմ մտածում. եթե պետք ա ասի «մամա», բայց էդ կնոջ հետ ամեն հարմար առիթով կոնֆլիկտի մեջ մտնի, ու՞մ ա պետք: Նույն ձևով էլ կարող ա մեկն էլ անունով դիմի, բայց հարգի ու շատ սիրի, իրար մեջ էլ շատ լավ հարաբերությունների մեջ լինեն հարս ու կիսուր…

Ասածս ինչ ա, եթե դա զուտ ձևի համար ա, թող ավելի լավ ա չլինի: Բայց և չեմ բացառում, որ կարող ա մաքուր սրտով «մամա» ուզենա ասել, էդ ամեն մեկի գործն ա, ամեն ընտանիքի, թե իրանք ոնց կորոշեն:

Դե ես դեռ կիսուր չունեմ, որ ասեմ, թե ինքս ոնց կդիմեի, բայց նախնական տվյալներով () համարում եմ, որ շաաատ դժվար կլինի «մամա»-ով դիմել, ու երևի թե չեմ դիմի տենց: Չնայած եթե իմանամ կյանքի ու մահի խնդիր ա, կարող ա դիմեմ: Մի խոսքով չգիտեմ դեռ:

Ամեն դեպքում ոչ մի տարբերակին էլ քննադատորեն չեմ մոտենում:

[Մանուլ]

Աստված տա, ամուսինդ պահանջի Բայց ասեմ, որ դա պահանջելով չի, եթե մարդ իր կամքին հակառակ ա մի բան անում, ավելի լավ ա չանի

Օրինակ՝ կուրսում ընկերուհի ունեմ, որ նոր ա ամուսնացել: 18 տարեկան ա: Ամուսինն ուզում ա, որ իր մորը «մամ» ասի, բայց ինքը չի կարողանում: Քթի տակ ա ասում, կամ էլ կոչական չի օգտագործում, սպասում ա, մինչև նայի իրան, որ մի բան ասի Ստիպված ա

Հակառակը երևի էն, որ դու ստիպես ամուսնուդ մամայիտ «մամա» ասի:

Պապաս տատիկիս «մամ» ա ասում մեկ-մեկ : Ամեն ինչ վերաբերմունքից ա գալիս: Ում էլ տենց վերաբերվեին, կասեր: Հետևաբար՝ նաև ես Բայց չեմ ուզում

[Լուսաբեր]

Նոր սիրելի ամուսնյակիս հետ էտ հարցի շուրջ «վիճում էինք»
Ուրեմն ես էն կարծիքին եմ , որ մայրիկ անվանելը հայերի մոտ գալիսա հնուց, զուտ էն պատճառով, որ նախկինում հարսին տղայի տուն են տարել փոքր տարիքից ու կիսուրնա մայրություն արել այդ փոքրիկ աղջկան մինչը դառնա աղջիկ, որ տա տղային ու դրա համար էլ դառելա մայր այդ աղջկա համար..
Ու հիմա որ դա հաշվի ենք առնում, մտածում եմ ինչպես պետքա ասենք մի 30 տարեկան կին, որը նորա պսակվել կիսուրին համարի իրեն մայր մի ձև նման բաները վեր են ածվում ձևականությունների, չգիտեմ...
Ես ինքս դա նորմալ երևույթ եմ համարում հայ իրականության մեջ, և չասելը երբեք հարգանքի բացակայություն ու դրա նման բան չեմ համարի... Ավելի լավա չասես, քան թե պետքա ստիպված ասես հանուն ինչ-որ ընդունված կարգի համար : Մարդ կա լավ էլ մամայա ասում, բայց հարմար առիթը բաց չի թողնում հարևանների ու բարեկամների մոտ մի լավ բամբասի այդ կնոջից/ որը չեր անի սեփական մոր հանդեպ, իսկ մարդ էլ կա չի ասում, բայց խորին հարգանքա տածում այն կնոջ հանդեպ ով կյանքա տվել իր սիրելիին

Ինքս դեռ չեմ ասել ուղղակի առիթ չի եղել, նրանից շատ հեռու եմ ապրում ու շփումս միայն հեռախոսովա, համարում եմ բնական: Այ եթե հետը ապրեի միգուցե ասեի, չգիտեմ, բայց գիտեմ, որ ասող եմ էլի

[Արիացի]

Ինքս դեռ չեմ ասել ուղղակի առիթ չի եղել, նրանից շատ հեռու եմ ապրում ու շփումս միայն հեռախոսովա, համարում եմ բնական: Այ եթե հետը ապրեի միգուցե ասեի, չգիտեմ, բայց գիտեմ, որ ասող եմ էլի

Այ սենց խելոք հարս են տուն բերում

[Կաթիլ]

Չասելու մեջ վատ բան չեմ տեսնում, բայց ասելն էլ առանձնապես ծանր չի լինի կարծում եմ, եթե սիրում ես կողակցիդ, նրա մայրն էլ ինչ-որ չափով քոնն ա դառնում ու դա ամենևին չի նշանակում 2-րդ մայր ունենալ, կամ մոռանալ/փոխել հարազատ մորը: Ավելին՝ վիրավորական եմ համարում, երբ ամուսնու մորը ինչ-որ բան ասելիս հենց էնպես օդի մեջ են ասում, ոչ մի ձևով չուղղելով խոսքը կիսուրին, կարծում եմ հենց էդ «վերացական» դիմելաձևն էլ շատ անգամ նեղվելու, կոնֆլիկտների առաջացման սերմ ա հանդիսանում:
Նշվածների մեջ տեսա միայն էնպիսի օրինակներ, որ կամ մամա ասում են զուտ ձևական ու չեն հարգում, կամ էլ հարգում են, բայց մամա չեն ասում:
Ես էլ ասեմ, որ լինում են նաև էնպիսի դեպքեր, որ համ հարգում են, համ սիրում են, համ էլ մամ են ասում

[Ներսես_AM]

Կներեք էլի էտ բոլոր նեղվողները, ասենք որ փողոցում անծանոթ կնոջը մայրիկ եք ասում էլի մտածու՞մ եք որ ինքը ձեր մայրիկը չի՞ ու հատուկ չեք ասում:

[Cassiopeia]

Արդեն մեկուկես տարի է ինչ ամուսնացած եմ, սակայն մինչ օրս սկեսրոջս մայրիկ չեմ ասել: Չի ստացվում: Շատ կցանկանայի, որ կարողանայի արտաբերել այդ բառը, սակայն ոչ մի կերպ չի ստացվում:
Անչափ դժվար է օդում խոսելը, սպասել, թե երբ կնայի ինձ, որ դիմեմ իրեն, կամ երբ պետք է լինում հեռվից կանչել, գնում հասնում եմ էնտեղ, որ մի բան ասեմ:
Սկեսուրս հոյակապ կին է: Ես անչափ երջանիկ կզգամ ինձ, եթե կարողանամ նրա նման սկեսուր լինել: Անչափ հարգում ու սիրում եմ նրան, բայց չեմ կարող նրան մամ ասել պարզապես ասած լինելու համար, դա սրտաբուխ պիտի լինի, պիտի առանց մտածելու լինի: Իսկ եթե երկար-բարակ մտածես ասել-չասելու վերաբերյալ, ու ինքդ քեզ ստիպես ասել, դա առնվազն կեղծավորություն կլինի:

[Մանուլ]

Կներեք էլի էտ բոլոր նեղվողները, ասենք որ փողոցում անծանոթ կնոջը մայրիկ եք ասում էլի մտածու՞մ եք որ ինքը ձեր մայրիկը չի՞ ու հատուկ չեք ասում:

Երևի նաև ինձ նկատի ունեք : Անծանոթ կնոջը երբեք «մայրիկ» չեմ ասել, ոչ էլ «մորաքույր» կամ նման մի բան

[Gayl]

Հնուց եկած ավանդույթ ա, իհարկե բոլոր տղերքն էլ կուզենան, որ մայրիկ ասեն, բայց չգիտեմ չեմ ճանաչում տենց տղա ով իրա զոնքանչին մայրիկ ասի, որովհետև շատ բարդ է, մարդ մի մայր ունի չի պատահում երբ երկու մայր է ծնում, ինչքան էլ տղայի մայրը ասի իմ տղու կինը իմ աղջիկնա մեկա տենց չի, մեկա էտ աղջկա մայրը իր սրտում եղած, իրեն,պահած, իրեն շոյած կինն ա, եթե ես ամուսնանամ ու ինձ կինս ասի պտի մորս մամա ասես կասեմ «գի՞ժ ես Գոքոր», դրա համար էլ մի հատ պտի մեզ պատկերացնենք այդ իրավիճակում, որ հասկանանք ինչքան դժվար ա աղջկա համար: Չեմ հավատում որ աղջիկը երբ առաջին անգամ մայրիկ է ասում առանց կաշկանդվելու, առանց մեկ վայրկյան մտածելու, առանց կմկմալու ասի:

Մոդերատորական։ Խնդրում եմ պահպանել համակարգչային կետադրության կանոնները, մասնավորապես՝ յուրաքանչյուր կետադրական նշանից հետո բացատ դնել։ Գրառումը խմբագրված է։

[ministr]

Կինս նույնիսկ նշանված ժամանակվանիցա ասում Տենց մի նայեք ես չեմ ստիպել

[Լուսաբեր]

Ու հիմա որ դա հաշվի ենք առնում, մտածում եմ ինչպես պետքա ասենք մի 30 տարեկան կին, որը նորա պսակվել կիսուրին համարի իրեն մայր մի ձև նման բաները վեր են ածվում ձևականությունների, չգիտեմ...
Ես ինքս դա նորմալ երևույթ եմ համարում հայ իրականության մեջ, և չասելը երբեք հարգանքի բացակայություն ու դրա նման բան չեմ համարի... Ավելի լավա չասես, քան թե պետքա ստիպված ասես հանուն ինչ-որ ընդունված կարգի համար : Մարդ կա լավ էլ մամայա ասում, բայց հարմար առիթը բաց չի թողնում հարևանների ու բարեկամների մոտ մի լավ բամբասի այդ կնոջից/ որը չեր անի սեփական մոր հանդեպ, իսկ մարդ էլ կա չի ասում, բայց խորին հարգանքա տածում այն կնոջ հանդեպ ով կյանքա տվել իր սիրելիին

Նոր արդեն ոչ բժժած, սթափ կարդացի(կիսաքուն վիճակում էի գրել երեկ) ու մոտս նենց տպավորություն ստեղծվեց, կարծես դեմ եմ ասելուն կարդում էի , որպես ուրիշի գրած.
Ընդգծածս մասից նման տպավորություն ստացա: Այդտեղ պետք է նշեի ասելն եմ համարում բնական, նորմալ երևույթ և ոչ թե չասելը, հաշվի առնելով մեր բարքերը, մեր հասարակության մեջ եղած կարծրատիպերը, մենթալիտետը:

Մինիստրն ասումա կինս նշանված ժամանակա ասել անգամ, մինչը ամուսնանալը, գիտե՞ս ես միշտ այ էտ երևույթի վրա զարմացել եմ, նաև նախանձել նման աղջիկներին, որ կարողանում են ասել դեռ չամուսնացած: Ամուսնությունը կարծես պարտադրանքի հաջորդ քայլն էլի լինի:
Երբ դեռ չէինք ամուսնացել, կիսուր-մայրիկիս դիմում էի, դե սովորության համաձայն տյոտյա, ճանաչում էի դեռ վաղուց ու մտքումս դեռ ամուսնանալ չկար ուղղակի արդեն երկար տարիներ տղայի ընկերուհին էի, կողքից մեկն ասեց ինչի մայրիկ չես ասում, զարմացել էի: Հետո ինքն էլ մինչև ես պատասխանեմ ասեց. ոնց ուզումա նենց էլ կարա դիմի, տեղ մի բան չկա: Ինքնա որոշողը, կարևորը ինքը լավ զգա: Լավ հիշում եմ, մեր տանն էինք Ու ընդհանրապես ես իրեն շատ հարգում եմ հենց իրա այ էտ պարզության համար, որ ձևականությունների հետևից չի ընկնի ինչա թե տղային ամուսնացնելու հաջորդ օրը հետաքրքրասեր հարևանների մի խումբ վազելով գալիս հարցնումա արդեն մամա ասումա զզվում եմ տենց բաներից, գիտեմ, որ տենցա, որովհետև հենց ինձ հազար անգամ տարբեր մարդիկ էն ժուլիկավարի, մթամ ուզում են բան իմանան ու հարցնում են ասում ես արդեն, թե՞ չէ տո ձեր ինչ գործ, էտ ի՞նչ կարևորա, կյանքի նպատակ են սարքել գլուխները այլոց ընտանիքների գործերի մեջ մտցնելը:
Մի դեպք էլ պատմեմ ու վերջ
Ուրեմն մի անգամ հեռախոսով խուսում են երկու մայրիկներ ու կիսուր մայրիկս/էտ ժամանակ հլա նշանված էինք կարծեմ/ մամայիս ինձնից գովումա (իմ մաման ինձ հակառակնա, միշտ կբողոքի էլի ) ասումա, որ ինձ շատա սիրում իրա աղջկա պես ու սիրտբարակ բաներ, մամաս էլ իրեն չի կորցնում թե. «էլ մի, մի փորձի պատմության անիվը շուռ տալ, հլա ոչ մի կիսուր իրա հարսից տենց գոհ չի եղել, ինչ մնաց մի հատ էլ սիրի»