View Full Version : Անուններ ընտրելու սկզբունքը հայերի մոտ
Թեման անկապ կլիներ, որ բացեի մեկ ուրիշ բաժնում, թեկուզ դեսից-դենիցում: Ես զարմանում եմ 21-րդ դարի հայ մարդու իր երեխայի անունը ընտրելու սկզբունքի վրա: Ուղղակի ապշած եմ և հիասթափված: Օրինակ, վերջերս մեր հարևանը աղջիկ երեխա ունեցավ, և իր աղջկա անունը դրեց Շահանդուխտ... ես 3 օր շոկի մեջ էի էս մարդկանց մտածողության վրա: Եթե ակումբում կան Շահանդուխտներ, խնդրում եմ ինձնից չնեղանան... քանի որ դուք երևի ծնվել եք 19-րդ դարում, այսինքն այն ժամանակ էտքան էլ զարմանալի չէր էդպիսի անունները..,.: Բայց ինչա՞ նշանակում 21-րդ դարի երեխային, որը ապրելույա արդեն ուրիշ Հայաստանում, այլ ոչ թե «Հայաստան աշխարհ» ասվածում, և որը չպետքա կարդա օրինակ «Կիկոսի մահը» կամ «Անբան հուռին».... բռնում եք անունը դնում եք Շահանդուխտ...: Դա խոսումա մարդկանց թերի զարգացվածության մասին: Շատերտ կարողա իմ արտահայտած մտքերը աբսուրդ համարեք, և ընդհանրապես չհասկանաք, թե ինչ տեսակ եմ ես մտածում, բայց ըստ իս ես մտածում եմ ճիշտ: Նույն էտ Շահանդուխտը մեծանալույա ու ընկերությունա անելու «Աննաների, Մայքլների, Մարինաների, Բյուրակնների :D , Ադամների :D , Սոնաների, Մարիաննաների» և այլնի հետ...: Եվ արդյոք չե՞ք մտածում, որ ձեր երեխան մի քիչ կամաչի իր անվան համար: Լավ, հասկացանք հայեցի հայեցի, բայց Շահանդուխտը հայեցի չի... այլ գեղեցիա հիմիկվա դարում: Խնդրում եմ միայն Շահանդուխտը որպես օրինակ չվերցնեք... կան անուններ, որոնք հիմիկվա երեխաներին իրենց ծնողները դնելով, իրենց լավ են զգում, չգիտես թե ինչի... բայց չեն հասկանում որ այդ երեխան իր անունի ձեռը մի օր ամաչելույա: Կամ օրինակ տղա երեխային անվանում են ոչ թե Արտուշ, այլ «Արտուշիկ».... ու հենց անձնագրում այդպես էլ գրածա «Արտուշիկ», կամ օրինակ «Վարդուշիկ» - հենց անձնագրում: Ոչ թե Վարդուհի, այլ «Վարդուշիկ»: Սա իմ համար ահավորա: Երբ վերջապես կզարգանան...
Խնդրում եմ այս թեմայի վերաբերյալ հայտնեք ձեր կարծիքը: Մեկել խնդրում եմ էն հեքիաթների վրով չասեք, որ հայկականա, ամեն երեխա պարտավորա դրանք իմանա և այլն.... ոչ պարտավոր չի կարդա էնպիսի հեքիաթներ, որտեղ տիրումա հայ գեղցիությունը և հայ անտաղանդ անունները»:
Mefistofel
12.03.2008, 14:59
Տենց դեպքերի համար գոյություն ունեն մականուններ :D
Իսկ հիմա լուրջ, գտնում եմ որ վերը ներկայացված դեպքը իրոք ՊՐՈԲԼԵՄԱ, բայց ոչ համազգային, սա ավելի շատ անհատին հարող է... Ես օրինակ իմ երեխայի երբեք նրան վարկաբեկող անուն չեմ դնի;) Իսկ նրանք օվքեր մտածում են, նախատատու կամ նախապապու անուն դնելը երեխային դա ճիշտ է, դա նրանց սուբեկտիվ, խոր անձնական, հոգեբանական ներքին կոնֆիկտն է...
Ես ընդհանրապես դեմ եմ նաև էն ավանդույթին, որ երեխայի անունը դնում են պապիկի կամ տատիկի անունը, էն էլ պարտադիր հոր կողմի: Օրինակ` հաճախ ա պատահում. որ մեծ մարդիկ ինձ դիմում են տատիկիս անունով` կարծելով, որ պետք ա իմ անունը լինի տատիկիս անունը: Ինչ վերաբերում ա <<գեղցի>> անուններին, ապա Շահանդուխտ, Հերիքնազ անունները փառք են, եթե համեմատենք Բավականի, Վուլկանիզացիայի, Սերյոժայի:D...հետ
Հ.Գ. Էս գեղցի անունների մեծ մասն էլ հայկական արմատներից չեն կազմված
Անունը անուն ա ,հիմա ,թե որ դարի ա ,կամ որում ենք, ինչ կապ ունի ? ...
Շահանդուխտ հայկական անուն է, որը նշանակում է Շահի դուստր ...
Ալվարդ անունն էլ այդքան լավ չի հնչում ,բայց ինչքա~ն քնքուշ իմաստ ունի , կամ Հրայրը ...
չեմ ընդունուն միայն Մարտիրոս անունը ,Ղարիբը ,մեկել թուրքական անունները ` հիմնականում աղջկա :
Անունը անուն ա ,հիմա ,թե որ դարի ա ,կամ որում ենք, ինչ կապ ունի ? ...
Շահանդուխտ հայկական անուն է, որը նշանակում է Շահի դուստր ...
Ալվարդ անունն էլ այդքան լավ չի հնչում ,բայց ինչքա~ն քնքուշ իմաստ ունի , կամ Հրայրը ...
չեմ ընդունուն միայն Մարտիրոս անունը ,Ղարիբը ,մեկել թուրքական անունները ` հիմնականում աղջկա :
Բայց իմ հիշելով <<դուխտ>>-ը պարսկական արմատ ա:think
Բայց իմ հիշելով <<դուխտ>>-ը պարսկական արմատ ա:think
դե դա այնքան հին ժամանակից է մտել հայերի մեջ ,որ կարելի է հայկական էլ համարել ,ոչ թե օրինակ` Սարբեկը կամ Սարնգյուլը թուրքերենից , եթե հրաժարվենք հին պարսկերեն անուններից ,ապա Գևորգը նշանակում է հողագործ ,իսկ ԱՇոտը կամ ,չեմ հիշում Արշակը նշանակում է արջի ձագ :
Սյուրպրիզ ջան, հետաքրքիր թեմա է :)
Ինչ վերաբերում է շահանդուխտներին, բախչիգյուլներին, վարդիշաղներին ու սիսակներին` համամիտ եմ, մեղք են այդ երեխաները, վրաները հավեսին ղժժալու են ամբողջ կյանքները, բայց դա, այսպես թե այնպես ծնողի ընտրությունն է և այն պետք է հարգել:
Ինձ ավելի շատ անհանգստացնում է քո նշած երկորդ տենդենցը, երբ երեխայի անունը անձնագրում այդ անվան փաղաքշական ձևն է: Ի դեպ դա ավելի հաճախ հանդիպում է տղաների ռուսական անուններում` Միշա, Ժորա, Կոլյա, Սաշիկ/Սաշա, Բորյա և այլն: Այսինքն այդ մարդու երեխան մեծանում և դառնում է ոչ թե Միխայլովիչ, Գեորգեվնա, Ալեքսադրովնա, Նիկոլայեվիչ, այլ Ժորաևնա, Միշաևիչ, Բորյաևնա և այլն: Դա արդեն անհեթեթություն է:
Բացի դրանից, չափից դուրս ժամանակակից, նորաձև անունների հետևից վազ տալն էլ լավ բանի չի բերում: Ես ունեմ մի ծանոթ աղջիկ, որ իր պստոյի անունը դրել է Նիկոլ: Աղջիկ է պստոն: Մենք բոլորս էլ գիտենք, որ Նիլոլը ֆրանսիական, գեղեցիկ կանացի անուն է: ԲԱՅՑ: Հայերերում չկա մի պարզ ու հասարակ բան` "մյախկի զնակ", որի արդյունքում Nicolle/Нилоль գեղեցիկ անունը պարզապես դառնում է ՆիլոԼ, որը նույնքան անհեթեթ է , ինչքան Գյուլիզարը:
Համաձայն եմ, որ իրոք կան շատ անուններ, որոնք արդեն իրենց դարն, այսպես ասած, ապրել են, ու չեմ ողջունում, որ հիմա պստլոներին այդ անուններն են տալիս, բայց հիմա ուրիշ խնդրի մասին եմ ուզում խոսել:
Ինձ ավելի նյարդայնացնում է այն, որ տալիս են այնպիսի անուններ, որոնք ակնհայտ վատ, նույնիսկ շատ վատ իմաստ ունեն, ու այդ իմաստը հասկանալու համար լեզվաբանական լուրջ գիտելիքներ էլ պետք չեն, ուղղակի հայերենի տարրական իմացություն, օրինակ` Գուժ, Վրեժ, էլ չեմ մտաբերում, բայց հաստատ էլի կան: Առաջին անգամ, որ լսեցի ինձ հասակակից մի Գուժի մասին, փշաքաղվեցի մի տեսակ, ախր ոնց կարո՞ղ է ծնողը իր երեխային այսքան սիրուն անունների միջից հենց այդ անունը տա, նույնիսկ եթե ենթադրենք, որ երեխայի ծնունդը նրա համար առանձնահատուկ վատ լուր է եղել, ինչին սկի հավատս չի գալիս: Ախր դա կարծես բացասական էներգիայի պիտակ լինի երեխայի ճակատին: /Ու թող ներեն ինձ բոլոր նման ծնողները :)/
Ուլուանա
13.03.2008, 09:50
Էս ամեն ինչի և շատ ավելիի մասին վաղուց խոսվել է հետևյալ թեմաներում.
«Անուններ» (http://www.akumb.am/showthread.php?t=893)
«Տղամարդու անուն» (http://www.akumb.am/showthread.php?t=7565)
Իսկ թեման փակել, թե ոչ՝ դեռ կորոշվի... :think
Քանի թեման չեն փակել գրեմ;
Շատ հետաքրքիր հղում > հայկական (հիմնականում հայկական) անուններ և դրանց ծագումնաբանությունը:
http://armenian.name/
Խնդրում եմ թեման չփակել: Անահիտ ջան, էտ թեմաներում խոսվում է անունների մասին: Իսկ այս թեման համազգային պրոբլեմի մասին է ասում:
Ուլուանա
13.03.2008, 20:42
Քանի թեման չեն փակել գրեմ;
Շատ հետաքրքիր հղում > հայկական (հիմնականում հայկական) անուններ և դրանց ծագումնաբանությունը:
http://armenian.name/
Իմ նշած թեմաներից մեկում այդ լինքն արդեն կար։ :P
Խնդրում եմ թեման չփակել: Անահիտ ջան, էտ թեմաներում խոսվում է անունների մասին: Իսկ այս թեման համազգային պրոբլեմի մասին է ասում:
Վայ, Ադամ, դու էլ հո չասեցիր։ :o Համազգային պրոբլեմ։ Մի քիչ շատ խիստ չի՞ ասված։ Ինչպես Mefistofel–ը նկատեց, անունների հետ կապված խնդիրն ավելի շատ անհատների խնդիր է, քան համազգային։ Կարծում եմ՝ կարիք չկա հարցն էդքան ուռճացնելու, քանի որ նման դեպքերը ոչ միայն համատարած բնույթ չեն կրում, այլև խիստ հազվագյուտ են, հետևաբար համազգային խնդրի մասին խոսելն ավելորդ է։ ;)
Լավ, առայժմ թեման չեմ փակում, բայց այստեղ մինչև հիմա արված գրառումները միայն հաստատում են այն, որ թեման ոչնչով չի տարբերվում իմ նշած թեմաներից, նույն քննարկումները, նույն կարծիքները, նույնիսկ նույն լինքերն են առաջարկվում։ :)) Այնուամենայնիվ, փորձում եմ չկորցնել այն շա՜տ փոքրիկ հույսը, որ թեման իր բնույթով կսկսի համապատասխանել այն բաժնին, որում բացվել է, թեև առայժմ նման միտում կարծես թե չկա... :think
Այնուամենայնիվ, փորձում եմ չկորցնել այն շա՜տ փոքրիկ հույսը, որ թեման իր բնույթով կսկսի համապատասխանել այն բաժնին, որում բացվել է, թեև առայժմ նման միտում կարծես թե չկա... :think
Այսինքն ուզում ես ասես, որ քննարկության առարկա դնենք միայն հայեցի անունները՞... քանի որ բաժինը Հայերեն -ն է:
Հենց էդպես էլ կա, շահարկության էի դրել հայեցի անուններ, որոնք իրենց բնույթով իսկական «հայեցի» են:
Խոսքս իհարկե պրոբլեմի մասին է:
Ի միջայլոց, «Վերվարածները ընտանիքում» սերիալը մի բանովա դուրըս գալիս...
ձեռ են առնում էտ առումով...
Ի միջայլոց, «Վերվարածները ընտանիքում» սերիալը մի բանովա դուրըս գալիս...
ձեռ են առնում էտ առումով...
Չեմ հասկանում ` ինչ կա դուր գալու:think
եթե մի մարդու անուն Ասքանազա, Լիպարիտ ,Կնյազ, Փայլակ ,Գարսևան կամ Արբի ,ուրեմն մտածի ,որ իրա անունը օգտագործում են ,որպես մարդկանց զվարճացնելու համար ?
ուղղակի մի բան , անունը անուն ա , թող ոչ մեկը իրա անունով չհպարտանա , իսկ ոչ մեկն էլ վատ չզգա իրա անունից , կարևորը մարդը մարդ լինի:
Չեմ հասկանում ` ինչ կա դուր գալու:think
եթե մի մարդու անուն Ասքանազա, Լիպարիտ ,Կնյազ, Փայլակ ,Գարսևան կամ Արբի ,ուրեմն մտածի ,որ իրա անունը օգտագործում են ,որպես մարդկանց զվարճացնելու համար ?
ուղղակի մի բան , անունը անուն ա , թող ոչ մեկը իրա անունով չհպարտանա , իսկ ոչ մեկն էլ վատ չզգա իրա անունից , կարևորը մարդը մարդ լինի:
Հասկանում եմ.... ես իմ անունով չեմ հպարտանում, եթե իհարկե ինձ նկատի ունեիր: Բայց իմ սեփական կարծիքը այս երևույթի վերաբերյալ գրել եմ վերևում: Եվ երբեք չեմ փոխի:
Իսկ ես քո անունը չգիտեմ ,որ նկատի ունենայի , ես ընդհանրապես եմ ասում:
Նախ ասեմ, որ թեման բացողի հետ այնքան էլ համամիտ չեմ, չափազանց ծայրահեղական դիրքորոշում էր: Ատում եմ, երբ դնում են ճիշտ ա ժամանակակից, բայց այսպես ասած <<Ժամանցային>> անունները: Ասենք` Լյալյա, Լիլի, Լուլու, Լիլու, Նանա, Անկա... Ատելով ատում եմ: Իհարկե, կան հին, հայկական անուններ, որոնք իմ գլխի մեջ չեն տեղավորվում, բայց կան շատ ու շատ անուններ, որոն շատ գեղեցիկ են ու ափսոս են, որ կորչեն: Իսկ ինչի մենք պիտի մեր երեխաներին դնենք արևմտյան անուններ??? Ինչ ա, մենք կարող ա 100 տարվա պատմություն ունեցող, մերը չունեցող ինչ որ անհայտ ազգ ենք??? Երբևե ինչ որ ամերիկյան ընտանիք իրա էրեխու անունը Արմինե կդնի??? Իսկ մենք որ քաղաքակիրթ ազգ էինք, ուր էին նրանք??? Կուլ մի գնացեք ու շատ կարևոր ա, որ հնարավոր ա լավ չգիտեք հայկական անունների ցանկը... դե ես էլ շատ լավ չգիտեմ, բայց էտքան էլ դժգոհ չեմ:
Երեխայի անուն ընտրելուց կարծում եմ պետկ է հաշվի առնել անվան գեղեցկությունը ու հնչեղությունը… Իսկ հին է, թե նոր է, դա էական չէ… Հիմա այնպիսի անուններ կան, որոնք չափազանց հին են, որոնք կարծում եմ չեն կորցրել իրենց գեղեցկությունը: Օրինակ՝ Եվա, :oy Մարիա…
Երբևե ինչ որ ամերիկյան ընտանիք իրա էրեխու անունը Արմինե կդնի???
Ի գիտություն քեզ, ես մի ամերիկուհու եմ ճանաչում, անունը Արմենիա, բայց հայ չի, մաքուր ամերիկացի է: Իր ծնողները երեխեքին երկրների անուններ էին դրել, քրոջ անունն էլ Պանամա էր, եղբոր անունը արդեն չեմ հիշում ինչ էր... Արմենիան էլ երբ մեծացել էր, եկել էր Հայաստան, որ իր աչքով տեսներ այն երկիրը, որի անունը պատիվ ուներ կրել :)
Նախ ասեմ, որ թեման բացողի հետ այնքան էլ համամիտ չեմ, չափազանց ծայրահեղական դիրքորոշում էր: Ատում եմ, երբ դնում են ճիշտ ա ժամանակակից, բայց այսպես ասած <<Ժամանցային>> անունները: Ասենք` Լյալյա, Լիլի, Լուլու, Լիլու, Նանա, Անկա... Ատելով ատում եմ: Իհարկե, կան հին, հայկական անուններ, որոնք իմ գլխի մեջ չեն տեղավորվում, բայց կան շատ ու շատ անուններ, որոն շատ գեղեցիկ են ու ափսոս են, որ կորչեն: Իսկ ինչի մենք պիտի մեր երեխաներին դնենք արևմտյան անուններ??? Ինչ ա, մենք կարող ա 100 տարվա պատմություն ունեցող, մերը չունեցող ինչ որ անհայտ ազգ ենք??? Երբևե ինչ որ ամերիկյան ընտանիք իրա էրեխու անունը Արմինե կդնի??? Իսկ մենք որ քաղաքակիրթ ազգ էինք, ուր էին նրանք??? Կուլ մի գնացեք ու շատ կարևոր ա, որ հնարավոր ա լավ չգիտեք հայկական անունների ցանկը... դե ես էլ շատ լավ չգիտեմ, բայց էտքան էլ դժգոհ չեմ:
իսկ որ՞ անուններն ես հաշվում հայկական:
հայկական անունների ճնշող մեծամասնությունը ունեն ոչ հայկական ծագում:
Օրինակ, Վահրամը- դա պարսկերեն գայլ բառն է:
Հիմա եթե մեկը բռնի իրա երեխու անունը դնի Վուլֆ /անգլերեն - գայլ/, դա կարելի է՞ համարել հայկական անուն:
իսկ որ՞ անուններն ես հաշվում հայկական:
հայկական անունների ճնշող մեծամասնությունը ունեն ոչ հայկական ծագում:
Օրինակ, Վահրամը- դա պարսկերեն գայլ բառն է:
Հիմա եթե մեկը բռնի իրա երեխու անունը դնի Վուլֆ /անգլերեն - գայլ/, դա կարելի է՞ համարել հայկական անուն:
Հայկական են բոլոր այն անունները, որոնք հայերենով ինչ-որ բան են նշանակում: Օրինակ՝ Թագուհի, Վահան, Մանուկ, Աստղիկ և այլն: Մնացածը՝ ոչ:
Հայկական են բոլոր այն անունները, որոնք հայերենով ինչ-որ բան են նշանակում: Օրինակ՝ Թագուհի, Վահան, Մանուկ, Աստղիկ և այլն: Մնացածը՝ ոչ:
:think Ափսոս, ափսոս... Ես էլ ուզում էի տղա ունենալու դեպքում անունը Հայկ դնել :P Բայց դե, եթե մենակ Մանուկն ու Վահանն են հայկական...
Հայկական են բոլոր այն անունները, որոնք հայերենով ինչ-որ բան են նշանակում: Օրինակ՝ Թագուհի, Վահան, Մանուկ, Աստղիկ և այլն: Մնացածը՝ ոչ:
:think Ափսոս, ափսոս... Ես էլ ուզում էի տղա ունենալու դեպքում անունը Հայկ դնել :P Բայց դե, եթե մենակ Մանուկն ու Վահանն են հայկական...
Կարաս Եվայլն դնես անունը :angry: Համ էլ հայերեն ա:
:think Ափսոս, ափսոս... Ես էլ ուզում էի տղա ունենալու դեպքում անունը Հայկ դնել :P Բայց դե, եթե մենակ Մանուկն ու Վահանն են հայկական...
Հայկօ, էս գալիս ա հաստատելու իմ ասածը :P
Մոդերատորական: Հայկը հայկական անուն է: Այսքանով եկեք օֆտոպը սահմանափակենք, հակառակ դեպքում Բելը, որ հայկական անուն չէ, կկիրառի տուգանային հայկական հասկացությունը:
Դայանա ջան, իզուր ես ջղայնացել: Իմ ասածը էն ա, որ եթե անունը հայերեն ինչ-որ բան ա նշանակում, դա դեռ բավական չէ պնդելու համար, որ այն հայկական ծագում ունի: Հայկական բառերի մի ստվար զանգված հայական ծագում չունի: Նախ պետք է պարզել՝ արդյո՞ք այդ բառը հայկական ծագում ունի, հետո նոր վստահաբար ասել, որ տվյալ բառով անձնանունը հայկական է :)
Հ.Գ. Հեսա Հայկօն գժված կգա :scare :D
Համաձայն եմ Լեո, առանց ուսումնասիրելու անվան ծագումնաբանությունը, չենք կարող ասել, անունը հայկական է թե ոչ:
Հ.Գ. Թե դու երբ ես տեսել Դայանային ջղայնացած:? :))
Դայանա ջան, իզուր ես ջղայնացել: Իմ ասածը էն ա, որ եթե անունը հայերեն ինչ-որ բան ա նշանակում, դա դեռ բավական չէ պնդելու համար, որ այն հայկական ծագում ունի: Հայկական բառերի մի ստվար զանգված հայական ծագում չունի: Նախ պետք է պարզել՝ արդյո՞ք այդ բառը հայկական ծագում ունի, հետո նոր վստահաբար ասել, որ տվյալ բառով անձնանունը հայկական է :)
Հ.Գ. Հեսա Հայկօն գժված կգա :scare :D
իսկ կա՞ արդյոք մաքուր հայերեն բառ:
նայիր, օրինակ "ստանը"- Հայաստան, Վրաստան և այլն:
նույնը կա սլավոնական լեզուների մեջ կայանատեղի ն իմաստով:
Նույը անգլիախոս-ֆրանսիախոս ժողովուրդների մոտ
Kingston /օրինակ ՝ Յամայիկայի մայրաքաղաքը/
էս "ստանից" առաջացել է "տան"-"տուն" -ը /անձնական պատկանելիության կայանատեղի/ հետո "տուն"-"ուն"-"ունենալ" գործողությունը՝ անձին պատկանելիությունը: /սրանք իմ անալիզներն են ;)/
հիմա էն մաքուր հայկականը որն՞ է: ո՞վ է ասել որ Վահանը հայկական բառ է: կամ Աստղը:
հիմա էն մաքուր հայկականը որն՞ է: ո՞վ է ասել որ Վահանը հայկական բառ է: կամ Աստղը:
Եթե ուզում ես իմանալ որոնք են համարվում հայկական ծագում ունեցող բառեր, կարդա Աճառյանի արմատական բառարանը:
իսկ որ՞ անուններն ես հաշվում հայկական:
հայկական անունների ճնշող մեծամասնությունը ունեն ոչ հայկական ծագում:
Տիգրանն էլ Հայկական անուն չի, բայց դրա մասին շատ քչերը գիտեն: Ես նկատի ունեմ այն անունները, որոնք մենք վաղուց օգտագործում ենք:
Դուբլ երկրորդ. Հայկական են բոլոր այն անունները, որոնք հայերեն ինչ-որ բան են նշանակում: Իսկ թե բառանունը բնիկ հայկական է, թե փոխառված է մոզամբիկերենից, ոչ մի նշանակություն չունի:
Անունները պատահական տառերի կամայական կույտ չե՛ն: Ցանկացած անուն ինչ-որ լեզվով ինչ-որ բան է նշանակում: Պետրոս հունարեն նշանակում է «քար», Ֆիլիպ հունարեն նշանակում է «ձի սիրող», Արթուր ուելսերեն նշանակում է «արջ», Էսմերալդա իսպաներեն նշանակում է «զմրուխտ», Վահան հայերեն նշանակում է «վահան», Անդրանիկ հայերեն նշանակում է «անդրանիկ»՝ առաջին:
Հիմա՝ բառերի ծագման մասին: Այսօր (երեկ էլ, երեկ չէ առաջի օրն էլ, հազար տարի առաջ էլ) գոյություն չունի այնպիսի լեզու, որը կազմված լինի միմյայն սեփական-բնիկ բառերից ու արտահայտություններից: Ցանկացած լեզվում առկա են ահռելի մեծ թվով փոխառություններ, քանի որ նաև դա է լեզուն հարստացնելու հիմնական եղանակներից մեկը. իսկ այն լեզուն, որ չի զարգանում ու փոփոխվում, դատապարտված է մահվան: Հայերենում նույնպես բազում-բազմաթիվ են փոխառված բառերը, ընդ որում՝ որպես աղբյուր ծառայել են հազարումի լեզուներ՝ ասորերենը, պարսկերենը, թուրքերենը, հունարենը, լատիներենը, ռուսերենը, անգլերենը և այլն: Անչափ շատ են նաև այն բառերը, որոք գալիս են շատ լեզուների համար ընդհանուր նախնուց՝ հնդեվրոպական նախալեզվից: Եվ ընդհակառակը՝ քիչ են այն բառերը, որոնք կարելի է համարել ո՛չ փոխառած, ո՛չ էլ նախալեզվից եկած, այլ հենց բնիկ հայկական: Տիգրանը հայկական անուն չէ, քանի որ հայերեն ոչ մի բան չի նշանակում. վե՛րջ, սա՛ է օրենքը: Այն, որ հիմա գուցե միայն հայերն են այդ անվամբ կնքում իրենք երեխաներին, ոչ մի նշանակություն չունի:
Դուբլ երկրորդ. Հայկական են բոլոր այն անունները, որոնք հայերեն ինչ-որ բան են նշանակում: Իսկ թե բառանունը բնիկ հայկական է, թե փոխառված է մոզամբիկերենից, ոչ մի նշանակություն չունի:
Անունները պատահական տառերի կամայական կույտ չե՛ն: Ցանկացած անուն ինչ-որ լեզվով ինչ-որ բան է նշանակում: Պետրոս հունարեն նշանակում է «քար», Ֆիլիպ հունարեն նշանակում է «ձի սիրող», Արթուր ուելսերեն նշանակում է «արջ», Էսմերալդա իսպաներեն նշանակում է «զմրուխտ», Վահան հայերեն նշանակում է «վահան», Անդրանիկ հայերեն նշանակում է «անդրանիկ»՝ առաջին:
Հիմա՝ բառերի ծագման մասին: Այսօր (երեկ էլ, երեկ չէ առաջի օրն էլ, հազար տարի առաջ էլ) գոյություն չունի այնպիսի լեզու, որը կազմված լինի միմյայն սեփական-բնիկ բառերից ու արտահայտություններից: Ցանկացած լեզվում առկա են ահռելի մեծ թվով փոխառություններ, քանի որ նաև դա է լեզուն հարստացնելու հիմնական եղանակներից մեկը. իսկ այն լեզուն, որ չի զարգանում ու փոփոխվում, դատապարտված է մահվան: Հայերենում նույնպես բազում-բազմաթիվ են փոխառված բառերը, ընդ որում՝ որպես աղբյուր ծառայել են հազարումի լեզուներ՝ ասորերենը, պարսկերենը, թուրքերենը, հունարենը, լատիներենը, ռուսերենը, անգլերենը և այլն: Անչափ շատ են նաև այն բառերը, որոք գալիս են շատ լեզուների համար ընդհանուր նախնուց՝ հնդեվրոպական նախալեզվից: Եվ ընդհակառակը՝ քիչ են այն բառերը, որոնք կարելի է համարել ո՛չ փոխառած, ո՛չ էլ նախալեզվից եկած, այլ հենց բնիկ հայկական: Տիգրանը հայկական անուն չէ, քանի որ հայերեն ոչ մի բան չի նշանակում. վե՛րջ, սա՛ է օրենքը: Այն, որ հիմա գուցե միայն հայերն են այդ անվամբ կնքում իրենք երեխաներին, ոչ մի նշանակություն չունի:
կարծում եմ մի հատ էլ դուբլ որ անես, չի խանգարի ;)
ուրեմն: Մանուշակ՝ դա հայերեն ինչ -որ բան նշանակում է՞- նշանակում է: իսկ ինչ՞ է նշանակում: Ծաղկի անուն: Ուրեմն սա փաստացի անուն է: Ուրեմն սա կարելի՞ է համարել հայկական անուն: Եթե այո, ուրեմն և Հասանը կարելի է համարել հայկական անուն, քանի որ այն մինչ այժմ եղել է ինչ-որ մի հայի անուն: Ուրեմն՝ եթե անունը հայերենում ինչ-որ ձև արտասանվել է, ուրեմն հայկական է: Սխալ եմ չէ՞ ;) իսկ որն՞ է սխալը :think :D
կարծում եմ մի հատ էլ դուբլ որ անես, չի խանգարի ;)
ուրեմն: Մանուշակ՝ դա հայերեն ինչ -որ բան նշանակում է՞- նշանակում է: իսկ ինչ՞ է նշանակում: Ծաղկի անուն: Ուրեմն սա փաստացի անուն է: Ուրեմն սա կարելի՞ է համարել հայկական անուն: Եթե այո, ուրեմն և Հասանը կարելի է համարել հայկական անուն, քանի որ այն մինչ այժմ եղել է ինչ-որ մի հայի անուն: Ուրեմն՝ եթե անունը հայերենում ինչ-որ ձև արտասանվել է, ուրեմն հայկական է: Սխալ եմ չէ՞ ;) իսկ որն՞ է սխալը :think :D
Ըհըն, հասանք :)): Հիմա դու ինձ ասա, թե Հասան հայերեն ինչ է նշանակում:
Ըհըն, հասանք :)): Հիմա դու ինձ ասա, թե Հասան հայերեն ինչ է նշանակում:
Հասան, նշանակում է էն մարդը, որի անունը եղել է ժամանակին Հասան, ոնց որ Մանուշակ նշանակում է մանուշակ ;) :D
Ըհըն, հասանք :)): Հիմա դու ինձ ասա, թե Հասան հայերեն ինչ է նշանակում:
Հասնել բայի խոնարհված տարբերակն է /սահմ. եղ., անցյալ կատարյալ, երրորդ դեմք, հոգնակի թիվ/... :pardon :))
Հասնել բայի խոնարհված տարբերակն է /սահմ. եղ., անցյալ կատարյալ, երրորդ դեմք, հոգնակի թիվ/... :pardon :))
կամ էլ սենց :hands
Ֆաշիստ եք սաղդ :beee: Չորանաք դուք :angry:
Հատուկ անունը հայկական է, եթե հայերենում այն նաև որպես հասարակ անուն էլ է գործածվում (կամ գործածվել է):
Ջրիգներ :[:
Ֆաշիստ եք սաղդ :beee: Չորանաք դուք :angry:
Հատուկ անունը հայկական է, եթե հայերենում այն նաև որպես հասարակ անուն էլ է գործածվում (կամ գործածվել է):
Ջրիգներ :[:
:))
Հայկօ ջան, իրականում համաձայն եմ քեզ հետ, որովհետև հակառակ դեպքում հայկական անուն պիտի համարվեր, օրինակ, Սուրճը;)
Բայց Շուշանիկի հարցը մնաց չլուծված :think:))
Բայց Շուշանիկի հարցը մնաց չլուծված :think:))
Ի՞նչ հարց:
Ի՞նչ հարց:
Շուշան ծաղկի անուն է, բայց նշանակություն չունի:
Շուշան ծաղկի անուն է, բայց նշանակություն չունի:
Ո՞նց թե չունի :o: Շուշան բառը (փոքրատառով) նշանակում է հենց այդ ծաղիկը, ինչպես, օրինակ, «վարուժան» նշանակում է արու աղավնի կամ «վրեժ»՝ կանխամտածված չարիք՝ ի հատուցումն գործած չարիքի:
«շ-ու-շ-ա-ն» բառախումբը անիմա՞ստ է քեզ համար: Երբ լսում ես «շուշան» բառը, այն ոչ մի ասոցիացիա չի՞ առաջացնում քո մեջ: Ոչ մի բան չի՞ հիշեցնում: «լարզիդան» բառը, օրինակ, ոչ մի նշանակություն չունի, բայց ոչ՝ «շուշանը» :):
Կարծում եմ սխալ ուղղությամբ եք վիճում: Իհարկե ներողություն: ;)
Անձնանունների բառարան կա, ձեռքիս տակ չունեմ: Դրանում նշված են անձանունների պատկանելությունը այս կամ այն լեզվին: Մի անգամ թերթել եմ: Բայց որ խստորեն քննեք, բուն հայկական և՛ բառերը, և՛ անձնանունները շատ քիչ են:
Հայկօ, իսկ եթե իմ հարևանը որոշի իր երեխայի անունը դնել, ասենք, Կոնֆետ, կստացվի՞, որ Կոնֆետը հայկական անուն է, քանի որ կոնֆետ հայերենում ինչ-որ բան է նշանակում (ընդ որում կոնֆետ բառը հայերեն հարմար թարգմանություն չունի) :think
Եթե սրանում ինձ համոզես, քո տեսությունը անվերպահ կընդունեմ:
Ո: «լարզիդան» բառը, օրինակ, ոչ մի նշանակություն չունի
Լարզիդան - Զիդանի պարանը :)
Հայկօ, իսկ եթե իմ հարևանը որոշի իր երեխայի անունը դնել, ասենք, Կոնֆետ, կստացվի՞, որ Կոնֆետը հայկական անուն է, քանի որ կոնֆետ հայերենում ինչ-որ բան է նշանակում (ընդ որում կոնֆետ բառը հայերեն հարմար թարգմանություն չունի) :think
Եթե սրանում ինձ համոզես, քո տեսությունը անվերպահ կընդունեմ:
Իհարկե: Համոզելու բան չկա, հենց այդպես էլ կլինի: Բոլոր հայկական անուններն էլ հենց այդպես են առաջացել: Օրինակ՝ «գեղեցիկ« բառը հայերենում եղել է, գուցե փոխառություն է եղել, չգիտեմ, հետո մի օր մի հայ գյուղացի որոշել է իր աղջկա անունը Գեղեցիկ դնել, ու հասարակ գոյականը դարձել է հատուկ գոյական: Եթե հարևանդ իր երեխայի անունը Կոնֆետ դնի, ու նրան հետևեն շատ ուրիշ հարևաններ, Կոնֆետը համապատասխան տարածում ստանալուց հետո կսկսի համարվել մաքուր հայկական անուն: Պարզապես ավելացնեմ մի բան. հիմա դա քեզ խորթ ու տարօրինակ է թվում, որովհետև դեռ շատ ուժեղ է «կոնֆետ» հասարակ անվան օտար-փոխառված լինելու զգացողությունդ, բայց մի մոռացիր, որ հայերենի գրեթե բոլոր բառերն էլ անցել են այդ ճանապարհով: Եթե գա մի օր, երբ «կոնֆետը» այլևս որպես ռուսաբանություն այդքան սուր չընկալվի, ապա փոքրիկ Կոնֆետիկն էլ կսկսի համարվել բնիկ հայկական անուն կրող աղջիկ (կամ տղա) :): Ի վերջո՝ երբ պարոն Մամիկոնյանը իր տղայի անունը դնում էր Վահան, նա արդեն չէր մտածում, որ վահանը այն բառն է, որով իր թշնամի ասորի զինվորը նկարագրում էր այն մեծ ու կլոր պաշտպանական առարկան, ու ինքն էլ, այլ հարմար բառ չլինելու պատճառով, ստիպված սկսեց օգտագործել այդ օտար ու խորթ բառը: Ոչ իհարկե, բառը արդեն մտել էր հայերենի մեջ ու բազում հարյուրամյակներ գործածվում էր, ու պարոն Մամիկոնյանն էլ իր տղային կոչեց Վահան, որպեսզի նա վահանի նման պաշտպան ու ամրակուռ դառնա: Նույն կերպ՝ եթե հարևանդ որոշի իր տղային կոչել «Մկրատ» կամ «Դարպաս», որպեսզի տղան սրամիտ կամ անխոցելի լինի (երկուսն էլ պարսկական փոխառություններ են), այդ անունը համարվելու է իսկական հայկական անուն (բնականաբար՝ եզակի չլինելու, այլ տարածում ստանալու դեպքում):
Հայկօ, քո ասածն ավելի շատ նշանակում է, որ անունը համարվում է հայկական, որովհետև ինչ-որ հայ (ապա նրա հետևից էլի շատ հայեր) որոշել է իր երեխայի անունը դնել որևէ երևույթի անունով, և ոչ թե որովհետև այդ բառը հայերենում ինչ-որ բան է նշանակում: Այո՞ :think
Հայկօ, քո ասածն ավելի շատ նշանակում է, որ անունը համարվում է հայերեն, որովհետև ինչ-որ հայ (ապա նրա հետևից էլի շատ հայեր) որոշել է իր երեխայի անունը դնել որևէ երևույթի անունով, և ոչ թե որովհետև այդ բառը հայերենում ինչ-որ բան է նշանակում: Այո՞ :think
Ոչ: Վահանի օրինակը իզուր չէի բերել: Հարկավոր է, որ բառն այնքան «խորը» մտնի լեզվի մեջ, որ դադարի ընկալվելուց որպես օտար, ու միայն այդ դեպքում այն, հատուկ անուն դառնալու դեպքում, կհամարվի հայկական: Իզուր չէ, որ վերևներում սահմանմանս մեջ գրել էի. անունը հայկական է, եթե այն հայերեն ինչ-որ բան է նշանակում:
Ոչ: Վահանի օրինակը իզուր չէի բերել: Հարկավոր է, որ բառն այնքան «խորը» մտնի լեզվի մեջ, որ դադարի ընկալվելուց որպես օտար, ու միայն այդ դեպքում այն, հատուկ անուն դառնալու դեպքում, կհամարվի հայկական: Իզուր չէ, որ վերևներում սահմանմանս մեջ գրել էի. անունը հայկական է, եթե այն հայերեն ինչ-որ բան է նշանակում:
Էսքանը ասեցիր, բայց էդպես էլ չասեցիր ու՞մ «տեսությունն» է սա :think Թե՞ արդեն ասել ես, ես չեմ տեսել :oy
Էսքանը ասեցիր, բայց էդպես էլ չասեցիր ու՞մ «տեսությունն» է սա :think Թե՞ արդեն ասել ես, ես չեմ տեսել :oy
Իսկ ինչու՞ չակերտավոր: Արդեն հազար տարի է՝ ընդունված ու բոլոր լեզուների համար ճիշտ փաստ է սա, ոչ թե տեսություն:
Իսկ ինչու՞ չակերտավոր: Արդեն հազար տարի է՝ ընդունված ու բոլոր լեզուների համար ճիշտ փաստ է սա, ոչ թե տեսություն:
Չակերտավոր, որովհետև տեսությունը շատ ավելի լայն հասկացություն է, քան քո նշածը: Քո ասածը կարելի է համարել աքսիոմա:
Իսկ ինչու՞ չակերտավոր: Արդեն հազար տարի է՝ ընդունված ու բոլոր լեզուների համար ճիշտ փաստ է սա, ոչ թե տեսություն:
Հայկօ ջան: նախ ասեմ իմ շնորհակալությունները, քո սենց գեղեցիկ մեկնաբանությունների համար :))
բայց մի հարց էլ էլի :) ուրեմն:
վերցնենք ռսներին:
նրանց մոտ կա Բորիս անունը: բորիսը, որպես հասարակ անուն նրանց լեզվում ոչ մի բան չի նշանակում /ինչքան ես գիտեմ :think/ բայց հունարենում նշանակում է "կարող" -"կարողանալ":
հիմա դու կարող ես ռուսներին ապացուցել, որ Բորիսը, դա ռուսերեն անուն չի՞:
Իհարկե, չեմ ողջունում Շահանդուխտ, Հոռոմսիմ, Նասքելա կամ Սարիբեկ, Հմայակ կամ չգիտեմ՝ Սիմֆերոպոլ տիպի անունները, բայց Մայքլ-Մույքլն էլ չարժի:
Իսկ հենց սկզբից «Անբան Հուռիի» և «Կիկոսի մահի» հետ օգտագործվող անտաղանդ մակդիրը բոլորովին տեղին չէր, լինի դա ստեղծագործության բովանդակության թե նրա մեջ օգտագործվող անունների վերաբերմամբ: Եկեք՝ չմոռանանք, որ դրանք պատկանում են Հ. Թումանյանի գրչին, նա էլ գրել է իր ժամանակների անուններով և այդ անունները շատ հնարավոր է անբարեհունչ են դարձել հենց Թումանյանի թեթև ձեռքով, որովհետև դրանք կրող հերոսներին նա պատկերում է երգիծական իրավիճակներում:
REAL_ist
11.09.2009, 19:00
Հայկական են բոլոր այն անունները, որոնք հայերեն ինչ-որ բան են նշանակում:Հայկօ ջան էս ինչ որ լոզվաբանության մեջ հայտնի դոգմայա, թե քո համոզմունքը? Ասենք Արմեն ու Հայկ անունները հայերեն ինչ որ բան են նշանակում?
Եթե այդպիսի կանոն էլ կա, ապա այն պետք է մտածել, որ "փափուկ" կանոնա և ընդունում է բացառություններ:
Հայկօ ջան էս ինչ որ լոզվաբանության մեջ հայտնի դոգմայա, թե քո համոզմունքը? Ասենք Արմեն ու Հայկ անունները հայերեն ինչ որ բան են նշանակում?
Եթե այդպիսի կանոն էլ կա, ապա այն պետք է մտածել, որ "փափուկ" կանոնա և ընդունում է բացառություններ:
Իմ համոզմունքն ա, որ համապատասխանում ա լեզվաբանական հայտնի օրենքին :): Իրականում սա փաստ ա, ոչ թե օրենք, ու, ընդ որում, տրամաբանական փաստ ա, որովհետև, ոնց որ վերևում եմ նշել, անունները կամայական հնչյունների կույտ չեն, այլ միշտ էլ ինչ-որ բան են նշանակում, ու որ լեզվով էլ նշանակում են էդ ինչ-որ բանը, էդ լեզվին էլ պատկանում են, բնականաբար:
«Հայկի» ու «Արմենի» մասին. սրանք հենց բնիկ հայկական անուններ են: Լեզվաբանության մեջ գոյություն ունի «էթնոնիմ» տերմինը, որ նշանակում է ինչ-որ ցեղախմբի, ազգի, ժողովրդի՝ էթնոսի անունը. էթնոնիմները հաճախ գործածվում են նաև որպես հատուկ անուն: Տե՞ս՝ օրինակ՝ ֆրանսիական էթնոնիմ-հատուկ անուն ա Ֆրանսուան, ռուսական էթնոնիմ-հատուկ անուն ա Ռուսլանը, հունական էթնոնիմ-հատուկ անուն ա Էլենը (հելլենական ցեղախմբերի անունից), հայկական են Հայկը ու Արմենը. վերջինս ավելի ուշ ծագում ունի, քան Հայկը:
Rammstein
12.09.2009, 02:39
Ի գիտություն քեզ, ես մի ամերիկուհու եմ ճանաչում, անունը Արմենիա, բայց հայ չի, մաքուր ամերիկացի է:
Ինձ բացեց։ :D
Մաքուր ամերիկացի՞ն որն ա։ :D Երեւի նկատի ունեիր հնդկացի։ :lol
Ինձ բացեց։ :D
Մաքուր ամերիկացի՞ն որն ա։ :D Երեւի նկատի ունեիր հնդկացի։ :lol
Չէ, ի նկատի ունեի ԱՄՆ-ում ծնված ու մեծացած ոմն: Չհասկացա, թե էդտեղ ինչն էր ծիծաղելի, համ էլ թեմայից շեղվում ես :)