ars83

Արսենիոս, առանց մեկնաբանության

Արս ջան, ինչ սիրուն էիր գրել : Քար ու ջուր... Ու հոգևոր երաժշտության հետ կապը: Կեցցես :

Շնորհակալ եմ, Հայկ ջան:
Զգացածս եմ գրառել:

Քար և ջուր, հոգևոր երաժշտություն՝ ընտիր է ասված:
Կարդալու ամբողջ ընթացքում մարմնովս սարսուռ էր վազում:

Քար և ջուր. հայ հոգևոր երաժշտությունն ավելի լավ հնարավոր չէ նկարագրել:

Նարեկացու «Մատյան ողբերգությունը» հատվածներ ունի, որոնք կարդալիս ցնցվում եմ: Անհնար է, որ դրանք ընթերցելիս հոգուս կեղտի գոնե մի փոքր մասը չլվացվի-տարվի սրբի գրի առած աղոթքով: Ահռելի խորության զղջման ծովը միաձուլված հավատքի ապառաժին՝ ջուր և քար... Ինքա՜ն շնորհ ենք գտել Աստծուց, որ Նարեկը դարեդար անցել-հասել է մեզ ու կարող ես կարդալ՝ կարդալ ու կարկամել, կարդալ ու շփոթվել, կարդալ ու հիանալ, կարդալ ու ցավից հառաչել, խաղաղությունից լռել...

Սուրբ Գրիգոր Նարեկացի, «Մատեան ողբերգութեան», Բան ԺԲ (գրաբար)

...
Որ եւ անդստին իսկ յաւրհնաբանելն
Եւ ի դաւանելն զկենդանարարն բնաւից Աստուած,
Իսկոյն եւ կոչումն ընտանի ձայնի
Ահաւորութեան անուան շնորհաձիրն բարերարի,
Մահացելոյս է կենդանութիւն,
Ըստ մարգարէին նախաճառութեան,
Թէ` Որ կարդայ զանուն Տեառն, նա կեցցէ:
Իսկ ես ոչ միայն կարդամ,
Այլ նախ հաւատամ մեծութեան նորին,
Ոչ եթէ վասն պարգեւաց նորա դարձեալ մատուցեալ յողոք դեգերիմ,
Այլ իբր զկենդանութիւն իսկապէս
Եւ զշնչոյ տուրեւառութիւն հաւաստի,
Առանց որոյ ոչ է շարժողութիւն կամ ընթացութիւն,
Զի ոչ այնքան յուսոյն հանգուցիւ,
Որքան սիրոյն կապանաւք բերիմ:
Ոչ ի տուրսն, այլ ի տուողն յաւէտ կարաւտիմ,
Ոչ փառքն են ինձ անձկալի,
Այլ փառաւորեալն է համբուրելի,
Ոչ կենացն փափագանաւք,
Այլ կենարարին յիշատակաւն միշտ ճենճերիմ,
Ոչ վայելիցն տարփանաւք հեծեմ,
Այլ հանդերձաւղին տենչանաւք` յերիկամանց աստի կականիմ,
Ոչ զհանգիստն խնդրեմ,
Այլ զհանգուցչին երեսս աղաչեմ,
Ոչ հարսնարանին խնջոյիւք,
Այլ փեսային անձկութեամբ մաշիմ:
Ի ձեռն որոյ զաւրութեան վստահապէս ակնկալութեամբ,
Վերագրեցեալդ յանցանաւք բեռանց,
Աներկմիտ յուսով հաւատամ`
Ի կարողին ձեռն ապաստանեալ.
Ոչ քաւութեան միայն հասանել,
Այլ զնոյն ինքն տեսանել`
Յողորմութիւն եւ ի գթութիւն
Եւ յերկնիցն ժառանգութիւն,
Թէպէտ եւ յոյժ եմ տարագրելի:

Սուրբ Գրիգոր Նարեկացի, «Մատեան ողբերգութեան», Բան ԺԲ (աշխարհաբար, թարգմանությունը՝ Մկրտիչ Խերանյանի)

...
Գիտեմ, որ եթե օրհնաբանեմ ես եւ դավանեմ
Արարածներին բոլոր կյանք տվող Աստծուն,
Եվ ընտանի ձայնով կանչեմ անունն ահավոր շնորհապարգև Բարերարի,
Նա կենդանություն պիտի տա, անշուշտ ինձ՝ մեղավորիս,
Ըստ մարգարեի կանխասացության,
Թե՝ «Ով կանչի Տիրոջ անունը, նա պիտի ապրի»:
Իսկ ես ոչ միայն կանչում եմ նրան,
Այլ հավատում եմ նրա մեծությանն ամենից առաջ.
Ոչ թե գալիս եմ խնդրելու նրա պարգևները ես,
Այլ նույնիսկ իրեն, որ կենդանությունն է ճշմարտապես,
Շնչառությունն իսկ, առանց որի չի՛ք շարժում և ընթացք:
Ո՛չ այնքան հույսի հանգույցով, որքան սիրո կապով եմ ես կապվում նրան.
Ու ոչ թե տուրքի, այլ այն տվողի կարոտով եմ ես վառվում շարունակ:
Ոչ թե փառքն է ինձ համար անձկալի,
Այլ փառավորյալն է համբուրելի,
Ոչ թե ապրելու կյանքի փափագով,
Այլ կենարարի հիշատակով եմ տոչորվում ես միշտ:
Ոչ թե վայելքի տարփանքով եմ ես հեծում ողբաձայն,
Այլ այն կազմողի տենչանքովն եմ խոր հառաչում սրտանց:
Չեմ փնտրում հանգիստ, այլ աղաչում եմ երեսը տեսնել Հանգստարարի:
Ոչ թե հարսանքատան խնջույքի, այլ փեսայի անձկությամբ եմ մաշվում,
Որի զորության շնորհիվ՝ վստահ ակնկալությամբ,
Հավատում եմ ես աներկմիտ հույսով,
Որ վերոգրյալ մեղքերի բեռներն ունենալով հանդերձ՝
Ապաստանելով ամենակարողի ձեռքին,
Ոչ միայն պիտի հասնեմ քավության, այլև պիտի տեսնեմ իրեն,
Ընդունելու գութն ու ողորմությունը և ժառանգելու երկինքը նրա,
Թեև հո՜ւյժ մերժելի եմ: